email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่5 เปรียบเสมือนผู้ปกครอง

ชื่อตอน : ตอนที่5 เปรียบเสมือนผู้ปกครอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 275

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 14:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5 เปรียบเสมือนผู้ปกครอง
แบบอักษร

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้นในยามที่อากาศสดชื่นแจ่มใส มีร่างบางกำลังนอนแน่นิ่งไม่ไหวติ่งด้วยความเหนื่อยจากเมื่อคืน ก็เมื่อวานนี้ที่ชายหนุ่มบอกจะกลับดึกก็เป็นอย่างที่พูดจริงๆ คนตัวเล็กรู้สึกนอนไม่หลับมาตลอดทั้งคืนก็ได้แต่นั่งรอให้อีกคนมา จนกระทั่งร่างสูงมาถึง เขาจึงเห็นคนตัวเล็กนอนรอเขาที่ห้องรับแขกด้านล่าง ชายหนุ่มจึงได้อุ้มอีกฝ่ายขึ้นแล้วนำมาวางที่เตียง คนตัวเล็กรู้สึกตัวจึงลืมตามามอง จากนั้นก็หลับไปเลย รู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว ร่างบางย้อนกลับไปคิดเรื่องเมื่อคืนก็รีบหันขวับไปดูที่นอนด้านข้างทันที แต่แล้วก็ไม่มีร่างที่เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะนอนอยู่ด้วย แต่แล้วคนตัวเล็กก็ได้ยินเสียงสายน้ำไหลจากฝักบัวลงมาสู่พื้น เขาจึงแน่ใจทันทีว่าคนตัวโตต้องอาบน้ำแนน่อน ร่างบางของมาวินจึงค่อยๆลุกขึ้นแล้วบิดขี้เกียจไปมาเหมือนเด็กๆ ใบหน้าหวานมองออกไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอ้าออกกว้างรับสายลมเข้ามากระทบกับผ้าม่านพริ้วไสวอย่างสวยงาม แสงแดดในยามเช้าส่องแสงประกายลงสู่สวนดอกไม้ เสียงเหล่าฝูงสัตว์ปีกก็บินไปมาอย่างหยอกล้อกัน ดวงตากลมโตมองสรรพสิ่งเหล่านั้นด้วยความชื่นชอบ เขาชอบบรรยากาศสดชื่นแบบนี้ในยามเช้า มันทำให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่ามากขึ้น เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะได้มาอยู่ในที่แบบนี้ รอยยิ้มหวานก็ผุดขึ้นมาอย่างมีความสุข 

 

ขณะที่ร่างบางของมาวินกำลังมองภาพเบื้องหน้าอยู่นั้น ร่างสูงของจักรภัทรก็ออกมาจากห้องน้ำ สายตาคมเห็นแผ่นหลังบางกำลังหันออกไปนอกหน้าต่าง ชายหนุ่มก็ค่อยๆย่องไปหาอีกฝ่ายด้วยความเบาเสียง เท้าหนาเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่หลังของคนตัวเล็ก มือหนาของจักรภัทรก็สอดเข้าไปที่เอวเล็กของร่างบาง ก่อนที่อีกฝ่ายจะตกใจแล้วหันหลังมาดู ก็พบว่าคนตัวโตออกมาจากห้องน้ำแล้ว 

 

แต่แล้วสายตาของคนตัวเล็กนั้นกลับไม่ฟัง ไล่ลงมาเรื่อยๆจากที่ใบหน้าคมที่มีผมหน้าม้าตกลงมา ทำให้อีกฝ่ายแลดูเด็กลงไปอีก ก่อนจะไล่สายตามาที่ไหล่กว้างพร้อมกับมองกล้ามหน้าท้องที่เป็นลอนอย่างสวยงาม ไล่มาเรื่อยๆจนกระทั่งมาถึงผ้าขนหนูที่พันรอบเอวหนาไว้เหมือนมันจะหลุดมะลอมมะล่อ ก่อนที่คนตัวเล็กจะกลืนน้ำลายดังอึกใหญ่ ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกขำขันกับท่าทางนั้นโดยที่อีกฝ่ายแสดงออกมาเหมือนกับเด็กที่ไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน

 

"มองแบบนี้ จับเลยมั้ย?" 

 

"ดะ.. ได้หรอครับ? "

 

"ฉันล้อเล่น" 

 

"อ่าา.. ครับ.. "

 

"เธอนี่มันจริงๆเลย" 

 

"อะไรหรอครับ?" 

 

"เด็กน้อย.." 

 

"ครับ?" 

 

"เปล่า เธอไปอาบน้ำได้แล้วไป วันนี้ฉันจะพาไปซื้อเสื้อผ้าและไปสมัครเรียนด้วย มันจะสาย" 

 

ชายหนุ่มพูดให้คนตัวเล็กเบาๆก่อนที่อีกฝ่ายจะถามกลับ เพราะคนตัวเล็กไม่ได้ยิน ชายหนุ่มเลยปฏิเสธพร้อมกับบอกให้อีกฝ่ายไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว คนที่เป็นเด็กน้อยกลับทำหน้าตื่นเต้นดีใจจนออกนอกหน้า พพร้อมกับบ่นออกมาให้ชายหนุ่มฟัง

 

"ชอบพูดหมือนพ่อผมตอนผมเด็กๆเลยนะครับ "

 

"นี่เธอหาว่าฉันแก่หรอ?" 

 

"ป่ะ.. เปล่าครับๆ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น.. "

 

"ช่างเถอะ ไปอาบน้ำได้แล้วไป" 

 

"ครับ!" 

 

คนตัวเล็กรับคำเสร็จก็ลุกออกจากเตียงวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที โดยที่ตัวเองลืมนำผ้าเช็ดตัวเข้าไปด้วย 

 

เวลาผ่านไปไม่นาน เสียงน้ำจากฝักบัวก็หยุดไหลก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้ว่าอีกฝ่ายอาบเสร็จแล้ว แต่อยู่ๆคนตัวเล็กก็พูดขึ้นมาทำให้คิ้วหนาขมวดขึ้นด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายต้องใสซื่อขนาดนี้นะ ใครเป็นคนเลี้ยงมากันแน่ ช่างไม่มีประสบการณ์จริงๆ

 

"คุณครับ! คือว่า.. ผมลืมผ้าเช็ดตัว.." 

 

"เธอนี่มัน... โอเค เดี๋ยวฉันเอาไปให้" 

 

เมื่อชายหนุ่มรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่าย ร่างสูงจึงเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวที่ตู้ ก่อนจะเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องน้ำ แล้วเคาะเรียกอีกฝ่ายเบาๆ

 

"เปิดประตู" 

 

คนตัวเล็กได้คนตัวโตเรียก มือเรียวเล็กก็ยื่นไปจับลูกบิดแล้วแง้มออกมานิดหน่อยก่อนที่มือเรียวเล็กนั้นจะยื่นออกมารับผ้าขนหนู แต่หารู้ไม่ว่าคนตัวเล็กคิดผิด ร่างสูงของจักรภัทรยื่นมือหนาไปผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้นก่อนที่ร่างกายนั้นจะแทรกเข้าไปด้านใน ทำให้คนตัวเล็กตกใจจึงปล่อยมึงออกจากบานประตูทันที 

 

เมื่อชายหนุ่มเข้ามาอยู่ในห้องน้ำ ดวงตาคมคู่นั้นก็จ้องร่างของคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา ก่อนที่อีกฝ่ายจะรู้ตัวพร้อมกับรีบหันหลังให้อีกฝ่ายด้วยความอาย

 

"เฮ้ยย!!" 

 

คนตัวเล็กอุทานออกมา ชายหนุ่มเห็นท่าทางนั้นก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ทำไมอีกฝ่ายช่างน่ารักอย่างนี้นะ ร่างสูงเดินก้าวขาเข้าไปใกล้อีกฝ่ายก่อนที่มือหนานั้นจะบรรจงห่มผ้าขนหนูให้คนตัวเล็กพร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยความเอ็นดู

 

"หึหึ! เด็กน้อย.." 

 

"ขะ.. ขอบคุณครับ.. "

 

เมื่อร่างบางได้ผ้าขนหนูแล้วก็รีบพันรอบตัวทันทีทั้งล่างทั้งบนพันมันหมดทุกส่วน จนทำให้ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

 

"เธอจะปิดทุกส่วนไปทำไม" 

 

"ผะ.. ผมอาย.." 

 

"จะอายทำไมผู้ชายเหมือนกัน" 

 

"ก็ผมอายนี่ครับ!" 

 

"อ่าา โอเคๆ รีบไปแต่งตัวได้แล้ว" 

 

ชายหนุ่มพูดเสร็จ ร่างบางก็เดินออกจากห้องน้ำก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่ตู้เสื้อผ้า แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่มีเสื้อผ้าใส่ เลยหันกลับไปถามชายหนุ่มทันที

 

"คุณครับ ผมไม่มีเสื้อผ้าใส่.." 

 

"อ่าา.. ฉันก็ลืมไป" 

 

ชายหนุ่มรีบเดินมาหาคนตัวเล็กทันที ก่อนที่มือหนาจะเปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเองออกก่อนจะหาเสื้อผ้าที่มันตัวเล็กให้กับอีกฝ่าย หาไปเรื่อยๆจนกระทั่งเจอตัวนึงที่มันเล็กพอให้กับอีกฝ่ายใส่ได้ ร่างสูงจึงยื่นให้พร้อมกับเอ่ยขึ้น

 

"ใส่ตัวนี้ไปก่อน เดี๋ยวฉันก็จะซื้อให้เธอแล้ว" 

 

"แล้วกางเกงล่ะครับ? "

 

"กางเกงงั้นหรอ?" 

 

ชายหนุ่มทวนคำของคนตัวเล็ก ก่อนที่อีกฝ่ายจะก้มลงไปหาอีกลิ้นชักหนึ่ง ก็เจอกเข้ากับกางเกงผู้เป็นมารดาของตนตอนสมัยสาวๆ ชายหนุ่มจึงหยิบออกมาแล้วยื่นให้กับอีกฝ่ายอีกครั้ง 

 

"เอ่อ.. นี่มันกางเกงขาสั้นของผู้หญิงนี่ครับ"

 

"ใส่ไปเถอะ เดี๋ยวก็ได้เปลี่ยน" 

 

"อ่าา.. ก็ได้ครับ.. "

 

ไม่นานทั้งสองก็แต่งตัวเรียบร้อยก่อนจะลงมาทานอาหารในมื้อเช้า เหล่าแม่บ้านทุกคนทำอาหารเตรียมพร้อมหมดแล้ว วางบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบไม่มีแม้แต่ที่ติ

 

ร่างทั้งสองมานั่งที่โต๊ะอาหารก่อนที่ทั้งคู่จะลงมือทานกันอย่างไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมา ผ่านไปครึ่งชั่วโมงทั้งสองก็ทานอาหารกันเสร็จ ก่อนที่ชายหนุ่มจะพาคนตัวเล็กไปขึ้นรถและออกจากคฤหาสน์ทันที

 

เมื่อจักรภัทรและมาวินมาถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงอย่างกว้างขวาง ชายหนุ่มขับรถมาจอดใต้ตึก ก่อนจะดับเครื่องยนต์และลงจากรถ เขาอาสาขับรถมาเองเพราะไม่อยากให้คนตัวเล็กต้องรู้สึกเกร็งเวลาอยู่กับคนอื่น เห็นเขาเป็นแบบนี้ ลูกน้องของเขายิ่งมีแต่คนขรึมๆ คนตัวเล็กเคยบอกกับเขาว่าพวกชายชุดดำเหล่านี้น่ากลัวกว่าเขาหลายเท่า เขาจึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายคงกลัวทุกคนที่ทำหน้าแบบนั้นกันหมดสินะ

 

พอทั้งสองลงรถเสร็จก็เดินเข้ามายังภายในห้าง ดวงตากลมโตมองไปรอบๆด้วยความตื่นเต้น คนตัวเล็กไม่เคยมาเห็นห้างอะไรที่ใหญ่โตขนาดนี้ อย่างหรูสุดเขาก็เคยเข้าแต่พวกซุปเปอร์มาเก็ตตามท้องถิ่นทั่วไป ร่างบางมองไปมาด้วยความที่ไม่เคยเห็นผู้คนเยอะขนาดนี้ แต่ละวันเขามาซื้ออะไรกันเนี่ย คนตัวเล็กคิดในใจ 

 

ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายทำให้คนตัวโตมองแล้วไม่เบื่อ เขากลับชอบที่จะมองซะงั้น มองเพลินไปหน่อยจนทำให้อีกฝ่ายเอ่ยถามขึ้น

 

"คุณครับ ร้านที่จะพาผมไปซื้ออีกไกลมั้ยครับ" 

 

"ทำไม เธอเหนื่อยแล้วหรอ" 

 

"เปล่าครับ ผมแค่สงสัยว่าร้านค้าเยอะขนาดนี้ คุณยังหาร้านอื่นอีกหรอครับ" 

 

"ร้านนั้นเป็นของฉันเองน่ะ" 

 

"โห.. จริงหรอครับ? คุณคงรวยมากเลยสินะครับ" 

 

"หึ! ก็พอเลี้ยงเธอได้ล่ะนะ" 

 

"งั้น..เลี้ยงไอติมผมหน่อย ได้มั้ยครับ" 

 

"อยากกินหรอ? "

 

"ครับ!" 

 

 "ถ้าฉันเลี้ยงเธอแล้ว ฉันจะได้อะไร.." 

 

"แล้วแต่คุณจะสั่งเลยครับ" 

 

เมื่ออีกฝ่ายพูดมาขนาดนี้แล้ว ชายหนุ่มจะปฏิเสธได้ยังไงกัน มุมปากหนายกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ ก่อนที่จะเอ่ยบอกให้กับอีกฝ่ายรู้

 

"ฉันขอติดไว้ก่อน ถ้าฉันคิดออกเมื่อไหร่จะบอกแล้วกัน ส่วนเรื่องไอศกรีมฉันจะเลี้ยงนายเอง "

 

"จริงหรอครับ! เย้ๆๆ.." 

 

คนตัวเล็กรู้สึกดีใจมากๆอย่างบอกไม่ถูก เขามีความสุขจังเวลาที่มีคนตัวโตมาอยู่ข้างๆ เขาจะไม่พูดมากให้อีกฝ่ายรำคาญอีก คนตัวเล็กหมุนตัวกลับการจะเดินไปข้างหน้าอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนมองแผ่นหลังบางเดินไปด้วยความเอ็นดู ก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยขึ้นเบาๆราวกับเสียงกระซิบ

 

"เด็กน้อยจริงๆ.. "

 

 

ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็มาถึงร้านที่ชายหนุ่มเป็นเจ้าของ ร่างของทั้งคู่เดินเข้าไปยังภายใน ก็มีพนักงานหญิงรีบเดินเข้ามาทักทายอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็วและรู้จักเป็นอย่างดี

 

"สวัสดีคุณเชษฐ์ วันนี้ต้องการชุดแบบไหนหรอคะ" 

 

"ชุดนักศึกษาพร้อมด้วยของอุปกรณ์ต่างๆที่ใช้ในการเรียน" 

 

"ได้ค่ะ ตัดให้ใครหรอคะ "

 

"เด็กคนนี้" 

 

"อ่าา.. งั้นเชิญคุณคนนี้เข้ามาด้านในห้องเพื่อวัดตัวด้วยค่ะ" 

 

"อ่าา.. ครับ" 

 

คนตัวเล็กรับคำก่อนจะเดินตามพนักงานหญิงคนนั้นเข้าไปด้านในห้องวัดตัว ก่อนที่ชายหนุ่มจะนั่งลงรอที่โซฟาอีกมุมหนึ่ง ใช้เวลาในการวัดตัวไม่นาน ร่างบางก็เดินออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความอยากรู้

 

"ยิ้มอะไร" 

 

"พี่ผู้หญิงคนนั้นเธอชมผมด้วยแหละ ว่าผมน่ารัก "

 

เมื่อชายหนุ่มได้ยินประโยคที่ทำให้อีกฝ่ายยิ้ม เขาก็มีสีหน้าที่ขรึมขึ้นพร้อมกับเดินไปหาพนักงานหญิงคนนั้น สักพักก็เดินมาหาคนตัวเล็กเช่นเดิม ดวงตากลมโตจึงมองพนักงานหญิงที่ชมเขาเมื่อครู่ แต่แล้วอีกฝ่ายกลับมีสีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ ก่อนจะเดินเข้าห้องวัดตัวไป คนตัวเล็กจึงเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความอยากรู้ว่าไปคุยอะไรกับพี่สาวคนนั้น

 

"ไปคุยอะไรกับเธอหรอครับ ทำไมเธอเหมือนจะร้องไห้แบบนั้น.." 

 

"ไม่มีอะไร ฉันก็แค่บอกไปว่าห้ามชมคนของฉันอีก ไม่งั้นโดนไล่ออกแน่ "

 

"ห๊ะ! ทำไมไปพูดกับเธอแบบนั้นกันล่ะครับ.." 

 

"ทำไม! ฉันพูดไม่ได้หรือไง "

 

"เปล่าสักหน่อย.." 

 

"วัดตัวเสร็จแล้วก็ไปร้านอื่น จะได้ไม่เสียเวลาฉัน" 

 

"อ่าา.. ครับ.. "

 

ชายหนุ่มได้ยินคนตัวเล็กพูดจบ ร่างสูงก็เดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ไม่คิดจะรออีกฝ่ายด้วยซ้ำ คนตัวเล็กจึงเอ่ยออกมาเบาๆให้กับตัวเองพร้อมส่ายหัวไปมาก่อนจะรีบเดินไปหาคนตัวโตทันที

 

"เฮ้ออ คนแก่นี่เอาแต่ใจชะมัด.. "

 

 

 

 

 

 

 

Talk 

 

ขอบคุณนักอ่านที่เข้ามาอ่านกันนะคะ คุณคือกำลังใจของเรา เราจะพยายามมาอัพเรื่อยๆไม่ให้หายไปไหนน้าา ถ้าชอบฝากเม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ ฝากเอ็งดูลูกๆของไรท์ด้วยน้าา

แล้วมาต่อกันตอนหน้าค่าา❤️😘🙏

 

 

ความคิดเห็น