email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่4 ข้อเสนอ nc 

ชื่อตอน : ตอนที่4 ข้อเสนอ nc 

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 271

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 14:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 ข้อเสนอ nc 
แบบอักษร

 

 

เมื่อทั้งคู่ขึ้นมาถึงที่ชั้นบน ชายหนุ่มก็พาคนตัวเล็กมายังห้องนอนที่เตรียมเอาไว้แล้วก่อนหน้านี้ ทั้งสองเข้ามายังภายในห้อง ร่างสูงก็เดินไปนั่งที่โซฟาอีกมุมพรอมเอ่ยให้อีกฝ่ายมานั่งข้างๆ

 

"มานั่งนี่มา"

 

"เอ่อ...ผมยืนก็ได้ครับ"

 

"จะมาดีๆหรือให้ฉันไปอุ้มมา"

 

"ไปก็ได้ครับๆๆ"

 

"ก็แค่นั้น"

 

ร่างบางเดินไปนั่งโซฟาข้างๆชายหนุ่ม ก่อนที่สายตาคมจะหันมามองจ้องพร้อมเอ่ยถามคนตัวเล็กออกมาด้วยความอยากรู้

 

"เธออายุเท่าไหร่แล้ว"

 

"18ปีครับ"

 

"เรียนจบจากไหน"

 

"เอ่อ..ผมไม่ได้เรียนครับ ออกโรงเรียนตั้งแต่พ่อกับแม่ผมเสีย"

 

ชายหนุ่มได้ยินอีกฝ่ายพูดขึ้น ก่อนที่ใบหน้าหวานจะสลดลง ชายหนุ่มจึงยกมือหนาขึ้นเชยคางอีกฝ่ายให้เงยขึ้นมาสบตากับเขาแล้วเอ่ยถามขึ้น

 

"เธออยากเรียนต่อหรือเปล่า"

 

เมื่อชายหนุ่มพูดเรื่องเรียนต่อขึ้นมา ดวงตากลมโตนั้นวาววับขึ้นมาอย่างดีใจ ก่อนที่ใบหน้าสวยหวานนั้นจะพยักขึ้นลงพร้อมด้วยรอยยิ้มหวานนั้น ชายหนุ่มเห็นท่าทางอีกฝ่ายแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยกมือหนาไปขยี้ผมนุ่มอีกฝ่ายด้วยความมันเขี้ยว ก่อนที่ความคิดของคนตัวโตจะเปลี่ยนไป ชายหนุ่มยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยบอกอีกฝ่ายขึ้นอีกครั้ง

 

"ถ้าเธออยากเรียน ฉันจะส่งเธอเรียนจนจบ"

 

"จริงหรอครับ!"

 

มาวินพูดขึ้นเสียงดังด้วยความตื่นเต้น เขาจะได้เรียนจริงๆงั้นหรอ ชายหนุ่มจะส่งเสียเขาเรียนจริงๆอย่างนั้นหรอ แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วขึ้นเมื่ออีกฝ่ายพูดขึ้นมา

 

"ใช่ แต่มีข้อแม้"

 

"อะไรหรอครับ"

 

"เธอต้องปรนนิบัติฉันทุกคืน ทำยังไงก็ได้ให้ฉันพอใจในตัวเธอ"

 

"ครับ?"

 

"เธอจะปฏิเสธฉันก็ได้นะ แต่ถ้าเธอเรียน เธอก็จะมีอนาคตที่ดี เลี้ยงตัวเองได้ คิดเอาก็แล้วกัน"

 

เมื่อชายหนุ่มพูดขนาดนี้แล้ว คนตัวเล็กจะปฏิเสธได้ยังไง แต่จะให้เขามาปรนนิบัติอะไรนั่น เขาทำไม่เป็นหรอกนะ อีกฝ่ายมันคืออะไรกัน มันเหมือนกับทำความสะอาดบ้านให้อีกฝ่ายหรือเปล่า แต่กระนั้นคนตัวเล็กก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

 

"เอ่อ..แล้วปรนนิบัตินี่มันคืออะไรหรอครับ"

 

"หึ! ถ้าเรียกอีกอย่างก็..นางบำเรอ"

 

"นางบำเรอ?"

 

"ใช่"

 

"แล้วถ้าเกิดผมรับข้อเสนอคุณ คุณจะให้ผมเรียนจริงๆนะครับ"

 

"ฉันจะโกหกเธอทำไม"

 

"อ่าา..แล้ว นางบำเรออะไรนี่มันต้องทำยังไงครับ"

 

"ก็ไม่มีอะไรมาก.. ก็แค่ใช้ ร่างกายของเธอ"

 

"ใช้ร่างกายหรอครับ...  แต่ผมทำไม่เป็น.." 

 

"เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันสอนเอง" 

 

"อ่าา.. งั้นก็ได้ครับ "

 

คนตัวเล็กพูดจบปุ๊บ มือหนาของชายหนุ่มก็ยื่นไปจับเอวเล็กอีกฝ่ายแล้วยกร่างบางมานั่งตักตัวเองทันที หันใบหน้าหวานเข้ามาหาตัวเอง ทำให้คนตัวเล็กตกใจไม่ทันตั้งจึงดิ้นขึ้น จึงถูกอีกฝ่ายบอกให้หยุดดิ้น

 

"จะดิ้นทำไม หยุด" 

 

"กะ.. ก็คุณมาจับตัวผมอ่ะ "

 

"ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะสอนเธอ" 

 

"วันนี้เลยหรอครับ? "

 

"อืม" 

 

"ตะ.. แต่ว่า.. ผมยังไม่พร้อม" 

 

"ยังไงเธอก็ต้องทำให้ฉันอยู่ดีเพื่อแลกกับการเรียน หรือเธอจะเปลี่ยนใจ" 

 

"มะ.. ไม่ครับ.." 

 

"หึ!  เอาล่ะ นั่งนิ่งๆเดี๋ยวฉันจะทำให้เป็นตัวอย่าง" 

 

"คะ.. ครับ.. "

 

เมื่อคนตัวเล็กตอบรับคำเสร็จ ใบหน้าของคนตัวโตก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ใบหน้าหวานของคนตัวเล็ก ก่อนที่ดวงตาของทั้งคู่จะสบประสานสายตากัน จากนั้นริมฝีปากหนาก็ค่อยๆบรรจงฉกชิมริมฝีปากอิ่มอย่างไม่เร่งรีบ ค่อยเป็นค่อยไปไม่รีบร้อน เขาจะสอนให้คนตัวเล็กรู้จักการมีเซ็กซ์กับเขา และก็เอาไว้ทำกับเขาคนเดียวเท่านั้น ริมฝีปากหนาค่อยๆขบเม้มทีละนิดทีละน้อยอย่างอ้อยอิ่ง 

 

"อื้ออ.." 

 

เสียงครางของคนตัวเล็กเล็ดลอดออกมาจากลำคอ มือหนาของชายหนุ่มค่อยๆเลื่อนลงเรื่อยๆ ลูบไล้ไปมาด้วยความชอบใจ ผิวคนตรงหน้านี้เนียนอย่างกับผู้หญิง แค่เขาจูบร่างบางแค่นี้ก็ทำให้ไอ้เจ้ามังกรของเขาพองขึ้นมาซะได้ มันอัดอั้นเกินไปเขาต้องการปลดปล่อย 

 

เสียงจ๊วบจ๊าบจากการดูดลิ้นของคนตัวโตทำให้ใบหน้าหวานแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ คนตัวเล็กไม่รู้ว่าตอนนี้คนตรงหน้านี้ทำอะไรกับเขาบ้าง รู้สึกว่าสมองเบลอไปหมด หายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนมวนท้องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

 

มือเรียวเล็กของมาวินเลื่อนขึ้นมาโอบรอบคอชายหนุ่มเพื่อที่จะหาที่ยึด เสียงหายใจรุนแรงเริ่มกระเส่าขึ้น ทำให้คนตัวโตรู้ว่าอีกฝ่ายเริ่มที่จะหายใจไม่ออกแล้ว เขาจึงค่อยๆถอดถอนริมฝีปากนั้นออกมาอย่างช้าๆ ก่อนที่สายตาคมนั้นจะมองหน้าอีกฝ่ายที่ตอนนี้ ใบหน้านั้นทั้งแดงก่ำทั้งสายตาหยาดเยิ้มมองเขาด้วยเช่นกัน 

 

"เป็นยังไงบ้าง ชอบมั้ย หืมม.. "

 

"เอ่อ.. มันรู้สึกแบบไหนไม่รู้ครับ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน "

 

"แล้วชอบมั้ยล่ะ" 

 

"ผะ.. ผมไม่รู้.... อ๊ะ!!" 

 

คนตัวเล็กตอบก่อนที่สายตาจะหันไปมองที่อื่นอย่างเขินอาย เขาไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า แต่มันรู้สึกดีสำหรับเขามากๆ เมื่อคนตัวเล็กยังพูดไม่จบ มือหนาก็จับแขนเรียวกดร่างบางลงกับโซฟาทันที พร้อมกับใบหน้าอันคมเข้มจ้องมองอีกฝ่ายก่อนที่ริมฝีปากจะขบกัดลำคอระหงเบาๆ ทำให้มันเกิดรอยช้ำสีกุหลาบขึ้นมาจางๆ ดวงตาคมมองก่อนจะยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ  

 

ฝ่ามือหนาเลื่อนลงไปลูบไล้ขาเนียนขาวไปมา ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกขนลุกชัน ร้องเสียงหลงขึ้นมาก่อนที่มือเรียวเล็กนั้นจะยกขึ้นมาปิดปากตัวเอง ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็เอ่ยบอกอีกฝ่ายขึ้นมาทันที

 

"อย่างปิด ปล่อยเสียงออกมา.. ฉันอยากได้ยินเสียงของเธอ "

 

ชายหนุ่มพูดจบ มือหนาก็เลื่อนไปดึงมือเล็กออกพร้อมกับประกบจูบอีกฝ่ายทันทีด้วยความมันเขี้ยว สอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากอุ่น ดูดลิ้นเล็กอย่างหยอกเย้าไม่ให้ไปไหน คนตัวเล็กรู้สึกสมองเบลอ คิดอะไรไม่ออก มือเรียวเล็กจิกเล็บตัวเองลงบนผิวหนังของอีกฝ่าย ทั้งขย้ำไหล่กว้างของชายหนุ่ม เพื่อระบายความรู้สึกที่บอกออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ 

 

คนตัวเล็กได้รสชาติอันแปลกใหม่จากชายหนุ่มผู้คุมเกม เขารู้สึกว่าจูบนี้มันทั้งอบอุ่น อ่อนหวานละมุนละไม ทำให้คนตัวเล็กคล้อยตาม จนกระทั่งชายหนุ่มถอนจูบออกก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงไปที่ลำคอระหงพร้อมด้วยดูดเลียมันให้เกิดรอยช้ำซ้ำๆ เพื่อตอกย้ำว่าคนคนนี้เป็นของเขาคนเดียว ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะเลื่อนขึ้นมาที่กระดุมเม็ดแรกที่หัวเข็มขัดของคนตัวเล็กพร้อมกับปลดมันออกอย่างช้าๆ 

 

จากนั้นมือหนาก็รูดซิบลงมาเรื่อยๆ ชายหนุ่มจึงถอดถอนจูบอีกครั้ง ทำให้คนตัวเล็กหอบหายใจอย่างหนัก สายตาคมมองเลื่อนลงต่ำ ก็พบกับสิ่งที่มันดุนออกมาจากกางเกงของคนตัวเล็ก เขายิ้มอย่างพอใจก่อนที่จะจับเจ้านั่นออกมาข้างนอก

 

"ยะ.. อย่างครับ!! อ๊ะ! "

 

เสียงแหบพร่าของคนตัวเล็กเอ่ยขึ้นห้ามชายหนุ่ม แต่ร่างสูงกลับไม่ฟังเสียงของคนตัวเล็ก เขาค่อยๆจับเจ้าน้องชายเล็กนั้นเข้ามายังปากของตน พร้อมด้วยสายตามองขึ้นไปจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างพอใจ ที่เห็นใบหน้าสวยหวานนั้นเหยเกด้วยความทรมาน 

 

ร่างสูงของจักรภัทรค่อยๆดูดเม้มส่วนหัวของเจ้าน้องชาย แล้วใช้ฟันขาวขบกัดมันเบาๆด้วยความมันเขี้ยว

 

"อ๊ะ! อื้ออ! อ๊าา! "

 

เสียงครางของคนตัวเล็กที่ปล่อยออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อมือหนาที่กำรอบส่วนของความยาวนั้นเพิ่มความเร็วไปด้วย คนตัวเล็กมองตาปรือ ความรู้สึกนี้มันช่างดีจริงๆ เขาไม่เคยได้รับมาก่อน

 

"อ๊าา อื้ออ! ผะ.. ผมไม่ไหวแล้ว.. มันเหมือนจะปวดฉี่ อ๊าา! "

 

มาวินรู้สึกว่าตัวเองไม่ไหวกับความรู้สึกดีๆนี้ มันเหมือนกับว่าฉี่จะลาดกางเกงเหมือนตอนที่เขายังเด็ก หรือเขาจะปวดฉี่จริงๆกันนะ จะมาปวดตอนนี้ไม่ได้นะ ถ้ามันลาดขึ้นมาล่ะ มันจะเข้าไปในปากของชายหนุ่มที่กำลังกินเจ้าน้องชายเขาอยู่ คนตัวเล็กส่ายหัวไปมา เขาไม่รู้จะทำยังไงแล้ว เหมือนมันจะออกมาในตอนนี้แล้ว

 

"ผมไม่ไหวแล้ววว! อ๊ะๆ อ๊าาาา!! "

 

คนตัวเล็กร้องออกมาอย่างหมดความอดทนพร้อมกับปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในปากของชายหนุ่มที่อยู่ตรงกลางระหว่างขาของเขา เมื่อคนตัวเล็กปลดปล่อยน้ำกามออกมา ชายหนุ่มก็กลืนมันลงท้องเข้าไปอย่างไม่นึกที่จะรังเกียจ คนตัวเล็กเห็นแบบนั้นก็พูดขึ้นทันที

 

"ยะ.. อย่ากลืนครับ ฉี่ผมมันสกปรก ผม.. ฮึก!! ขอโทษนะครับ ที่ผม.. ฮืออ ฉี่ใส่ปากคุณไปเมื่อกี้ "

 

คนตัวเล็กทั้งพูดทั้งร้องไห้ออกมา ชายหนุ่มไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใสซื่อขนาดนี้ ถ้าเกิดเขาสอนอีกฝ่ายมากกว่านี้ล่ะ เขาจะเป็นคนเลวหรือเปล่านะ ร่างสูงเห็นท่าทางของคนตัวเล็กแล้วก็นึกเอ็นดู ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนเขาทำเด็กร้องไห้เลย อ่าา คนตรงหน้านี้ช่างน่ารักซะจริง

 

"อย่าร้องไห้เลยนะ ไม่เป็นไรหน่า.. มันไม่ใช่ฉี่หรอกนะ มันคือยาวิเศษ.. "

 

"อึก! ยาวิเศษหรอครับ ฮึก!" 

 

คนตัวเล็กเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความอยากรู้ มันจะเป็นยาวิเศษได้ยังไงในเมื่อมันออกมาจากอันนั้นของเขา แถมฉี่มันก็ออกจากตรงนั้น หรือว่ามันจะมีหลายสิ่งที่เขาไม่รู้กันนะ 

 

"ใช่ มันคือยาวิเศษ ที่จะทำให้เราแข็งแรงยังไงล่ะ" 

 

"แข็งแรงหรอครับ? "

 

มาวินพูดออกมาด้วยความสนใจ เขาหยุดร้องไห้ไปแล้วเหลือแต่สิ่งที่เขาอยากรู้และต้องรู้ให้ได้ว่ามันกินยานั้นแล้วแข็งแรงจริงเหรอ แล้วถ้าเกิดเขาอยากแข็งแรงบ้างจะได้ไหม เผื่อวันดีคืนดีไปเรียนที่มหาลัยใหญ่ๆแล้วเจอคนไม่ดีมาทำร้าย เขาจะได้ปกป้องตัวเองได้ยังไงล่ะ คนตัวเล็กคิดแล้วก็เอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้นด้วยความอยากรู้

 

"แล้วถ้าเกิดผมอยากแข็งแรงล่ะครับ ผม.. เอ่อ.. กินได้มั้ยครับ"

 

"หึ! ได้สิ แต่เธอต้องกินแค่ของฉันเท่านั้นนะรู้มั้ย" 

 

"เอ๋? ทำไมผมต้องกินของคุณล่ะครับ กินของตัวเองไม่ได้หรอ.." 

 

"ไม่ได้! เอ่อ.. ฉันหมายถึงกินของตัวเองหรือคนอื่นๆไม่ได้ กินได้แค่ของฉันคนเดียวน่ะ" 

 

"ทำไมหรอครับ? "

 

คนตัวเล็กเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจ พร้อมกับเอียงคออย่างน่ารักจนทำให้อีกฝ่ายยกมือหนาไปบีบจมูกด้วยความมันเขี้ยว พร้อมกับบอกเหตุผลให้อีกฝ่ายรู้

 

"ก็เพราะว่าฉันเป็นคนส่งเธอเรียน เธอก็ต้องกินแค่ของฉันคนเดียวน่ะสิ "

 

"อ๋อ.. ผมเข้าใจแล้วครับ" 

 

"โอเค งั้นวันนี้ฉันให้เธอพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปสมัครเรียน พร้อมทั้งพาไปซื้อเสื้อผ้าด้วย โอเคมั้ย หืมม.. " 

 

"โอเคครับ!" 

 

คนตัวเล็กตอบอีกฝ่ายพร้อมยกมือขึ้นทำท่าโอเค จนทำให้ชายหนุ่มรู้สึกขบขัน แต่ก็ยังทำหน้าเคร่งขรึมอยู่เช่นเดิม ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นพร้อมกับเอ่ยบอกอีกฝ่าย

 

"วันนี้ฉันจะเข้าบริษัทกลับมาก็คงดึก ถ้าเธอหิวก็ลงไปบอกแม่บ้านทำอาหารให้ทานก็แล้วกันนะ "

 

"ครับ.. "

 

"พักผ่อนเถอะ ฉันไปก่อน "

 

ชายหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงไปจูบหน้าผากมนของคนตัวเล็กพร้อมกับหันหลังเดินออกจากห้องทันที ส่วนคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟาก็มองตามแผ่นหลังหนาก่อนที่อีกฝ่ายจะหายไป รอยยิ้มหวานก็ปรากฏขึ้นอย่างดีใจและเอ่ยขึ้นกับตัวเองเบาๆ

 

"พ่อครับแม่ครับ.. วินจะได้เรียนแล้วนะ วินจะมีเพื่อน จะมีอนาคตที่ดีแล้ว พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงวินแล้วนะครับ วินรักพ่อกับแม่นะ.. " 

 

คนตัวเล็กพูดด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม เขาดีใจมากๆที่มีคนใจดีแบบคุณคนนั้นมาช่วยให้เขาได้เรียน เขาอยากมีอนาคตที่สดใส ขอบคุณนางฟ้าที่อยู่บนสวรรค์ อย่างน้อยมีเรื่องที่แย่ก็ยังมีเรื่องดีๆให้เขาชื่นใจ ต่อไปเขาจะไม่ทำให้ชายหนุ่มผิดหวัง... 

 

 

 

 

 

 

 

Talk 

 

แงงงง เหมือนจะรอด แต่ก็นะ อุแงงง ชอบไม่ชอบบอกกันด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ แล้วมาต่อกันตอนหน้าค่าาา

 

 

ความคิดเห็น