email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่3 คุณช่วยผมอีกแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่3 คุณช่วยผมอีกแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 250

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 14:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 คุณช่วยผมอีกแล้ว
แบบอักษร

 

 

ภายในคฤหาสน์หลังไม่ใหญ่เท่าของชายหนุ่ม แต่ก็ใหญ่พอสมควรที่เป็นลองอันดับต้นๆของเมืองไทย มีร่างสูงนั่งรอเจ้าของบ้านลงมาเจรจาเรื่องของคนตัวเล็ก อันที่จริงเขาจะมาพรุ่งนี้แต่หากความรู้สึกนั้นมันรอไม่ไหว เขาอยากรู้ว่าอีกคนไม่ได้ถูกคนของเสี่ยวิชัยทำร้าย ชายหนุ่มนั่งรอไม่นานก็มีเสียงเอ่ยทักทายเป็นกันเองขึ้นมา เขาจึงหน้าไปมองและพบกับเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้

 

"สวัสดีครับคุณเชษฐ์ ไม่ทราบว่าวันนี้ลมอะไรพาคุณมาถึงที่นี่" 

 

การเอ่ยทักทายของเจ้าของคฤหาสน์นี้เอ่ยทีเล่นทีจริง ทำให้ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเอ่ยสิ่งที่ต้องการให้อีกฝ่ายรู้

 

"ผมมาวันนี้เพราะผมต้องการคนของผมคืน" 

 

"คนของคุณหรอครับ?" 

 

"ใช่ ผมได้ข่าวว่าคนของผมถูกคนของเสี่ยจับตัวมา" 

 

ชายหนุ่มพูดเสร็จก็จ้องหน้าเสี่ยวิชัยเขม่ง คนที่ถูกจ้องก็ทำตัวไม่ถูก เสี่ยวิชัยคิดในใจว่า ทำไมชายหนุ่มถึงรู้ได้ว่าเขาไปจับตัวคนเล็กมา ชายวัยกลางคนจึงเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นเหมือนเดิมก่อนที่จะเอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้น

 

"คนของคุณเชษฐ์ชื่ออะไรล่ะครับ"

 

"รณกร ชญานนท์"

 

เมื่ออีกฝ่ายได้ยินชื่อนี้ขึ้นมา ดวงตาที่เหี่ยวย่นกลับเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ เขาจึงหันไปมองลูกน้องของตัวเองด้วยสายตาไม่พอใจ ชายหนุ่มรู้จักเด็กคนนี้ได้ยังไง ต้องมีคนของเขาไปบอกแน่นอน เหล่าลูกน้องของเสี่ยวิชัยก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา แต่แล้วเสี่ยวิชัยก็สั่งลูกน้องขึ้นมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

 

"้สุชาติ! ไปนำตัวเจ้าเด็กนั่นลงมาให้คุณเชษฐ์!"

 

"ครับนาย"

 

เสี่ยวิชัยสั่งลูกน้องของตนเสร็จ ชายหนุ่มก็ยิ้มมุมปากขึ้นมาทันที ใครจะกล้าขัดเขากันเล่า ในเมื่อหุ้นในบริษัทเขาก็ถือเยอะมากกว่าอีกฝ่าย ถ้าอีกฝ่ายทำให้เขาไม่พอใจ อีกฝ่ายก็จะไม่ได้อะไรเลย เพราะทุกอย่างจะตกมาเป็นของเขาหมด

 

ทุกคนในที่นี้รอไม่นาน ร่างของลูกน้องเสี่ยวิชัยก็พาร่างของคนตัวเล็กเดินลงมาที่ชั้นบน สายตาคมเข้มสบประสานเข้ากับดวงตากลมโต คิ้วหนาขมวดขึ้นเมื่อเห็นเนื้อตัวอีกฝ่ายเต็มไปด้วยรอยแดง เขาตวัดตาไปทางเสี่ยวิชัยด้วยความไม่พอใจอย่างมาก เมื่อคนตัวเล็กเดินลงมาถึงชั้นล่างเขาก็สบเข้ากับดวงตาคม คนตัวเล็กรู้สึกคุ้นอีกฝ่ายเหลือเกินจนกระทั่งดวงตากลมโตนั้นจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความไม่เชื่อ นี่เขามาเจอคนที่ช่วยเขาที่ผับเมื่อคืนนี้อีกหรอเนี่ย แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงมาที่นี่ได้ หรือว่าสองคนนี้รวมหัวกันจับตัวเขามา เมื่อคนตัวเล็กคิดได้แบบนั้น ใบหน้าหวานก็มีสีหน้าไม่พอใจทันที

 

"เอาตัวมันมาให้คุณเชษฐ์!"

 

เสี่ยวิชัยสั่งลูกน้อง ก่อนที่อีกฝ่ายจะนำตัวคนตัวเล็กเดินมาฝั่งร่างสูงนั่งอยู่ คนตัวเล็กมองชายหนุ่มด้วยความสับสน นี่เขาจะถูกอีกฝ่ายทำอะไรอีกเนี่ย

 

"ขอบคุณเสี่ยวิชัยด้วยนะครับ ที่ฟังความเห็นผม"

 

"ฮ่าๆๆ คุณเชษฐ์อุตส่าห์มาถึงที่นี่ผมก็ต้องให้อยู่แล้วล่ะครับ"

 

"เด็กคนนี้ติดหนี้คุณเท่าไหร่"

 

"ติดหนี้อะไรกันครับ..."

 

อยู่ๆชายหนุ่มก็ถามเสี่ยวิชัยขึ้น พอคนตัวเล็กได้ยินก็หันมามองชายหนุ่มทันที ชายหนุ่มรู้ได้ยังไงว่าคนตัวเล็กติดหนี้ หรือชายผู้นี้มาสืบประวัติของเขา เห็นแต่งตัวเนียบขนาดนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ คนตัวเล็กคิดในใจ ก่อนที่จะได้ยินเสี่ยวิชัยปฏิเสธอีกฝ่ายขึ้นมาเหมือนรู้สึกเกรงใจ 

 

"ผมได้ข่าวว่าคุณไปจับเด็กคนนี้มาเพราะป้าของอีกฝ่ายติดหนี้คุณ"

 

"ข่าวของคุณเชษฐ์นี่ไวดีนะครับ"

 

"อย่างงั้นก็แสดงว่าเรื่องจริงสินะครับ"

 

"เอ่อ.."

 

"ถ้าเด็กคนนี้ติดหนี้คุณ งั้นก็แสดงว่าเด็กคนนี้ก็ติดหนี้ผมด้วย แล้วหุ้นส่วนที่เราร่วมกันผมก็ได้เยอะกว่า ถ้าอย่างนั้นผมขอซื้อตัวเด็กนี้ก็แล้วกันนะครับ"

 

"คะ..คุณไม่ได้รู้จักกับเด็กนี่มาก่อนอย่างงั้นหรอครับ"

 

"ผมก็แค่บอกว่าจะมาเอาคนของผมคืนก็เท่านั้น"

 

"นี่คุณเชษฐ์!"

 

"เสี่ยวิชัย.. ถ้าคุณขายเด็กนี่ให้ผม...ผมจะให้หุ้นนั้นเป็นของคุณหมดเลย"

 

พอชายหนุ่มพูดเรื่องหุ้นส่วน เสี่ยวิชัยก็หูผึ่งขึ้นทันที ถ้าเขาขายเด็กนี่ให้กับคุณเชษฐ์ เขาก็จะได้หุ้นที่ถือร่วมกันอยู่ทั้งหมดเลยอย่างนั้นหรอ แววตาแพรวพราวเกิดขึ้นมาอย่างพอใจพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก 

 

"ถ้าคุณเชษฐ์พูดมาขนาดนี้แล้ว ผมตกลงขายเจ้าเด็กนั่นให้คุณก็ได้ แล้วคุณห้ามผิดคำพูดล่ะ"

 

"แน่นอนครับ พรุ่งนี้ผมจะส่งเอกสารมาให้คุณเซ็นก็แล้วกัน"

 

"ได้ครับ ผมจะรอ.."

 

"เอาล่ะ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ จะได้พาคนของผมกลับไปฝึกอะไรนิดหน่อย"

 

"ฮ่าๆๆ เชิญเลยครับๆ กลับดีๆนะครับ"

 

ชายหนุ่มบอกขอตัวอีกฝ่ายเสร็จก็หันมาบอกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นพร้อมด้วยมือหนาจับเข้าที่มือเล็กเรียวของอีกฝ่าย และเดินออกจากคฤหาสน์นั้นทันที

 

เมื่อทั้งคู่เดินออกมาจากคฤหาสน์ คนตัวเล็กก็มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหยุดลงที่รถยนต์คันหรู แล้วหันมาหาคนตัวเล็กและก็จ้องอีกฝ่ายด้วยท่าทีจริงจังเช่นกัน 

 

"คุณ คนที่ช่วยผมเมื่อคืนนี้หรือเปล่าครับ"

 

"ใช่ ฉันเอง"

 

"เอ่อ...เราเจอกันอีกแล้วนะครับ.."

 

"เธอถูกไอ้เสี่ยนั่นทำร้ายตรงไหนหรือเปล่า"

 

ชายหนุ่มพูดอย่างเป็นห่วงเป็นใยคนตัวเล็กก่อนที่ฝ่ามือหนาจะจับแขนอีกฝ่ายให้หมุนไปหมุนมาเพื่อที่จะสำรวจว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า คนตัวเล็กหน้าเหวอทันทีที่อีกฝ่ายทำอะไรเขาโดยที่ยังไม่ทันตั้งตัว

 

"ผะ..ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ.."

 

"กลับบ้านกับฉันก่อนนะ"

 

"เอ่อ..."

 

คนตัวเล็กยังไม่ได้พูดอะไรเลย ชายหนุ่มก็บอกให้ลูกน้องเปิดประตูรถก่อนที่อีกฝ่ายจะจับคนตัวเล็กให้เข้าไปในรถพร้อมด้วยชายหนุ่ม ก่อนที่รถยนต์หรูจะขับเคลื่อนไปด้านหน้าเพื่อออกจากที่นี่ทันที

 

ไม่นานรถยนต์หรูก็เคลื่อนที่มาจอดที่หน้าคฤหาสน์สุดหรูหรา ใบหน้าสวยหวานของคนตัวเล็กก็หันออกไปยังข้างนอกหน้าต่างรถ ดวงตากลมโตนั้นมองไปทั่ว ตาโตขึ้นมาอย่างไม่อยากเชื่อ ที่แบบนี้เขาเคยเห็นแค่ในหนังเท่านั้น พื้นที่ในนี้กว้างมากๆ ตั้งแต่ขับรถเข้ามายังในนี้ก็เห็นสวนดอกไม้เต็มไปหมด มันสวยงามมากๆ ถ้าเขาได้อยู่ที่นี่จริงๆก็ดีน่ะสิ มันเหมือนกับที่คนตัวเล็กฝันไว้เลย แต่แล้วพอหันหน้ากลับมามองชายหนุ่ม อีกฝ่ายกลับทำหน้าเคร่งขรึมตลอดเวลา ไม่เหมือนกับตอนเมื่อก่อนหน้านี้เลย เหมือนกับคนละคนกัน

 

รถยนต์คันหรูจอดเทียบคฤหาสน์เสียงเครื่องยนต์ดับลง ก่อนที่ลูกน้องจะวิ่งมาเปิดประตูรถให้ชายหนุ่ม คนตัวเล็กก็มองตามก่อนที่จะคิดว่าชายชุดดำตัวโตนั้นไม่มาเปิดให้เขาหรอก ร่างบางจึงจะลงอีกฝั่งแต่กลับถูกฝ่ามือหนาจับไว้ก่อนที่จะเอ่ยขึ้น

 

"ลงฝั่งนี้"

 

"อ่าา..ครับ"

 

เขาลงผิดที่ผิดทางหรือเปล่านะ คนตัวเล็กคิดในใจก่อนที่ชายหนุ่มลงรถไปแล้วตามมาด้วยคนตัวเล็กที่ค่อยๆเลื่อนตัวออกไปแล้วลงมาจากรถทันที ชายหนุ่มเห็นท่าทางของคนตัวเล็กที่ออกมาจากรถแล้วก็ได้แต่รู้สึกขำในใจ จะไม่ให้ขำได้ยังไงกัน พออีกฝ่ายออกมายืนข้างรถเขาแล้วฝ่ามือเล็กนั้นก็หันไปปัดฝุ่นเบาะที่ตัวเองนั่งก่อนที่จะหันมายิ้มแหยๆให้เขา

 

"ทำอะไร"

 

เสียงเข้มเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่คนตัวเล็กจะตอบคนตัวโตด้วยความซื่อ ทำให้อีกฝ่ายนึกเอ็นดูขึ้นมาทันที คนอะไรซื่อจริงๆ

 

"ผมปัดฝุ่นออกให้ครับ กลัวมันเปื้อน แฮะๆๆ"

 

"เธอนี่มัน...ช่างเถอะ เข้าข้างในกัน"

 

"อ่าา..ครับ"

 

คนตัวเล็กรับคำเสร็จ แขนแกร่งของชายหนุ่มก็สอดเข้าไปที่เอวเล็กแล้วดึงให้อีกฝ่ายเข้ามาหาตัวก่อนจะพาคนตัวเล็กเข้าไปข้างในคฤหาสน์หลังใหญ่

 

เหล่าลูกน้องและแม่บ้านทุกคนมองมาดูว่าใครมา ก็ต้องมองหน้ากันทันทีว่าเจ้านายของตนพาใครเข้ามาในบ้าน เป็นเด็กผู้ชายอีกต่างหาก อีกฝ่ายหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักน่าชังจริงๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะแนะนำให้ทุกคนในที่นี้รู้จัก

 

"วันนี้ฉันจะพาเด็กคนนี้มาอยู่ในนี้ในฐานะเลขาของฉัน"

 

ชายหนุ่มแนะนำให้ทุกคนฟังจบ คนตัวเล็กก็หันมามองอีกฝ่ายทันทีด้วยความไม่อยากจะเชื่อปนไปด้วยความไม่เข้าใจ เขานึกว่าซื้อตัวเขามาเพื่อที่จะ เอ่อ... คนตัวเล็กส่ายหัวไปมาไล่ความคิดที่ไม่ดีออกไป คุณคนนี้คงไม่ใช่ไอ้เสี่ยบ้ากามนั่นสักหน่อย

 

"เอ่อ...นายคะ แล้วเด็กคนนี้มาจากไหนคะ คือถ้าเกิดว่า..."

 

"ฉันซื้อมาเอง เรื่องนี้ห้ามมีใครขัดคำสั่งฉัน ทุกคนต้องเคารพเด็กคนนี้เหมือนกับที่เคารพฉัน"

 

"เข้าใจแล้วค่ะ"

 

"ครับนาย!"

 

ทุกคนในที่นี้รับทราบกันทุกคนก่อนที่คนตัวเล็กจะทำตัวไม่ถูก เขาจะมีคนมาเคารพเขาอย่างนั้นหรอ คิดแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อเลย นี่มันสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน หรือพระเจ้าจะเห็นใจเขากันนะ

 

"แนะนำตัวสิ"

 

ชายหนุ่มหันมามองคนตัวเล็กก่อนที่จะเอ่ยบอกอีกฝ่ายให้แนะนำตัวให้กับทุกคนที่อยู่ที่นี่ คนตัวเล็กทำอะไรไม่ถูกก็ได้แต่พยักหน้าอย่างเขินอาย ก่อนที่จะเอ่ยแนะนำตัวเองขึ้น

 

"ส..สวัสดีครับ..ผะ..ผมชื่อมาวิน เรียกวินเฉยๆก็ได้ครับ..เอ่อ..เขินจัง..แฮะๆ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!"

 

คนตัวเล็กเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับยกมือเล็กไหว้ทุกคนด้วยความเคารพและยิ้มเขินอายอย่างที่เจ้าตัวบอกก่อนจะโค้งให้กับทุกคนด้วยความนอบน้อม ทุกคนเห็นอย่างนั้นแล้วก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ ทุกคนต่างยิ้มให้กับท่าทางน่ารักของอีกฝ่าย

 

"อะแฮ่ม! เอาล่ะ ฉันจะพาเธอขึ้นไปดูห้อง ส่วนพวกเธอไปทำงานต่อกันได้แล้ว"

 

"อ๊ะ ค่ะๆ/ครับๆ"

 

ทุกคนต่างรับคำก่อนที่จะแยกย้ายกันไปทำงานส่วนที่รับผิดชอบ ชายหนุ่มจึงพาคนตัวเล็กขึ้นไปชั้นบนเพื่อที่จะหาห้องให้อีกฝ่ายได้พัก หรืออาจจะได้นอนเตียงเดียวกันนะ...

 

 

 

 

 

 

 

Talk

 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ถ้าชอบเรื่อง กลรักมาเฟีย ก็อย่าลืมเม้นให้กำลังใจแก่นักเขียนด้วยนะคะ เราจะได้มีกำลังใจเพื่อที่จะแต่งต่อไป ฝากเอ็งดูลูกๆของไรท์ด้วยน้าา 🙏❤️

 

 

ความคิดเห็น