facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 ข้าอยู่นางตาย !

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 ข้าอยู่นางตาย !

คำค้น : นางมาร ป่วนวัง องค์ชาย อ๋อง เทพธิดา เข้าหอกับข้าเถอะ เทพ นิยายจีนโบราณ โรมานซ์ หักหลัง แก้แค้น

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 468

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2563 20:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 ข้าอยู่นางตาย !
แบบอักษร

 “อะ เอ่อ น้องหญิง” 

อ๋องเยี่ยเหลียงขนลุกเกรียวขึ้นทั่วตัว สัญชาติญาณดิบในการชายมันถูกปลุกด้วยกลิ่นหอมละมุนของเนื้อสาว เขารีบวางหนังสือแล้วพยายามดันเรือนร่างนุ่มนิ่มที่เบียดแซะเขาออก ก่อนที่เขาจะห้ามตนเองไว้ไม่ไหว 

 

“เพคะท่านพี่” 

พระชายาช้อนตาหวานฉ่ำขึ้นมองราวกับสาวน้อยผู้ไร้เดียงสา แต่เมื่อเห็นผู้เป็นสามีคล้ายจะต้านทานการเย้ายวนของนางไม่ไหวแล้ว ร่างอรชรขยับชิดยิ่งขึ้นพร้อมกับโน้มคอบุรุษหนุ่มเข้าหา ริมฝีปากแดงระเรื่อสัมผัสกับริมฝีปากของอ๋องเยี่ยดังใจปรารถนา 

 

“อืม” 

 

ลิ้นเล็กของพยายามไล้ริมฝีปากหนาอย่างอ้อนวอน ให้เขาแยกปากออกรับจูบของนาง 

 

“น้องหญิง มีสติด้วย !” 

ฝ่ามือใหญ่บีบเข้าที่ต้นแขนนาง แล้วดันร่างอรชรที่รุกรานออกห่างกาย ดวงตาของอ๋องเยี่ยลุกวาว เขาจำเป็นต้องตวาดนางแรง ๆ เพื่อยับยั้งอารมณ์ของทั้งคู่ หาไม่เช่นนั้นแล้วคืนนี้เขาคงไม่อาจรอดพ้นกำมือของพระชายาแน่ ๆ 

 

“หม่อมฉันมีสติดี ! ท่านพี่ต่างหากที่มีสติหรือไม่? เหตุใดถึงผลักไสพระชายาเช่นข้า แต่กลับยินยอมสวมกอดนางผู้หญิงไร้ชาติกำเนิดนั่น !” 

พระชายาตวาดกลับ ดวงตาแดงก่ำ นางมีอะไรไม่สู้คนผู้นั่น !  

 

“น้องหญิงให้เวลาพี่บ้าง พี่มีงานต้องสะสาง เจ้านอนก่อนแล้วกัน” 

เมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนั้น อ๋องเยี่ยจึงน้ำเสียงอ่อนลง นางพูดถูกทุกคำ ! นางเป็นพระชายาที่ถูกต้องตามประเพณี แต่เซี่ยะเหลียนก็เป็นภรรยาเขาอย่างชอบธรรมด้วยเช่นกัน !  

 

ตรัสจบอ๋องเยี่ยก็เดินออกไปจากห้องหอโดยไม่เห็นมามองนางอีกแม้เพียงครั้งเดียว 

 

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด 

 

เพล้งงงงงงงงงงงงงง 

 

ท่านหญิงชิงชิงคว้ากาน้ำชาบนโต๊ะขว้างลงพื้นระบายอารมณ์สุดที่จะกลั้น ดวงตาลุกโซนด้วยไฟพิโรธ กัดเขี้ยวกัดฟันอย่างเหลือใจ นางรึอุตส่าห์พรมน้ำอบน้ำปรุงอาบเรือนกาย แต่งกายเย้ายั่วเพื่อหวังมัดใจสามี สุดท้ายเขาก็ออกไปหานางแพศยานั่น ! 

 

“พระชายา พระชายา เพคะเกิดอะไรขึ้น” 

หนิงฮุ่ยซอยเท้าเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของนายตน 

 

“ข้าเกลียดนาง ! ข้าเกลียดนาง !” 

ท่านหญิงชิงชิงทั้งหวีดร้อง ทั้งพร่ำเพ้อเจียนขาดใจ นางเป็นที่หนึ่งมาตลอด บัดนี้กลับแพ้ผู้หญิงที่ไร้หัวนอนปลายเท้านั่น ! 

 

“พระชายาพระทัยเย็น ๆ เพคะ” 

 

“ข้าอยู่ ต้องไม่มีนาง มันเป็นปีศาจร้ายที่พลาญหัวใจข้า ! เจ้าไปจับตาดูนางฝีก้าว สิ่งใดที่ทำให้นางรักษาชีวิตไว้ไม่ได้จงมาบอกข้า!” 

ท่านหญิงชิงชิงแค่นเสียงออกมาอย่างเลือดเย็น หนามเล็ก ๆ แต่กลับยอกอกได้แสนเจ็บปวดยิ่งนัก นางต้องกำจัดมันออก ก่อนที่บาดแผลจะลุกลามไปมากกว่านี้ ! 

 

“รับทราบเพคะพระชายา” 

หนิงฮุ่ยรับคำสั่ง แล้วรีบถอยออกจากห้องไป 

 

............................................................................................................ 

 

 

ความคิดเห็น