Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.18 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.18 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 673

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2563 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.18 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ชะเอม talk's

@คฤหาสน์บริณาหินนท์ ห้องนอนของฉัน เวลา20:30น.

 

"....." ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างๆนั่นไปด้วยความรู้สึกหลายๆอย่าง

 

จะรู้สึกผิดก็ไม่ใช่ รู้สึกสะใจที่เอาชนะเขาได้ก็ไม่เชิง

ปั้ง!! จนเขาปิดประตูห้องนอนของฉันเข้ามาด้วยอารมณ์ที่ฉันดูก็รู้ว่าเขาคงจะหงุดหงิดอยู่ไม่น้อยก็น่าจะมาก

 

"ไม่ว่าจะยังไง...พ่อน่านน้ำก็คือพ่อของหนู...แค่คนเดียวเท่านั้น...!" คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาทำให้เลือดบูรณาหินนท์ต้องตกต่ำไปมากกว่านี้เด็ดขาด

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@เช้าวันต่อมา

 

"อ่า..." ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาและต้องหลับตาลงที่เดิมเพราะอาการเมาค้าง

"ที่นี่มัน...อื้อออ~" ผมพยายามที่จะลุกขึ้นนั่งและลุกขึ้นยืนโดยการเกาะประตูยืนขึ้นมา

"อ่า...เชี้ยเอ๊ย...! เวียนหัวสัสๆ" เมื่อลุกขึ้นได้แล้วผมก็เอามือขึ้นมากุมขมับและนวดๆไป

"เมื่อคืน...? ไม่ได้เข้าห้องจริงๆหรอว๊ะ...!?" ยัยเมียเด็กจอมแสบนั่น...!

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ อ้าว...? เปิดได้ไงว๊ะ!? ก่อนที่ผมจะมองหาคนร่างบางแต่ก็...ไร้วี่แวว

 

"....." ผมจึงค่อยๆเดินไปดูที่โต๊ะทำงานของตัวผมเอง

"อ่า..." อุทานออกมาอย่างโล่งอกเมื่อผมเห็นโพสอิทเขียนข้อความเอาไว้ว่า...

 

'ข้าวไปเรียน' ถึงจะเป็นแค่ข้อความสั้นๆแต่ผมก็รู้สึกดีที่ยัยเมียเด็กบอกผมอ่ะนะ

 

"คงต้องทำ...แบบที่คิดไว้แล้วสินะ...?" อ่า...ไม่คิดว่าจะต้องทำเร็วถึงขนาดนี้นะแต่...ผมก็จะทำครับ

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@P university ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ (ที่ประจำของพวกฉัน) เวลา15:15น.

 

[Techo]

 

Khaosuay.ay : อื้ม โอเค งั้นเตโชมาหาข้าวที่หน้ามอ.Pได้ไหม?

Techo : อื้ม ได้สิเดี๋ยวเราไปหานะ

 

ใช่ค่ะ ฉันกำลังคุยกับเตโชผู้ชายที่อาจจะทำให้ฉันกลับมาจำความได้เร็วขึ้น เอ่อ...อย่างน้อยๆก็อาจจะเร็วขึ้นกว่าที่อยู่ไปวันๆกับเฮียน่านน้ำตอนนี้หน่ะค่ะ

 

"อิข้าว!!!"

"ห๊ะ!? อะไรของมึงเนี้ย...!? เรียกกูซ๊ะเสียงดังเลย...!" ฉันถามมันไปน้ำเสียงเนือยๆนิ่งๆบวกติดรำคาณนิดหน่อย

"มึง!? คุยกับใครอ่ะ!? แหม~ เดี๋ยวนี้ร้ายนักนะ! มีผู้ดีๆไม่บอกต่อเพื่อนบ้างเลย!" หืม?

"พูดเรื่องอะไรของมึงว๊ะ...?" ฉันถามนับดาวไปด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

"แหน่ะๆๆ ตอแหลอีกและ" อ้าว!?

"ตอแหลแม่งมึงอ่ะ กูไม่รู้...มึงพูดเรื่องห่าไรของมึง?"

"อ่ะๆ แล้วสรุปไปถึงไหนแล้วอ่ะ!?" มันถามห่าไรของมันว๊ะเนี้ย...!?

"อะไรไปถึงไหนแล้ว?"

"มึงกับเตโชอ่ะไปถึงไหนกันแล้ว!?" เออ ก็แค่เนี้ยะ

"ก็ว่าจะให้เตโชพาไปดูที่เก่าๆที่กูมีความทรงจำอยู่อ่ะ" ฉันตอบมันไปและอีกฝ่ายก็เงียบไปแต่...ฉันรู้สึกว่ามันมองฉันอยู่ว่ะ

"หืม?" ฉันจึงหันหน้าไปมองมัน อ่า มันมองฉันอยู่จริงๆด้วย

"มีห่าไร!?" ฉันจึงต้องถามมันไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ไม่มี! แต่...ที่กูถามไปป่ะกี๊นี้สรุปคือมึงไม่เก็ทหรอว๊ะ!?" ก็เก็ทไง? อะไรของมันว๊ะ!?

"ป่ะกี๊มึงถามกูว่าไง!?"

"กูถามมึงว่า...มึงกับเตโชไปถึงไหนกันแล้ว?" อ่ะ

"กูก็ตอบว่า กูกับเตโชกำลังจะไปที่ที่มีความทรงจำของกูกับเตโชไง...มึงไม่เก็ท?" เออ มึงนั่นแหละที่ไม่เก็ท

"โอ๊ยยย! กูไม่ได้หมายถึงแบบนั้นโว้ย!!! หมายถึงความสัมพันธ์ของมึงกับเตโชอ่ะไปถึงไหนแล้ว!!?" ห๊ะ!? เออ...ถามแค่นี้ก็จบแล้วป้ะ?

"อะไรนะ?" เสียงกัสโซ่ถามพวกฉันสองคนขึ้นมา

"อุ๊ย! ผัวมึงมาแล้วอ่ะอิข้าว..." นับดาวพูดขึ้นมาพร้อมกับเขยิบออกไปให้กัสโซ่นั่ง

"ว่าไง? ป่ะกี๊นี้มึงสองตัวคุยห่าอะไรกัน?" กัสโซ่ถามฉันมาค่ะเพราะว่า...กัสโซ่มองหน้าฉัน

"ก็อิดาวอ่ะดิ่มันถามว่า...ความสัมพันธ์ของข้าวกับเตโชไปถึงไหนแล้ว!?" ฉันตอบกัสโซ่ไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"แล้ว...ไปถึงไหนแล้วหล่ะ?" เอ๊!? นี่ก็อีกคนหรอ?

"เห็นข้าวเป็นคนยังไง...? ทำไมอยากเห็นข้าวเป็นคนสองผัวนักหรอ...?" ฉันถามกัสโซ่กลับไปน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวด

"เอาจริง...ถ้าผัวคนแรกมันไม่ดีจะมีอีกคนก็ไม่เห็นจะแปลก...!" ว่ะ..ว่าไงนะ!?

"กัสโซ่..." ฉันเรียกกัสโซ่ไปด้วยน้ำเสียงที่เบาลง

"อะไร? โซ่พูดความจริง...ถ้ามีผู้ชายสองคนให้โซ่เลือกให้ข้าวระหว่างไอ้เฮียน่านกับไอ้เตโชโซ่เลือกไอ้เตโช" กัสโซ่พูดมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและเรียบนิ่ง

"งื้อ~" ฉันจึงก้มหน้ามองมือบนตักตัวเอง

"แต่ว่า...ถ้าข้าวเลือกแล้วโซ่ก็ไม่ว่าอะไรนะแค่อยากเตือนว่า...คนที่ข้าวเลือกอ่ะมันเหี้ยแค่ไหน" แค่ไหนหรอ?

"แล้วเขาเหี้ยแค่ไหน? เหี้ยเรื่องอะไรหล่ะ?" ฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปถามกัสโซ่ด้วยสายตาเว้าวอน คนถูกมองตาโตขึ้นมาทันทีก่อนที่จะ...

"เมื่อถึงเวลาข้าวก็จะรู้เอง" หลบสายตาฉันไปมองหนังสือตรงหน้าของตัวเองและตอบคำถามฉันมา

"แบบนี้ทุกที..." ฉันจึงต้องบ่นพึมพำออกมาคนเดียว

 

เป็นแบบนี้ทุกทีเลย...แล้วเมื่อไหร่หล่ะ? กว่าจะถึงเวลานั้นอ่ะมันเมื่อไหร่เล่า?!

 

ไลน์ ไลน์ ไลน์ เสียงไลน์ของโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นมา

หืม? สามครั้งเลยหรอ? ฉันจึงแหงนหน้าโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาจากที่วางคว่ำไว้อยู่

 

[Techo]

 

หืม? ของเตโชมีแค่ข้อความเดียวเองนี่หน่า...

 

Techo : ข้าวเรามาถึงแล้วนะออกมาได้เลย

Khaosuay.ay : อื้ม เดี๋ยวข้าวออกไปนะ

 

ก่อนที่ฉันจะกดปุ่มออกจากห้องแชทของเตโชและก็มาเจอกับแชทของเฮียน่านน้ำ

 

Nannam_m : เฮียจะไปรับ

Nannam_m : ไปแล้วไม่เจออย่าหาว่าเฮียไม่เตือน

Khaosuay.ay : ขู่แบบนี้ทุกที

Khaosuay.ay : ไม่ต้อง เดี๋ยวข้าวกลับเอง

 

ฉันส่งไปเพียงแค่นั้นแหละค่ะและฉันก็เก็บของ

 

"งั้น...กูไปหล่ะ" ฉันบอกกับพวกเพื่อนๆไปค่ะ

"อื้ม กลับดีๆ" อาวุธเอ่ยบอกฉันมาเพียงแค่นั้น

"อื้ม!" ฉันก็พยักหน้าขึ้นหนึ่งทีเป็นอันเข้าใจและก็เดินออกมาทันที

 

@หน้าP university เวลา15:45น.

 

"แค่กๆ" ฉันเดินออกมาถึงหน้ามหา'ลัยแล้วก็ต้องไอออกมาทันที ฉันใช้มือบางของตัวฉันเองขึ้นมาปัดควันรถควันอะไรต่างๆนาๆออกไปก่อนที่จะเอามาปิดปากปิดจมูกตัวเองและมองซ้ายมองขวาหาเตโชไปค่ะ

"ข้าว! ทางนี้!" จนฉันได้ยินเสียงของผู้ชายคนนึงดังมาจากทางขวามือของตัวเองฉันจึงหันหน้าไปมอง

"อ่า...แค่กๆ" ฉันไอออกมาเมื่อสายตาของฉันปะทะเข้ากับสายตาที่แสดงอารมณ์ออกมาได้อย่างชัดเจนว่าดีใจพร้อมกับวิ่งเข้ามาหาฉัน

"อ่า...ไหวหรือเปล่า ใส่แมสก์ก่อนดีกว่านะ" เตโชพูดขึ้นมาพร้อมกับใช้มือสากๆ... ที่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่สากเพราะผ่านเรื่องอย่างว่ามาโชกโชนแน่นอนแต่สากแบบแตกกร้านหน่ะค่ะ ....นั่นแหละค่ะมาจับมือของฉันที่ปิดปากปิดจมูกตัวเองอยู่ออกมาและใส่แมสก์ให้ฉันอย่างอ่อนโยน

"เอ่อ...ม่ะ..ไม่เป็นไรหรอกเตโชเดี๋ยวข้าวใส่อ่ะ...." ฉันพูดพร้อมกับพยายามจะจับแมสก์ออกมาแต่...ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบประโยคที่ว่า ไม่เป็นไรหรอกเตโชเดี๋ยวข้าวใส่เองได้ เลยค่ะ

"ขอ...เตโชทำให้ข้าวบ้างไม่ได้หรอครับ...?" น้ำเสียงเศร้าๆแถมด้วยแววตานั่นที่เศร้าไม่แพ้น้ำเสียงก็พูดขอร้องฉันมา

"ต่ะ..แต่ว่า อ่ะ..อื้ม เอาสิ" ฉันไม่ชอบเห็นคนมาขอร้องในเรื่องที่ฉันพอจะช่วยได้หน่ะก็เลยให้เขาทำไป

"....." ฉันก็เงียบพร้อมมองสำรวจใบหน้านี่ไปด้วย อ่า...เป็นคนที่หน้าตาดีในระดับหนึ่งเลยนะเนี้ย

"อ๊ะ!!" แต่แล้ว...แขนฉันก็ถูกกระชากออกไปโดยผู้มาใหม่

"อ๊ะ! อึ่ก" เหตุการณ์แบบนี้มัน...

 

ผลั่ว!!! หน้าของเตโชหันตามแรงต่อยของอีกฝ่ายที่มองแค่ด้านหลังก็รู้ว่าเป็นเขาเฮียน่านน้ำ

 

"เฮียน่าน...พอแล้ว!!! อ๊ะ! อึ่ก!" ฉันตะโกนห้ามทั้งสองคนไป และความรู้สึกปวดหัวแบบนี้ก็เขามาอีกแล้ว

"มึง!? กูเคยบอกไปแล้วไม่ใช่!!? ว่าอย่าเสือกมายุ่งกับเมียกู!!" เฮียน่านน้ำถามเตโชออกไป

"เตโช!? ไม่เป็น....อ๊ะ!!" ยังไม่ทันที่จะได้ถามจบประโยคที่ว่า ไม่เป็นอะไรใช่ไหม!? เลยค่ะ เฮียน่านน้ำก็บีบรัดแขนฉันแรงขึ้นไปอีก

"เจ็บนะ...!!" ฉันบอกเขาไปด้วยน้ำเสียงเย็นๆปนเจ็บปวด

"เจ็บสิดี...! กลับถึงห้องได้เจ็บกว่านี้แน่...!!" เฮียน่านน้ำพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงขู่ๆแต่ฉันรู้ค่ะว่า...เขาอ่ะทำจริงแน่

"กลับ!!" เขาพูดบอกฉันมาพร้อมกับลากฉันกลับไปทันที

"อ๊ะ!! เตโช!!!" ฉันเผลอเรียกเตโชไปเมื่อเขาเข้ามาจับข้อมือของฉันอีกข้างนึงไว้

 

ผลั่วว!!! เฮียน่านน้ำจึงหันไปชกหน้าเตโชทันที

 

"จะไม่ปล่อยข้าว...! ให้ไปกับคนอย่างมันอีกแล้ว!"

"หึ! กูต่างหากที่ควรจะพูดคำนั้นเพราะกูเคยบอกมึงไปแล้วว่า...ให้มึงปล่อยเมียกู!!!"

 

ผลั่ววว!!! ปั่กก!!! ตุ่บบๆๆๆๆ!!! เฮียน่านน้ำต่อยหน้าเตโชก่อนที่จะถีบยอดอกไปและตามด้วยเข้าไปกระทืบต่อ ค่ะ..คนแถวนั้นมัวทำบ้าอะไรอยู่เนี้ย...!? ไม่เห็นหรอไงว่ากำลังจะมีคนฆ่ากันตาย

 

"เฮียน่าน!!! หยุด!!! พอแล้ว!!! อ๊ะ!" ปวดหัวทำไมยิ่งตะโกนห้ามยิ่งปวดหัว

 

"จะจับคนรวยอ่ะ? ให้มันแนบเนียนหน่อยนะ! ไม่ใช่เป็นกระ*รี่เคลื่อนที่และยังเสือกมาบอกว่า....กับฉัน"  บอกว่าอะไรกับเขาอ่ะ?

"โธ่เว้ย! กูไม่ไหวแล้วนะต่อให้เป็นรุ่นพี่กูก็ไม่สนใจขอเอาเลือดปากมึงมาล้างตีนข้าวสวยหน่อยเถอะว่ะ!"

 

ผลั่ววๆๆๆๆ! เตโชเข้าไปต่อยเขาและแน่นอนว่า...

ผลั่ววๆๆๆๆๆๆ!!! เขาก็ชกหน้าของเตโชกลับไปเหมือนกัน และฟังจากเสียงแล้วเขาน่าจะแรงเยอะกว่า

 

"มึง! อยากได้มากนักใช่ไหม!? อิผู้หญิงแพศยาคนนี้อ่ะ!? ถ้าอยากได้ก็เอาไปเลยกูยกให้!!! เพราะกูไม่นิยมเอาอิตัวขาดผู้ชายไม่ได้มาทำเมีย!!"

 

ภาพมันเหมือนกับเหตุการณ์ตอนนี้ไม่มีผิดภาพของเด็กผู้ชายสองคนในชุดนักเรียนกำลังต่อยกันแต่ว่า...มีเด็กผู้ชายคนนึงพ่นคำด่าเสียเทเสียออกมาด่าฉันแบบไม่หยุดไม่หย่อนและฉันจะไม่ว่าไม่คิดอะไรเลยถ้าเด็กผู้ชายที่ด่าฉันอยู่นั่นไม่ใช่เด็กผู้ชายที่ได้ครั้งแรกของฉันและแน่นอนว่า...คนที่ได้ครั้งแรกของฉันก็คือเขา เฮียน่านน้ำ

 

"มึงไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับคนของกูอีก!...." ฉันได้ยินแค่นั้นหล่ะค่ะเพราะประโยคต่อๆมาเขาพูดให้กันได้ยินแค่สองคนและเฮียน่านน้ำก็ยกหมัดเตรียมตัวจะต่อยเขาอีกแต่...

"เฮียน่าน!!! พอสักที!!! กรี๊ดดดดดดด!!!" ฉันสั่งเขาไปเสียงดังและกรีดร้องออกมา ก่อนที่ภาพตรงหน้าของฉันจะกลายเป็นสีดำและฉันก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

เป็นพวกคุณ...พวกคุณจะรู้สึกยังไงว๊ะ...!? ถ้าได้มาเห็นแบบที่ผมเห็นอ่ะเป็นพวกคุณก็ไม่สามารถยั้งอารมณ์โกรธโมโหหงุดหงิดของตัวเองได้หรอกว่ะ

เมียผมมายืนพูดคุยกับไอ้เด็กเหี้ยนี่...! ที่เป็นไอ้สีก่อเหตุและครั้งนี้มันไม่ใช่ครั้งแรกแต่...มันเป็นครั้งที่สอง

และถ้ายืนคุยธรรมดาๆจะไม่ว่าห่าไรเลยแต่...ทำไมต้องหันหน้าเข้าหากันแถมมันยังเอามือเหี้ยๆนั่นมาจับใบหน้าของเมียผมทำเหมือนกับกำลังจูบกันนั่นอีก...!

คำพูดของมันที่เหมือนถ่านสุมไฟอย่างผมกำลังพูดชวนให้ผมหงุดหงิดโมโหมันมากขึ้นไปอีกเหมือนกับครั้งก่อนไม่มีผิด...!

 

"มึงไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับคนของกูอีก! หึ! ขึ้นชื่อว่า...เป็นของของกูยังไงๆก็ต้องกลับมาเป็นของกูอยู่ดี...!" ผมพูดไปแค่นั้นก็ยกหมัดเตรียมจะต่อยมันอีกชุดหนึ่งแต่...

"เฮียน่าน!!! พอสักที!!! กรี๊ดดดดดดด!!!" เสียงกรีดร้องของยัยเมียเด็กก็ดังขึ้นผมจึงหันหน้าไปมองทันที

 

ตุ่บ! ฟุ๊บ! และยัยเมียเด็กก็...ล้มลงเข่ากระแทรกกับพื้นพร้อมทั้งล้มลงนอนราบเรียบกับพื้นปูน

ผลั่ก!! ผมปล่อยคอเสื้อของไอ้เตโชทันทีแบบผลักและเดินไปอุ้มยัยเมียเด็กและตรงไปที่รถทันที

ปั้ง! ผมปิดประตูรถฝั่งคนขับมาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดทันทีที่ตัวเองขึ้นมานั่งแล้ว

 

"โธ่เว้ย!!!" พอหันหน้าไปมองหน้าของยัยเมียเด็กนี่แล้วแม่งก็หงุดหงิดขึ้นมาอีก

"ตื่นมาเมื่อไหร่...เจอกัน..." บนเตียงแน่...!

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

"อื้อออ~ อ่า..." ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาและความรู้สึกแรกที่รู้สึกหลังจากที่ตื่นเต็มตาแล้วก็คือ...ปวดหัว อ่า...ที่นี่มันห้องของเฮียน่าน....

 

@ห้องนอนของเขา

 

พรึ่บ! ฉันจึงต้องลุกขึ้นนั่งทันทีที่จำความก่อนหน้านี้ได้

 

"เตโช...! เอ๊!?" ฉันกำลังจะลุกขึ้นไปเพื่อที่จะออกจากห้องนี้แต่แล้ว...ฉันก็ถูกคนร่างสูงมากั้นไว้ซ๊ะก่อน

"ถอย!" ฉันสั่งเขาไปเสียงแข็งพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขาอย่างไม่ลดละสายตา

"ฮึ! ตื่นมาก็เพ้อหาผู้ชายอื่นที่ไม่ใช่ผัวเลยหรอว๊ะ!?" เขายิ้มร้ายมุมปากออกมา ก่อนที่จะถามฉันออกมาพร้อมกับสาวเท้ายาวๆนั่นเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ

"นี่! ถอยออกไป!!" ฉันตะโกนสั่งคนร่างสูงไปน้ำเสียงดังหงุดหงิด

"ทำไมว๊ะ!?" เขาถามฉันมาเสียงดังหงุดหงิดเหมือนกันพร้อมกับค่อยๆสาวเท้ายาวๆนั่นเข้ามาหาฉันไม่หยุดไม่หย่อน

"....?" ขี้เกียจเอ่ยถามเขาไปฉันจึงส่งสายตาสงสัยปนหงุดหงิดไปให้เขาแทน

"เป็นหมาดีๆไม่ชอบ? ให้กินข้าวครบทั้งสามมื้อดีๆไม่เชื่อง? เสือกอยากเป็นหมาลอบกัดหรอ?" ว่ะ..ว่าไงนะ

"อ๊ะ! เฮีย!!"

 

ตุ่บ! ตอนนี้ฉันจนมุมแล้วค่ะบั้นท้ายของฉันชนเข้ากับโต๊ะทำงานของเขาแล้วด้วย

 

"เป็นหมา...แต่เสือกเลี้ยงไม่เชื่องแบบนี้! ฉันก็ไม่เอา!" เขาตะโกนใส่หน้าฉันมา

"ไม่เอาก็ดี...! งั้นก็ปล่อยฉันไปสักทีสิว๊ะ!" ฉันพูดพร้อมกับใช้แรงทั้งหมดที่มีดันตัวเขาออกไปแต่...ผู้ชายคนนี้กลับไม่ขยับเขยินเลยแม้แต่น้อย

"อื้อออ...! อึดอัด...!" พยายามจะพูดบอกเขาไป

 

ก็เพราะว่า...เขานี่สิดันตัวเองเข้ามาเบียดเสียดกับตัวฉันจนนมฉันบี้แบนไปกับอกแกร่งนั่นแล้ว

 

"อยากไปจากฉันนักหรอ? ข้าวสวย...!?" เขาถามฉันมา

"เออ! อยากมากด้วย!!" และด้วยความโกรธเหมือนกันฉันจึงเผลอพูดออกไป

"เหอะ! งั้นก็ดี...! เพราะยิ่งเธออยากไปมากเท่าไหร่..." เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนที่จะเอามือหนาสากนั้นขึ้นมาจับแขนของฉันอย่างแผ่วเบา

"อ๊ะ!! กูเจ็บ...!!" ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนเป็นบีบแขนฉันเหมือนกับอยากให้มันแหลกสลายหายไปคามือ ฉันจึงเผลอหลุดปากพูดภาษาสมัยพ่อขุนรามกับเขาไป

"ฉันยิ่งจะไม่ปล่อยเธอไป!! ยิ่งเธอพยศฉันยิ่งอยากควบคุม!! ในเมื่อเธอเป็นหมาเลี้ยงไม่เชื่องก็จะไม่มีเจ้านายที่แสนดีอีกต่อไป!!!" เขาตะโกนใส่หน้าฉันมา

"เจ้านายแสนดีหรอว๊ะ!!? มึงอ่ะมันโรคจิตไอ้เหี้ย!" ใช่! เขาหน่ะหรอแสนดี!? ถ้าเขาแสนดีบนโลกนี้ก็คงจะไม่มีคนเลวแล้วหล่ะ

"ต้องเป็นแบบไหนว๊ะ!!? ถึงจะเรียกว่าแสนดีสำหรับเธอ...แบบไอ้เด็กเหี้ยเตโชงั้นสิ!!?"

"กูเจ็บ...!!!" ยิ่งเขาอารมณ์มากขึ้นเท่าไหร่เขายิ่งบีบรัดแขนของฉันแรงขึ้น

"งั้นก็ตอบมาสิว๊ะ!!!?"

"ไม่ต้องเป็นแบบไหน!!!? เพราะสันดานของมึงอ่ะมันคงแก้ไม่หายแล้วหล่ะ!!!" อ่า ฟิวส์ขาดจริงๆแล้วสินะ

"หึ! ในเมื่อเธอรู้...งั้นก็แปลว่าคงรู้แล้วสินะว่าจะเกิดอะไรขึ้น...!!!" ทันทีที่เขาพูดจบ

"!!!" ดวงตาฉันก็เบิกโพลงกว้างทันที

"ไม่!!! ในเมื่อกูมันเลี้ยงไม่เชื่องทำไมมึงไม่ปล่อยกูไปสักที!!" พยายามจะรั้งตัวเองไว้ไม่ให้ถูกเขาลากไปที่เตียง

"ก็บอกไปแล้วไง!! ว่าจะปราบพยศเธอ...!! มานี่!!" เขาพูดมาพร้อมกับกระชากแขนฉันจนมันแทบหลุด

"อ๊ะ!!"

 

ตุ่บ!! จนหัวของฉันชนเข้ากับอกแกร่งของเขา

 

"มามีความสุขกันเถอะ...! ข้าวสวย!!" เขาพูดพร้อมกับลากฉันไปที่เตียง

"ไม่!!! ปล่อยก่ะ....อ๊ะ!"

 

ฟุ๊บ!! มันผลักฉันลงกับเตียงนอนและขึ้นมาคร่อมตัวฉันไว้ในทันที  มือหนาทั้งสองข้างของมันกดฉันลงกับเตียงนอน ก่อนที่มันจะก้มหน้าลงมาไซร้ซอกคอฉันแต่ว่า...

 

"เหอะ!! กูก็เพิ่งรู้ว่ามึงเสพสมกับหมาอย่างกูด้วย!!!" ฉันก็พูดขึ้นมาก่อน

"ฮึ! ก็หมาตัวนี้มันเสือกเลี้ยงไม่เชื่องนี่หว่า...! คงจะต้องเอาจนมันครางหมอบหอบนั่นแหละ!!" ห๊ะ!?

"ไม่นะ....อ๊ะ! อุ๊บ! อื้มมมม!" มันกระแทรกริมฝีปากของตัวมันเองลงมาที่ริมฝีปากของฉันจนฉันได้กลิ่นคาวเลือดของตัวฉันเองคละคลุ้งอยู่ในริมฝีปาก

 

ก่อนที่มันจะใช้ลิ้นหนาสากของตัวมันเองเข้ามาเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กๆบางๆของฉันออกมาดูดดึง

มือหนาสากที่ต่างจากสากของเขาอีกคนไม่อยู่สุขกับเอาขึ้นมายุกยิกๆอยู่ที่หน้าอกของฉันมือบางของฉันเอาขึ้นมาปัดมันออก ก่อนที่จะถูกมันรวบขึ้นมาไว้เหนือหัวและพันธนาการมันไว้ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวส่วนมือหนาอีกข้างนึงของมันก็ลูบไล้ไปที่แผ่นหลังบางของฉันและก็คงจะ...

กึ่ก ถอดเสื้อในของฉันออกจริงๆด้วย

 

"อึ่ก! อื้อ! อื้อ! อื้อ!" เมื่อรู้สึกเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายฉันจึงครางประท้วงออกไป

"ก็นึกว่า...จะเก่งเหมือนปาก!" มันพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแดกดัน

"เฮ้อ! ไม่! พอเถอะ! นะคะ...เฮียน่านน้ำ ข้าวขอ..." ฉันจึงต้องเปลี่ยนโหมดในการเจรจากับเขาไป

"หึ! ถามจริง? เคยใช้โหมดนี้แล้วได้ผลป้ะ!! ยิ่งตอนฉันโกรธเธอก็รู้...ไม่ใช่หรอ!!? ว่ามันไม่เคยได้ผล!!!" มันนั่นแหละสัสเดรฉานคำว่า...หมาอ่ะสำหรับคำเรียกมันยังดีเกินไปด้วยซ้ำ

"ไม่!!! ฮึ่ก! ฮือออ~ ไม่นะ!!! ฮึ่กๆ! ฮือออๆ!!" ฉันร้องไห้บอกมันไป

 

ถึงจะรู้ว่า...ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตากลายเป็นสายเลือดฉันก็ระงับความโกรธของมันไม่ได้แต่...น้ำตาของฉันก็ยังเสือกไหลออกมาให้มันได้เห็นเล่นๆทุกครั้งไป

 

หลายชั่วโมงผ่านไป

 

ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! เสียงเนื้อกระทบกันของฉันและของเขายังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในห้องนอนห้องใหญ่แห่งนี้

 

"อั๊ย อ๊ายยย~ อื้อออ~ อ๊ะ! อ๊ะะ~ อ๊าาา~"

"อื้ออ! อึ่! อึ๊! อึ๊! อึ่! อ๊าส์ ท่ะ..ท่านี้...ส่ะ..สุดยอดเลย...! อึ่! อึ๊! อึ๊! อ่าส์...!" เสียงครางผสานกันของฉันกับเขาก็ยังคงดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

"อั๊ย...อ๊ายย~ เร่งหน่อย...อื้ออ~ อ๊ะ..อ๊าา~" ฉันครางบอกเขาไป

"อื้ออ! อึ่! อึ่! อึ๊! อ่าส์...อ๊าส์...อึ่! อึ๊!" เขาไม่ตอบอะไรมามีแต่เสียงครางออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบนั่น

 

ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! กึ่ก! กึ่ก! กึ่ก! แต่...เขาก็ยอมเร่งจังหวะเพิ่มให้ฉันจนเกิดเสียงโต๊ะทำงานชนกับผนังห้อง

อ่า ใช่ค่ะตอนนี้ฉันกำลังร่วมรักกับเขาตรงโต๊ะทำงานของเขาอยู่โดยขาของฉันถูกเขายกขึ้นมาเกี่ยวที่เอวของเขามือบางข้างหนึ่งของฉันยันอยู่ที่โต๊ะทำงานด้านหลังเพื่อยันตัวเองเอาไว้ ส่วนอีกข้างนึงก็เอาขึ้นมาขย้ำผมของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน

มือหนาข้างนึงของเขาจับขาของฉันไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งก็เอามาจับที่เอวคอดกริ่วของฉัน

ร่างกายของฉันอยู่ในอุณหภูมิที่สูงขึ้นทั้งๆที่ในห้องนี้ก็เปิดแอร์ไว้แต่ว่า...มันกลับไม่ได้ช่วยบรรเทาอาการร้อนของฉันได้เลย

ช่องทางรักของฉันเริ่มตอดความเป็นชายอันใหญ่โตของเขาถี่ขึ้นและแน่นอนว่าความเป็นชายอันใหญ่โตของเขาก็พองตัวขึ้นจนช่องทางรักของฉันนั้นแทบจะตอดไม่ได้

ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! กึ่ก! กึ่ก! กึ่ก! กึ่ก! เขาจึงขยับเข้าออกแบบเข้าสุดออกไม่สุดเป็นจังหวะที่เร็วๆแรงๆรัวๆเน้นๆทุกสัมผัสการเข้าออกอีกประมาณห้าถึงหกทีฉันกับเขาก็

 

"อ๊ายยยยย!!! อื้ออออ!! เฮ้อ! เฮ้อ!"

"อ๊าคคคค!!! ซี๊ดดด!! เฮ้อ! เฮ้อ!" เสร็จพร้อมกันอีกครั้งในรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

 

ฟุ่บ~ เขาอุ้มฉันมานอนที่เตียงในท่าลิงอุ้มรักอย่างแผ่วเบา

 

"พ่ะ..พอแล้ว!" ฉันเอ่ยบอกเขาไปพร้อมส่ายหน้าเป็นพันวัล

"ฮึ! โดนไอ้เตโชมันเอาไว้ก่อนแล้วหรอไง!? ถึงเหนื่อยง่ายแบบนี้...!" อีกแล้ว...!  คำพูดดูถูกออกมาจากปากของเขาอีกแล้ว!!

"ฮึ่กๆ ไม่ใช่นะ...อื้ออ แต่ข้าวเหนื่อยแล้ว" เมื่อได้สติแล้วฉันจึงพยายามใช้สติพูดกับเขาไปแต่...

"เหนื่อยแล้วก็นอนหลับไป!!! แต่...ฉันยังไม่เหนื่อย...!! ยังไม่พอ!!" เขาหน่ะหรอจะฟัง?

"ฮึ่กๆ! เฮียน่านอ่ะ...ฮืออๆ~ ไม่รักข้าว....อุ๊บ อื้อออ!" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถามจบประโยคที่ว่า ไม่รักข้าวแล้วใช่ไหม? เลยค่ะ เขาก็ก้มลงมาประกบจูบปากฉันไว้และเริ่มแสดงบทเพลงรักอันเล่าร้อนต่อ

 

ทำให้ฉันต้องใช้ยาพ่นไปหนึ่งครั้งก่อนที่เขาจะทำต่อไปอีกจนฉันสลบไป

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@ห้องนอนของผม เวลา23:55น.

 

ยัยเมียเด็กตื่นมาตอนห้าโมงเย็นทำนานขนาดไหนถามใจดูครับ...!

เธอรู้ว่าผมขี้หึงเธอมากแค่ไหนแต่เธอก็ยังพูดเสียงแข็งกับผมอยู่ได้แต่ว่า...พอลองคิดๆไปคิดๆมาแล้วผมก็พูดเกินไปจริงๆแต่ความจริงเธอก็เริ่มก่อนป้ะว๊ะ?

เห็นผมแบบนี้ผมก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะเว้ย...! แต่แค่วิธีการน้อยใจของผมกับคนอื่นอาจจะไม่เหมือนกันก็แค่นั้นเอง...

ดีนะที่ครั้งนี้ยัยเมียเด็กมีอารมณ์ร่วมกับผมไม่งั้นคงมีเลือดออกแล้วหล่ะว่ะ

 

"เฮ้อ~" ผมก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจอีกรอบนึงและหันหน้าไปมองยัยเมียเด็กที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนหมอนใบใหญ่มีคราบน้ำตาไหลเต็มแก้มไปหมด

"เหอะ!" กล้าถามมาได้ยังไงว๊ะ? ว่าผมไม่รักเธออ่ะ? ไม่อยากจะพูดว่า...

"เฮียอ่ะ รักข้าวที่สุด..."

 

เช้าวันต่อมา

 

"อื้อออ~" เพิ่งได้นอนตอนตีห้าเพราะข่มตานอนไม่หลับด้วยความระแวงกลัวว่ายัยเมียเด็กจะหนี

"อื้อออ~" คนร่างบางค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอหันหน้ามามองหน้าผมและแน่นอนว่า...เธอสบตากับผมครับ

"ฮึ่ก ปล่อยนะ! คนบ้า! ฮืออๆ~" เธอพูดขึ้นมาพร้อมกับพยายามดันมือผมที่กอดตัวเธอเองออก

"ไม่! ข้าวคะ! ข้าวฟังเฮียก่อน!" ผมพูดไป

"ไม่!! ฮึ่ก! ข้าวไม่ฟังคุณ!! ฮื้อออๆ~ ข้าวเกลียดคุณที่สุด!! ฮื้ออ~" ยัยเมียเด็กพูดออกมาพร้อมกับส่ายหัวไปมา

 

ฟุ่บ~ ผมจึงต้องขึ้นคร่อมร่างคนร่างบางไว้ครับ

 

"ฮึ่กๆ ข่ะ..ข้าวไม่ใช่ ฮืออๆ~ คนที่จะ อึ่ก ย่ะ..หยุดเฮียได้หรอกค่ะ ฮื้อออ~" ห๊ะ!? หมายความว่ายังไงว๊ะ!?

"???" ผมไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยไปถามยัยเมียเด็กแทน

"ฮึ่ก! เพราะงั้น...ฮือออๆ~ ป่ะ..ปล่อยข้าวไปเถอะนะคะ...ฮืออ!"

"เฮียปล่อยข้าวไปไม่ได้! เพราะ...เฮียรักข้าว!" ผมบอกเธอไป

"อื้อๆ ฮึ่ก ไม่จริง! เฮียน่านก็พูดงี้ทุกที ฮืออๆ~ ข่ะ..ข้าวไม่เชื่ออีกต่อไปแล้ว!"

"เฮีย...ขอโทษค่ะ!"

"ไม่! พอที! เลิกพูดว่ารักข้าวสักที! เลิกพูดว่าขอโทษข้าวสักที! ข้าวไม่เชื่ออีกต่อไปแล้ว!!" ยัยเมียเด็กพูดขึ้นพร้อมกับพยายามจะผลักต้วผมออก

"งั้นไปจดทะเบียนสมรสกันเลยดีไหม!? จะได้รู้ว่าที่เฮียพูดไปอ่ะคือความจริง!"

 

End ep.18

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ไหนข้าวบอกว่า...เรื่องของอดีตก็เป็นเรื่องของอดีตไงคะ?"

"เรื่องของอดีตเป็นเรื่องของอดีตก็จริงแต่...ข้าวก็อยากรู้เรื่องบ้างไม่ได้หรอคะ?"

 

{To be continue...}

 

บอกแล้วไงคะว่า...พระนางเรื่องนี้เหมือนไฟกับไฟ

อิเฮียไหนมึงบอกว่าจะฟังน้องให้มากขึ้นและคิดไปเองให้น้อยลงไงว๊ะ?

ตอนนี้น้องข้าวก็คือ...คิดถึงอดีตได้นิดหน่อยด้วยนะแต่...มีบางคำพูดที่หายไป

.....

 

ตอนนี้อิเฮียมันชวนน้องไปจดทะเบียนสมรสแล้วแต่ว่า...น้องอายุยังไม่ถึง20ปีเลยนะอิเฮีย จะได้จดหราาาา?

.....

 

สงสารน้องนะ เอาจริงอ่ะ อิเฮียก็รักน้องแหละ มันก็บอกอยู่ แต่...ประเด็นอ่ะคือน้องมันไม่รู้ไง แถมอิเฮียมันก็ไม่ค่อยจะแสดงออกเท่าไหร่เลยนะนอกจากหื่นและพอเสร็จถึงจะพูดว่ารักอ่ะ

.....

 

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์เลยน้าาา~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว