ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 3 # เพื่อนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2563 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3 # เพื่อนใหม่
แบบอักษร

"พ่อครับ น้องอยู่ในห้องนี้ด้วย"เมฆินทร์เดินไปตามพ่อมามองดูเฌออีกคน

"ครับ ดีใจมั้ยเจอน้องแล้ว"

"ดีใจครับ แต่ว่าน้องจะจำฆินทร์ได้มั้ย ผ่านมาหลายปีแล้วนะครับ"

"น้องน่าจะจำได้นะครับ เปิดเทอมเราลองเข้าไปคุยกับน้องกัน"วาคิมบอกกับลูกชายแล้วมองเด็กผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักคนนั้น

"พ่อครับแล้วจะเปิดเทอมวันไหน"

"อีกสามเดือนครับแต่ว่าก่อนเปิดเทอมหนึ่งเดือนฆินทร์จะต้องมาปรับพื้นฐานก่อน ตอนนี้พ่อจะพาไปเที่ยวที่เมืองนี้แล้วอีกสองวันเรากลับเมืองไทยและใกล้เปิดเทอมเราค่อยกลับมาที่นี้ พ่อจะมาอยู่ดูฆินทร์สักพักแล้วค่อยกลับดีมั้ย"วาคิมจูงมือลูกชายแล้วพากันเดินมาขึ้นรถเพื่อพาไปเที่ยว

"แม่รินทร์มาด้วยมั้ยครับ"เมฆินทร์หันไปถามแม่

"ไม่มาครับเพราะเมฆเปิดเทอมแล้ว แม่รินทร์ต้องอยู่ดูแลเมฆ"

"ครับ ฆินทร์อยู่กับพ่อคิมได้"เมฆินทร์มองแม่แล้วหันไปยิ้มให้พ่อ

วันนี้ทั้งวันวาคิมพาภรรยาและลูกๆไปเที่ยวทั้งวันจนกระทั่งเย็นก็พากลับมาพักผ่อนและวันรุ่งขึ้นก็พากันกลับเมืองไทย

 

2 เดือนต่อมา

"ฆินทร์ครับ ตั้งใจเรียนนะครับ ถ้ามีอะไรก็วีดีโอคอลมาหาแม่นะครับ"ดารินทร์มาส่งวาคิมและเมฆินทร์ที่สนามบิน

"ครับแม่รินทร์ ฆินทร์จะตั้งใจเรียนและจะกลับมาหาแม่รินทร์ทุกปิดเทอมเลยนะครับ"เมฆินทร์และดารินทร์กอดกัน

"แม่รินทร์ไม่ร้องไห้สิครับ ฆินทร์ไปเรียนนะ"สองแม่ลูกผละตัวออกจากกันดารินทร์ก็น้ำตานองหน้าคิดถึงลูกชายที่ไม่เคยห่างกัน เมฆินทร์ก็เอามือเช็ดน้ำตาให้แม่บนใบหน้า

"ครับ แม่ไม่ร้องแล้ว"ดารินทร์บอกลูกชายแล้วยิ้มให้

"ไปครับได้เวลาแล้ว"วาคิมยื่นมือมาจูงลูกชายพาเข้าไปในเกต

 

ทั้งสองพ่อลูกนั่งเครื่องมาถึงประเทศอังกฤษและเข้าพักในอพาร์ทเม้นท์เดิมที่เขาเคยเช่าไว้

"นอนพักนะครับฆินทร์พรุ่งนี้เช้าเราต้องไปโรงเรียนแล้ว"

"ครับ"วาคิมพาลูกชายเข้านอนและเขาก็นั่งมองลูกชายที่หลับอยู่ข้างๆ

"ทำไมถึงต้องตามน้องเขาขนาดนี้ครับ ยอมที่จะห่างจากพ่อแม่เพื่อเฌอ ฆินทร์คงจะชอบน้องเค้ามากนะ ถ้าชอบน้องเค้ามากขนาดนี้ฆินทร์ต้องดูแลปกป้องน้องเค้านะ สิ่งที่ฆินทร์ทำเพื่อน้องพ่อเชื่อว่าสักวันหนึ่งน้องก็จะมอบสิ่งดีๆกลับมาให้ฆินทร์อละฆินทร์จะได้ดูแลน้องไปตลอดชีวิตนะครับ"วาคิมนั่งคุยกับลูกที่หลับอยู่เอามือลูบหัว แล้วเอนตัวลงนอนข้างลูกชาย

 

เช้าวันรุ่งขึ้นวาคิมพาเมฆินทร์ไปโรงเรียนและคุณครูก็พาทั้งสองพ่อลูกไปดูหอพักของโรงเรียนเพื่อให้เมฆินทร์ได้รู้ว่าตัวเองจะต้องอยู่ตรงไหนและจะต้องทำอะไรบ้างยังงัยบ้างเวลาที่จะต้องอยู่คนเดียว ซึ่งภายในหอพักนี้จะเป็นหอพักชายล้วนแล้วจะมีรูมเมทอยู่ด้วยหนึ่งคน แต่ห้องที่เมฆินทร์อยู่นี้ยังไม่มีรูมเมฆินทร์เลยได้อยู่คนเดียวและวันพรุ่งนี้เมฆินทร์จะต้องเอาของเข้ามาเก็บที่หอพัก

หลังจากดูหอพักเรียบร้อยแล้ววาคิมก็พาเมฆินทร์ไปที่ห้องเรียนซึ่งวันนี้จะเริ่มเรียนตอนบ่าย ทางคุณครูอนุญาตให้วาคิมได้เข้าไปดูลูกชายเรียนได้โดยให้นั่งอยู่ที่หลังห้อง

เมฆินทร์เลือกนั่งเรียนข้างสาวน้อยนามว่าน้ำผึ้งเพราะเธอเป็นลูกครึ่งอังกฤษ-ไทย

"เธอเป็นคนไทยใช่มั้ย"น้ำผึ้งถามเมฆินทร์

"ใช่ เราชื่อเมฆินทร์นะ เรียกเราว่าฆินทร์ก็ได้"เมฆินทร์แนะนำตัวเอง

"เราชื่อน้ำผึ้งนะ เราดีใจจังเลยที่มีเพื่อนเป็นคนไทย"น้ำผึ้งแนะนำตัวเอง

"อืม แล้วเธอมาอยู่ประจำที่โรงเรียนหรือว่ามีบ้านอยู่ที่นี้"

"พ่อเรามีบ้านอยู่ที่นี่ พ่อย้ายกลับมาทำงานที่นี่เราเลยได้มาเรียนแล้วฆินทร์หล่ะทำไมมาเรียนที่นี่"

"เราตามเฌอมา เฌอมาเรียนที่นี่"

"ใครคือเฌอ เค้าเป็นคนไทยหรอ"น้ำผึ้งถามด้วยความสงสัย

"นักเรียนสองคนนั้นจะคุยกันอีกนานมั้ยครับ"คุณครูถามเมฆินทร์และน้ำผึ้ง

"ขอโทษครับ / ขอโทษค่ะ"ทั้งสองตอบออกมาพร้อมกัน

วาคิมที่นั่งฟังคุณครูว่าก็ยิ้มเพราะดีใจที่ลูกฟังที่คุณครูพูดรู้เรื่องทั้งๆที่ไม่ใช่ภาษาไทยแต่ด้วยความที่เรียนโรงเรียนนานาชาติมาตั้งแต่เด็กๆและส่วนใหญ่ดารินทร์ก็จะคุยกับลูกๆเป็นภาษาอังกฤษ

"สวัสดีค่ะคุณอา บ๊ายบายฆินทร์"น้ำผึ้งลาวาคิมและเมฆินทร์ที่เดินมาที่ลานจอดรถพร้อมกับเธอ

"สวัสดีค่ะ บ๊ายบายน้ำผึ้ง"วาคิมและเมฆินทร์ก็บอกกับเธอ แล้วพ่อกับแม่ของน้ำผึ้งก็เดินเข้ามาหาวาคิมและเมฆินทร์เพราะได้ยินน้ำผึ้งพูดภาษาไทย

"สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ"พ่อแม่น้ำผึ้งทักทายวาคิมและเมฆินมร์

"สวัสดีครับ/สวัสดีครับคุณอา"วาคิมและเมฆินทร์ทักทายพ่อแม่น้ำผึ้ง

"พาลูกชายมาเรียนที่นี้หรอค่ะ"แม่น้ำผึ้งถาม

"ครับ มาเรียนที่นี้แล้วก็อยู่โรงเรียนประจำที่นี้ครับ"

"เก่งจังเลยค่ะ อายุแค่นี้มาอยู่ประจำที่นี้ได้แล้ว"

"ครับ ตามสาวมาก็ต้องอยู่ให้ได้"

"อะไรนะคะ ตามสาวมา"แม่น้ำผึ้งตกใจในคำตอบของวาคิม

"พ่อคิมครับ ฆินทร์อายนะครับ"เมฆินทร์ดึงเสื้อผ้าแล้วกระซิบที่ข้างหู วาคิมหัวเราะให้ลูกชาย

"ครับ ตามเด็กที่โรงเรียนเก่ามาเรียนที่นี้ครับ พ่อของเธอบอกว่าที่นี่ดีผมเลยส่งมาให้เรียนที่นี้"วาคิมบอกกับแม่ของน้ำผึ้ง

"ลืมแนะนำตัวเองเลยค่ะ ดิฉันสาวิตรีนะคะ นี้ไมเคิลสามีดิฉันค่ะ"พ่อของน้ำผึ้งยื่นมือไปทักทายกับวาคิม

"ครับ ผมวาคิม แล้วนี้ก็เมฆินทร์ครับ"

"งั้นเย็นนี้จะไปไหนมั้ยครับ ไปทานอาหารเย็นด้วยกันสักมื้อครับ"

"ครับ ผมขับรถตามไปนะครับ"ทั้งสองครอบครัวก็แยกย้ายกันไปขึ้นรถ วาคิมขับรถตามรถพ่อของน้ำผึ้งจนถึงร้านอาหารไทย

 

"ร้านนี้อร่อยครับ เป็นร้านของญาติแม่น้ำผึ้งเค้า"

"ครับ ร้านนี้ดังมากเลยนะครับสำหรับที่นี่ อาหารก็อร่อยเหมือนทานที่ไหยเลย"วาคิมเคยพาครอบครัวมาทานตอนที่มาครั้งที่แล้ว

"คุณคิมเคยมาทานด้วยหรอค่ะ"

"ครับ ตอนนั้นพาฆินทร์มาดูโรงเรียนนะครับมากันทั้งครอบครัวเลย"แล้วทุกคนก็พากันเดินเข้าไปในร้าน

 

"อาหารมาเสิร์ฟครบแล้วทานกันได้เลยครับ"พ่อแม่ของน้ำผึ้งสั่งอาหารมาให้ทานเต็มโต๊ะ

"ครับ ไม่ทราบว่าคุณไมเคิลกลับมาทำงานอะไรที่นี่ครับแล้วทำไมไปอยู่ที่เมืองไทย"วาคิมถาม

"ผมเป็นวิศวกรอยู่ที่นี้ครับ ตอนนั้นที่บริษัทผมส่งผมไปช่วยดูงานที่ลูกเมืองไทยเป็นระยะเวลาสิบสองปี แล้วแม่น้ำผึ้งเป็นพนักงานที่บริษัทนั้นครับเราก็เลยได้เจอกันแล้วก็ได้มีน้ำผึ้ง ตอนนี้ครบกำหนดที่จะต้องกลับมาทำงานที่นี้ก็เลยย้ายกลับมาที่นี้ด้วยกันหมดเลยแม่ของน้ำผึ้งอยู่บ้านเฉยๆไม่เป็นผมเลยให้มาช่วยงานที่ร้านนี้ครับ"ไมเคิลเล่าให้วาคิมฟัง

"ผมนึกว่าคุณไมเคิลกับคุณสาวิตรีทำงานด้วยกัน"

"ไม่ครับ ทำงานที่นี้ต้องใช้ภาษาเยอะสาวิตรียังได้ภาษาไม่มากพอเลยให้มาช่วยงานที่ร้านอาหารนี้ จริงๆแล้วผมไม่อยากให้เธอไปไหนเลยด้วยซ้ำครับอยากให้เธออยู่บ้านเป็นแม่บ้านพอ"

"ใช่ครับ ภรรยาผมก็เหมือนกันผมไม่อยากให้เธอทำงานแต่เธอก็ไม่ยอม"ทั้งสองพ่อบ้านคุยกันเรื่อยเปลื่อยจนทานอาหารเสร็จแล้วก็ต่างพากันแยกย้ายกลับที่พัก

"พรุ่งนี้เจอกันนะน้ำผึ้ง"เมฆินทร์บอกน้ำผึ้งแล้วโบกมือลา น้ำผึ้งก็หันมาส่งยิ้มแล้วโบกมือลาเมฆินทร์

"ดีใจมั้ยครับมีเพื่อนเป็นคนไทย"วาคิมถามลูกระหว่างนั่งรถกลับบ้าน

"ดีใจครับพ่อจะได้มีเพื่อนพูดภาษาเดียวกันเผื่อเฌอไม่ยอมคุยกับฆินทร์"

"น้องต้องคุยด้วยสิครับเชื่อพ่อ ฆินทร์ทำเพื่อน้องขนาดนี้แล้ว"

"จริงหรอครับ ฆินทร์อยากให้ถึงวันเปิดเทอมเร็วๆจัง"

"ทำไมครับ เปิดเทอมปุ๊ปจะเดินเข้าไปคุยกับน้องเค้าเลยหรืองัย"วาคิมแกล้งถามลูกชาย

"ใช่ครับ เปิดเทอมปุ๊ปจะเข้าไปคุยด้วยเลย"เมฆินทร์บอกกับพ่อแล้วยิ้ม

 

 

มีเพื่อนใหม่แล้วพี่ฆินทร์ไม่เหงาแล้ว

☺️☺️

พักนี้มาๆหายๆนะคะ

อาการปวดแขนและนิ้วกำเริบแล้ว

ถ้าหายไปนานๆ

ก็ต้องขอโทษไว้ ณที่นี้ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น