email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่2 ใครก็ได้ช่วยผมที

ชื่อตอน : ตอนที่2 ใครก็ได้ช่วยผมที

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 353

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2563 20:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 ใครก็ได้ช่วยผมที
แบบอักษร

 

 

ทางฝั่งด้านหนึ่งของคฤหาสน์สุดหรู มีชายร่างสูงกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ก่อนที่สายตาคมนั้นจะมองซองกระดาษสีน้ำตาล มือหนายื่นไปหยิบมาเปิดออกแล้วหยิบกระดาษแผ่นสีขาวออกมาไล่สายตาอ่านตัวหนังสือที่เต็มไปด้วยการบอกสถานะต่างๆของอีกฝ่าย สายตาไล่อ่านมาเรื่อยๆจนมาหยุดที่การบอกความเป็นอยู่ของอีกฝ่าย 

 

"เสียพ่อแม่ตั้งแต่เด็กงั้นหรอ"

 

เสียงทุ้มเข้มพูดออกมาเบาๆคนเดียว ชายหนุ่มไม่คิดเลยว่าคนตัวเล็กที่เขาเห็นอยู่ที่ผับเมื่อคืนจะเสียครอบครัวตั้งแต่เด็กเหมือนเขา ชายหนุ่มไล่สายตาอ่านประวัติของคนตัวเล็กเรื่อยๆอีกครั้งก่อนที่จะสะดุดเข้ากับชื่อของอีกคนที่เป็นผู้ปกครองของคนตัวเล็ก คิ้วหนาก็ขมวดขึ้นทันทีด้วยความคุ้นเคย

 

"ศรีนวลหรอ"

 

ชายหนุ่มพูดขึ้นมาอีกครั้ง เขาคุ้นกับชื่อนี้จริงๆ ก่อนที่มือหนาจะกดลงไปที่เครื่องมือสื่อสาร รอไม่นานปลายสายก็กดรับและกรอกเสียงกลับมาทันที

 

"ครับนาย!"

 

"ขึ้นมาหาฉันหน่อย"

 

"ครับ"

 

ชายหนุ่มบอกให้ลูกน้องมาหาเขาที่ห้องทำงาน ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น ร่างสูงเอ่ยอนุญาตให้เข้ามาได้ก่อนที่ประตูบานนั้นจะเปิดออกมา พร้อมกับร่างของลูกน้องมือขวาเดินเข้ามาและโค้งให้กับผู้เป็นนายของตนเพื่อทำความเคารพ

 

"นายมีอะไรหรือเปล่าครับ"

 

"ในใบรายชื่อคนที่ติดหนี้มีคนชื่อศรีนวล ชญานนท์หรือเปล่า"

 

"สักครู่ครับ เดี๋ยวผมจะเช็คให้"

 

เมื่อลูกน้องตอบรับคำเสร็จก็เดินออกจากห้องทำงานของชายหนุ่ม พร้อมกับเลี่ยงไปอีกห้องหนึ่งที่อยู่อีกมุม มันเป็นห้องที่เอาไว้เก็บเอกสารสำคัญต่างๆ ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้นอกจากคนที่มีกุญแจ นั่นก็คือชายหนุ่มและลูกน้องทั้งสองคนที่รับผิดชอบ พร้อมด้วยกุญแจสำรองอยู่ที่แม่บ้านที่ทำงานที่นี่นานจนต้องเป็นคนเก่าแก่ของคฤหาสน์หลังนี้ตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ ภิภพผู้ที่เป็นลูกน้องมือขวาของชายหนุ่มไขกุญแจห้องเพื่อเข้ามาดูเอกสารรายชื่อของลูกหนี้ทั้งหมด ร่างสูงของภิภพเดินเข้ามาข้างในห้อง จนกระทั่งมาถึงชั้นวางเอกสาร มือหนายื่นไปไล่หาเรื่อยๆ สายตาจึงไปเจอเข้ากับรายชื่อหนึ่งที่เหมือนกับผู้เป็นนายเอ่ยขึ้น มือหนาของภิภพจึงหยิบเอกสารชิ้นนั้นออกมาและรีบเดินออกจากห้องทันที พร้อมกับเลี้ยวมาที่ห้องเดิมที่เคยจากมาและเดินเข้าไปเหมือนเดิม ภิภพเดินเข้ามาถึงที่ชายหนุ่มอยู่ มือที่ถือเอกสารก็ยื่นไปวางไว้ที่โต๊ะทำงาน สายตาคมจึงมองก่อนที่มือหนาจะยื่นไปหยิบซองนั้นมาเปิดดู และก็เป็นดั่งที่เขาคิด ชื่อของผู้หญิงคนนี้ติดหนี้เขาจากการเล่นการพนันของบ่อนที่เขาร่วมหุ้นอยู่นั่นก็คือ ผู้ปกครองของเด็กคนนี้ติดนี้เสี่ยวิชัยและเขา แต่รู้สึกเหมือนส่วนแบ่งนี้เขาจะได้เยอะกว่า ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามความเห็นของลูกน้องขึ้น

 

"ภพ นายว่าฉันสมควรให้เด็กคนนี้ชดใช้หนี้แทนป้าของเธอหรือเปล่า"

 

"แล้วแต่นายจะพิจารณาเลยครับ แต่ถ้าถามผม ผมคิดว่าถ้าเด็กคนนี้มีประโยชน์กบเราในภายภาคหน้า เก็บเขาไว้ก็ดีนะครับ"

 

"อืม ฉันเข้าใจแล้ว"

 

ชายหนุ่มพูดจบ ฝ่ามือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดเบอร์ปลายทาง รอไม่นานอีกฝ่ายก็กดรับและพูดออกมาด้วยความเคารพ

 

"ครับนาย นายมีอะไรหรือเปล่าครับ"

 

"เมฆ ตรวจสอบให้ฉันหน่อยว่าตอนนี้คนที่ฉันให้นายหาประวัติมาเธอพักอยู่ที่ไหน"

 

ชายหนุ่มกรอกเสียงลงไปในเครื่องมือสื่อสารอิเล็กทรอนิก เขาถาม เมฆาลูกน้องคนสนิทมือซ้าย ที่ตอนนั้นชายหนุ่มให้หาประวัติมาให้ เขาอยากจะรู้ว่าตอนนี้คนตัวเล็กอยู่ที่ไหน

 

"รอสักครู่นะครับนาย เดี๋ยวผมหาให้"

 

เมื่อลูกน้องพูดจบ ชายหนุ่มก็กดตัดสายก่อนที่จะเอ่ยออกคำสั่งให้อีกฝ่ายไปทำหน้าที่ที่รับผิดชอบต่อไป

 

"ส่วนนายภพ ไปดูว่าคนที่จะเข้ามาร่วมลงทุนกับฉันที่มาใหม่ไว้ใจได้แค่ไหน"

 

"ครับนาย!"

 

ภิภพตอบรับคำสั่งที่เจ้านายของตนสั่งก่อนจะโค้งให้กับผู้เป็นนายแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป ชายหนุ่มนั่งรอได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น มือหนาเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาและรีบกดรับสายทันทีพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้เต็มทน

 

"ว่าไงบ้างเมฆ"

 

"นายครับ เด็กคนนั้นถูกเสี่ยวิชัยซื้อตัวไปแล้วครับ"

 

"ว่าไงนะ!"

 

ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นอย่างเสียงดังทันทีเมื่อได้รู้เกี่ยวกับคนที่เขาให้หา ไม่คิดว่าเขาจะช้ากว่าไอ้เสี่ยวิชัยนั่น เขาต้องการให้คนตัวเล็กมาเป็นฝ่ายของเขา และเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ชายหนุ่มถามอีกฝ่ายด้วยเสียงที่เข้มขึ้นไปอีกทำให้ลูกน้องนึกแปลกใจ  แต่ก็ตอบกลับตามความจริง

 

"พรุ่งนี้บอกเสี่ยวิชัยด้วยว่า ฉันจะไปเยี่ยม!"

 

"อ่าา..ครับนาย"

 

ชายหนุ่มกดวางสายทันที เขาพิงพนังเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า ดวงตาคมเข้มค่อยๆหลับลง มือหนายกขึ้นนวดขมับด้วยความเครียด เขาจะต้องต่อลองอีกฝ่ายยังไงถึงจะได้คนตัวเล็กมาครอบครอง

 

 

ส่วนทางด้านของคนตัวเล็กที่ถูกนำตัวมาตั้งแต่เมื่อคืน ร่างบางนั่งบนเตียงนอนหนานุ่มเนื้อตัวถูกคนพวกนั้นมัดไว้ไม่ให้อีกฝ่ายดิ้นหนี เขารู้สึกกลัวมากๆ อาหารที่ชายชุดดำนำมาให้ เขาก็กินไม่ลง มีแต่น้ำตาเม็ดใสไหลลงมาอาบน้ำตลอดเวลา เขาคิดถึงพ่อกับแม่เหลือเกิน เขาไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่รู้ต่อไปจะโดนอะไร เมื่อคนตัวเล็กกำลังคิดอะไรคนเดียวอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆของใครคนหนึ่งกำลังเดินมายังประตูห้องที่เขาอยู่ ไม่นานประตูบานนั้นก็เปิดออกพร้อมกับร่างชายแก่วัยกลางคนเดินยิ้มอย่างพอใจเข้ามายังร่างบางที่นั่งอยู่ 

 

ชายผู้นั้นเดินมานั่งลงบนเตียงนอนหนานุ่มข้างๆคนตัวเล็กพร้อมกับมือหนาหยาบกร้านของอีกฝ่ายยื่นมาจับใบหน้าสวยหวาน แล้วฝ่ามือนั้นก็ลูบไปมาด้วยความเสน่หา เสี่ยวิชัยหลงใหลใบหน้าที่อยู่ตรงหน้านี้ หาที่ไหนก็ไม่มีใครเทียบได้ เปรียบเสมือนทองคำอันล้ำค่า ถึงอีกฝ่ายจะเป็นเด็กผู้ชาย แต่ผิวพรรณขาวเนียนผ่องใสราวกับผู้หญิง ไม่คิดว่าศรีนวลจะมีหลานชายสวยขนาดนี้ ถ้าคนคนนี้มาครางอยู่ใต้ร่างเขา มันจะเป็นยังไงนะ เสี่ยวิชัยคิดอย่างนั้นแล้วก็ยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจในตัวอีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำแหบจะเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความอยากรู้

 

"หนูชื่ออะไรจ้ะ"

 

"..."

 

ชายวัยกลางคนเอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้นก่อนที่คนตัวเล็กจะหันมามองหน้าแล้วก็หันหนีด้วยความขยะแขยง คนตัวเล็กไม่อยากตอบอีกฝ่าย เขาไม่ชอบให้คนตรงหน้ามาถูกเนื้อต้องตัวเขา มันรู้สึกรังเกียจอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยให้ใครที่จะมาจับง่ายๆถ้าไม่ใช่ลูกค้าที่เขาทำงานอยู่ เมื่อเด็กหนุ่มไม่ตอบ เสี่ยวิชัยก็รู้สึกหน้าเสียขึ้นมาก่อนมือหนาหยาบกระด้างนั้นจะจับเข้าไปที่คางของคนตัวเล็กพร้อมกับบีบให้มันแน่นขึ้นด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว

 

"จะตอบฉันมั้ยจ้ะ คนสวย.."

 

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของเสี่ยวิชัยพูดขึ้นพร้อมกับบีบคางอีกฝ่ายมากขึ้น ทำให้คนตัวเล็กมีสีหน้าที่เจ็บปวด ร่างบางจึงดิ้นไปมาอย่างยากลำบากเพราะแขนและขาของเขาถูกมัดไว้อยู่

 

"ผะ..ผมเจ็บ ฮึก!"

 

"เด็กน้อย..พูดออกมาแล้วสินะ เป็นยังไงบ้างล่ะหืม ชอบความรุนแรงหรอจ้ะ"

 

"ปะ..ปล่อยผมไปเถอะครับ ผะ..ผมจะหาเงินมาใช้หนี้ให้นะครับ"

 

"ฮ่าาๆๆ เด็กน้อย...เธอจะไปหาเงินที่ไหนมาใช้ฉันเป็นล้านๆได้ ตัวแค่นี้ยังเอาไม่รอดเลย"

 

"ผะ..ผมสัญญา ฮึก! ผมจะหามาใช้ให้ได้.."

 

"ไม่ดีกว่า..ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ถึงเธอจะหามาให้ฉันได้ ฉันก็ไม่เอาอยู่ดี ฉันต้องการตัวเธอมาใช้หนี้แทนป้าของเธอ เธอจะได้สะบายๆไงจ้ะ ไม่ดีหรอ.."

 

"มะ..ไม่ ผมไม่อยากอยู่กับคุณ"

 

เมื่อคุณตัวเล็กพูดออกมาด้วยความใส่อารมณ์อย่างทนไม่ได้ เสี่ยวิชัยหน้าเปลี่ยนสีทันที เขารู้สึกโกรธอีกฝ่ายที่ไม่ยอมเชื่อฟังเหมือนพวกผู้หญิงที่เขารับเลี้ยง ความคิดอันชั่วร้ายของชายวัยกลางคนก็ผุดขึ้นมา ก่อนที่จะผลักอีกคนให้ล้มลงไปนอนกับพื้นเตียงแล้วตัวเองก็ขึ้นคร่อม คนตัวเล็กตกใจในการกระทำของอีกฝ่ายทันที ร่างบางดีดดิ้นไปมาอย่างรู้สึกหวาดกลัว เขาน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มด้วยความห้ามไม่อยู่ วินาทีต่อไปนี้เขาจะเป็นเช่นไรก้ไม่อาจรู้ได้ รู้แต่เพียงต้องผลักไสอีกฝ่ายและดิ้นให้หลุดออกจากวงแขนที่เหี่ยวย่นนี้ มันรู้สึกน่าขยะแขยงมากๆ 

 

"จะดิ้นทำไมห๊ะ!"

 

"มะ..ไม่นะ ออกไปจากตัวผมเดี๋ยวนี้"

 

"เล่นตัวเก่งนักใช่มั้ย"

 

"มะ..ไม่ อึก!"

 

ฝ่ามือหยาบกร้านของชายวัยกลางคนอัดเข้าที่ท้องของคนตัวเล็กอย่างจัง ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บและหยุดดิ้นกระทันหัน ร่างบางงอตัวด้วยความทรมาน เขาทำอะไรไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ต้องรับชะตากรรมอันแสนเจ็บปวดนี้ให้ได้ 

 

"หยุดดิ้นก็สิ้นเรื่อง"

 

เสียงของเสี่ยวิชัยเอ่ยขึ้นจบ ก่อนที่ฝ่ามือปลาหมึกนั้นจะลูบไล้แขนเรียวอีกฝ่ายไปมาด้วยความชอบใจ และไล่ลงมาที่เท้าเล็กๆนั้นด้วยความหลงใหล ก่อนที่ใบหน้าแก่จะก้มลงดอมดมพวงแก้มขาวเนียนด้วยความพอใจ และสูดกลิ่นหอมอ่อนที่อีกฝ่ายมีอยู่ติดตัวอย่างห้ามไม่อยู่ แต่แล้วก็ทำให้ชายวัยกลางคนหยุดชะงักขึ้นมาทันทีเมื่อมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา และตามมาด้วยเสียเอ่ยขึ้นของลูกน้อง

 

"นายครับ..เอ่อ..คุณเชษฐ์มาพบครับ"

 

เมื่อได้ยินลูกน้องของตนบอกว่าคนที่มาพบนั้นเป็นใคร เสี่ยวิชัยจึงหยุดการกระทำนั้นลงอย่างหัวเสีย ก่อนที่จะรีบลุกขึ้น และจัดเสื้อปผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะขู่ให้คนตัวเล็กเงียบ

 

"เธอห้ามส่งเสียงล่ะ ไม่งั้นฉันฆ่าเธอแน่!"

 

เสี่ยวิชัยพูดจบกเดินออกจากห้องไปทันทีด้วยความเร่งรีบ ไม่อยากให้อีกฝ่ายรอนาน ถ้าจะมาทำไมไม่บอกกันล่วงหน้า เขาตั้งรับไม่ทัน เมื่อชายวัยกลางคนไปแล้ว คนตัวเล็กก็ปล่อยโฮออกมาทันทีด้วยความน้อยใจตนเองในโชคชะตา ขอแค่มีคนมาช่วยเขาออกไปที่นี่เขาจะไม่ลืมพระคุณเลย...

 

 

 

 

 

 

 

Talk

 

มาอัพอีกแล้วน้าา มาอ่านกันเยอะๆนะคะ ช่วยเอ็นดูลูกๆของไรท์ด้วนะคะ ชอบไม่ชอบเม้นบอกกันด้วยน้าา ไม่รู้ว่าสนุกหรือเปล่า แต่ไรท์จะแต่งให้เต็มที่ มาต่อกันตอนหน้าค่าา

 

 

ความคิดเห็น