email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ชื่อตอน : ตอนที่1 Bad luck

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 395

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2563 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 Bad luck
แบบอักษร

 

 

ณ ผับแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในย่านกลางกรุง มีร่างหนึ่งกำลังวิ่งวนไปมาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับแขกที่มาในคืนนี้ เขาเป็นพนักงานในร้านเหล้าแห่งนี้ เขาทำงานหาเงินเพื่อที่จะใช้หนี้แทนคนที่เลี้ยงดูเขาแทนพ่อแม่ที่เสียไปตั้งแต่เด็ก นั่นก็คือป้าของเขาเอง เขามีนามว่า รณกร ชญานนท์ หรือเรียกอีกชื่อว่า มาวิน เขามีอายุ 18 ปี คนตัวเล็กอาศัยอยู่กับป้าสองคน ป้าของเขาเป็นคนติดการพนันเอามากๆ ถ้าเขาไม่ช่วยใช้หนี้ให้ป้าของเขาก็จะชอบบอกเขาว่าเป็นหลานที่อกตัญญูไม่รู้บุญคุณ เขาจึงปฏิเสธไม่ได้ อีกอย่างป้าของเขาก็ดูแลเขามาตั้งแต่เด็ก เขาจะไม่เป็นคนอกตัญญูโดยเด็ดขาด ร่างบางเดินมาที่เค้าเตอร์ที่มีพนักงานชายคนหนึ่งกำลังชงเครื่องดื่มให้กับลูกค้าที่นั่งอยู่แถวนั้น คนตัวเล็กจึงเดินเข้าไปถามสิ่งที่เขาต้องทำอีกว่ามีอะไรบ้าง ร่างบางจึงเดินเข้าไปหลังเค้าเตอร์พร้อมกับเอ่ยถามขึ้น

 

"พี่ต้าร์ครับมีอะไรให้ผมทำอีกมั้ยครับ"

 

"อ่อ มีๆ นายไปเสิร์ฟเครื่องดื่มโต๊ะนั้นให้พี่ที วันนี้พนักงานลาเยอะพี่ต้องเฝ้าเค้าเตอร์ตลอดเลยน่ะ"

 

"ได้ครับ"

 

ต้าร์ เป็นบาริสต้าที่ชงเครื่องดื่มได้คร่องที่สุด เขาจึงได้รับผิดชอบในส่วนนี้ ชายหนุ่มเอ่ยบอกให้คนตัวเล็กไปเสิร์ฟเครื่องดื่มที่โต๊ะวีไอพีที่มีแต่พวกคนมีตังค์นั่งดื่มอยู่ มาวินรับคำก่อนที่จะนำเครื่องดื่มแล้วเดินไปส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบ

 

คนตัวเล็กเดินไปถึงโต๊ะก็มีเหล่าสายตาจากแขกมองมายังเขาโดยไม่ปิดบัง สายตาที่ทำให้ร่างบางคนลุกชัน คนตัวเล็กค่อยๆเดินไปใกล้อีกฝ่ายก่อนจะพูดขึ้น

 

"ขออนุญาตครับ..ผมนำเครื่องดื่มที่สั่งไว้มาเสิร์ฟครับ"

 

"เข้ามารินเครื่องดื่มให้เสี่ยหน่อยสิครับคนสวย.."

 

คนที่เรียกตัวเองว่าเสี่ยยื่นมือหนาอันหยาบกร้านไปจับเอวเล็กให้คนตัวเล็กนั่งลงข้างๆตัวเองก่อนมือปลาหมึกนั้นจะลูบไล้แผ่นหลังเนียนไปมาเบาๆ ทำให้ใบหน้าหวานรู้สึกซีดขึ้นมาอย่างทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้

 

"เอ่อ..ผมว่าผมไม่ถนัดน่ะครับ"

 

"ไม่เป็นไร งั้นนั่งเป็นเพื่อนเสี่ยก็ได้จ้ะ"

 

ไอ้เสี่ยหัวงูมันทั้งพูดทั้งมองจ้องใบหน้าหวานไปพร้อมๆกันก่อนที่จะยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะผลักไสตนไปไหน

 

อีกทางด้านหนึ่งที่กำลังมีสายตาคมเข้มดุจเหยี่ยวกำลังมองมาที่ทั้งสองคนนั่งด้วยความรู้สึกไม่ชอบ ชายหนุ่มมองคนตัวเล็กตั้งแต่เขาเดินเข้ามาด้านในนี้เป็นครั้งแรกแล้ว อันที่จริงเขาก็มีสถานที่แบบนี้เป็นของตัวเอง แต่ที่มาในวันนี้ก็คือเพื่อนเขานัดมาเจอที่ตัวเขาเองและเพื่อนของเขาไม่ได้เจอกันนาน เพราะชายหนุ่มไปเรียนต่อที่อเมริกา เขาพึ่งได้กลับมาและเพื่อนเขาก็เรียนจบแล้วและมีอาชีพเป็นหมอเช่นกัน ถึงเขาจะเรียนจบสูงแต่หากอาชีพหนึ่งที่เขาได้รับผิดชอบอยู่นั่นก็คือมาเฟีย ใช่ เขาคือมาเฟียที่ไม่มีใครกล้าที่จะไม่ร่วมลงทุน ธุรกิจในย่านแถบนี้เป็นของเขาหมด ตั้งแต่เขาเสียครอบครัวตั้งแต่เด็กเขาก็ได้คุณปู่เลี้ยง และให้คำปรึกษาที่แตกต่างจากคนทั่วไป เขาถูกฝึกให้เข้มแข็งตั้งแต่เด็ก ห้ามอ่อนแอเด็ดขาด คุณปู่สอนเขาเสมอว่าถ้าวันไหนที่เขาอ่อนแอ วันนั้นเองที่จะทำลายสิ่งที่เขารักจะทำให้เขาเสียใจไปตลอดชีวิต ชีวิตของเขาไม่มีคำว่ากลัว เพราะสิ่งที่กลัว มันจะย้อนกลับมาทำลายตัวเอง เขาจำคำนี้มาตลอด จนกระทั่งได้รับตำแหน่งมาเฟียใหญ่ที่มีนามว่า  จักรภัทร ราชานนท์ เชษฐ์ หรือเรียกอีกชื่อว่า เชษฐ์ เขาที่มีอายุ 30 ปี ที่น้อยที่สุดในการถือหุ้นกับบริษัท 

 

สายตาคมจ้องมองสิ่งที่ไม่ชอบใจก่อนที่เพื่อนเขาจะมาพร้อมกับมือหนาของอีกฝ่ายตบเข้าไปที่ไหล่ของชายหนุ่มเพื่อเป็นการทักทาย

 

"มานานหรือยังวะไอเสือ โทษทีว่ะวันนี้กว่ากูจะออกมาได้หมอคนอื่นที่เปลี่ยนเวรกับกูต้องไปตรวจเคสอื่น"

 

"อืม ไม่นาน"

 

"เป็นอะไรวะ อารมณ์เสียมาจากไหน ให้รอแค่นี้ทำเป็นโกรธ"

 

"เปล่า"

 

"ช่างเถอะๆ แล้วเป็นยังไงบ้าง เรียนหนักเปล่าวะ ที่นั่นผู้หญิงสวยมั้ยวะ ได้ข่าวว่าแจ่มๆทั้งนั้นเลยหนิ มีแฟนยังวะ แฟนมึงสวยหรือเปล่า"

 

พล เอ่ยถามเพื่อที่ไม่เจอกันนานเป็นชุด แต่กระนั้นอีกฝ่ายก็ไม่ได้สนใจที่จะฟังหรือตอบคำถามเขาเลย สายตาคมกลับมองไปยังอีกที่ เขาจึงมองไปดูว่าสิ่งนั้นมันน่าสนใจเท่ากับเพื่อนได้ยังไงกัน เขาจึงเห็นภาพที่ไอ้แก่นั่นกำลังลวนลามเด็กผู้ชายตัวเล็ก พลหันมามองเพื่อนของเขาอีกครั้งก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างต้องการที่จะรู้

 

"คนรู้จักหรอวะไอ้เสือ ไอ้เสือ!!"

 

"เรียกอะไรนักหนา!"

 

"อ้าวไอ้นี่ กูเรียกมึงนานแล้ว แล้วมึงมัวแต่มองใครวะ คนรู้จักหรือไงถึงได้มองขนาดนั้น"

 

"เปล่า"

 

"แล้วมึงไปมองเขาทำไม"

 

"มึงไม่เห็นหรือไงว่าไอ้แก่นั่นมันกำลังลวนลามเด็ก"

 

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับมึงเนี่ย เฮ้ยยย!!"

 

ไม่ทันที่พลจะพูดจบ เชษฐ์ก็ลุกขึ้นด้วยความไม่ชอบใจกับภาพที่เห็นทันที ชายหนุ่มเดินเข้าไปกระชากร่างเล็กออกจากอ้อมกอดผู้ชายที่อายุคราวพ่อด้วยความโกรธ ทำไมเขาโกรธน่ะหรอ เขาก็ยังไม่รู้เลย แต่ไม่ชอบที่เห็นคนตัวเล็กที่เขามองมานานถูกคนอื่นแย่งไป 

 

"อ๊ะ!!"

 

"เฮ้ยยย! มึงเป็นใครวะ"

 

เสียงตกใจของคนตัวเล็กทำให้ฝ่ามือหนาของชายหนุ่มที่บีบแขนอีกฝ่ายอยู่รู้ตัวพร้อมกับค่อยๆคลายออก สายตาหันไปมองคนที่เรียกตัวเองว่าเสี่ยก่อนที่จะได้ยินอีกฝ่ายถามขึ้นอย่างหัวเสีย ชายหนุ่มไม่ตอบ กลับเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอย่างช้าๆ ผู้คนแถวนั้นหันมามองดูเหตุการณ์ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่กล้ามีใครเข้ามายุ่ง เพราะทุกคนในที่นี้และพนักงานทุกคนล้วนรู้จักคนคนนี้โดยที่ไม่มีใครบอก 

 

"จะ..จะทำอะไรวะ!"

 

ชายหนุ่มยืนนิ่งต่อหน้าอีกฝ่ายก่อนจะยื่นมือหนาไปจับคอเสื้ออีกฝ่ายให้ยกขึ้น สีหน้าไม่สู้ดีของไอ้เสี่ยหัวงูทำให้คนตัวเล็กรู้สึกกลัวขึ้นมาว่าจะทำให้ร้านพัง ร่างบางจึงเดินเข้าไปจับแขนอีกฝ่ายเบาๆอย่างกล้าๆกลัวๆ ชายหนุ่มจึงหันมามองก่อนที่อารมณ์จะเบาบางลง เขาจึงค่อยๆปล่อยมือออกจากคอเสื้ออีกฝ่ายพร้อมกับผู้จัดการร้านและหมอพลวิ่งมาทางเกิดเหตุ

 

"มีอะไรกันหรือเปล่าคะ?"

 

"ก็ไอ้เด็กนี่มันมาแต่ไหนก็ไม่รู้ อยู่ๆก็มากระชากเด็กของผมและจะมาทำร้ายผม"

 

"เอ่อ..คือต้องขอโทษคุณสมชายด้วยนะคะ คือ..บางทีคุณผู้ชายคนนี้อาจจะเมาเลยทำอะไรไม่คิดน่ะค่ะ"

 

"หึ! พูดไม่คิดนะคุณนิด.."

 

เมื่อชายหนุ่มได้ยินผู้จัดการหญิงคนนี้พูดแบบนั้น เขาก็ยกยิ้มมุมปากด้วยความขบขัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเข้มบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกมา ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันมามองดวงหน้าหวานและเดินออกไปจากร้านนี้ทันทีพร้อมด้วยคุณหมอพลวิ่งตามหลังผู้เป็นเพื่อนออกไปเช่นกัน

 

"ต้องขอโทษคุณสมชายอีกครั้งนะคะ ต่อไปเราจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก"

 

"ขอให้เป็นอย่างนั้นก็แล้วกัน"

 

เสี่ยสมชายพูดขึ้นก่อนจะเดินหัวเสียออกไปจากร้านทันที เมื่อสถานการณ์ผ่อนคลายทุกคนก็กลับไปที่เดิมของตัวเองก่อนที่พนักงานทุกคนจะวิ่งออกมาดูเพื่อนร่วมงาน

 

"เป็นยังไงบ้างวิน มันเกิดอะไรขึ้น"

 

ผู้จัดการสาวเอ่ยถามลูกน้องของตนขึ้นมา คงไม่พ้นเรื่องเดิมๆแน่เลย คนตัวเล็กน่ะแต่แขกลวนลาม ถ้าวันไหนหญิงสาวไปเจอ เธอก็มาช่วยคนตัวเล็ก แต่วันไหนเธอไม่อยู่ก็จะมีพนักงานไปเปลี่ยนที่ทันที เธอไม่ได้ให้คนตัวเล็กรับผิดชอบในการนั่งดริ้งแค่ให้เสิร์ฟก็พอ วันนี้พนักงานขาดเยอะเธอเลยไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก

 

"มะ..ไม่เป็นไรครับ..ผมแค่เอาใจลูกค้าไม่เก่งเอง"

 

"เฮ้อออ วินเอ้ย เธอนี่ช่างใจอ่อนตลอดเลย อ่ะ ไม่เป็นไรวันนี้เธอกลับไปพักผ่อนก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่"

 

"คะ..ครับ.."

 

มาวินรับคำเสร็จก็เข้าไปหลังร้าน เปลี่ยนชุดจากพนักงานกลายเป็นชุดลำลองก่อนจะเดินออกจากร้านไป คนตัวเล็กคิดอะไรเพลินๆก่อนที่ตัวเองจะเดินมาถึงหน้าบ้าน เสียงคนเอะอะโวยวายข้างในบ้านดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กตกใจรีบวิ่งเข้าไปข้างในทันที ร่างบางเข้ามาด้านในก็เจอกับข้าวของกระจัดกระจาย ก่อนที่สายตาจะเห็นป้าของตัวเองกำลังถูกผู้ชายตัวโตชุดดำทำร้าย คนตัวเล็กรีบวิ่งเข้าไปขวางทันที

 

"ยะ..อย่านะครับ!"

 

"แกเป็นใครวะ!"

 

"อย่าทำอะไรป้าผมเลยนะครับ ผมขอร้อง ฮึก!"

 

"หลานหรอวะ อืม..หน้าตาดีนี่หว่า.."

 

"มึงจะเอาอะไร มึงก็เอาไปเลยวันนี้กูไม่มีเงินมาจ่ายมึงหรอก"

 

"เอาอะไรก็ได้งั้นหรอ.. เฮ้ยย จับไอ้เด็กนี่ไปขัดดอกให้เสี่ยดิ๊"

 

"ดะ..เดี๋ยวสิครับ จะมาจับตัวผมทำไม..ป้าครับ ไม่นะ.."

 

"ถ้าเอาตัวหลานฉันไปพวกแกจะมาทวงอีกมั้ยวะ"

 

"ก็ดูว่าจะเด็ดแค่ไหน พวกมึงจับมันไปขึ้นรถ!"

 

"ไม่นะ ฮึก ฮืออ ป้าครับ..ผมไม่อยากไป ด้วยผมด้วย"

 

"ไปๆเถอะหน่าา อย่าลืมทำให้เสี่ยวิชัยพอใจด้วยล่ะ ถ้าแกทำให้เขาพอใจฉันอาจจะมีกินมีอยู่ที่ดีกว่านี้ก็ได้"

 

"ฮึก! ฮือออ ป้าครับ! ป้า..ผมกลัว.."

 

ร่างบางของมาวินถูกพาขึ้นรถยนต์หรูขับเคลื่อนออกจากซอยที่ไม่มีผู้คนเดินเพ่นพ่าน คนตัวเล็กนั่งร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว เขาไม่คิดว่าสุดท้ายต้องมาใช้ร่างกายของตนเพื่อใช้หนี้ ต่อไปจะเปฌนยังไง เขาคงไม่อาจรู้ได้ ถ้าพ่อกับแม่ดูเขาอยู่ขอให้เขาผ่านค่ำคืนที่แสนทรมานนี้ไปให้ได้ด้วยเทิด....พร้อมกับน้ำสีใสที่ไหลออกมาจากดวงตาสวยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด...

 

 

 

 

 

 

 

Talk

 

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่าา วันนี้เรามาอัพให้อ่านกันแล้วน้าา ก่อนอื่นเราจะบอกว่าเราแต่งเป็นนิยายนะคะ ไม่ใช่ฟิคแต่อย่างใด ใครที่เข้ามาเพราะเป็นติ่งของศิลปินอยู่แล้ว เราไม่ได้นำศิลปินที่อยู่ในรูปมาแต่งเป็นฟิค ขอคนที่ชอบอ่านสายนิยายนะคะ ชอบไม่ชอบบอกกันด้วยน้าา แล้วมาต่อกันตอนหน้าค่าา

 

 

ความคิดเห็น