ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 12

ชื่อตอน : แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2563 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 12
แบบอักษร

 

แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 12  

 

ผมสับขาวิ่งลงบันไดด้านหลังมีเสียงเอริคยังดังไล่หลังผมอยู่ ผมเมินเอริคโดยสมบูรณ์ มองรอบๆ อย่างระมัดระวัง ด้านล่างเละพอสมควร ทั้งศพคนนานเกลื่อน ข้าวของพัง พื้นสกปรกทำให้ผมที่เดินเท้าเปล่าต้องเหยียบกองศพเดินไปที่หน้าบ้าน 

“โอ๊ย!” 

กึก! 

ผมชะงักเท้าที่กำลังเหยียบบนหลังของศ…เอ่อ คนละกัน เพราะยังไม่ตาย 

“โทษทีพี่ชายแล้วก็…ฝันดีนะ” 

พลั่ก! 

ผมก้มลงไปสับมือที่ต้นคอ เมื่อสำรวจดูว่าคนที่มีชีวิตรอดอยู่ไม่ใช่คนของพี่รอน ดูจากเข็มกลัดรูปม้าซึ่งไม่ใช่สัญลักษณ์ประจำตระกูลพี่รอน บาดแผลก็ดูสาหัสเอาการคาดว่าอีกไม่ถึงชั่วโมงคงตายเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ผมก็ขอเป็นคนดีไม่ยิงซ้ำเติมละกัน 

 

เปลืองกระสุนมากกว่าน่ะ เหอะ 

 

หางตาเหลือบเห็นหัวทองๆ สว่างของพี่รอนแล้วก็ยิ้มร่าเมื่อเห็นคนพี่ยังสบายดี 

เอ๊ะ ว่าแต่ทำไมโดนล้อมอย่างนั้นเล่า! หมาหมู่แน่ๆ 

 

ดูท่าปืนในมือผมคงใช้ประโยชน์ได้ไม่มากแน่ๆ เพราะกระสุนมีไม่กี่นัด สงสัยเอริคคงใช้กระสุนก่อนมาหาผม 

“แฮ่กๆ ขาสั้นแม่งวิ่งไวจังวะ” เอริคนั่งลงที่หลังศพของใครคนหนึ่ง ทำท่าทางเหมือนเหนื่อยจากการวิ่งมากแต่ผมรู้ว่าแสร้งทำหรอก ก็เมื่อกี้เห็นไปเล่นกับศัตรูข้างๆ ผมนี่นา หลักฐานก็รอยเลือดที่ข้างแก้มของเอริคนั่นแหละ 

ต่อสู้เก่งจริงแต่ทอแหลเก่งกว่า 

“เอ้า คืน” 

“หา?!” 

ผมโยนปืนในมือส่งให้เอริคที่รับแม่นเหมือนเตี๊ยมกันมา ไม่สนใจจะอธิบายกับเอริคที่ยังคงมองผมอย่างระแวงเหมือนกลัวผมจะไปสร้างเรื่องให้เจ้าตัวเหนื่อยมาตามอีกนั่นแหละ 

 

อืม…..ก็กำลังจะสร้างเรื่องจริงๆ นั่นแหละ J 

 

 

ผมค้นตามร่างกายของกองศพประมาณ2-3ศพ ก็เจออาวุธที่น่าสนใจคือสนับมือสีเงิน ขนาดกำลังเหมาะกับมือมากๆ ผมยิ้มกริ่มพอใจกับอาวุธที่ได้ 

“เอาละ…ต้องโชว์ของซะหน่อยแล้ว” 

 

ขาผมก้าวเข้าไปหาพี่รอนที่ดูนิ่งเหมือนกำลังประเมินสถานการณ์อยู่ จากเดินกลายเป็นวิ่งเมื่อฝ่ายศัตรูเคลื่อนไหว เข้าหาพี่รอนแทนที่จะยิงซึ่งน่าจะได้รับคำสั่งให้จับเป็น 

พลั่ก! 

ผมถีบเข้าที่กลางหลังของชายชุดดำคนหนึ่ง ตามด้วยจับคนข้างๆ ทุ่มลงกับพื้น หยิบปืนที่ตกพื้นมายิงกลางอกของชายที่กำลังหันปืนมาทางผม เมื่อเสียงปืนดัง คนรอบข้างก็หันมามองผมทันทีไม่เว้นแม้แต่พี่รอน 

 

“วิเวียณ?” 

 

ผมคลี่ยิ้มตอบกลับพี่รอน สาวเท้าไปหาพี่รอนโดยไม่เกรงกลัวปืนที่หันเข้ามาผมและพี่รอน 

ผมสอดแขนคล้องแขนคนพี่อย่างออดอ้อน ตาก็สำรวจหาร่องรอยบาดแผลบนตัวคนพี่ไปด้วย ก่อนจะโล่งใจเมื่อคนพี่ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลย 

 

“ผมมาช่วยแล้ว พี่ไปพักนะ” 

“…” 

พี่รอนไม่ตอบแต่ทำหน้าเหมือนด่าผมว่าพูดอะไรไร้สาระ ผมหัวเราะคิกคักขัดกับบรรยากาศที่ตึงเครียด 

 

“นั่น…คนของไซกะ?” 

“ทำไมมาอยู่ที่นี่…” 

 

ผมคลี่ยิ้มเย็นเมื่อเสียงของฝ่ายศัตรูดังกระหึ่ม จริงๆ ผมค่อนข้างดังอยู่นะ ก็อย่างว่า ได้รางวัลศิลปะการต่อสู้ตั้งหลายเหรียญแถมยังระดับโลกอีก ที่โดดเด่นพอๆ กับความสามารถของผมก็คงไม่พ้น…นามสกุล 

“ถ้ารู้ว่าผมคือใคร ก็อย่ามายุ่งกับคนนี้ดีกว่านะ” 

ผมซบที่อกแกร่งของพี่รอนที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างเท่ๆ อยู่ 

“คงต้องขอปฏิเสธ เรามีคำสั่งให้จับเป็นบอสDengell หากคุณไม่ถอยออกไป ผมไม่รับรองความปลอดภัยนะครับ” 

คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าเอ่ยกับผมเสียงเรียบ ผมไม่ตกใจกับคำตอบปฏิเสธและคำขู่นั่นด้วย คิดไว้แล้วว่าเรื่องมันไม่จบง่ายๆ หรอก 

“งั้น…ชั้นก็ไม่รับรองความปลอดภัยของพวกนายเหมือนกันนะ” 

ผมยิ้มเย็น หมุนคอเตรียมตัวรับศึกหนัก ไม่ทันที่ขาจะก้าวเข้าไปหาศัตรู แขนแกร่งโอบรัดที่เอวผมแน่นจนผมไม่สามารถขยับไปไหนได้ 

 

“พี่รอน…?” 

 

ผมเงยหน้ามองพี่รอนที่ไม่ยอมปล่อยผมออกจากวงแขน ไม่ว่าผมจะพยายามดิ้นแค่ไหนก็สลัดไม่หลุด ที่แขนหรืองูอ่ะ รัดแน่นอะไรขนาดนั้น! 

“อย่าดื้อ” 

“เปล่านะ! ก็ผมมาช่วยพี่…อื้อออ!!” 

 

“เฮ้อออ…ดีนะมีผ้าเช็ดหน้าอยู่ ไม่งั้นเด็กนี่กัดมือผมขาดแน่ๆ” 

 

ผมโดนล็อคจากด้านหลังอีก เป็นเอริคที่ล็อกคอผมแล้วเอาผ้าสีขาวปิดปากผม ผมยิ่งดิ้นพยายามให้ตัวเองหลุดออกจากการควบคุมแต่พี่รอนก็สกัดผมได้ทุกทางจนผมหงุดหงิด เอริคก็ปิดปากแน่นจนอึดอัด สุดท้ายก็เผลอสูดลมหายใจไปเฮือกใหญ่ แล้วตาก็เริ่มมองเห็นเป็นภาพเบลอ ร่างกายอ่อนแรงจนพี่รอนต้องช่วยพยุงอีกที 

ไม่กี่นาทีต่อมาตาผมก็ปิดลงก่อนที่จะสติหลุดผมก็ได้ยินเสียงเอริคบ่นจนอดหงุดหงิดในใจคนเดียวไม่ได้ 

 

“ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นะหนู…นอนหลับฝันดีล่ะ” 

 

ไม่ใช่เด็กนะเว้ย ไอ้บ้าเอริค!! 

 

--------------------------------------------------- 

 

 

Ron’ s 

 

ดวงตาสีน้ำเงินน้ำทะเลเหลือบมองคนในอ้อมกอดของตัวเองที่สลบไปเพราะฤทธิ์ยา ก่อนจะร่างบางให้เอริคอุ้มเข้าไปด้านในโดยไร้การต่อสู้ เพราะวิเวียณ…ไม่ใช่แค่เวียณธรรมดา แต่มีนาสกุลไซกะต่อท้าย แม้จะไม่ได้มีอำนาจมากเหมือนเมื่อก่อนแต่ใช่ว่าจะไม่มีเลย แค่เปลี่ยนคนกุมอำนาจแต่เบื้องหลังก็ยังคงเป็นตระกูลไซกะเหมือนเดิม 

 

พวกศัตรูวันนี้ก็เป็นพวกตระกูลไคน์ นับว่าเป็นตระกูลที่ค่อนข้างมีอำนาจพอสมควรแต่ไม่กี่ปีมานี้เปลี่ยนหัวหน้าตระกูล เนื่องจากผู้นำคนใหม่ไม่มีประสิทธิภาพ ลูกค้าจึงหายไป ฝ่ายรอนจึงได้ลูกค้ารายใหม่มาเพิ่มทำให้คนตระกูลไคน์เอาแต่โทษว่ารอนเป็นคนแย่งลูกค้ามา 

หึ…อ่อนแอเองแท้ๆ 

 

“เป็นการตัดสินใจที่ดีครับ เราไม่อยากยุ่งกับตระกูลไซกะสักเท่าไหร่” 

 

ดวงตาสีน้ำเงินทะเลเหลือบมองหัวหน้าบอดี้การ์ดของตระกูลไคน์ ยอมรับว่าคนนี้เก่งพอสมควร ล้มบอดี้การ์ดของเขาจนเข้ามาด้านในบ้านได้… 

แต่พวกนั้นเป็นบอดี้การ์ดมือใหม่นะ J 

 

“ทีนี้ก็ให้ความร่วมมือกลับไปกับผมดีกว่านะครับ ฝ่ายผมเยอะกว่าซะด้วยสิ” 

รอนยกยิ้มหยันเมื่ออีกฝ่ายพูดออกมาอย่างมั่นใจว่าจะล้มเขาด้วยคนจำนวนเยอะกว่า 

จริงอยู่ที่อีกฝ่ายมีเยอะ เพราะตรงนี้มีแค่เอริคกับเขาสองคน บอดี้การ์ดคนอื่นๆ ก็หายไปตามคำสั่งเขา ไม่อยากให้มาเสียแรงสู้กับพวกมือใหม่เลยสั่งให้กลับไปซะ 

มีแค่เอริคก็พอแล้ว 

 

“อืมม…จริงๆ ก็อยากเล่นด้วยหรอก แต่เรย์โญ่บ่นใหญ่แล้วอ่ะนาย หูผมจะดับแล้ว” 

 

เอริคเดินออกมาจากบ้านหลังจากที่อุ้มวิเวียณเข้าไปข้างใน ริมฝีปากที่ใส่ห่วงเล็กๆ บ่นออกมาไม่หยุด นิ้วเรียวชี้ที่ใบหูที่มีAirpodsเสียบอยู่ ผมเหลือบมองที่ดาดฟ้า เห็นแสงกะพริบเล็กๆ นั่นก็ยกยิ้มมุมปาก 

 

“ฝากด้วยละกัน” 

รอนขยับออกจากวงล้อมของศัตรูอย่างง่ายดาย เพราะความช่วยเหลือของเอริค คอยคุ้มกันอยู่ ไม่นานฝ่ายศัตรูก็ล้มลงไปนอนที่พื้น รอนชะงักเมื่อหางตาเหลือบเห็นบางอย่างพุ่งเข้ามาหา เอริคที่ติดพันกับการต่อสู้จึงผละออกมาปกป้องไม่ได้ เบิกตากว้างเมื่อเห็นนายหัวของตนเองโดนฝ่ายศัตรูเล่นงาน! 

 

“บอส!” 

“…J” 

 

กริก! 

 

“กว่าจะจับคุณได้นะบอสเดนเกล” 

“หึหึ” 

รอนยกยิ้มพอใจเมื่อหัวหน้าบอดี้การ์ดตระกูลไคน์เข้ามาประชิดตัวของเขาได้แถมยังหันปืนจ่อที่หัวของเขาอีก เขาพอใจคนคนนี้จริงๆ ทำให้เผลอปล่อยตัวเล่นตามอีกฝ่ายอีกครั้ง… 

“น่าเสียดาย…” 

“…อะไรนะ?” 

รอนไม่ตอบคำถามของหัวหน้าบอดี้การ์ดตระกูลไคน์ คว้าปืนที่จ่อหัวตัวเองแล้วบิดข้อมูลจนได้ยินเสียงกระดูกหัก 

“อึก!” 

แต่อีกฝ่ายก็อดทนใช้มืออีกข้างเตรียมฟาดลงที่ต้นคอของรอนแต่รอนเอี้ยวตัวหลบก่อนจะศอกเข้าที่ท้องเต็มแรงภายในเวลาไม่กี่วินาที ร่างของศัตรูล้มลงไป ใบหน้าบิดเบี้ยวแรงกระแทกที่ท้องนั้นมากพอทำให้เขาจุก 

“นายเก่งชั้นยอมรับ แต่ไม่ฉลาดเลือกเจ้านาย” 

“…อึก!” 

 

รอนมองอีกฝ่ายที่พยายามลุกขึ้น เบนสายตาส่งสัญญาณให้เอริคที่เอาแต่เล่นไม่ยอมฆ่าสักที เอริคสะดุ้งกับสายตาที่บ่งบอกถึงความรำคาญแล้วยิ้มแห้งๆ เปลี่ยนจากเล่นเป็นจริงจังแทน ไม่นานบนพื้นก็เต็มไปด้วยรอยเลือดและกองศพ เมื่อเอริคทำตามคำสั่งเรียบร้อย รอนเงยหน้ามองดาดฟ้าก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณแล้วเดินจากไป 

 

“ไม่! รอน เดนเกล--!” 

 

“อู้ววว…โหดอีกแล้ว” 

เอริคมองร่างของบอดี้การ์ดตระกูลไคน์ที่ล้มลงไปพร้อมเลือดที่ไหลออกมาจากหัว เอริคเงยหน้ามองดาดฟ้าที่มีเรย์โญ่กำลังเก็บสไนเปอร์อยู่อย่างใจเย็น 

“จับปากกามาเกือบปี พึ่งได้จับปืนก็ยิงทะลุหัวซะแม่นเลย ไม่เลวนะเรย์” 

[หุบปาก] 

 

เอริคหัวเราะกับน้ำเสียงเย็นชาของเรย์ที่ดังผ่านAirpod ก่อนสัญญาณจะถูกตัดไป ซึ่งแน่นอนว่าเป็นฝีมือของเลขาคนสนิทบอสแน่นอน 

 

“แล้ว…จะทำยังไงกับกองศพพวกนี้เนี่ย” 

เอริคเหลือบมองกองศพนับ20ไม่รวมด้านในบ้านอีก ลูกน้องคนอื่นๆ ก็หายวับไปตามคำสั่งบอส ไม่ใช่ว่าประมาทเลยปล่อยให้บอสกับเขาอยู่กับพวกศัตรู แต่ประเมินสถานการณ์แล้วคาดว่าเป็นเด็กมือใหม่หัดฆ่า เพียงแค่หัวหน้าตระกูลไคน์คนนั้นที่พอเก่งหน่อยทำให้ล่อมาถึงด้านในบ้านได้ พวกลูกน้องมือใหม่ไม่คณามือเอริคหรอก แถมยังมีเรย์โญ่ที่คอยดูสถานการณ์จากดาดฟ้าอีก แถมยังได้หน้าที่มือปืนสไนเปอร์เพิ่มไปอีกด้วย 

 

“เฮีย ทำอะไรอ่ะ” 

เอริคที่กำลังลูบห่วงบนริมฝีปากตัวเองอย่างใช้ความคิด มองลูกน้องคนสนิทที่กำลัง…รดน้ำต้นไม้? 

“ไอ้จ้อย หน้าที่มึงหรอหะ ไม่ไปเฝ้าที่หน้าประตูวะ!” 

“ผมปลูกดอกไม้อยู่พี่ ไม่รดน้ำมันก็เหี่ยวดิ อีกอย่างคุณเรย์โญ่สั่งทีมสามไปเฝ้าแล้วเถอะ” 

“เหรอวะ…เออ มึงไปเรียกพวกไอ้เอกมาช่วยกูขนศพพวกนี้ดิ” 

ไอ้จ้อยเหลือบมองกองศพอย่างเฉยชา มือเกาที่ก้นแกร่กๆ ก่อนจะหลบสายตาเอริคหันไปรดน้ำดอกไม้อย่างตั้งอกตั้งใจ 

“จัดการเองนะพี่ บอสให้ผมพักอ่ะ” 

“ไอ้จ้อย! ไอ้เวร!” 

 

เอริคหัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินไปตบหัวไอ้จ้อยที่กวนตีนไม่หยุด ตบจนหัวเกือบจะหลุดไอ้จ้อยถึงจะยอมทำตามคำสั่งเขาสักที 

 

เอริคคนนี้เป็นมือซ้ายบอสนะ ทำไมรู้สึกไม่มีอำนาจอะไรเลยวะ! 

 

 

__________________________________________________________________ 

//คลานเข่ากราบบ 

เนื่องจากมีหลายๆเรื่องเข้ามาจึงอยากพักผ่อนก่อน สัญญาว่าจะพยายามอัพชดเชยให้มากที่สุดนะคะTT 

ขอโทษที่ให้รอน้าาา  

ปล.น้องยังไม่ถึงเวลาโชว์ของค่ะ 555 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว