โซตะ นัตสึเมะ นายสถานีรถไฟหนุ่มของเราจะช่วยไขปริศนาของบรรดาผู้โดยสารได้ด้วยวิธีไหน มาลุ้นกัน! <อัพวันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 1-1 โคลเอ้กับนายสถานีตัวปลอม

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-1 โคลเอ้กับนายสถานีตัวปลอม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 437

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2563 12:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-1 โคลเอ้กับนายสถานีตัวปลอม
แบบอักษร

“แย่ที่สุด ต่ำตมที่สุด เรื่องแบบนี้ก็ต้องเป็นฝีมือของการทางรถไฟของญี่ปุ่นน่ะสิ จะอะไรล่ะ?” 

ที่ห้องขายตั๋วสถานีฟูจิโนะซาว่าเส้นทางรถไฟสายโฮตารุงาว่า โคลเอ้ แคปเดบิลล์ โฮชิโนะ ผู้มีผิวขาวจั๊วะที่ตอนนี้กลายเป็นสีแดงเถือกกับผมสีทองยุ่งเหยิงกำลังตะโกนโวยวาย 

“มีแต่นายสถานีตัวปลอมทั้งนั้นเลย คนประเทศนี้เชื่อถือไม่ได้จริงๆ! ไม่เหลือหัวจิตหัวใจแบบมนุษย์กันแล้ว!” 

เหตุการณ์ตอนนี้คือ นายสถานี รวมถึง นัตสึเมะ โซตะ กำลังเร่งรีบสุดชีวิต เหตุก็เพราะลูกค้าคนสำคัญจากฝรั่งเศสที่อยากให้ได้รับความประทับใจและพึงพอใจในการท่องเที่ยวที่ประเทศญี่ปุ่นนั้นกำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ 

ผู้ช่วยโออิคาว่า หัวหน้าผู้เงียบขรึมของโซตะ เรียกผ่านลำโพงภายในสถานีด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว 

“ยังไม่เจออีกรึไง นายสถานีตัวปลอมที่หลอกเอาตั๋วของคุณโคลเอ้ไปน่ะ?” 

อีกด้านหนึ่ง นาคาอิ ซาโฮะ นายสถานีที่กำลังออกตามหาภายในเขตสถานีหันมาตอบ   

“ไม่พบเห็นคนที่มีลักษณแบบนี้อยู่เลยค่ะ” 

“ไม่เจอคนลักษณะแบบนี้แน่นะ ถ้าอย่างนั้นมันอาจจะเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนจากชุดเครื่องแบบไปใส่ชุดไปรเวทแล้วหนีไปก็ได้” 

“คุณโชก็ไปตรวจดูที่ห้องน้ำแล้วนะคะ แต่ยังไม่เจอใครน่าสงสัยเลยค่ะ” 

ผู้ช่วยโออิคาว่าขมวดคิ้วเหมือนกำลังไตร่ตรอง นายสถานีตัวปลอมคงจะขึ้นรถไฟหนีไปที่ไหนสักแห่ง  

ช่างก่ออาชญากรรมได้อย่างกล้าบ้าบิ่นมาก 

เสียงของโคลเอ้แหวขึ้นมาอีกครั้ง 

“ไม่รู้ละ ฉันจะกลับฝรั่งเศส จะไม่มาประเทศนี้อีกแล้ว!” 

ช่วยไม่ได้ที่โคลเอ้จะกลับประเทศไปด้วยความรู้สึกไม่ดี แต่การจับนายสถานีตัวปลอมไม่ได้นั้นก็ย่อมส่งผลต่อความเชื่อมั่นของบริษัทการทางรถไฟด้วย 

การสวมเครื่องแบบเจ้าหน้าที่การรถไฟเตร็ดเตร่ไปมาน่าจะสะดุดตา บรรดานายสถานีของสถานีฟูจิโนะซาว่าจึงมั่นใจว่าไม่น่าจะเล็ดลอดสายตาไปได้  

ว่าแต่นายสถานีตัวปลอมมาจากที่ไหน? แล้วตอนนี้หายไปไหนกันนะ?  

ช่างเป็นปริศนา 

ถ้าจะให้ลงรายละเอียดว่าทำไมถึงเกิดเรื่องราวแบบนี้ขึ้นได้ละก็... 

เมื่อหลายวันก่อน นัตสึเมะ โซตะ ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะต้องมาเป็นคนพาชาวฝรั่งเศสไปโตเกียว 

เขาตื่นเร็วกว่าปกตินิดหน่อย ออกจากโฮสเต็ลไปขึ้นรถไฟจากสถานีทาเคงาสึกะ  

ถึงปกติจะเป็นนายสถานี แต่ในวันหยุดก็ไม่ต่างกับผู้โดยสารธรรมดาๆ  

การเดินทางเหมือนเป็นการถูกกลืนเข้าไปกับคลื่นมนุษย์ ถูกดันทั้งซ้ายขวาหน้าหลังจนมาถึงสถานีฟูจิโนะซาว่าที่ห่างออกไปเพียงสถานีเดียว  

โซตะในชุดไปรเวทลงจากรถไฟที่แออัดไปด้วยพนักงานบริษัท 

มองชานชาลาแล้วก็ดูนาฬิกาข้อมือพบว่าเป็นเวลาเจ็ดนาฬิกาสิบสี่นาที เขากำลังรอขบวนรถจอดทุกสถานีไปมัตสึบาระโอสึกะ  

แม้เสียงล้อรถเสียดสีกับรางจะดังก้องกังวาน แต่ก็ยังอยู่ห่างไกลจากสถานี  

ช้ากว่าตารางเวลาเดินรถเกือบสามนาทีแล้ว  

เป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งในช่วงเวลาแบบนี้  

แม้จะถูกวิจารณ์เรื่องความล่าช้าอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับปริมาณฝูงชนแล้ว ช้าเพียงแค่นี้ก็ถือว่ายังดี 

นี่คือช่วงเวลาเร่งด่วนของโตเกียวอันเลื่องลือไปทั่วโลก 

“อรุณสวัสดิ์ ผมโซตะครับ” 

โซตะเคาะหน้าต่างห้องขายตั๋วโดยยังไม่ได้ตรงไปที่ช่องเก็บตั๋วอัตโนมัติ 

“อรุณสวัสดิ์ โซตะ ตรงเวลาเลยนะ” 

ผู้ช่วยโออิคาว่าที่บอกว่าตัวเองมีญาติห่างๆ เป็นคนรัสเซียโผล่หน้าออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน 

“นายสถานีต้องรักษาเวลาสิครับ เพราะมันเป็นกฎ” 

ผู้ช่วยโออิคาว่าพยักหน้าและเอ่ยขอโทษ 

“ขอโทษนะโซตะ ทั้งๆ ที่เป็นวันหยุดแท้ๆ แต่กลับขอให้มาช่วยทำงาน” 

“ไม่เป็นไรครับ” 

“ถ้าเป็นปกติฉันคงจะไปเอง แต่คราวนี้เวลามันไม่ได้จริงๆ ถึงอย่างนั้นก็อย่าบอกว่าเกลียดหัวหน้าเลยนะ คราวหน้าจะเลี้ยงของอร่อยๆ ก็แล้วกัน” 

“ด้วยความยินดีครับ แล้ว...คนที่จะให้นำทางล่ะครับ?” 

“มาแล้วละ จะเรียกให้เดี๋ยวนี้แหละ” 

“ครับ แต่ว่า เอ่อ…” 

“หือ?” 

โซตะลังเลเล็กน้อยแล้วจึงเอ่ยถามขึ้นมา 

“ก็ทราบนะครับว่าจะให้ผมนำทางชาวต่างชาติไปโตเกียว แต่ว่าทำไมถึงนัดเขามาเจอกันที่นี่ในเวลาแบบนี้ล่ะครับ?” 

ผู้ช่วยโออิคาว่าบิดคอแล้วบอกว่า “ก็ลองถามเขาเอาเองสิ” แล้วหายเข้าไปในห้องทำงาน 

“โคลเอ้ แคปเดบิลล์ โฮชิโนะ ค่ะ ปกติแล้วช่วงนี้จะไปโรงเรียนสอนดนตรีที่ฝรั่งเศส แต่ช่วงหยุดพักร้อนปีนี้มาเที่ยวญี่ปุ่นแทน วันนี้ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” 

โคลเอ้ที่ก้มศีรษะปลกๆ พูดภาษาญี่ปุ่นอย่างคล่องแคล่ว  

เธอเป็นสาวสวยแบบพอเหมาะพอดีที่ให้ความรู้สึกเหมือนตุ๊กตาฝรั่งเศส 

ผิวขาวเรียบเนียน ผมสีทองแวววาวยาวสลวย ดวงตาสีฟ้าเหมือนอัญมณี รูปร่างผอมบาง  

เธอสวมวันพีซสีแดงเข้มที่แค่ชำเลืองมองก็รู้ได้ว่าเป็นของมีระดับ สร้อยคอเงินแกว่งไกวอยู่บริเวณไหปลาร้า กระเป๋าหนังใบยาวหรูหราที่ถือมาด้วยนั้นทำให้รู้สึกได้ถึงออร่าที่เหนือชั้นกว่า  

แบบนี้สินะ ความรู้สึกของคนธรรมดาที่เผชิญหน้ากับสาวไฮโซ 

“นัตสึเมะ โซตะ ครับ เป็นนายสถานีประจำอยู่ที่ฟูจิโนะซาว่าครับ” 

โซตะยกมือขวาขึ้นตะเบ๊ะ จากนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะก้มศีรษะลง  

โคลเอ้กระพริบตาปริบๆ ขนตายาวๆ ของเธอสั่นไหว 

“เอ่อ...ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?” 

“เชิญครับ" 

“ยกมือขึ้นตะเบ๊ะทำไมเหรอคะ?” 

โซตะหลุบตาลงแล้วตอบอย่างเขินอาย  

“เป็นระเบียบปฏิบัติเวลาที่สวมหมวกกับเครื่องแบบน่ะครับ แต่ลืมไปว่าวันนี้ไม่ได้ใส่หมวกมา” 

โคลเอ้ยิ้ม สีหน้าเริ่มสดใสขึ้น  

“อ่า คุณนี่เป็นคนน่าสนใจดีนะ” 

“เอ๊ะ...ยังไงเหรอ?” 

ผู้ช่วยโออิคาว่าโผล่หน้าออกมาจากด้านข้าง 

“คุณโคลเอ้ครับ ถึงโซตะจะมีบุคลิกทึ่มๆ แต่ในฐานะนายสถานีแล้วละก็เขาเป็นคนที่มีประสบการณ์มากเลยนะ ถ้ามีเรื่องที่ไม่เข้าใจไม่ว่าเรื่องอะไรก็ถามเขาได้เลยนะครับ” 

ความคิดเห็น