โซตะ นัตสึเมะ นายสถานีรถไฟหนุ่มของเราจะช่วยไขปริศนาของบรรดาผู้โดยสารได้ด้วยวิธีไหน มาลุ้นกัน! <อัพวันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

บทนำ 1-1 จุนอิจิกับนาโอโกะ เพื่อนทางโทรศัพท์

ชื่อตอน : บทนำ 1-1 จุนอิจิกับนาโอโกะ เพื่อนทางโทรศัพท์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2563 12:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ 1-1 จุนอิจิกับนาโอโกะ เพื่อนทางโทรศัพท์
แบบอักษร

วันนี้แสงแดดก็ร้อนแรงอีกเช่นเดิม แสงที่ตกกระทบลงมายังชานชาลาสะท้อนเป็นประกายสีขาวเจิดจ้า 

“เฮ้ จุนอิจิ!" 

ฮอนมะ นาโอโกะ แนบโทรศัพท์มือถือไว้กับหูแล้วพูดขึ้นพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อบนหน้าผากที่ถูกแดดแผดเผา แม้ความชื้นจะไม่สูงมากนักแต่ก็รับรู้ถึงความร้อนของแสงอาทิตย์ได้อย่างชัดเจน 

“อ่า...นาโอโกะเหรอ?” 

เสียงของ ชินโด จุนอิจิ ที่ได้ยินนั้นไม่เปลี่ยนไปจากสมัยเป็นนักศึกษาเลยแม้แต่น้อย 

“ช่วงนี้เป็นไงบ้าง?” 

“ก็เหมือนเดิม งานยุ่ง เรียกว่าที่บริษัทโคตรวุ่นเหมือนเดิม แล้วนาโอโกะล่ะ?” 

“อืม ฉันก็รู้สึกประมาณนั้นเหมือนกันละมั้ง...” 

เสียงแหลมๆ ของล้อรถเสียดสีกับรางเหล็กดังแว่วมาจากไกลๆ มันคงเป็นเสียงเบรกของรถไฟที่จุนอิจิได้ยินผ่านทางโทรศัพท์ 

“ตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอ นาโอโกะ?” 

“สถานีน่ะ” 

“เอ๊ะ หลังจากนี้ก็จะทำงานอีกเหรอ?” 

“ก็นิดหน่อย” 

“มีอะไรรึเปล่า?” 

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่ไม่ได้ยินเสียงจุนอิจินานๆ แล้วรู้สึกไม่มีพลังน่ะ” 

“เราก็โทร.หากันสัปดาห์ละครั้งเหมือนเดิมนี่นา ระวังถูกแฟนเข้าใจผิดไม่รู้ด้วยนะ” 

“กับแฟนคนก่อนน่ะเลิกกันไปแล้วละ” 

“อ่า อย่างนั้นเหรอ แต่จะว่าไปแล้วช่วงนี้เราก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลย ไปกินข้าวกันหน่อยไหม?” 

“...อือ อืม” 

นาโอโกะดูนาฬิกาข้อมือแล้วส่ายหัว 

“ขอโทษนะ ตอนนี้คงยังเจอกันไม่ได้หรอก เพราะว่า...อยู่ไกลน่ะ” 

รถไฟใต้ดินโทเอสายมิตะที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีชะลอความเร็วก่อนจะเคลื่อนตัวผ่านหน้าไป เครื่องหมายโตเกียวสีเขียวรูปร่างเหมือนใบแปะก๊วยเป็นตราสัญลักษณ์ของรถไฟใต้ดินโทเอซึ่งแสดงจุดหมายปลายทางคือเมกุโระ 

“เอ๊ะ ไม่ได้อยู่โตเกียวเหรอ หรือว่าไปติดต่องาน?" 

“...อ่า ก็นิดหน่อย” 

“เฮ้อ...” 

จุนอิจิไม่ได้ถามรายละเอียด เขาเจ็บปวดหัวใจและรู้สึกผิดที่ไม่ได้สารภาพความจริงออกไป แต่สักวันหนึ่งเขาต้องพูดอย่างแน่นอน ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีความกล้ามากนัก 

“ขอโทษนะจุนอิจิ พอดีฉันจะขึ้นรถไฟ ต้องวางสายแล้วละ” 

“อืม รู้สึกเหมือนแค่ได้ฟังเสียงเท่านั้นจริงๆ แฮะ” 

“โกรธเหรอ?” 

“มันก็เป็นแบบนี้ตลอดอยู่แล้ว ฉันไม่คิดมากหรอก งั้นก็พยายามทำงานเข้าละ” 

“จุนอิจิก็ด้วยนะ” 

“อืม บาย” 

“แล้วเจอกัน” 

นาโอโกะวางสายแล้วเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าก่อนจะเดินเข้าไปรวมในฝูงชนที่กำลังขึ้นรถไฟ  

ทุกคนคงจะรู้สึกร้อนไม่ต่างกันเพราะเห็นใส่เสื้อแขนสั้นกันแทบทั้งนั้น 

นาโอโกะขึ้นรถไฟที่ตรงหน้าต่างมีข้อมูลกำกับไว้ว่าเป็นขบวนรถที่มีการตั้งค่าอุณหภูมิให้สูงขึ้น 

ภายในคาเฟ่ที่ตั้งอยู่ในตัวสถานี ชินโด จุนอิจิ กำลังดูหน้าจอแอพพลิเคชั่นในโทรศัพท์ที่เลือนรางลงเมื่อไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต 

นาโอโกะไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยสักนิด เธอยังคงทำตามใจตัวเองเหมือนเดิม คือมักจะโทร.มาในช่วงเวลาที่ตัวเองสะดวกและวางสายตอนที่ตัวเองพอใจ ส่วนจุนอิจิจะทำเพียงแค่ตอบสนองเธอเท่านั้น  

แม้จะรู้ดีว่ากำลังถูกปั่นหัว แต่ก็ไม่แปลกใจหรือขุ่นเคืองแต่อย่างใด 

กองกระดาษที่เห็นแผ่กระจายอยู่บนโต๊ะนั้นเป็นเอกสารสำหรับใช้เจรจาการค้าในวันนี้ 

สิ่งที่เห็นตรงหน้าดึงเขากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงทันที จุนอิจิถอนหายใจให้กับงานที่สุดแสนจะเกลียด 

เขาวางโทรศัพท์มือถือลงโครมอย่างไม่ใส่ใจใครจนทำให้ชายผมขาวที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ขมวดคิ้วมองมา  

ทั้งที่ควรจะเอ่ยขอโทษ แต่จุนอิจิกลับแสร้งยักไหล่ 

ชายผมขาวถอนหายใจเสียงดังแล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบ  

เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าหรอก 

หากขึ้นรถไฟช่วงเวลาเดียวกัน กินอาหารในร้านเดียวกัน ทำกิจวัตรเหมือนกัน เราย่อมจำกันได้ และบางครั้งยังกลายมาเป็นเพื่อนร่วมวงสูบบุหรี่กันได้ด้วย          

ความคิดเห็น