ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15 #X-xo

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2563 13:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15 #X-xo
แบบอักษร

9:10 น.

‘ข้อความ ไอ้อ้วน’

(จี เอากล้วยปิ้งปะแม่กูทำเผื่อจะเอาไปฝาก)

(จี)

(อ่านไม่ตอบ)

(เป็นไรวะ?)

(เดี๋ยวกูไปหา รอแปบ)

“ไม่ต้องมา กูไม่ได้อยู่ห้อง”

(อ้าว อยู่ไหนอะกูจะเอาไปให้)

“มึงจะมายังไง รถมึงซ่อมอยู่ไม่ใช่หรอ”

(?)

(รู้ได้ไง)

“กูรู้แล้วกัน”

“ถ้าจะมา เอาไอ้ซันมาด้วยนะ”

“กูอยู่บริษัท STT”

(จี)

(อะไรของมึง)

(เกินไปแล้วนะ พื้นที่ส่วนตัวกู)

“มึงรู้แล้วหรอว่ากูทำอะไร อย่ามาว่ากูทำเกินไป”

(มึงเป็นเหี้ยไรเนี้ย)

(ไม่ต้องแดกนะกล้วยปิ้งอะ แดกข้าวหรูๆให้สมกับฐานะมึงเลยไป)

“เซฟ”

“อย่ายุ่งกับไอ้ซัน”

“กูเตือนแล้วนะ”

“กูเป็นพวกหวงของ”

(กูเป็นของมึงตอนไหน ถ้ากูไม่ได้เป็น)

(ไม่ต้องมาหวงกู)

‘ปิดข้อความ ไอ้อ้วน’

“โถเว้ย!!” จีถีบเก้าอี้ที่โต๊ะแขกรับเชิญจนล้มลงพื้นเสียง จีและชายคนหนึ่งที่โต๊ะกลางห้องขมวดคิ้วพร้อมกันหน้าเหมือนกันจนคนไม่รู้จักยังรู้ว่าพ่อลูกกัน

“แกจะอารมณ์เสียยังไงก็ได้แต่แกไม่ควรแสดงออกมารบกวนคนอื่น” เจสันอดีตพ่อของจีขมวดคิ้วดุจีจนเส้นตีนกาเกือบขึ้นอีกเส้น ปลายฟ้าภรรยาใหม่ของเจสันเดินไปทำให้เจสันใจเย็นลงและนั่งทำงานต่อ

“...” จีเลือดขึ้นหน้าเส้นเลือดตามหน้าโพล่เห็นชัดคิ้วขมวดชนกัน จีคิดก่อนจะระเบิดโมโหในใจตัวเอง ‘ไอ้ซัน! มึงคิดจะแยกทุกอย่างของชีวิตกูออกจากกันหรือไง’ จีโกรธจนตัวสั่นก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋า เจเดินมาจับบ่าของจีก่อนจะกอดแล้วลูบหลังจีเบาๆ

“ใจเย็นก่อนไอ้จี กูรู้ว่ามึงโมโหแต่ตอนนี้โมโหไปก็ช่วยไรไม่ได้นะเว้ย” เสียงพี่ชายกระชิบข้างหูอย่างแผ่วเบา จากความโกรธและโมโหกลายเป็นน้ำตาคลอ จีเหนื่อยกับเรื่องในชีวิตของเขา เขาจะมีความสุขได้แล้วแท้ๆแต่กลับมีเรื่องเข้ามาแทรกไม่หยุด

“เฮียไม่รู้ว่าแกโมโหเรื่องอะไร แต่ตอนนี้แกจะออกไปแบบร่างแมวป่าไม่ได้ แกคือลูกประธานที่ดังและรวยติดทั้งหนึ่งและสองของประเทศ ถึงแกจะไม่คิดถึงเจสันแต่แกก็ควรคิดถึงอนาคตของแกด้วย”

“จี พี่อยู่ตรงนี้นะ มีอะไรที่พี่ช่วยได้บอกพี่ได้เสมอ” พราวแฟนเจพูดขึ้น จีใจเย็นและค่อยๆเก็บของเดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไฟภายนอกของเขาดับลงแต่ภายในยังร้อนละอุพร้อมเดือดขึ้นทุกเมื่อถ้ามีตัวอ่อยไฟ

‘บ้านซัน’

“อ้าวจี กูว่าละมึงต้องมา” ซันเปิดประตูออกเมื่อเห็นจีเขาจึงทักทายยิ้มอย่างหน้าเป็นมิตร

“มึงต้องการอะไร”

“...”

“กูถาม มึงต้องตอบ” เสียงจีเรียบนิ่งเย็นชาแทบคนละคนกับจีที่ผ่านมา

“จะคุยกันตรงนี้จริงๆหรอวะ เสียลุคลูกเศรษฐีหมด”

“...”

“มึงจะมาเรื่องเซฟ?”

“...”

“มึงคิดว่ากูกำลังแย่งเพื่อนมึงหรอวะ?”

“แต่กูก็บอกมึงไปแล้วหนิ เพื่อนแต่ละคนที่กูคุยด้วยเพราะมีงานไม่ก็เรื่องจำเป็น ส่วนเรื่องเซฟอะกูต้องทำงานร่วมกันไงก็เลยไปคุยงานกัน”

“งานเรื่องไร”

“งานออกแบบให้บริษัทพ่อมึง...โทษที บริษัท STT ไง”

“งานนี้เขาให้ออกแบบคนเดียว ไม่ใช่คู่หรือทีม”

“มึงก็ไปพูดกับเซฟดิ เซฟมาขอให้กูดูงานให้เฉยๆกูไม่ได้ติดต่อเองสะหน่อย”

“...”

“แล้วถ้ามึงยังไม่เลิกดราม่าเรื่องไอ้ตาลอะ เข้าไปคุยกันเลยไหมตาลอยู่ข้างใน”

“กูไม่ไป กูไม่ได้ดราม่าเรื่องตาล”

“มึงนี่นะ หวงของจริงๆเล้ย ถ้าตอนนั้นกูไม่เข้าไปจีบตาลก็คงไม่คิดว่ามึงเป็นคนแบบนี้ ถ้ามึงยังชอบตาลอยู่กูให้เข้าไปพูดเลยส่วนตาลจะเลือกใครกูไม่สนหรอกนะ กูคิดว่ากูมีค่าสำหรับเขามากพอ”

“ไม่ต้องมาพระเอก เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของมึง”

“จี อย่างน้อยเราสามคนก็เคยเป็นเพื่อนรักกันนะเว้ย”

“แค่อดีตแหละ ตอนนี้กูเป็นส่วนเกินแล้วหนิ”

“ใครบอกว่ามึงเป็นส่วนเกิน มึงคิดเองทั้งนั้น”

“แล้วคนที่ทิ้งให้กูเจ็บคนเดียวไม่ใช่มึงหรือไง ถ้ามึงบอกกูตั้งแต่แรกไม่ปิดบังแล้วให้กูมารู้เรื่องเองกูว่าความสัมพันธ์เราทั้งห้าคนตอนนี้คงเหมือนละ” จีพูดจบแล้วเดินไปขึ้นรถของเขาที่จอดอยู่

“มึงคิดว่าการบอกความจริงกับใครสักคนมันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไงวะ!?” เสียงซันผ่านซอกประตูรถของจีเข้ามา จีก้มลงมือกุมขมับมือข้างหนึ่งคว้าหายาวิตามิน จีกรอกยาวิตามินสี่เม็ดลงคอพร้อมกันแล้วดื่มน้ำตาหมดขวด จีควบคุมสติและอารมณ์ไม่ให้เครียดไปมากกว่านี้เขาหอบจนต้องหายใจทางปากมือสองขย้ำเบาะรถจนเข้ารูป

“หาหมอไหมจี” คนขับรถถามเมื่อเห็นอาการของจีไม่ดี จีไม่ได้เป็นแบบนี้ครั้งแรกแต่ก็นานๆทีเป็นจนนับครั้งได้ จีเคยปวดหัวมากตั้งแต่ย้ายบ้านออกจากเซฟมา จีคิดถึงเซฟและอยากกลับไปหาตลอดแต่ตอนนั้นเขายังเด็กและถูกคนในบริษัทบอกว่า ‘ตัวแค่นี้จะไปทำอะไรได้ รอโตจนมีฐานะจนสร้างและเลี้ยงดูครอบครัวได้ก่อนค่อยทำนะเด็กน้อย’

“ใช่ตัวแค่นี้ ตัวแค่นี้แล้วมันทำไมหะ? ตัวแค่นี้แล้วมันรักใครไม่เป็นหรือไง มันรักใครไม่ได้เลยหรอ” จีน้ำตาคลอก้มลงเอามือทั้งสองจับขมับไว้ เขาร้องไห้ออกมาโดยไม่มีเสียง

12:31 น.

‘บ้านเซฟ’

“เข้ามาดิ แม่ไม่อยู่แม่พายายไปหาหมอ” เซฟเปิดประตูต้อนรับจีเข้ามาในบ้าน สภาพจีเรียกว่าดูไม่ได้ อ่อนแรงไปทั้งร่างกายและจิตใจ

“แม่จะกลับมาเมื่อไหร่”

“คงไม่กลับ พ่อกูไปฉลองเลื่อนขั้นอยู่อะถ้าไม่นอนบ้านเพื่อนก็คงจะกลับดึก”

“เซฟ กูเหนื่อย” จีทิ้งตัวลงใส่ร่างเล็ก เซฟกอดร่างสูงแน่นและได้ยินเสียงสะอื้น

“กูแค่อยากมีชีวิตธรรมดาๆ ไม่ต้องมีลุคลูกคุณหนูติดตัว มีเพื่อนดีๆเป็นกลุ่มก้อน ไปเที่ยวด้วยกันพลัดกันเลี้ยงเหล้า ทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว เลี้ยงหมาเลี้ยงแมว มีบ้านอยู่กับแฟนพร้อมสร้างอนาคตไปด้วยกัน แค่นี้มันยากมากหรือไงวะที่จะทำให้กูได้อะ แค่นี้ทำให้กูไม่ได้หรือไง อึก” ร่างสูงสะอื้น

“กูแค่คนธรรมดาคนหนึ่งว่ะจี ถ้าขอเรื่องนี้กับกูกูคงให้มึงไม่ได้” เซฟยังคงกอดร่างสูงแน่นไม่ปล่อย

“กูมีโอกาสทำให้คนอื่นได้ดีมีความสุข แล้วกูอะ? ความสุขของกูทำไมพวกเขาให้กูไม่ได้” และจีก็ยังคงสะอื้นและร้องไห้อยู่อย่างนั้น

14:13 น.

จีนอนหลับอยู่บนโซฟาในบ้านเซฟ คนคอยดูแลคือเซฟที่วันนี้มีเรียนสิบเอ็ดโมงแต่เขาไม่ไปเพราะต้องดูแลจีจึงให้บูมตั้งใจเรียนให้แล้วมาเล่าให้ฟัง เซฟวัดไข้จีแต่ก็ไม่มีไข้แต่หน้าจีแดงมากคงเพราะเขาแพ้อะไรสักอย่างไม่ก็คงเพราะการร้องไห้อย่างหนัก

17:17 น.

“ไอ้จีจะหกโมงแล้วตื่นเร็ว” เซฟปลุกจีขึ้นก่อนหกโมง เซฟมีความเขื่อว่าห้ามนอนข้ามเวลาหกโมงเย็นเพราะจะไม่ดี

“อื่อ~”

“ลุกๆๆๆ” เซฟดันจีให้ลุกขึ้นนั่งพอจีลุกได้จึงดึงเซฟมานั่งตักตัวเอง แต่แรงจีไม่เยอะพอที่จะดึงเซฟมานั่งได้

“มานั่งนี่มา” จีตบขาตัวเองสองสามครั้ง

“ไม่เห็นต้องดึง เดี๋ยวกูนั่งเอง” เซฟนั่งลงบนโซฟา

“ไม่เอากูจะให้มึงนั่งตัก”

“ไม่ต้องมาง้องแง้ง ไปนั่งดีๆไป” เซฟจีหน้าสั่งเมื่อจีออดอ้อนจะกอด

“เซฟ”

“ไร”

“กูจูบนะ”

“เหี้ยไหมล่ะไอ้หน้าหื่น อายจิ้กจกตุ๊กแกบ้าง”

“เซฟ กูจริงจัง”

“...”

“กูหวงมึงอยู่นะ กูลงทุนไปด่าไอ้ซันถึงบ้านเลยนะ”

“ไอ้เหี้ย เกินไปแล้วไอ้เวร”

“กูกลัวมันทำเหมือนที่มันเคยทำกับกูแต่ก่อนไง กูก็หวงของกูปะ กูลงทุนตีสนิทกับเจ้าของห้างให้เขาดมมือเพื่อที่จะดูกล้องวงจรปิดของห้างเลยนะเว้ย”

“ดมมือ?”

“เออ”

“เหี้ยไรของมึง กูก็นึกว่าซื้อห้างนั้นเลย”

“กูว่าจะซื้อแหละแต่กูก็ต้องดูหลายๆอย่างอะ พอรู้สึกว่าถ้าซื้อคงไปไม่รอดเลยแลกกลิ่นมือไปนิดหน่อยไม่เสียเงินดี”

“คนอย่างมึงกลัวเสียเงินด้วยหรอวะ?”

“กลัวดิ กูจะเก็บสักพันเจ็ดร้อยล้านมาแต่งมึงละอีกร้อยล้านให้มึง อีกร้อยล้านซื้อบ้านทำเลดีๆฟอนิเจอดีๆ อีกร้อยล้านก็เก็บไว้ให้อนาคตของเรา”

“จี”

“ว่า?”

“มึงจะขอแค่จูบจริงๆหรอวะ มึงคิดถึงสร้างบ้านกับค่าแต่งกูแล้วอะนะ”

”ก็เออดิ”

“...”

“เป็นไรวะ”

“มึงคิดห่าอะไรให้มันจริงจังหน่อยดิ” เซฟน้ำตาคลอแล้วไหลลงช้าๆมือทั้งสองข้างปาดน้ำตาทิ้งแต่น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลลงมาไม่หยุด

“ขนาดนี้แล้วไม่จริงจังหรือไง”

“อึก อื่ออ~”

“เป็นแฟนกับกูนะเซฟ” ปากของร่างสูงประกอบลงที่หน้าผากของเจ้าเซฟที่ร้องไห้ไปเช็ดน้ำตาไปไม่หยุด จียิ้มให้กับความน่ารักของเซฟก่อนจะกอดเซฟเข้าสู่อ้อมอก

“ถ้าเป็นแฟนมันตอบยาก งั้นแต่งงานกันนะน่าจะตอบง่ายกว่ามั้ง” จีพูดขึ้นพร้อมหัวเราะเซฟที่อยู่ในอ้อมอกของจีทุบอกจีดังๆหนึ่งที จีเอ็นดูในความน่ารักจึงหอมหัวเซฟไปหนึ่งที ‘น่ารักขนาดนั้นนี้กูจะไปไหนได้วะ’

ความคิดเห็น