email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 4. แอนริต้า คาเรียโย่

ชื่อตอน : Chapter 4. แอนริต้า คาเรียโย่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2563 10:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4. แอนริต้า คาเรียโย่
แบบอักษร

“เอ่อ ไม่ทราบว่าเราเคยเจอหรือเคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่าครับ ผมรู้สึกว่าคุ้นหน้าคุณจัง” เพ่งมองใบหน้าสวยไม่วางตา

“ไม่ค่ะ เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแน่นอน” รีบปฏิเสธพลางยิ้มเฝื่อนๆไม่กล้าจะสบตาเขาสักเท่าไหร่ “นิคกิทานเสร็จรึยังลูก จะได้รีบกลับบ้านกัน” เลี่ยงสบตาเขา หันมาคุยกับลูก ไม่สนว่าเขายังจ้องเธออยู่

“คุณลองคิดดีๆอีกรอบได้ไหม ผมว่าเราต้องเคยเจอกันมาก่อนแน่ๆ” มาเฟียหนุ่มยังพยายามคิด เขาต้องเคยเจอผู้หญิงคนนี้มาก่อนแน่ แต่เจอที่ไหนจำไม่ได้ ไม่ใช่แค่ดวงตาหล่อนที่เขาเคยเห็น แต่กลิ่นหอมๆจากตัวเธอนี่อีกที่มันคุ้นๆ รึเธอจะเคยเป็นคู่ขาคู่ควงเขาคนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้จักเขาเพราะมีลูกสาวนั่งอยู่ตรงนี้

“จะให้ฉันคิดอีกกี่รอบ ฉันก็จะตอบว่าไม่รู้จักคุณ” เสียงแข็งขึ้นเมื่อเขาเซ้าซี้ “ไปนิคกิกลับบ้านกัน ถือน้ำไปดื่มต่อในรถก็ได้” คว้าแขนลูกสาว

“แล้วแม่ไม่ซื้อกาแฟกับขนมกลับบ้านแล้วหรอคะ” ถือแก้วโกโก้พร้อมลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเอ่ยถามแม่

มาเฟียหนุ่มนั่งเงยหน้ามองสองแม่ลูก

“แม่เปลี่ยนใจแล้วจ้ะ แม่ไม่ดื่มกาแฟตอนเย็นดีกว่า กลัวนอนไม่หลับ ไปจ้ะลูก” จูงแขนลูกสาวเดิน

หนูน้อยหันไปมองมาเฟียหนุ่ม

“หนูกลับก่อนนะคะ” เสียงใสยังมีแก่ใจบอกลาเขา

เขาส่งยิ้มพลางยกมือบายบ่ายให้หนูน้อยนิคกิที่กำลังถูกแม่จูงแขนเดินซะเร็ว

สงสัยเขาต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับแม่ของหนูนิคกิหน่อยแล้ว

 

“ผู้ชายคนนั้นเขามาคุยอะไรกับหนูบ้างจ๊ะ”

แอนริต้าถามลูกสาวทันทีที่ขับรถออกจากร้านกาแฟ ถึงจะโล่งใจได้หน่อยตรงที่เขาจำเธอไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะสบายใจเลยเสียทีเดียว เมื่ออยู่ๆเขาก็มาปรากฏตัวป้วนเปี้ยนใกล้ๆลูก

“ก็ไม่ได้คุยอะไรมาก เขาแค่ถามหนูว่ารอพ่อมารับเหรอ หนูก็ตอบไปว่ารอแม่ แค่นั้นค่ะ”

“แล้วทำไมหนูไปนั่งโต๊ะเดียวกับเขาได้” ถามต่อด้วยน้ำเสียงปกติทว่ามีความกังวลใจอยู่ลึกๆ

“เขาต่างหากมาขอนั่งกับหนู ตอนแรกลุงเขานั่งโต๊ะข้างๆ แต่อยู่ๆก็ขอย้ายมานั่งกับหนู” เงยหน้ามาตอบแม่แล้วก้มดูดน้ำต่อ

“หนูเคยเจอเขามาก่อนหน้านี้รึเปล่านิคกิ”

“ไม่ค่ะ เจอวันนี้ครั้งแรก” คิ้วขมวดเป็นปมเอียงคอมองแม่ “ทำไมแม่ดูสนใจลุงคนนั้นจัง มีอะไรรึเปล่าคะ” ถามเยอะเริ่มสงสัย

“ปะ เปล่าหรอกจ้ะ แม่ไม่ได้สนใจเขา แต่แม่ห่วงหนู มีคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้” บอกเหตุผลให้ลูกสาวเข้าใจ เดี๋ยวจะคิดเป็นอย่างอื่น

“อ่อ” พยักหน้าเข้าใจ “แต่ลุงเขาไม่ได้น่ากลัวเลยนะคะแม่ ถึงจะมีรอยสักเยอะ ก็ดูไม่น่ากลัว”

“หนูไม่กลัวแต่แม่กลัว” พูดเบาๆ

“คะ? แม่ว่าอะไรนะ” ทว่าหนูน้อยดันได้ยินแว่วๆ

“อ๋อ แม่บอกว่าจะแวะมาร์เก็ตซื้ออาหารสดไปไว้ทำพรุ่งนี้ วันหยุดเราจะได้ไม่ต้องออกไปไหน” เลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าซุปเปอร์มาร์เก็ตตามที่บอกกับลูก “ปะลูก” ชวนลูกลงรถ

“ค่ะ” ปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดลงรถพร้อมแม่ แล้วเดินจูงมือพากันเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ต โดยไม่รู้ตัวว่ามีรถซุปเปอร์คาร์คันหนึ่งแอบขับตามมาจอดห่างรถพวกเธอไปประมาณสามเมตร

มาเฟียหนุ่มนั่งอยู่ภายในรถ รอสองแม่ลูก จะขับรถตามไปส่งให้ถึงที่ อยากรู้ว่าพวกเธอพักอยู่ที่ไหน รออยู่สักครึ่งชั่วโมงสองสาวต่างวัยก็เดินเข็นรถออกมา

“เปิดท้ายรถให้แม่หน่อยลูก”

“ค่ะแม่” รีบวิ่งนำหน้าแม่ไปเปิดท้ายรถ แล้วช่วยแม่ขนของใส่ “เดี๋ยวหนูเข็นรถไปไว้ตรงโน้นให้ แม่สตาร์ทรถรอเลยค่ะ”

“โอเคจ้า”

รอยยิ้มมาเฟียหนุ่มผุดขึ้นเมื่อมองสองแม่ลูกคู่นี้

ร่างเล็กรีบวิ่งมาขึ้นรถ พอรถแล่นออกไปเขารีบขับตาม ขับตามไปได้ไม่ถึงร้อยเมตร เธอก็เลี้ยวรถเข้าตึกสูงคอนโดมิเนียมหรู

“บ้านอยู่ใกล้โรงเรียนแค่นี้เอง” จอดก่อนถึงทางเข้า มองตึกสูง บ้านนิคกิไม่ธรรมดาอย่างที่อีแวนมันคาดการณ์ไว้ คอนโดมิเนียมตึกนี้ราคาแพงสุดในย่านนี้เลย

ลีโอจอดรถอยู่ตรงนั้นสักพักก่อนจะขับรถไปผับ ที่แรกว่าจะไม่เข้า แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจอยากไปคลายเครียด เครียดเพราะใบหน้าสวยๆกลิ่นตัวหอมๆของแม่นิคกิ และยิ่งเครียดหนักเมื่อมั่นใจว่าเขาต้องเคยเจอเธอมาก่อนหน้านี้ ดวงตากลมโตคลับคล้ายคลับคลาใครสักคน แต่ทำไมถึงนึกไม่ออกสักทีว่าคือใคร

รถซุปเปอร์คาร์สีดำด้านแล่นด้วยความเร็ว แล่นมาจอดหน้าผับ ก้าวลงจากรถโยนกุญแจให้ลูกน้องมันขับไปจอดที่จอดรถให้ ส่วนตัวเขารีบเดินเข้าไปข้างใน เดินผ่านโต๊ะลูกค้าสาวๆพวกหล่อนก็พากันหันมามองแล้วส่งยิ้มหวานให้ เขาหันไปยิ้มตอบทว่าไม่หยุดคุยหรือทักทาย ตอนนี้ยังไม่ตัดสินใจว่าจะเลือกสาวในผับหรือจะเอาพวกสาวไฮโซนักเที่ยวพวกนี้ขึ้นเตียงคืนนี้ดี

ร่างสูงใหญ่ก้าวตรงขึ้นไปยังชั้นบน

“อ้าว ไหนว่าคืนนี้ไม่มา” อีแวนเห็นหลังไวๆของเจ้านาย รีบเดินตามขึ้นไปโดยไม่ลืมสั่งเครื่องดื่มให้เอาเสิร์ฟชั้นบน

เคาะประตูแล้วผลักเข้าไป “ไหนคืนนี้ว่าจะไม่เข้ามางั้นครับนาย”

ลีโอเคลือบตามองคนสนิท “กูเบื่อ กลับบ้านไปก็คงนอนไม่หลับ”

“ก็แหงล่ะครับ นายเล่นดื่มกาแฟไปตั้งหลายแก้ว” ลูกน้องมันเล่าให้ฟังตอนเขาโทรไปถามว่านายยังอยู่ร้านกาแฟหรือไม่

“รู้ดีนะมึง” ไม่ต้องถามว่ามันรู้ได้ไง ก็คงรู้มาจากไอ้พวกซื่อบื้อในร้านกาแฟ

“อ่อ ผมได้ข้อมูลครอบครัวเด็กนิคกิมาแล้วนะ ครับ นายจะดูเลยไหม”

“หือ” เลิกคิ้วมองหน้าอีแวน

“อย่ามองผมแบบนี้สิครับ รอบนี้ข้อมูลแน่นแน่นอน”

“ให้มันจริง ไหนเอามาดู”

“นี่ครับ” อีแวนเปิดไฟล์ภาพในโทรศัพท์มือถือ ส่งให้ผู้เป็นนาย

“คนนี้คือแม่ของคุณหนูนิคกิ” ลีโอรับโทรศัพท์มาดูรูป หัวใจเต้นแรงเมื่อเห็นใบหน้าสวยๆอีกครั้ง

“เธอเป็นเจ้าของบริษัทออแกไนซ์ชื่อดัง ที่จัดงานใหญ่ๆให้พวกไฮโซ เซเลบมานับไม่ถ้วน”

ลีโอพยักหน้าตั้งใจฟัง ตาจ้องรูปออแกไนซ์เซอร์สาวในโทรศัพท์ไม่วางตา

“เธอชื่อแอนริต้า คาเรียโย่”

“หือ! แอนริต้า คาเรียโย่?” เงยหน้าจากโทรศัพท์ จ้องหน้าอีแวนแล้วเอ่ยทวนชื่อ หัวใจเต้นแรงหนักกว่าเก่า เมื่อได้ยินชื่อและนามสกุลนี้

“ครับ แอนริต้า คาเรียโย่ คนที่นายเคยให้ผมหาประวัติของเธอเมื่อสิบกว่าปีก่อน เธอกลับมาอยู่อิตาลีได้เก้าปีแล้วครับ”

“..........” นั่งเงียบกริบ ในหัวหวนคิดถึงผู้หญิงชุดเดรสสีขาวใส่แว่นตาหนาไม่แต่งหน้า หล่อนเต้นอย่างสนุกสนานอยู่ในผับแห่งนี้เมื่อสิบกว่าปีก่อน

ความสดใสร่าเริงของหล่อนดึงดูดให้เขาต้องเดินลงไปหา ทว่าเธอเมาแอ๋พูดคุยไม่ค่อยรู้เรื่อง เอาแต่ส่งยิ้มหวานให้เขาขณะเต้นรำด้วยกัน เขากับหล่อนคลอเคลียกัน สุดท้ายก็ไปจบลงบนเตียงในห้องส่วนตัวของเขาชั้นบนของผับ เขาได้เชยชมความสาวของเธอเป็นคนแรก แต่พอตื่นมาหล่อนกลับหายไป มีเพียงบัตรนักศึกษาที่หล่นไว้จึงทำให้เขารู้ว่าเธอชื่อ แอนริต้า คาเรียโย่

“แล้วสามีเธอล่ะ พ่อนิคกิเป็นใคร” อยากรู้ว่าใครที่มันได้ทับรอยเขาจนมีนิคกิออกมา

 

 

....................................................

อัพก่อนออกไปทำงาน พรุ่งนี้อาจมาได้ดึกหน่อยนะจ๊ะ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว