ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยอมในสิ่งที่ควรจะเป็น

ชื่อตอน : ยอมในสิ่งที่ควรจะเป็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 71

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2563 08:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยอมในสิ่งที่ควรจะเป็น
แบบอักษร

เดรนตื่นขึ้นมาในห้องด้วยสภาพที่เสื้อผ้าหลุดไม่เป็นท่าก่อนที่เธอจะหยิบโทรศัพท์มา

 

((ตื๊ด.....ตื๊ด...!!))

 

"เดรนโทรมาเองงั้นเหรอเป็นไงบ้างบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า?" เธอโทรหาคุณอาจิ...

"สบายดีค่ะ..หนูอยากจะชวนภาชิออกไปข้างนอกได้ไหมคะ?"

"ช่วงนี้ภาชิทำงานพิเศษน่ะเป็นพนักงานส่งของคงไม่ว่างไปด้วยหรอกเดี๋ยวถามให้แล้วกันนะว่าว่างรึเปล่า" คุณอาจิวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะก่อนจะวิ่งไปถามภาชิที่อยู่ในห้อง

"ภาชิเดรนโทรมาหาน่ะว่างไปคุยกับเธอรึเปล่าถ้าไม่เดี๋ยวพ่อบอกให้แล้วกัน"

"วันนี้ไม่มีงานครับพึ่งทำเสร็จไปเมื่อวานมีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ?" ภาชิรีบวิ่งไปคุยกับเธอทันที

"เดรนเหรอ...ผมดีใจมากเลยนะที่เธอโทรมา" เดรนทำหน้านิ่งและตัวสั่นก่อนจะมองที่นอนของตัวเองมีบางอย่างขาวๆเป็นรอยอยู่ที่ผ้าปูที่นอนของเธอ

"เดรน?" ภาชิเรียกชื่อเธอจนเธอสะดุ้ง

"..โทษทีนะฉันพึ่งตื่นน่ะ"

"เดรนมีเรื่องไม่สบายใจรึเปล่า?"

"ไม่มีหรอก...ฉันแค่คิดมากนิดหน่อยน่ะสบายดี.."

"เดรนจะพาผมไปไหนเหรอ?" เดรนนิ่งที่เห็นสิ่งนั้นก่อนจะนิ่งไปอีกครั้งก่อนที่แบธ์จะเดินเข้ามาในห้องของเธอ

"แค่นี้ก่อนดีกว่าไว้ค่อยบอกอีกทีก็ได้" เดรนวางสายก่อนจะเดินเข้าไปหาแบธ์ด้วยท่าทางโมโห

"นายสนุกมากไหม? ที่ทำอะไรแบบนั้นน่ะที่ฉันยอมก็เพราะคำสั่งของพ่อหรอกนะจะบอกให้ฉันไม่ได้สนใจนายเลยสักนิด" แบธ์นิ่งใส่ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างจิตๆ

"อย่างน้อยเดรนก็เป็นของผมแล้ว..." แบธ์จับแขนเธอจนเธอสะดุ้ง

"เกลียดแบธ์...เกลียดมากด้วยฉันไม่ได้อยากเป็นคุณหนูที่ต้องรับผิดชอบทำตามคำสั่งใครฉันอยากเป็นคนธรรมดาอยากเลือกในสิ่งที่ตัวเองต้องการ" แบธ์บีบแก้มทั้งสองของเธออย่างแรง

"จะอะไรก็ช่างคุณหนูเป็นอะไรกันแน่เมื่อวานยังพยายามปรอบอยู่แท้ๆวันนี้ล่ะ? เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน"

"แบธ์มันเจ็บ..นายเลิกทำร้ายฉันสักทีได้ไหมแล้วจะให้อยากอยู่ด้วยได้ยังไง" แบธ์ปล่อยเธอก่อนจะจับหัวของเธอสะแบบนั้น

"ผมรักคุณหนูที่สุดเลยผมสัญญาว่าจะไม่สนใจใครนอกจากคุณหนูจะดูแลคุณหนูจนกว่าจะตายทำให้สบายใจมากขึ้นไหม?" เดรนเข้าไปกอดแบธ์สะแบบนั้น

"นายก็อย่าทำให้ฉันเจ็บสิหาเรื่องทะเลาะก็ด้วยฉันไม่ชอบเวลาที่นายทำแบบนั้นชะมัดหายโกรธก็ได้ห้ามทำอีกด้วยเข้าใจ?"

"รู้แล้วครับ" ฉันควรทำในสิ่งที่ควรจะเป็นและฉันก็ไม่มีสิทธิเลือกอะไรทั้งนั้นแบธ์ก็ไม่ได้แย่แต่..เข้ากันยากแบบนี้คงจะต้องทะเลาะกันบ่อยมากแน่ๆฉันไม่รู้ด้วยซ้ำรักที่ว่ามันคือความรู้สึกแบบไหน? ที่ทำเพราะอะไรกันแน่

"ผมพึ่งรู้เหมือนกันว่าสิ่งที่คุณหนูกลัวที่สุดคือมีอะไรกันน่ะแต่เรื่องความตายคุณหนูไม่กลัวเลยสักนิดแปลกดีนะแถมยังวิ่งหามันด้วย" แบธ์จับที่เอวของเธอก่อนที่จะลูปลงมาเบาๆจนถึงก้น..

"เงียบปากไปสะ.." เดรนปล่อยแบธ์และทำหน้าหงุดหงิดใส่

"ผมก็แค่พูดเฉยๆเองนะ"

"ที่ทำเมื่อกี้คิดว่าไม่รู้ตัวรึไง? ชอบทำอะไรตามใจชอบเหรอ" เธอปิดประตูห้องก่อนจะรีบไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จเรียบร้อยและรีบขึ้นไปที่ห้องทำงานของพ่อ

"คุณหนูจะลงไปทำอาหารรึเปล่าถ้าไม่จะได้บอกให้พวกเมจทำให้"

"ไม่ทำ.." เดรนตอบก่อนจะหาของบนโต๊ะของพ่อต่อส่วนใหญ่ของบนโต๊ะก็จะเป็นรูปของเดรนกับแม่สะส่วนใหญ่จะมีรูปของเดียร์อยู่ไม่กี่รูป

"ทำไมต้องอยากรู้ขนาดนั้นด้วยครับ? มันก็รูปทั่วๆไปนั่นล่ะ"

"แค่สงสัยอะไรนิดหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเดียร์นายไม่ไปทำแพนเค้กให้ฉันเหรอ?"

"ก็บอกเองนี่ว่าไม่อร่อยจะทำมาให้คุณหนูทิ้งถังขยะอีกรึไง?"

"ก็..ถ้าฝีมือนายมันพัฒนาขึ้นนะในอนาคตนายก็ทำอาหารไงเพราะฉันไม่ทำ"

"ไปทำเองสิ" แบธ์พูดกับเธอด้วยท่าทางเย็นชา

"ก็ได้มันอร่อยมากๆเลยด้วยแล้วฉันอยากกินไปทำให้หน่อย"

"เททิ้งอีกงั้นสิ"

"ไม่กินก็ได้...ชิ.." เดรนพูดก่อนจะหันไปสนใจอย่างอื่นแทนเรียกว่าเมินคงจะดีกว่า

"ไม่มีอะไรเลยจริงๆเหรอพ่อน่าจะมีความลับอยู่เยอะแยะด้วยซ้ำไปหรือว่าความลับอยู่กับนายหมดแล้ว?"

"ก็จะว่างั้นก็ได้...จะบอกจนกว่าจะถึงเวลานั่นล่ะครับ" เดรนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"นายฆ่าเดียร์จริงๆใช่ไหม..." เธอถามออกมาตรงๆก่อนที่แบธ์จะทำหน้านิ่งใส่

"อะไรทำให้คุณหนูคิดแบบนั้นล่ะ? ผมเลวในสายตาคุณหนูขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ตอบมาสิ ฉันแค่อยากรู้" แบธ์นิ่งใส่

"แล้วถ้าตอบว่าใช่คุณหนูจะเกลียดใช่ไหม..." เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเข้ามากระชากคอเสื้อแบธ์

"นายทำแบบนั้นกับน้องสาวฉันได้ยังไง!!! นายปล่อยให้เธอโดนข่มขืนรู้ไหมว่าเธอบอกลาด้วยจดหมายนนั่นว่ายังไง!!!"

"ตบผมให้พอสิ...ก็ไม่ได้รักอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องแคร์หรอกผมไม่รู้ว่าคุณหนูจะรับได้รึเปล่าถ้าพูดไป"

"แบธ์ทำแบบนั้นทำไม...." เธอแสดงท่าทางโมโหแต่ก็เลือกที่จะนิ่งสะแทน

"ผมมีเหตุผลแต่บอกเธอไม่ได้ไว้ทีหลังผมจะบอกได้ไหม"

 

((ตุ๊บ!!!!))

 

เธอเดินออกจากห้องไปก่อนจะเตรียมตัวออกไปข้างนอกสะแบบนั้น

"ผมขอโทษ..จะโกรธหรืออะไรก็ได้แต่ห้ามหนีไปได้ไหม"

"ถ้าไม่เกิดมาคงดีสะกว่าทำไมคนรอบตัวถึงเป็นแบบนี้กันหมดก็ไม่รู้มีคนที่ตายเพราะถูกฆ่ากับฆ่า...เอาให้พอสิตายๆกันให้พอแล้วชีวิตฉันก็จะไม่เหลือใครอย่าเข้ามาในชีวิตฉันเลยฉันไม่อยากให้ใครมาตายอีก" เธอนิ่งก่อนจะเดินออกไปจากบ้านเธอขับรถไป

 

((บ้านของภาชิ))

 

"เดรน? ทำไมมาที่นี่ล่ะรีบเข้ามาก่อนสิ" เดรนเดินเข้ามาในบ้านแถมแต่งตัวไม่เหมือนสิ่งที่เธอเป็นสักเท่าไหร่ก่อนที่พ่อจะรีบพาเธอเข้ามาในบ้าน

"เดรนดูมีอะไรผิดปกติไปนะปกติเธอจะเป็นคนยิ้มง่ายอย่างที่ผมเคยเห็น" เธอนิ่งใส่ผมทำท่าทางเย็นชาที่ดูไม่สมเป็นเธอสักเท่าไหร่

"เล่าไม่ได้หรอก..เอาเป็นว่าฉันกำลังรู้สึกแย่ก็พอที่มานี่ก็แค่อยากจะถามถึงเดียร์หรือน้องสาวฉันน่ะถึงรู้ว่านายไม่อยากนึกถึงแล้วก็เถอะ" ผมนิ่งที่ได้ยินแบบนั้นแต่ก็ไม่ไปปฏิเสธอะไร

"...ที่ผมจำได้จะมีผู้หญิงคนนึงที่ชอบสั่งให้บอดี้การ์ดของเธอข่มขืนผม..แต่บางคนก็ทำแบบนั้นอยู่แล้วล่ะส่วนเรื่องน้องสาวของเธอผมไม่รู้อะไรเลย"

"อีเมียน้อยนั่น..อย่างน้อยแกก็ตายไปแล้ว" เดรนพูดด้วยท่าทางที่ดูสะใจ

"แล้วทุกคนก็จะตายกันหมดก็จะไม่เหลือใครสักคน.."

"เธอไม่สบายใจมากๆเลยสินะผมขอโทษนะที่บอกอะไรไม่ได้เลยเกี่ยวกับน้องสาวของเธอผมไม่เคยแม้แต่เห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ"

"ไม่หรอก..ฉันมันโง่เองที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่างเหมือนกับคนอ่อนแอ" เดรนหยิบขนมมาให้พ่อ

"กลับก่อนนะคะคุณอาจิถ้าอยู่ที่นี่นานพวกนั้นจะสงสัยอีกไม่นานพวกนั้นคงรีบมานี่ล่ะต้องรีบไป"

"มาแค่นี้เองงั้นเหรอ??" ผมทำหน้างงๆใส่ก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากบ้าน

ความคิดเห็น