ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพื่อนต้องช่วยเพื่อน

ชื่อตอน : เพื่อนต้องช่วยเพื่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 496

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2563 06:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนต้องช่วยเพื่อน
แบบอักษร

 

 

 

แบนชี : เกิดอะไรขึ้นหนะคิซูกิ!?

 

 

คิซูกิ : ชั้นไม่รู้! ชั้นทำอะไรไม่ได้เลย!

 

คิซูกิพูดออกมาพร้อมยื่นมือมาข้างหน้าเหมือนพยายามจะควบคุมให้กลุ่มคนที่เป็นนักฆ่ารับจ้างที่ลอบเข้ามาในเกมนี้ให้ออกไปจากเกมแต่มันก็ไม่เป็นผล

 

พวกนักฆ่ารับจ้างพวกนี้ไม่ยอมออกไปจากเกมราวกับว่าพวกมันมีของอะไรบางอย่างที่ทำให้แม้ว่ามันจะเข้าไปในมิติ deathworld ของคิซูกิแล้วคิซูกิก็ทำอะไรพวกมันไม่ได้

 

ปีเตอร์ : ดูเหมือนว่าเกมการแข่งขันครั้งนี้มันจะดุเดือดเกินกว่าทุกครั้งแล้ว! มีบุคคลเข้าแทรกแซงการแข่งครับ!! พวกมันพกอาวุธอันตรายเข้ามาด้วย!!

 

เรบิโกะ : เจ้าหนูฮาซุย! ระวังตัวด้วยนะ!!

 

เรบิโกะได้ตะโกนเตือนฮาซุยที่อยู่ในเกมการแข่งขันแม้เธอจะรู้อยู่แล้วฮาซุยไม่ได้ยินก็ตาม

 

 

เหตุการณ์ที่มีบุคคลลึกลับที่มีความอันตรายลอบเข้าไปในเกมการแข่งนั้นได้สร้างความตื่นตระหนกให้ทุกคนเป็นอย่างมาก

 

เมลฟาส : มันเกิดเรื่องเ*ี้ยอะไรขึ้นเนี่ย!!?

 

โชกุ : 0_0 !?

 

จูเหวิ๋น : คุณเมลฟาสอย่าพูดหยาบซิค่ะ

 

เมลฟาส : มันไม่ใช่เวลาที่จะมาสนเรื่องนั้นแล้วนะ!

 

เกรด้า : นี่มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน!?

 

จิมมี่ : ทุกคนใจเย็นก่อนได้ไหม ชั้นว่าเรามาดูกันก่อนดีกว่าว่ามันจะเป็นยังไงต่อ โวยวายไปก็ไม่ช่วยหรอก

 

 

คำพูดของจิมมี่ทำให้ทุกคนยอมเงียบและดูการแข่งที่ตอนนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นเกมการไล่ล่าจากบุคคลลึกลับแทนต่อ

 

 

 

 

ฮาซุย : ( โธ่เว้ย! แค่จะตามล่าเราถึงกับต้องส่งคนเข้ามาในมิตินี้เพื่อล่าเราเลยเหรอ!? หนำซ้ำดูเหมือนว่าท่านคิซูกิจะช่วยอะไรไม่ได้มากด้วย! ชั้นคงต้องช่วยตัวเองซะแล้ว! )

 

ตู้มมมม!!

 

ฮาซุย : โว้ว!?

 

ผมว่ายน้ำหลบระเบิดอย่างลุ้นระทึก ด้านหลังก็มีเทวทูติใต้สมุทธไล่ล่าแบบไม่ลดละ

 

เหล่าคนดูหลายคนพากันดูเกมการแข่งนี้ต่อไปแบบก้นไม่ติดเก้าอี้

 

วิคตอเรีย : ใครมันเป็นคนทำเรื่องแบบนี้กันเนี่ย ?

 

 

โนเว็น : นี่เราจะช่วยอะไรได้บ้างไหม ?

 

 

คิซูกิ : ไม่ได้เลย ช่วยอะไรไม่ได้เลยค่ะ

 

 

โนเว็นเอามือตบหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิดทันที แต่ในตอนนั้นเองที่คิซูกิเหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้

 

คิซูกิ : เดี๋ยวก่อนนะค่ะ ขั้นอาจช่วยเอาคนพวกนั้นออกมาจากมิติไม่ได้ แต่อาจพอช่วยทำให้มันไล่ตามฮาซุยยากขึ้น!

 

คิซูกิคิดได้ดังนั้นก็สะบัดมือไปข้างหน้าแล้วทำการควบคุมมิติ deathworld

 

 

ทันใดนั้นเอง

 

ฟุ้บๆๆๆๆๆ~!

 

โครมมมม!!

 

 

คิซูกิได้สร้างกองเศษเหล็กขึ้นมาบังหน้าพวกนักฆ่ารับจ้างที่ว่ายน้ำไล่ตามผมมา แต่แค่เศษเหล็กแค่นี้พวกมันก็สามารถว่ายน้ำหลบหลีกได้อย่างไม่ยากเย็น

 

"ฮะ! นี่ยัยจอมมารคิซูกิหาทางช่วยได้แค่นี้จริงเหรอวะ!?"

 

หนึ่งในกลุ่มนักฆ่าพูดเชิงดูถูกคิซูกิออกมา แต่คิซูกิที่รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ก็กระตุกยิ้มขึ้นมาก่อนที่เธอจะแย่งไมโครโฟนจากมือปีเตอร์มาพูด

 

คิซูกิ : ปีเตอร์ ช่วยส่งโทรจิตเป็นคำพูดชั้นเข้าไปหาซูมารุที

 

ปีเตอร์ : ผมจะใช้พลังแบบนั้นได้เมื่อผมสัมผัสตัวคุณ...ถ้างั้น ขออนุญาตินะครับท่าน

 

 

คิซูกิ : ซูมารุ

 

 

ซูมารุเมื่อเขาได้ยินเสียงพูดผ่านไมโครโฟนผ่านเข้ามาในหัวของเขา ก็ทำให้ซูมารุค่อยๆโผล่หัวของออกมาจากก้อนหินย้อยที่เสียบคอของเทวทูติใต้สมุทธอยู่

 

คิซูกิ : นายอยากจะช่วยเพื่อนนายไหม ? นายต้องช่วยเขาแล้ว ชั้นสร้างเศษเหล็กและข้าวของต่างๆให้นายแล้ว พลังนายคือการรวมร่างกับสิ่งของใช้ไหม ?

 

 

ซูมารุเมื่อเขาได้ยินคำพูดของคิซูกิมันก็ทำให้เขาค่อยๆฉีกยิ้มกว้างออกมา

 

ซูมารุ : บุ๋งๆๆๆ ^_^ ( ลาก่อนนะเจ้าปลาทองน้อย )

 

ซูมารุเอามือลูบหัวเทวทูติใต้สมุทธก่อนที่เขาจะว่ายน้ำปลีกแยกไปอีกทางนึงอย่างรวดเร็ว

 

เรแม็ก : บุ๋งๆๆๆๆๆ! ( ถ้าเราอยากหนี ทางที่ดีเราควรสลัดเจ้าสัตว์ประหลาดนี่ออกไปก่อน )

 

ฮาซุย : ได้เลยเพื่อน! ความคิดดีมาก!

 

เรแม็ก : บุ๋งๆๆ!? ( แล้วเมิงเข้าใจที่ตูพูดได้ไงวะ!? )

 

 

ในตอนนั้นผมได้ค่อยๆเปลี่ยนแขนของผมเป็นน้ำหมึก พลังของผมค่อนข้างจะมีจุดอ่อนเป็นน้ำ เพราะมันทำให้หมึกผมละลายและควบคุมการเปลี่ยนแปลวยากมาก แต่ผมก็รวบรวมสมาธิเปลี่ยนแขนตัวเองเป็นปากกระบอกปืนแล้วจากนั้น

 

ปุ้ง~! ตู้มมมมม!!

 

 

 

สิ่งที่ผมยิงออกมาจากแขนรูปกระบอกปืนของผมก็คือลูกกระสุนปืน rpg ที่พุ่งไปชนกับจุดนึงของผนังถ้ำจนทำให้เกิดการระเบิดใต้น้ำขึ้น

 

ถ้ำได้ถล่มลงมา ผมว่ายลอดผ่านกองเศษหินไป และแรงระเบิดที่เกิดขึ้นใต้น้ำก็ทำให้เกิดฟองอากาศจำนวนมากแตกกระจายออกมา

 

ซึ่วมันก็ช่วยบดบังทัศนวิสัยของเจ้าเทวทูติได้ครู่นึง เมื่อเจ้าเทวทูติมันว่ายผ่านฟองอากาศนับร้อยมาได้มันก็หาผมกับเรแม็กหรือใครไม่พบแล้ว

 

มันหมุนตัวมองไปโดยรอบพยายาใหาตัวผู้เล่นก่อนที่มันจะว่ายน้ำหนีไปโดยไม่รู้เลยว่าผมกับเรแม็กแอบอยู่หลังก้อนหินก้อนนึงในถ้ำนั้นแบบเนียนๆ

 

ฮาซุย : ชั้นว่าเราหนีพ้นแล้ว...ดูเหมือนว่าพวกนักฆ่านั่นก็จะหาเราไม่เจอด้วยเหมือนกันหลังจากที่เราจุดระเบิดไป

 

เรแม็ก : บุ๋งๆๆๆ~ ( แล้วนายจะเอาไงต่อ ? )

 

 

ฮาซุย : เรแม็ก นายไปก่อนเลยนะ

 

ผมพูดพร้อมกับเอามือแตะอกแล้วใช้พลัวน้ำหมึกของผมเปลี่ยตัวเขาให้กลายเป็นชุดว่ายน้ำที่มีลักษณะเป็นเหมือนนางเงือกแบบเดียวกับผม ซึ่งมันทำให้เขาว่ายน้ำได้ดีขึ้นเป็นเท่าตัวและพูดได้ขณะอยู่ใต้น้ำเหมือนผม ซึ่งมันก็เลยทำให้เรแม็กที่ได้ยินคำพูกของผมเอ่ยถามออกมา

 

เรแม็ก : นายพูดว่าอะไรนะ!?

 

ฮาซุย : ชั้นอยากให้นายไปหาประตูแล้วเข้าไปพักซะก่อนเลย ชั้นจะอยู่สู้กับพวกนักฆ่ารับจ้างพวกนั้นเอง

 

 

เรแม็ก : ชั้นไม่มีทางทิ้งเพื่อนแน่ ถ้านายอยู่ชั้นก็อยู่

 

ฮาซุย : ชั้นให้นายมาเสี่ยงอันตรายเพื่อชั้นไม่ได้ อีกอย่างคือเรื่องนี้พวกมันมาเพื่อชั้นมันไม่ทำอะไรนายหรอกเว้นเสียแต่ว่านายจะมาขวาวทางพวกมัน นายไปซะเถอะน่า!

 

 

เรแม็ก : ...นายรู้ได้ยังไงว่าพวกมันมาล่านาย ?

 

 

คำพูดของเรแม็กทำให้ผมนั้นชะงักไป ผมก้มหน้าและถอนหายใจออกมาเพราะดันเผลอหลุดปากพูดออกมาแบบเมื่อกี้นี้

 

ผมหันหน้าไปหาเรแม็ก สีหน้าของเขากำลังสงสัยตัวผมและต้องการคำตอบโดยเร็ว

 

เรแม็ก : ?

 

ฮาซุย : ...มีคนต้องการพลังคอมมานด์ของชั้น

 

เรแม็ก : หมายความว่าไง ? ใครอยากได้พลังของนาย ?

 

 

ฮาซุย : ...ชั้นไม่รู้ แต่พวกมันิยากได้พลังชั้นมานานแล้ว ชั้นก็ไม่คิดเหมือนกันว่าพวกมันจะลงทุนส่งนักฆ่ามาไล่ล่าชั้นในมิติ deathworld ขนาดนี้ ไม่ว่าใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังมันต้องเป็นคนอันตรายมากแนาๆถึงสามารถจ้างนักฆ่าพวกนี้มาได้ ชั้นจึงไม่อยกาให้นายยุ่งไง

 

 

เรแม็ก : นายรู้ว่ากำลังโดนหมายหัวล่าแต่กลับไม่คิดจะบอกใครเนี่ยนะ!?

 

ฮาซุย : บอกไปแล้วใครจะช่วยอะไรชั้นได้หละ!? การที่ชั้นไม่บอกใครเป็นทางเลือกกี่ดีที่สุดแล้วในตอนนี้! โอเคชั้นขอโทษที่มีความลับกับพวกนายทุกคน แต่ที่ชั้นทำแบบนี้ก็เพื่อตัวพวกนายเอง ชั้นขอร้องหละ ช่วยไปที่ห้องพักชั่วคราวซะ รอจนกว่าชั้นจะตามไป

 

 

เรแม็ก : ...นายจะปลอดภัยจริงเหรอ ?

 

 

ฮาซุย : ชั้นดูแลตัวเองได้ ชั้นสัญญา เมลฟาสฆ่าชั้นแน่ถ้านายเป็นอะไรไปเพราะชั้น

 

เรแม็กเขาลังเลไม่หายอยู่ครู่นึงก่อนที่เขาจะยอมไปตามที่ผมขอ เท่านี้ผมก็หมดห่วงแล้ว

 

ฮาซุย : เอาหละ มาดูกันซิว่าพวกแกมีอะไรเจ๊งบ้าง ?

 

 

ผมกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มไม่เกรงกลัว ก่อนที่ผมจะว่ายน้ำแอบไปดูพวกมันสี่คน พวกมันก็กำลังมองหาผมอยู่เหมือนกัน

 

"ไอ้เด็กนั่นมันไปไหนแล้ว ?"

 

"หนีเร็วจริงๆเลย"

 

ผมคิดว่าจะเล่นสนุกกับพวกมันซัดหน่อยก่อนที่จะจัดการพวกมัน ผมได้ค่อยๆเปลี่ยนร่างกายท่อนล่างที่เป็นปลาของผมให้มันมีกงจักรสีทองปรากฏขึ้นด้านหลัง

 

ผมได้ทำการหลอมรวมร่างตัวเองเข้ากับรองเท้าจักรวิปลาส

 

หลังจกกนั้นผมก็ทำการว่ายไปตามทางน้ำเพื่อสร้างแผ่นบาเรียแบบเนียนๆ

 

ผมใช้เวลาวางกับดักอยู่ประมาณ 3 นาทีก่อนที่ผมจะล่อความสนใจของพวกมันมาก้วยแสงแฟรบจากกล้องถ่ายรูป

 

แฉะ!

 

 

"นั่น! มันอยู่นั่น!"

 

พวกมันรีบว่ายมาหาผมตามแผนเป๊ะๆ

 

ผมกระตุกยิ้มแล้วว่ายน้ำล่อมันเลี้ยวไปเลี้ยวมาตามแผนที่วางไว้ พวกมันสี่ตัวไล่ตามผมมาตามแผน หนึ่งในพวกมันที่ว่ายตามน้ำหน้าสุดมามันมีความมั่นอกมั่นใจสูงมากว่าจะจับผมได้ แล้วมันก็ทำการชี้คมดาบมาหาผมปล่อยระเบิดรูปปลาดาวออกมาอีกครั้ง

 

 

ฟุ้บ~! ตู้มมมมม!!

 

 

ผมว่ายหลบระเบิดได้แบบไม่ยากเย็น และผลของแรงระเบิดก็ทำให้เกิดฟองอากาศบังหน้าพวกมันอีกครั้งผมรีบว่ายน้ำหลบมาแบบทันท่วงที และเมื่อมันว่ายผ่านฟองอากาศมา

 

โป๊ง!

 

"โอ้ย!?"

 

หัวของพวกมันก็ชนเข้ากับแผ่นบาเรียที่ผมสร้างเอาไว้ตอนแรกอย่างจังจนมันมึนและเซไปเลยทีเดียว

 

"ไอ้เด็กนั่นัมนไปไหนแล้ววะ!?"

 

 

ฮาซุย : อยู่ทางนี้~!

 

ผมโผล่หน้าออกไปแล้วโบกมือเรียกความสนใจจากพวกมันให้หันมาเจอผมแล้วผมก็ว่ายล่อมันไปชนกับแผ่นบาเรียต่อ

 

ปีเตอร์ : ฮาซุยกำลังหลอกล่อคนพวกนั้นให้ชนกับกับดักที่เขาวางไว้ครับ!

 

เรบิโกะ : เอาเลยเจ้าหนู! ชั้นรู้ว่านายทำได้!

 

คิซูกิ/แบนชี/วิคตอเรีย : ...

 

 

 

โป้ง~! "โอ้ย!?"

 

 

โป้ง~! "อั้ก!? ดั้งตู!"

 

โป้ง~! โป้ง~! โป้ง~! โป้งๆๆๆๆๆ~!

 

เสียงพวกนักฆ่ารับจ้างว่ายชนแผ่นบาเรียผมดังขึ้นรัวๆ ระหว่างที่ผมว่ายผมก็หลุดขำออกมาทำไมพวกนักฆ่ารับจ้างพวกนี้มันถึงได้โง่ขนาดนี้กันนะ

 

แต่ในระหว่างที่แผนกำลังเข้าได้เข้าเข็ม

 

โครมมม!!

 

โฮกกกกกกก!

 

 

ฮาซุย : เฮ้ย!?

 

 

จู่ๆเจ้าเทวทูติใต้สมุทธก็โผล่หัวทะลุผนังถ้ำมาหาผมพร้อมส่งเสียงคำรามขู่ใส่ผม ผมจำเป็นต้องว่ายไปอีกทางนึงซึ่งมันเป็นทางที่ผิดกับแผนผมที่วางไว้

 

 

และจากนั้นทุกอย่างสำหรับผมมันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คาดคิดไว้อีกแล้วเพราะตอนนี้ผมถูกตามล่าโดยเทวทูติสวรรค์ที่ไล่ฆ่าผมอยู่

 

 

เพล้งๆๆๆๆ~!!

 

ที่แย่ยิ่งกว่าคือด้วยขนาดตัวและระดับพลังของมันที่อยู่ระดับเทวทูติทำให้มันสามารถที่จะว่ายน้ำพุ่งขนะทลุแผ่นบาเรียที่ผมสร้างขึ้นมาได้ราวกับว่าบาเรียที่ผมสร้างขึ้นมันเป็นเพียงแผ่นยางของเล่นราคาถูก

 

ซึ่งมันก็ทำให้พวกนักฆ่ารับจ้างหยุดว่ายน้ำไล่ตามผม

 

"พอ เราไม่ต้องไล่ตามมันแล้ว"

 

"ทำไมหละรุ่นพี่ ?"

 

"ดูซิเจ้าเด็กนั่นกำลังโดนเทวทูติใต้สมุทรไล่แ*ก ชั้นว่าเรามานั่งดูมันโดนปลากินแล้วกลับไปรับเงินจากเอเร็คฟรีๆไม่ดีกว่าเหรอ ?"

 

 

"เอ้อ จริงของรุ่นพี่หวะ ฮ่าๆๆๆ!"

 

 

หลังจกานั้นเหล่านักฆ่ารับจ้างก็พากันนั่งดูผมโดนไล่ล่าอย่างใจเย็น

 

ซึ่งในระหว่างที่ผมว่ายน้ำหนีมันอยู่นั้น ผมก็เจอกับความซวยเพราะว่ายไปว่ายมาผมก็ดันมาโผล่อยู่ด้านนอกถ่ำใต้ทะเล ซึ่งมันเป็นพื้นที่ที่โล่งมากและเจ้าเทวทูติก็สามารถไล่งาบผมได้ง่ายขึ้นเป็นเท่าตัว

 

ตอนนี้มันไล่หลังผมมาเรื่อยแล้วๆและกำลังอ้าปากจะงับผมแต่แล้ว

 

 

ฟิ้ว~!

 

 

กรึ้บ!

 

จู่ๆก็มีตะขอของรถเครนถูกเหวี่ยงเข้ามาเกี่ยวที่แขนของผมก่อนที่จะอิกแรงดึงจนทำให้ตัวผมว่ายเลี้ยวไปตามแรงดึงของเครนนั้น ทำให้เทวทูติใต้สมุทธงับผมพลาด

 

แต่มันก็ยังว่ายเลี้ยวตามผมมาอยู่ดี มันได้

 

ซูมารุ : ว่าไงไอ้เพื่อนยาก~! ^_^

 

 

ฮาซุย : ซูมารุ!?

 

ผมพบว่าคนที่คุมรถเครนนั้นก็คือซูมารุที่รวมร่างตัวเองเข้ากับรถนั้นแล้วโผล่มาแต่ส่วนหัวสีขาวออกมานอกตัวรถ แม้ว่ารถเครนที่เขารวมร่างมันจะเป็นเศษรถเครนที่เหลือเพียงแค่ตัวรถและตะขอเท่านั้น แต่กลไกและเสาตั้งของมันพังเสียหายไปแล้ว แต่เขาก็สามารถใช้มันเป็นเหมือนเบ็ดตกปลาล่อให้เทวทูติไล่ตามผมมาเรื่อยๆ

 

ซูมารุ : ไม่ต้องห่วงไอ้เพื่อนยาก ชั้นจะช่วยนายสู้ด้วย นายเห็นเฟืองขนาดใหญ่ที่ใกล้จะถึงตัวนายไหม ?

 

 

ผมมองตรงไปยังทางที่ซูมารุเหวี่ยงผมไปผมจึงเห็นว่าตรงจุดที่เขาเหวีายงผมไปหานั้นมีเฟืองขนาดใหญ่เกือบจะเป็นครึ่งนึงของชิงช้าสวรรค์เลยก็ว่าได้

 

ผมรู้ทันทีว่าซูมารุตั้งใจจะให้ผมทำอะไร ผมพุ่งมือน้ำหมึกเข้าไปจับเฟืองนั้นก่อนจะเหวี่ยงเฟืองอันหนักอึ้งด้วยพลังอันมหาศาลของผม

 

ฮาซุย : ย้าาาาาาาาา!!

 

 

โครมมมมม!!

 

โฮ๊กกก!?

 

ผมได้ใช้เฟืองนั้นฟาดเข้าที่ใบหน้าของเทวทูติใต้สมุทธอย่างแรงจนทำให้หน้ามันสะบัดไปตามแรงโดนฟาดและฟันหักออกมานอกปากไปสองซี่เลยทีเดียว

 

เหล่าคนดูพากันส่งเสียงร้องอุทานออกมาด้วยความลุ้นระทึกเมื่อเห็นภาพการต่อสู้ที่เกิดขึ้น

 

ปีเตอร์ : คุณผู้ชมครับ! ไม่อยากจะเชื่อเลยครับ! ฮาซุยกำลังสู้กับเทวทูติสวรรค์! ให้ตายซิเจ้าหนู! ชั้นยอมใจในความกล้าของนายจริงๆ!

 

เรบิโกะ : สู้มันเลยเจ้าหนู~!

 

คิซูกิ : ...( สู้ต่อไปนะเจ้าหนู )

 

 

โฮกกกกก!!

 

 

ซูมารุ : ฮาซุย! ตะขอที่ 11 นาฬิกา!

 

ฮาซุย : จัดให้!

 

ซูมารุเขาได้ทำหน้าที่เหวี่ยงร่างของผมไปหาเศษเหล็กหรือข้าวของที่จะมาเป็นอาวุธส่วนผมก็ทำหน้าที่จับอาวูพวกนั้นมาฟาดใส่เทวทูติ

 

ฉัวะ!!!

 

โฮ๊กกก!?

 

และเห็นชัดเลยว่าวิธีนี้มันได้ผล เพราะเจ้าเทวทูตินอกจกกมันจะโง่ไล่ตามเราเหมือนปลาไล่กินหนอนทะเลแล้ว มันยังโดนหนอนทะเลตัวนี้หยิบของมาฟาดใส่หน้ามันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหน้ามันตอนนี้สะบักสะบอมเต็มทีแล้ว

 

การร่วมมือของเราสองคนทำให้แม้แต่มอนเสตอร์ระดับเทวทูติยังไม่อาจสู้เราได้ มันพยายามจะสะบัดหนวดเข้ามาโจมตีผมแต่ผมก็ไม่โดนผมง่ายๆ

 

ฮาซุย : มีดีแค่นี้เองเหรอไอ้เดรัจฉาน!?

 

 

โฮกกกกกกก!!

 

แต่ในระหว่างที่การร่วมมือของเราสองคนกำลังไปได้สวยจู่ๆซูมารุก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้เขาหุบยิ้ม

 

ซูมารุ : พวก มีคนจะมาร่วมปาตี้ด้วยแหนะ

 

ผมหันไปมองตามที่ซูมารุมองและทำให้ผมมองเห็นเหล่านักฆ่ารับจ้างทั้งสี่คนที่กำลังว่ายน้ำมาทางนี้

 

พวกมันคงเห็นว่าแม้แต่เทวทูติใต้สมุทรก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้ จึงทำให้พวกมันพากันมาว่ายน้ำจะมาจัดการเราด้วยตัวเอง

 

"โธ่ไอ้เทวทูติบ้า แค่ให้ช่วยฆ่าเด็กคนเดียวก็เ*ือกทำไม่ได้ ต้องให้ออกแรงจนได้"

 

ฮาซุย : ..ซูมารุ นายช่วยชั้นแค่นี้แหละ ถ้าชั้นส่งสัญญาณให้ปล่อยชั้นเลยนะ

 

ซูมารุ : ได้เลย!

 

 

ผมรอจังหวะดีๆที่เจ้าเทวทูติมันยังไม่อ้าปากแล้วเหลือบตามองดูเหล่านักฆ่ารับจ้างไปด้วยพร้อมๆกัน

 

และในตอนนั้นเองที่พวกนักฆ่ารับจ้างทั้งสี่คนได้เล็งคมดาบมาทางนี้กำลังจะยิงระเบิดใส่ผม

 

ฮาซุย : ตอนนี้แหละ!

 

 

ซูมารุปล่อยตะขอออกจากตัวผมทันที และตัวของผมก็ได้ลอยไปตามทางน้ำไปที่ข้างศีรษะของเจ้าเทวทูติใต้สมุทธและผมก็ไปเกาะอยู่ที่หนวดปลาดุกของมัน

 

ทำให้พวกนักฆ่ารับจ้างมี่จะยิงระเบิดมาต้องเปลี่ยนทิศทางการเล็งกะทันหันจนทำให้กระสุนปลาดาวระเบิดของมันดันยิงมาโดนตัวของเทวทูติสมุทธอย่างจังเสียแทน

 

 

ตู้มมมมๆๆๆ!!!

 

 

ร่างของเทวทูติสมุทธจมอยู่ในกลุ่มฟองอากาศครู่นึง จนเมื่อฟองอากาศหมดลงก็ทำให้เทวทูติใต้สมุทธค่อยๆหันหน้าไปทางนักฆ่าระบจ้างอย่างช้าๆพร้อมแยกเขี้ยวออกมาด้วย

 

แสดงให้รู้เลยว่ามันกำลังโมโห

 

ซูมารุเอาตัวเองออกมาจากรถเครนและมองดูเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นด้วยรอยยิ้มลุ้นสนุก

 

โฮกกกกกกก!!

 

 

"ซวยแล้วไงรุ่นพี่!!"

 

"หนีเร็ว!!"

 

พอพวกนักฆ่ารับจ้างรู้ว่าตัวเองพึ่งจะทำให้เทวทูติสวรรค์โมโหพวกมันก็รีบว่ายน้ำหนีทันที เทวทูติสวรรค์เลิกสนใจตัวผมที่เกาะอยู่ที่หนวดมันไปและรีบว่ายน้ำตามพวกนักฆ่ารับจ้างสี่คนนั้นไปในทันทีเลบ

 

ผมปล่อยมือออกจาหนวดมันและว่ายน้ำออกห่างมันแบบเนียนๆ

 

เหล่าคนดูพากันส่งเสียงเฮออกมาดังสนั่นด้วยความดีใจที่เห็นผมสามารถผ่านการต่อสู้เมื่อกี้มาได้

 

ซูมารุ : วู้ฮู้~! เมื่อกี้นี้โครตลุ้นระทึกเลยว่าไหม~!? ^_^

 

ฮาซุย : ใช่! เราไปหาประตูออกจากที่นี่กันเถอะ ^_^

 

 

หลังจากนั้นผมกับซูมารุก็ว่ายน้ำหาทางออกไปจากที่นี่ด้วยกัน จนกระทั่งพวกเราว่ายมาเจอกับบานประตูที่อยู่ในน้ำบานนึง ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันคือประตูบานที่เราตามหา!

 

ฮาซุย : มาเร็วซูมารุ!

 

 

พวกเราสองคนกำลังจะว่ายไปหาประตูบานนั้นแต่แล้ว

 

 

ฟุ้ม~!

 

ซูมารุ : หลบเร็ว!!!

 

ฮาซุย : เหวอ!?

 

จู่ๆซูมารุเขาก็ว่ายมาผลักผมแล้วทันใดนั้น ระเบิดปลาดาวที่พุ่งมาก็เลยโดนตัวซูมารุแทนที่จะเป็นผม!

 

ตู้มมมมมม!!

 

ซูมารุ : อ้าาาาา!?

 

ฮาซุย : ซูมารุ!?

 

ซูมารุโดนแรงระเบิดจนส่งร่างเขาลอยกระเด็นลงสู่พื้นทรายก้นสมุทธแล้วเขาก็แน่นิ่งไปทันที ผมรีบว่ายตามลงไปทันทีโดยยังไม่สนว่าระเบิดปลาดาวนั้นมันถูกยิงมาจากไหน

 

ฮาซุย : ซูมารุ! ทำใจดีๆเอาไว้นะ!

 

ซูมารุ : แค้กๆๆ! นี่หรือแรงระเบิด~ แมร่งเจ็บกว่าคิดไว้เยอะเลยแฮะแฮะๆๆๆ แค้กๆ!

 

 

ซูมารุกล่าวออกมาก่อนที่เขาจะกะอักเลือดคำโตออกมา

 

ฮาซุย : ชะ...ชั้นไม่มีโพชั่น! อดทนไว้นะ! ประตูอยู่ใกล้ๆนี้เอง!

 

 

ซูมารุ : ฮาซุย....แค้กๆ! เพื่อนต้องช่วยเพื่อน...เราเป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหม ?

 

 

ซูมารุเอ่ยถามคำถามเดิมที่ผมยังไม่เคยตอบ มันทำให้ผมนั้นเริ่มหลั่งน้ำตาออกมาแต่น้อยคนนักที่จะสังเกตุเห็นเพราะว่าผมอยู่ใต้น้ำ

 

ในเมื่อเราสองคนร่วมผจญภัยมาขนาดนี้ยังไม่รู้อีกเหรอ!?

 

ฮาซุย : ...เป็น...เราเป็นเพื่อนกันแล้วไงเจ้าบ้า~ ฮึก นี่ยังไม่รู้ตัวเหรอ~?

 

 

ซูมารุ : ...ฮึๆ...ฮ่าๆๆๆๆ แค้กๆ! ดีจัง~ ...ชั้นมีเพื่อนแล้ว~ ^_^

 

 

ซูมารุกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงเต็มที ก่อนที่หนังตาของเขาจะค่อยๆหลับลงแล้วเขาก็แน่นิ่งไปคาอ้อมกอดผม

 

ฮาซุย : ...ลาก่อน...ซูมารุ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว