ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

การไล่ล่าในเกมที่ 9

ชื่อตอน : การไล่ล่าในเกมที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 570

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2563 07:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การไล่ล่าในเกมที่ 9
แบบอักษร

 

 

 

เช้าวันต่อมา

 

ผมตื่นมาและพบว่าการะการะนั้นได้หายไป พวกเราอาบน้ำแต่งตัวให้พร้อม ส่วนดิบราสผมต้องใช้ฝักบัวฉีดก้นฉีดใส่ตัวมันเพราะตัวใหญ่มาก

 

จนเมื่อเราเตรียมตัวพร้อมเราก็เดินออกมานอกห้อง ผมเดินออกมานอกห้องและเจอพวกอสูรพัธ์บางตัวที่ตื่นขึ้นมาก่อนเรากำลังมาอยู่ที่หน้าห้องแล้ว ซากูมะเขามานั่งอยู่หน้าประตูห้องตัวเองพร้อมเอาอาหารเป็นเศษขนมปังให้เจ้าแมลงสาบที่เขาเลี้ยง

 

เรแม็กเขามายืนเอาหลังพิงประตูรอ ส่วนซูมารุนั้นออกมาสูดอากาศบิดขี้เกียจพร้อมจิบแก้วกาแฟในมือแก้ง่วงไปด้วย

 

ซูมารุ : อ้าว ? อรุณสวัสดิ์พ่อพระเอก ^_^

 

 

ฮาซุย : อรุณสวัสดิ์ทุกคน แล้วนี่เกมการแข่งจะเริ่มขึ้นแล้วเหรอ ?

 

ซูมารุ : ใช่ รู้สึกเหมือนกับว่าวันนี้จะเป็นวันตัดสินผลการแข่งแล้วหนิ

 

 

ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็เตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมทันที เพราะว่าวันนี้มันจะเป็นวันการแข่งครั้ลสุดท้ายของผมแล้ว ซึ่งนั่นก็หมายความว่าวันนี้จะเป็นวันตัดสินว่าใครจะได้เป็นจอมมาร

 

เซฟิสยื่นมือมาจับมือผม ผมหันมามองเธอเธอก็พยักหน้าเหมือนต้องการมห้กำลังใจผมด้วยรอยยิ้มของเธอ เบลเธอก็มาเกาะอยู่ที่แขนเสื้อผมด้วย ดิบราสก็เดินมาเอาหัวถูกับแขนผม

 

ผมยิ้มขอบคุณทุกคนที่อุตสาห์อยู่กับผมมาถึงขั้นนี้ ซึ่งในระหว่างนั้นเองซากูมะที่อยู่ตรงนั้นก็ได้เดินมาหาผมแล้วกล่าวขึ้นมา

 

ซากูมะ : คุณฮาซุยครับ ผมขอคุยกับคุณแค่สองคนจะได้ไหม ?

 

 

ฮาซุย : ...ได้ซิ

 

แม้จะรู้สึกสงสัยแต่ผมก็ยินดีเดินไปกับซากูมะเพื่อคุยกับเขาในที่ที่มันส่วนตัวกว่านี้ และเรื่องที่เขาต้องการจะพูดกับผมนั้นก็คือ

 

ซากูมะ : ผมจะออกจากการแข่งนี้แล้วครับ

 

ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็ตาเบิกกว้างขึ้นมาทันที

 

ฮาซุย : ทะ..ทำไมหละ!?

 

ซากูมะ : ผมคิดดีแล้วหละ ผมจะออกจากการแข่งนี้ครับ สาเหตุที่ผมมาลงแข่งเพราะผมต้องการจะพิสูจน์ตัวเองให้พ่อกับแม่เห็นว่าผมสามารถเป็นผู้ยิ่งใหญ่ได้...แต่ผมเชื่อว่าในเกมนี้ยังมีคนที่สามารถเป็นจอมมารได้ดีกว่าผม ซึ่งก็คือคุณ

 

ฮาซุย : 0_0

 

ซากูมะ : ตลอดการแข่งที่ผ่านมาผมก็แทบไม่ได้ช่วยอะไรคุณเลย ผมอยากจะเป็นเพื่อนกับมนุษย์แบบคุณมานานแล้ว เอานี่ไปด้วยครับ

 

ซากูมะเขาได้มอบของบางสิ่งให้กับผม สิ่งๆนั้นมันคือมีดสั้นที่เหมือนถูกทอขึ้นจากเส้นใยของซากูมะ

 

ซากูมะ : มีดนี่มันความเหนียวและสามารถยืดหยุ่นได้ดี เชื่อว่ามันน่าจะเป็นประโยชน์ถ้าคุณพกไว้ ส่วนเจ้านี่ผมก็ให้คุณด้วยก็แล้วกัน

 

ซากูมะพูดจบเขาก็ส่งขวดโหลใส่แมลงสาบมาให้ผม ถ้าเป็นคนอื่นคงรังเกียจจนโยนทิ้งแต่ผมไม่ได้ทำแบบนั้นผมรับมันมาแบบไม่นึกรังเกียจเพราะรู้ว่าทั้งตัวของซากูมะมีอยู่แค่นี้จริงๆ

 

ซากูมะ : บางทีมันอาจมีประโยชน์ไม่มากก็น้อย ผมคิดว่าถึงผมเอามันไปเลี้ยงที่บ้านก็คงไม่ได้อยู่ดีอะแหละ ^_^

 

 

ฮาซุย : ...ชั้นคงห้ามอะไรนายไม่ได้ถ้านายจะออกจากการแข่ง แต่นายช่วยบอกได้ไหมว่าบ้านนายอยู่ไหน ?

 

ซากูมะ : คุณอยากรู้ไปทำไมเหรอครับ ?

 

ฮาซุย : ...เพราะเมื่อถึงตอนที่ชั้นเป็นจอมมารเมื่อไหร่ชั้นจะได้ตามไปที่บ้านนายแล้วชวนนายเข้ามาเป็นสมาชิกคนนึงในปราสาทด้วยไง ^_^

 

 

ซากูมะที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็ยิ้มออกมา เขาบอกเลขที่บ้านขอวเขามาให้ทั้งหมดก่อนที่จะเข้ามาสวมกอดผม ผมก็กอดเขาและในระหว่างที่เกมการแข่งที่ 9 กำลังจะเริ่ม

 

ซากูมะก็ตะโกนบอกปีเตอร์และให้ผู้ชมทุกคนที่มากันจนพร้อมแล้ว

 

ซากูมะ : ผมขอออกจากการแข่งครับ~!!

 

 

คำพูดของซากูมะสร้างความตกใจให้เรแม็กและซูมารุ แต่ไม่ทันที่พวกเขาจะได้ห้ามร่างของซากูมะก็ถูกวาร์ปหายออกจากเกมไปเป็นที่เรียบร้อย

 

ฮาซุย : ...ลาก่อนซากูมะ

 

 

ผมเอ่ยออกมาก่อนที่ผมจะก้มลงดูของที่เขามอบให้ผมสองอย่าง อย่างแรกคือมีดที่ถักจากใยของเขา

 

ติ๋ง~

[ มีดไดมอนด์ไฟเบอร์ เป็นมีดที่มีความแหลมคมและสามารถยืดหยุ่นหรืองอได้โดยไม่มีทางหัก พลังโจมตี -40 พลังชีวิต ]

 

ฮาซุย : ( ส่วนของชิ้นที่สอง )

 

ผมหันมามองขวดโหลใส่แมลงสาบ จากนั้นผมก็เปิดฝาขวดแล้วยื่นมือลงไปให้แมลงสาบน้อยตัวนี้มันไต่ขึ้้มาบนมือผม แล้วผมก็ทำการตรวจดูมัน

 

ติ๋ง~

[ แมลงสาบ(เพศเมีย) เป็นสัตว์ที่มีมาแต่ยุคดึกดำบรรพ์เป็นเจ้าแห่งการวิวัฒนาการและเอาตัวรอดจากภัยธรรมชาติต่างๆ ]

 

ฮาซุย : อืม~ ดูซิว่าชั้นจะทำอะไรกับแกได้บ้าง ?

 

 

ผมได้เอามือแตะหน้าผากของตัวเองขณะพูด ซึ่งถ้าหากทุกคนจำกันได้ว่าที่หน้าผากของผมมันยังคงมีตราประทับภูติรับใช้ที่โชกุทิ้งไว้อยู่

 

ผมได้เอานิ้งแตะหน้าผากตัวเองแช่ไว้อยู่ครู่นึงก่อนที่ผมจะดึงนิ้วออกทำให้ตราประทับของโชกุมันหลุดออกมาจากหน้าผากผม

 

บางคนอาจสงสัยว่าทำไมผมสามารถดึงตราประทับนี้ออกได้แล้ว ผมได้ความรู้อย่างนึงมาจากความทรงจำของคุณฮิตซู เขาบอกไว้ว่าตราประทับภูติรับใช้นั้นไม่สามารถถอดออกหรือแก้ได้หากไม่ให้ผู้สร้างประทับนี้เอาออกให้ แต่ผู้ถูกตราประทับนี้สามารถส่งต่อตราประทับไปให้คนอื่นหรือสิ่งอื่นได้

 

ซึ่งผมก็ได้เอาตราประทับนี้ใส่เข้าไปในตัวของแมลงสาบของซากูมะแทน เท่านี้ผมก็เอาตราประทับออกได้แล้วและเจ้าแมลงสาบน้อยนี่ก็ได้รับตราประทับนี้ไปแทน จากนั้นผมก็ลองตรวจสถานะมันดู

 

ติ๋ง~

 

[ แมลงสาบภูติรับใช้ แมลงสาบที่ถูกตราประทับภูติรับใช้ทำให้สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาจากร่างได้ตามคำสั่งผู้สร้างตราประทับ แต่ตัวแมลงสาบจะไม่ได้รับผลอะไรจากการโดนไฟช็อต ]

 

ฮาซุย : แปลกดีชะมัด อ้า~ ดันลืมถามซากูมะซะด้วยซิว่านายชื่ออะไร เอาเป็นว่าค่อยถามชื่อนายจากเขาทีหลังแล้วกัน ^_^

 

 

ผมพูดกับแมลงสาบนั่นเหมือนมันเป็นสัตว์เลี้ยงน่ารักตัวนึงแล้วผทก็เอามันใส่เก็บลงไปในขวดโหลอีกครั้งแล้วปิดฝาให้สนิท

 

 

ทางด้านทุกคนที่บ้านของผม ทุกคนรีบกินข้าวเข้าจนเสร็จแล้วพากันมานั่งดูเกมการแข่งที่จะเริ่มขึ้น โดยในครั้งนี้ก่อนที่เกมจะเริ่มขึ้น

 

แอ๊ด~

 

เมลฟาสก็ได้มาที่บ้านของฮาซุยอีกครั้งพร้อมข้าวกล่องน่ากินในมือ

 

เมลฟาส : ไงพวกเธอ ชั้นมาขอแจมด้วยได้ปะ ? ^_^

 

 

ทุกคนในบ้านฮาซุย : ยินดีต้อนรับ~! ^_^

 

 

เกมการแข่งได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง ในครั้งนี้แบนชีไม่ได้มีอักขติกับผมอีกแล้ว เธอมองดูเกมการแข่งด้วยรอยยิ้มครั้งแรกตลอดที่เธอดูการแข่งนี้

 

คิซูกิมองดูทุกคนที่อยู่รอบตัวเธอ มีเสียงพูดคุยกันระหว่างผู้เข้าชมหลายคนที่เกี่ยวกับตัวผม โดยส่วนใหญ่พวกเขาจะพากันพูดกับผมในทางที่ดีทั้งนั้นบางคนก็แอบเชียร์ให้ผมได้เป็นจอมมารเลยด้วยซ้ำ

 

โนเว็น : ว้าวเจ้าหนูนี่เป็นไอดอลอสูรพันธ์แล้วซิ สงสัยคิซูกิคงจะได้หมั้นกับมนุษย์แล้วแหละ ^_^

 

คิซูกิ : แล้วท่านคิดว่าเขาคู่ควรกับหนูไหมหละค่ะ ? ^_^

 

คิซูกิหันไปตอบด้วยรอยยิ้ม หน้าจอได้เปิดขึ้นและปรากฏภายที่เหล่าผู้เล่นทุกคนมาอยู่หน้าห้องพักกันหมดแล้ว

 

ปีเตอร์ : เอาหละครับเหล่าผู้เล่นทั้งหลาย~ พร้อมสำหรับเกมการแข่งต่อไปรึยัง~?

 

 

ผู้เล่นทุกคน : พร้อม~! ^0^

 

ปีเตอร์ : งั้นเตรียมตัวเปียกปอนกันได้เลย เพราะในเกมนี้พวกคุณจะได้ลงไปเล่นกันในผืนทะเลสาบ~!

 

 

คำพูดปีเตอร์ได้สร้างความประหลาดใจให้พวกเหล่าผู้เบ่นและคนดูไม่ใช่น้อย เพราะเขาบอกว่าในเกมการแข่งนี้เราจะได้ลงไปแข่งในทะเลสาบ

 

และเมื่อพูดไม่ทันคำขาด

 

ฟู้ม~!

 

จู่ๆโรงแรมห้าดาวที่เราอยู่ก็หายวับไป เหล่าผู้เล่นทุกคนพบว่าตัวเองลอยอยู่กลางอากาศก่อนที่ทุกคนจะพากันร่วงดิ่งลงสู่พื้นข้างล่างที่เป็นทะเลสาบที่กว้างใหญ่

 

ผู้เล่นทุกคน : โว้ว~~~~!!?

 

 

ซ่า~~!

 

พวกเราทุกคนได้ร่วงลงไปอยู่ในน้ำกันหมดทุกคน ตัวของเราเปียกปอนกันหมดตามที่ปีเตอร์บอก แต่จู่ๆร่างกายของเราก็เหมือนถูกดึงจนจมลงไปใต้น้ำกันหมดทุกคน ตอนแรกพวกเราคิดว่าจะจมน้ำตายแล้วแต่คิซูกิที่เป็นคนคุมเกมนี้ก็ได้สะบัดมือทำให้ที่ใบหน้าของเราทุกคนนั้นถูกสวมเอาไว้ด้วยหน้ากากดำน้ำที่มีสายเชื่อมไปยังถังออกซิเจนด้านหลังที่มาโผล่ตอนไหนก็ไม่รู้

 

ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นดูเหมือนว่าซูมารุจะได้เปรียบสุดเพราะเขามีร่างกายท่อนล่างเป็นเหมือนทากทำให้เขาสามารถแหวกว่ายในน้ำได้อย่างรวดเร็วและชำนาญการผิดกับการที่เขาใช้ร่างกายนั้นเดินบนพื้นดิน

 

ซูมารุ : บุ๋งๆๆๆ~! บุ๋งๆๆๆๆๆ~! ( เสียงพูดขณะสวมหน้ากากดำน้ำ )

 

ฮาซุย : ( ใครจะไปฟังที่เองพูดรู้เรื่องฟระซูมารุ ? =_= )

 

ปีเตอร์ : เกมนี้มีชื่อว่ามฤตยูใต้สมุทร ภายใต้ผืนน้ำที่คุณอยู่จะมีสัตว์ร้ายอยู่สายพันธ์นึงที่จะทำการไล่ล่าคุณ พวกคุณ พวกคุณต้องหนีมันให้รอดและหาบานประตูที่จะพาคุณออกไปที่นี่ เกมนี้เป็นเกมที่พูดเข้าใจง่ายแต่ถ้าจะเล่นคงจะยากหน่อย เพราะตอนนี้เจ้าสัตว์ร้ายที่ว่า...อยู่ด้านหลังพวกคุณแล้ว ^_^

 

 

คำพูดของปีเตอร์ทำให้เราทุกคนชะงักไปชั่วขณะนึงก่อนที่พวกเราจะค่อยๆหันไปมองด้านหลังและทำให้เราได้เห็นมันชัดๆ

 

ร่างของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์มีหน้าตาเหมือนปลามีเขี้ยงยาวน่ากลัว มีหนวดยาว มีแขนมีขาและขนาดตัวใหญ่มากพอที่จะถล่มเรือโจรสลัดทั้งลำได้เลย!

 

 

ฮาซุย : บุ๋งๆๆ!? ( แม่เจ้าโว้ย!? )

 

 

 

 

[ ชื่อ : เทวทูติใต้สมุทร

 

ฐานะ : มอนเสตอร์ที่ตัวใหญ่ที่สุดในทะเล

 

ระดับพลังอสูร : เทวทูติ lv.121

 

พลังชีวิต : 20000/20000

 

ความแข็งแกร่ง : 16,000

 

ความเร็ว : 350 ]

 

ฮาซุย : ( นี่คิซูกิถึงกับเอามอนเสตอร์ระดับเทวทูติมาลงเล่น! จะโหดไปไหนเนี่ย!? แต่ว่า..ค่าความเร็วของเจ้าตัวนี้ค่อนข้างน้อยแฮะ สงสัยจะเพราะขนาดตัวที่เทอะทะหละมั้ง ]

 

 

ในเกมการแข่งนี้มีเพียงแค่ผู้เล่นเท่านั้นที่มาที่นี่ได้ ส่วนพวกที่เป็นทาสของผู้เล่นหรือว่าผู้ช่วยผมแต่ละคนอย่างดิบราส เซฟิส และเบลพวกเขาไม่ได้ถูกพาตัวมาด้วย แต่ผมเชื่อว่าต้องได้เจอพวกเขาอีกแน่

 

 

ซึ่งในตอนนี้เจ้าเทวทูติใต้สมุทธมันยังถูกล่ามโซ่เอาไว้อยู่ แต่ตอนนี้มันก็เริ่มแสดงท่าทีดุร้ายโดยการดิ้นไปมาพร้อมส่งเสียงคำรามเพื่อที่จะมากินเราแล้ว

 

ผมหันไปส่งสัญญาณมือให้รีบว่ายน้ำหนีกันได้แล้วตอนที่ยังมีโอกาส ซูมารุกับเรแม็กเป็นสองคนแรกที่ไป หลายคนพากันรีบว่ายน้ำหนีกันไปก่อน ส่วนผมนั้นเหลือบไปเห็นว่ามีผู้เล่นคนนึงที่ทำท่าตะเกียกตะกายแบบแปลกๆ

 

ผมเดาได้ทันทีว่าเขาว่ายน้ำไม่เป็นและผมก็ไม่สามารถที่จะปล่อยให้เขาตายได้ ในตอนนั้นผมจึงใช้พลังของผมเปลี่ยนร่างตัวเองเป็นน้ำหมึกและทำให้ตัวเองแน่ใจว่าจะว่ายน้ำได้เร็วขึ้น

 

จิมมี่ : นั่นเขาคิดจะทำอะไรหนะ!?

 

จิมมี่เป็นคแนรกที่เอ่ยถามออกมาเมื่อเห็นผมกำลังค่อยๆกลายร่างเป็นบางสิ่งบางอย่าง

 

ฮาซุย : เท่านี้ชั้นก็ว่ายน้ำได้เร็วที่สุดในเกมแล้ว

 

 

ผมได้เปลี่ยนร่างตัวเองเป็นเงือกที่มีท่อนล่างเป็นปลา และตามตัวผมก็กลายสภาพเป็นชุดดำน้ำที่ต้านทานแรงดันน้ำได้เป็นอย่างดี

 

 

 

 

ไม่รอช้าผมได้พุ่งมือน้ำหมึกของผมไปคว้าแขนอสูรพันธ์ผู้เล่นที่ว่ายน้ำไม่เป็นคนนั้นมาก่อนพาเขาว่ายน้ำหนีไปด้วยกันด้วยความเร็วสูงของการมีท่อนล่างเป็นปลา

 

 

โฮกกกก! โฮกกกกกกกกก!!

 

 

โครมมม!!

 

ในตอนนั้นเองที่โซ่ที่ล่ามร่างเทวทูติใต้สมุทธได้แตกออกเป็นเสี่ยงๆเพราะต้านแรงมันไม่ไหวก่อนที่มันจะว่ายน้ำตามเรามาด้วยความเร็วที่แม้จะไม่เร็วเท่าเรา แต่ขนาดตัวของมันที่ใหญ่ทำมห้มันได้เปรียบต่อการยื่นหน้าเข้ามาใกล้เหยื่อที่พยายามหนีเรา คล้ายกับปลาใหญ่ไล่ปลาเล็กกว่านั่นแหละ

 

ฮาซุย : จับไว้ดีๆนะ!

 

ผมพูดกับอสูรพันธ์คนที่ผมพามาด้วย เขาก็พยักหน้าและกำมือผมแน่น ผมพาเขาว่ายน้ำหนีจนเริ่มจะมารวมอยู่เป็นกลุ่มกับพวกผู้เล่นคนอื่น หลานคนที่เห็นสภาพร่างกายผมก็พากันทำหน้าตกตะลึงออกมา มีเพียงแค่ซูมารุคนเดียวที่ยกยิ้มราวกับเขารู้ว่าผมเป็นใคร

 

ฮาซุย : เราว่ายน้ำในที่โล่งแบบนี้ไม่ได้! เราต้องบินลงไปด้านล่าง!

 

 

ผมกล่าวบอกทุกคน เพราะตอนนี้ผมกลายเป็นเงือกไปแล้วทำให้ผมสามารถเอ่ยปากพูดใต้น้ำได้ด้วย

 

ฮาซุย : ที่ด้านล่างของมหาสมุทธมันจะต้องมีถ้ำหรือช่องแคบให้เราว่ายผ่านไปได้และทำให้เจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้ไล่ตามเราช้าลงแน่! เชื่อผมซิ!

 

เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของผม ก็พากันมองหน้ากันเองก่อนจะพยักหน้าแล้วเราทุกคนก็ว่ายดิ่งลงไปสู่พื้นด้านล่าง ยิ่งเราดำลงไปด้านล่างลึกมากเท่าไหร่แรงดันน้ำก็ยิ่งแรงมากขึ้นเท่านั้น

 

และมันก็ทำให้อสูรพันธ์บางคนนั้นไม่สามารถต้านแรงไหวและทำให้ร่างของพวกเขาถูกดันจนลอนกลับขึ้นไปข้างบนซึ่งตอนนี้มีเจ้าเทวทูติใต้สมุทธที่ว่ายน้ำดำดิ่งตามลงมาพอดีพร้อมกัยที่มันอ้าปากรออยู่

 

ทำให้ร่างของพวกอสูรที่ต้านแรงดันน้ำไม่ไหวถูกมันกลืนกินไปทั้งเป็น ผมได้แต่ทำหน้าแสดงความอาลัยอยู่ในใจและในตอนนั้นเอง

 

ฟุบ~!

 

"ไม่ๆๆๆๆๆ! ม่ายยยยย!!"

 

 

จู่ๆเจ้าเทวทูติทะเลก็ได้พุ่งหนวดที่อยู่ที่ส่วนหัวของมันที่ทีลักษณะคล้ายหนวดปลาหมึกเข้ามาพันรอบขาของอสูรพันธ์คนที่ผมพาว่ายน้ำมาด้วย และมันก็ได้ออกแรงดึงร่างของเขาอย่างแรงมากเพื่อเอาเขาไปเป็นอาหารอันโอชะ

 

ผมออกแรงดึงยื้อเอาไว้เพราะคิดว่าจะช่วยเขาได้แต่ผลลัพธ์สุดท้ายกับกลายเป็นว่าอสูรพันธ์คนนี้กลับต้องแขนขาดติดมือผมมาแล้งเขาก็ถูกดึงไปกินเป็นอาหารอยู่ดี

 

ผมจำใจต้องปล่อยแขนของเขาทิ้งแล้วว่ายน้ำไปต่อแต่ในตอนนั้น

 

เรแม็ก : !?

 

 

เรแม็กที่เหมือนจะต้านแรงดันน้ำไม่ไหวก็ทำให้ร่างขอวเขาเริ่มลอยขึ้นไป ผมไม่ปล่อยให้เขาตายแน่ผมจึงว่ายไปช่วยโอบกอดตัวเขาเอาไว้ด่อนจากนั้นก็พาเขาว่ายน้ำหนีไปด้วยกัน

 

เสียงคำรามของเทวทูติดังไล่หลังเรามาและในตอนนั้นเิงที่พวกเราได้เจอกับถ้ำที่อยู่ที่ใต้มหาสมุทรนั้นพอดี

 

พวกเราไม่รอช้าแล้วรีบว่ายดำเข้าไปในถ้ำนั้นทันที เมื่อเข้ามาในถ้ำได้พวกเราก็หยุดดูอยู่ครู่นึงเพื่อความแน่ใจว่าเจ้าเทวทูติมันจะตามเรามาได้ไหม

 

 

และผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นนั้นก็คือ...

 

 

โครมมมมม!!

 

โฮกกกกก!!

 

 

ฮาซุย : วิ่งจ๊า~~! เอ้ย! ว่ายต่อจ๊าาา~! >0<

 

 

เจ้าเทวทูตินั้นได้พุ่งเอาหัวชนปากถ้ำจนพังแตกแล้วมันก็ว่ายตามพวกเรามาในถ้ำ แม้ตลอดทางในถ้ำจะมีพื้นที่แคบเพราะมีหินงอกหินย้อยมนถ้ำเยอะ แต่ว่าเจ้าเทวทูตินี่มันก็ใช่ร่างกายของมันที่ใหญ่โตชนตามจุดต่างๆของถ้ำจนถ้ำได้รับความเสียหาย หินงอกห้อนย้อยที่ควรจะเป็นอุปสรรคมันนั้นถูกทำลายจนมันมีพื้นที่กว้างพอที่มันจะว่ายตามเรามาได้ต่อ

 

ปีเตอร์ : เหล่าผู้เล่นที่เหลือรอดสิบกว่าคนกำลังเอาตัวรอดจากเจ้าเทวทูติ ช่างเป็นการไล่ล่าที่ดุเดือดจริงๆครับคุณผู้ชม!

 

 

แบนชี : ( เร็วซิเจ้าหนู อย่าให้การตัดสินใจให้นายเล่นต่อของชั้นทำให้นายตายเปล่า )

 

 

 

ฮาซุย : โธ่เว้ย! เจ้าตัวนี้มันไม่มีใครให้อาหารมันเลยรึไงวะ!?

 

 

แต่ในระหว่างนั้นเองที่ซูมารุที่ว่ายน้ำหน้าสุดก็ได้เบรคหยุดตัวเอง เขาเงยหน้าขึ้นมองเห็นย้อยอันนึงที่มีความแหลมคมและมีขนาดใหญ่พอควร

 

ทันใดนั้นซูมารุก็ฉีกยิ้มก่อนที่เขาจะง่ายจบขึ้นเปลี่ยนร่างตัวเองเป็นของเหลวแล้วรวมร่างกับหินย้อยนั้น

 

 

โฮกกกกกก!!

 

และเมื่อถึงจังหวะที่เจ้าเทวทูตินั่นว่ายมาถึง

 

กรึก! ฉึก!!!

 

 

โฮกกกกกก!?

 

ซูมารุที่รวมร่างกับหินย้อยนั้นก็ได้ทำการหักร่างหินย้อยตัวเองให้หลุดออกจากถ้ำก่อนที่จะพุ่งลงมาเสียบลงที่บริเวณท้ายทอยของเทวทูติ

 

เทวทูติส่งเสียงร้องออกมาแต่มันก็รู้ว่าไม่สามารถทำอะไรได้จึงว่ายน้ำไล่ตามเราต่อโดยที่ซูมารุที่รวมร่างอยู่กับหินย้อยนั้นก็ยังคงเสียบตัวเองติดอยู่กับคอของมัน

 

ผมได้ว่ายน้ำแบบหันหลัง ผมงอกมือเพิ่มมาอีกสองข้างเพื่อจับตัวเรแม็กเอาไว้ก่อนที่ผมจะทำการควบคุมให้กล้องอสูรของผมกดชัตเตอร์

 

 

แฉะๆๆๆ!

 

 

แสงแฟรชที่สว่างใต้น้ำทำให้เทวทูตินั้นส่งเสียงร้องพร้อมทำท่าทำทางเหมือนกับแสบตาออกมา ทำให้มันเผลอว่ายน้ำหัวไปชนกับผนังถ้ำอย่างแรง

 

โครมมมม!!

 

 

เรแม็ก : บุ๋งๆ~! ( ทำดีมากพวกฮาซุย! )

 

 

ฮาซุย : แค่หนีเจ้าปลานี่ก็ไม่น่ายากเท่าไหร่แฮะ!

 

 

และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ปากของผมได้พาซวยอีกครั้ง

 

 

ตู้มมมมมม!!

 

ฮาซุย : โว้ว!?

 

 

จู่ๆที่ผนีงถ้ำจุดนึงก็โดนระเบิดจนทำให้กำแพงนั้นแตกพังทลายเป็นรูโบ๋ทันที

 

โนเว็นที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเขารู้ได้ทันทีเลยว่ามีบางอย่างที่มันผิดปกติที่มันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในเกม

 

ปีเตอร์ : อะ! เกิดระเบิดขึ้นครับ!? ท่านคิซูกินี่มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอครับ!?

 

คิซูกิ : ชะ..ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ

 

คิซูกิเอ่ยออกมาด้วยความงุนงงและตกใจไม่แพ้กันเพราะนี่มันไม่ได้อยู่ส่วนนึงในเกม

 

ปีเตอร์ : อะอ้าว!? ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเกมงั้นเหรอครับ!?

 

 

คำพูดออกอากาศของปีเตอร์สร้างความตกใจให้ทุกคนที่ดูรายการนี้ทั้งหมด โนเว็นที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับเอามือกุมขมับทันที

 

โนเว็น : ซวยแล้ว~ พวกมันมาที่เกมนี้แล้ว~

 

 

 

ฮาซุย : อะไรกัน !?

 

 

ผมได้หันไปมองมี่รูโบ๋ที่กำแพงนั้น ในตอนนั้นเพียวเสี้ยววินาทีผมมองเห็นอสูรพันธ์ตนนึงที่มีร่างกายเป็นครึ่งคนครึ่งม้าน้ำถืออาวุธเป็นเหมือนดาบที่ตรงปลายดาบมีรูคล้ายปากกระบอกปืนที่ยิงระเบิดออกมาเป็นรูปปลาดาวได้

 

มันใช้อาวุธนั้นแหละในการระเบิดถ้ำ

 

และที่สำคัญคือพวกมันมากันตั้งสี่คน และเมื่อผมตรวจพลังพวกมันดู ผมก็พบว่าพวกมันมีระดับพลังอสูรอยู่ที่ระดับเจ้าพ่อมด และฐานะของพวกมันบอกว่าพวกมันเป็นนักฆ่ารับจ้าง!

 

ฮาซุย : ซวยของซวยแล้วเรา! 0_0

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว