สวัสดีค่ะ ฝากติดตามผลงานแก้วระย้าด้วนะคะ❤️

ตอนที่​ 4​ : ผลตรวจ

ชื่อตอน : ตอนที่​ 4​ : ผลตรวจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2563 09:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่​ 4​ : ผลตรวจ
แบบอักษร

ตอนที่ 4 : ผลตรวจ 

 

เหมราชนั่งอยู่ในห้องทำงานของรามสูรเพื่อนสนิท เพราะความไม่แน่ใจเลยต้องถ่อสังขารมาถึงนี่ ผลตรวจทัพเทพออกมาชัดเจนแล้วว่า....ทัพเทพไม่ใช่พ่อเด็ก แต่มีบางสิ่งในผลการตรวจที่ใกล้เคียงกัน นั่นหมายถึงทัพเทพไม่ใช่พ่อ แต่คนในครอบครัวของทัพเทพอาจจะเป็นพ่อของเด็ก

 

"ไม่ผิดแน่นะเว้ยไอ้ราม"

 

"ล้านเปอร์เซ็นต์ ฉันไม่ได้เขียนผลตรวจขึ้นมาลอยๆ นะเว้ย ลองเอาเลือดแกไปตรวจดูไหมล่ะ" รามสูรยืนกรานแบบนั้นเหมราชยิ่งคิดหนัก จะเอาเลือดเขาไปตรวจทำไม จะบ้าหรือเขาไม่เคยไปมีอะไรกับใครนี่นอกเสียจากแม่นางเอกดัง

 

"ตรวจไปก็ไม่ใช่ ฉันกลับดีกว่า" อาจจะเป็นความบังเอิญเท่านั้นแหละ เขาอาจจะคิดมากเป็นตุเป็นตะไปเอง

 

"ก็ไม่ลองก็ไม่รู้ มาเถอะจะเจาะไปแค่นิดเดียวไม่เจ็บหรอก" รามสูรว่าพลางหยิบอุปกรณ์ออกมาจากลิ้นชักโต๊ะด้านหลัง เหมราชหมดทางหนีเมื่อเพื่อนรักจ่อปลายเข็มลงบนข้อพับในเวลารวดเร็ว

 

 

 

หลังจากเจาะเลือดไปเหมราชเหมือนคนอยู่ไม่สุข นั่งนิ่งๆ ได้แป๊บๆ ก็ลุกลี้ลุกลน เขากลัวผลตรวจที่กำลังจะออกมาอีกครั้ง กว่าเลขานทีจะไปเอาผลตรวจในวันต่อมาก็ปาเข้าไปช่วงบ่าย เขาเปิดดูผลด้วยหัวใจที่สั่นระรัว.... ยิ่งเห็นผลตรวจที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็แทบช็อก... เด็กสองคนนั้นคือลูกเขาจริงๆ

 

 

 

_____________________ 

 

 

ออด~ ออด~ 

 

เสียงกริ่งหน้าประตูทำให้ฟางฟางถึงกับฉงนใจ ใครกันนะจะมาหาเธอ เธอพึ่งย้ายเข้ามาแล้วก็ไม่ได้รู้จักใคร แต่พอส่องตาแมวดูก็พบว่าเป็นชายหนุ่มหล่อร่างสูงใส่ชุดสูทสีทึบ ด้านหลังเล็กน้อยมีชายอีกคนใส่ชุดในแบบเดียวกัน ฟางฟางตัดสินใจเปิดประตูออกแต่ไม่ได้ปลดโซ่ตรงประตูเพื่อคุยกับคนด้านนอก

 

"มีธุระอะไรกับฉันหรือคะ? "

 

"คุณคือ คุณฟางฟาง แม่ของทอฝันกับปันฟ้าใช่ไหม" ชายคนด้านหน้าเป็นคนเอ่ยปากถามขึ้น ส่วนคนด้านหลังยังคงยืนนิ่งเช่นเดิม

 

"ใช่ค่ะ มีอะไรหรือคะ? "

 

"เรามีเอกสารบางอย่างให้คุณดู รบกวนเปิดประตูให้ผมเข้าไปด้วยครับ" แม้จะไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นเป็นเรื่องเกี่ยวกับลูกๆ เธอจึงตัดสินใจเปิดประตูให้ทั้งสองเข้ามาแต่โดยดี

 

"นี่เจ้านายของผม คุณเหมราช พิทักษ์วรกุล"

 

"ไม่ต้องอ้อมค้อมค่ะมีอะไรก็รีบๆ พูดมาเลย ฉันจะรีบออกไปรับลูกๆ "

 

"งั้นคุณฟางฟางคุยกับเจ้านายผมไปนะครับ ส่วนผมจะไปรับเด็กๆ มาส่งให้" ฟางฟางมองหน้าสองคนนี้สลับกันไปมา ไม่นานชายคนนั้นก็เดินออกไปโดยที่เธอไม่ทันได้พูดอะไร ซ้ำยังงงๆ เบลอไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง

 

"นี่คือผลตรวจดีเอ็นเอของทอฝันกับปันฟ้า... เด็กๆ คือลูกของผม ไหนคุณลองบอกผมมาซิว่าทำไมดีเอ็นเอลูกคุณถึงมาตรงกับผมได้! " เหมราชไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่เป็นพ่อของเด็กๆ ไม่ใช่ทัพเทพ แต่กลับเป็นเขาเสียเอง เขาไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงเว้นเสียจากคืนนั้นเมื่อหกปีก่อน... แต่คนที่นอนกับเขานั่นคือแพรวดีไม่ใช่หรือ?

 

"นี่มันผิดกฎหมายนะคะ คุณมีสิทธิ์อะไรถึงตรวจดีเอ็นเอเด็กโดยที่แม่อย่างฉันไม่อนุญาต!! " ฟางฟางเสียงแข็งใส่ในทันที คนคนนี้งั้นหรือที่ทำลายชีวิตทำลายอนาคตของเธอเมื่อหกปีก่อน แล้วเขาหาเธอพบได้อย่างไรกัน

 

"สิทธิ์ความเป็นพ่อไงล่ะ! คุณช่วยอธิบายทีว่าทำไมผลตรวจถึงออกมาเป็นลูกผม เราเคยไปมีสัมพันธ์กันตอนไหน" เขาคิดเรื่องนี้ไม่ตกจริงๆ คิดแล้วคิดอีกก็คิดไม่ออกไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

 

"คุณไม่รู้แล้วฉันจะรู้ไหม จู่ๆ ก็มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มาข่มขืนฉัน แล้วยังมีของแถมมาให้ฉันเป็นอีกสองชีวิต!! " เธอไม่อยากจะเชื่อ ถ้าเขาเป็นชายในคืนนั้นจริงทำไมเขาถึงจำเธอไม่ได้ แล้วการที่เขามาปรากฏตัวแบบนี้เขาต้องการอะไรกันแน่

 

"เทวิกา อัศวธานนท์ กับ แพรวดี อัศวธานนท์ คุณสองคนมีความเกี่ยวข้องยังไงกัน" เหมราชเริ่มเสียงอ่อนลง พอยิ่งพูดดูเหมือนว่าฟางฟางจะยิ่งโมโห สีหน้าและแววตาของเธอมีแต่ความเจ็บปวดไม่มีความโกหกเลยสักนิด

 

"น้องสาวต่างแม่ของฉัน แล้วยังไงเธอเกี่ยวอะไรด้วย เธอส่งคุณมาปั่นหัวอะไรฉันอีก นี่คงจะรู้แล้วสินะว่าฉันกลับมา" แค่คิดถึงน้องสาวใจโฉดยิ่งมีแต่ความโกรธแค้นในอก... ทั้งๆ ที่เธอไม่เคยทำอะไรให้เลยแต่พวกเขาสองแม่ลูกก็ยังตามริษยาเธอไม่เลิก...

 

"หรือผู้หญิงที่นอนกับผมในคืนนั้นจะเป็นคุณไม่ใช่...." ฟางฟางถึงกับเข้าใจที่เหมราชกำลังคิดในทันที นี่น้องสาวเธอคงบอกเหมราชว่าเป็นคนนอนกับเขาในคืนนั้นสินะ ที่หาทางไล่เธอออกไปให้ไกลก็คงเพราะกลัวความลับนี้จะถูกเปิดเผยงั้นสิ

 

"ผมจะรับผิดชอบในส่วนของลูก นั่นคือผมจะดูแลเด็กๆ เอง ส่วนคุณผมจะให้เงินไปตั้งตัวสักก้อน ตกลงตามนี้นะ" เหมราชหยิบเช็คเงินสดกว่ายี่สิบล้านส่งให้ฟางฟาง เธอยื่นมือมารับและเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงินจำนวนนี้ เงินเป็นสิ่งที่ใครๆ ก็ต่างต้องการกันทั้งนั้น

 

เพี๊ยะ!!  

 

ฝ่ามือน้อยฟาดเข้าไปที่ซีกหน้าหล่อเหลาอย่างเต็มแรง สองมือฉีกเช็คเงินสดเป็นผุยผงและปาใส่หน้าเหมราชด้วยความโมโห ถึงจะต้องการเงินแต่เธอต้องการลูกๆ มากกว่า

 

"อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ ฉันเลี้ยงลูกคนเดียวมาห้าปีกว่า แค่คุณเอาผลตรวจดีเอ็นเอมายื่นฉันต้องยอมยกลูกให้คุณงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ ฉันเอาเรื่องคุณที่คุณตรวจดีเอ็นเอลูกโดยที่ฉันไม่อนุญาต" น้ำเสียงแผดลั่นกึกก้องไปทั่วทั้งห้อง กล้าดีอย่างไรจะมาเอาลูกเธอไป เธอเลี้ยงดูฟูมฟักทะนุถนอมราวกับเป็นไข่ในหินมาตั้งหลายปี ผลตรวจก็แค่กระดาษแผ่นเดียวเธอต้องยอมงั้นหรือ

 

"คุณคิดว่าฟ้องแล้วจะชนะก็เอาสิ แต่ถ้าผมฟ้องขอสิทธิ์การเลี้ยงดูผมเกรงว่าคุณคงจะแพ้ เพราะเงินของคุณคงมีไม่หนักพอ" ฟางฟางโกรธจนสั่นไปทั้งตัว กัดกรามกรอดๆ ด้วยความโมโห ถูกต้องถ้าเขาฟ้องเธอคงแพ้เพราะความร่ำรวยนำมาซึ่งทุกอย่างในประเทศนี้ แต่จะทำอย่างไรได้อีกเล่าในเมื่อเธอก็ไม่อาจเสียลูกๆ ไปได้

 

"คุณมันเลว เลวที่สุด! นอกจากทำชีวิตฉันพังแล้วคุณยังจะพรากสิ่งที่มีค่าที่สุดของฉันไปอีกงั้นหรือ!! " เหมราชงั้นหรือ? มัจจุราชสิเข้ากับเขามากกว่า! พูดไปคนรวยเห็นแก่ได้อย่างเขาก็คงไม่เข้าใจและสำนึกผิด ในใจปวดหนึบกลัวเหลือเกินกลัวจะถูกพรากลูกๆ ไป

 

"ผมก็ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ ผมยินดีชดใช้ให้คุณตามต้องเพียงแต่ให้คุณยกเด็กๆ ให้ผม"

 

"หึ.. ถึงฉันจะจน แต่ฉันไม่เคยคิดจะขายลูกกินหรอกนะ ฉันเลี้ยงลูกๆ มาด้วยชีวิตและจิตใจ ถ้าคุณอยากชดใช้จริงๆ ฉันขอร้อง ไปจากชีวิตพวกเราเถอะถือเสียว่าเรื่องพวกนี้ไม่เคยเกิดขึ้น" สองมือน้อยยกปิดหน้า เริ่มมีน้ำตาไหลรินออกมาจากทางหางตา จิตใจเขาทำด้วยอะไรกัน ชีวิตนี้เคยรู้จักความรักหรือความผูกพันบ้างหรือไม่ถึงได้ใจคอโหดร้ายเยือกเย็นแบบนี้ คิดจะมาพรากแก้วตาดวงใจของคนอื่นได้ลงคอ....

 

"คุณแม่ขาหนูกลับมาแล้ว คุณอานทีบอกว่าคุณแม่อยู่กับคุณพ่อด้วย" เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นจากประตูทางเข้า ตามด้วยเสียงฝีเท้าสั้นๆ กำลังวิ่งเข้ามายังห้องรับแขก เลขานทีกับอัศวินเจ้าของโรงเรียนอนุบาลใช้เวลาหว่านล้อมอยู่นานกว่าทอฝันจะยอมพาปันฟ้าขึ้นรถมากับเขา

 

 

ฟางฟางรีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้าหวานก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นกางแขนออกกว้างโอบกอดลูกสาวตัวน้อยที่วิ่งเข้ามาในอ้อมกอด

 

"สวัสดีค่ะคุณแม่ ปันฟ้าทำไมไม่สวัสดีคุณแม่อีกแล้ว" ทอฝันดุให้น้องก่อนจะดึงเป้ที่หลังของน้องสาวออกไปวางบนโต๊ะหนังสือข้างประตู

 

"นั่นคุณพ่อของหนูหรือคะคุณอานที"

 

"ใช่ครับ" เด็กสาวยิ้มกว้างและหันไปมองเหมราช ด้านเหมราชกำลังจับจ้องไปที่แฝดผู้พี่เธอมีดวงหน้าหวานสวยเหมือนมารดาของเขาไม่มีผิดเพี้ยน

 

"มาหาพ่อสิครับ มาให้พ่อกอดหน่อยเร็ว" เมื่อพูดจบลูกสาวคนเล็กก็โผเข้ากอดเขาในทันที ใบหน้าน้อยซุกเข้ากับอกกว้างของพ่ออย่างอบอุ่น แขนเล็กๆ โอบรอบคอพ่อไว้อย่างหวงแหน

 

"คุณแม่ร้องไห้หรือคะ? " ทอฝันเองก็ดีใจไม่น้อยที่ได้เห็นหน้าพ่อเป็นครั้งแรก แต่เธอเองก็ไม่พอใจที่เขาทำให้แม่เธอต้องร้องไห้ สำหรับเธอแล้วน้ำตาแม่มีค่ายิ่งกว่าทอง...

 

"ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ หิวหรือยังแม่ทำปีกไก่ทอดน้ำปลากับผัดเปรี้ยวหวานของโปรดให้ลูกๆ ด้วยนะ กินกันเลยไหมจ๊ะ" เรื่องที่ค้างคาไว้ก็ขอค้างคาไว้ก่อน คุยต่อหน้าเด็กๆ ก็คงไม่เป็นการดี

 

"ทานเลยค่ะหนูหิวแล้ว คุณพ่ออยู่ทานข้าวกับหนูนะคะ หนูอยากให้พ่อกับแม่อยู่กันพร้อมหน้ามานานมากแล้ว" ฟางฟางถึงกับจุกในอก เธอพยายามเลี้ยงลูกน้อยอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่องเพราะไม่ต้องการให้เขาโหยหาพ่อ แต่นึกไม่ถึงว่าในก้นบึ้งของจิตใจเด็กๆ จะยังต้องการเขาอยู่ตลอดแม้ยามที่เธออธิบายลูกๆ จะบอกว่าเข้าใจ แต่ในความเป็นจริงมันไม่เป็นแบบนั้น

 

"ได้สิพ่อจะอยู่ทานด้วย แต่พ่อขอไปคุยธุระกับอานทีเดี๋ยวมานะครับ" ใจที่ว่าแข็งกลับโดนหลอมให้ละลายอย่างรวดเร็วแค่เพียงเพราะได้เห็นได้เจอใบหน้าของเด็กที่ได้ชื่อว่าเป็นลูก เขาตกหลุมรักพวกเธอเข้าเต็มเปาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าเสียแล้ว..

 

 

 

 

_______________________ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว