ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

เจอกัน

เจอกัน 

"ปิ๋ว ขอน้ำสตรอเบอร์รี่ปั่น 1แก้ว โกโก้ 1 แก้ว" 

      "ได้ค่ะ พี่ปัณ"ปิ๋วบอกและยิ้มรับ 

      "เหนื่อยหน่อยนะวันนี้"ปัณบอกปิ๋ว 

      "สบายมากค่ะ"ปิ๋วบอก แต่"เอ๊ะ มีอะไรค่ะพี่ปัณ พี่ปัณมองหน้าปิ๋วแบบนั้นทำใม"ปิ๋วถามหลังที่ปัณมองหน้าเธออยู่นาน 

       "ก็เราน่ะเป็นสาวแล้ว หัดแต่งหน้า แต่งตัวเสียบ้าง ดูสิขนาดทำงานบริการยังไม่รู้จักแต่งตัว โน่นดู ยัยนิเด็กเสิร์ฟ เด็กกว่าเราอีก ยังแต่งหน้ามาทุกวัน"ปัณบอก 

       "พี่ปัณค่ะ มีใครบอกหรือเปล่าว่า บ่นมากแก่เร็วนะ และอีกอย่างจะหาแฟนยากน๊า"ปิ๋วบอกกลับ 

       "มาแบบนี้อีกแล้ว พี่ไปก่อนนะ"ปัณทำหน้างอนจะเดินออกไป 

       "เดี๋ยวก่อนค่ะ น้ำที่สั่งได้แล้ว"ปิ๋ววางตรงเคาน์เตอร์ 

        "นี่พี่ต้องทำทุกอย่างในร้านแห่งนี้เลยใช่ไหมนี่ เดี๋ยวจะหักเงินเดือนเลย"ปัณชี้หน้าบอกปิ๋ว 

        "อย่านะ แค่นี้บ้านปิ๋วก็เป็นหนี้จนหามาชดกันไม่ไหวอยู่แล้ว พี่ปัณจะทำน้องได้เหรอ"ปิ๋วบอกกลับ ปัณก็ทั้งยิ้มทั้งส่ายหัวแล้วหยิบน้ำมาเสิร์ฟ 

        ปัณพี่คนโต ปราณคนกลางช่วยงานในร้านทุกวัน ส่วนป่นนั้นยังเรียนมัธยมต้น มีช่วยงานบ้างเวลาว่าง สามหนุ่มรักและสนิทกับปิ๋วเหมือนอีกคนในครอบครัว  

        ร้านอาหารของพวกเขาจะเปิดตั้งแต่สายยันดึก แต่ก็ปิดก่อนร้านอาหารใกล้ๆ ซึ่งเน้นดื่มกินและหมู่คนเที่ยวกลางคืน ซึ่งจะเปิดตอนเย็นถึงดึก ทั้งสามคนพี่น้องมีบ้านอยู่ไม่ไกลนัก แต่ปิ๋วต้องเดินไปอีกสามซอย 

 

        "เห้ย แชมป์ มาๆ มาฉลองความโสดให้เพื่อนเราหน่อย"เพื่อนเรียกแชมป์  

        "เป็นไงมาไง กลับมาโสดได้ไง วันก่อนยังรักกันหวานชื่นวะ ไอ้ก้อง"แชมป์ถามเพื่อน 

        "มึงอย่าถาม วันนี้แค่ดื่มและลืม"เพื่อนบอกและกอดคอ ชนแก้ว แต่ละคนก็เรียกสาวๆมานั่งใกล้ๆ 

        "ว่าแต่มึง ได้ข่าวเริ่มทำงานแล้ว ดื่มเยอะได้เหรอวะ"ก้องหันมาถามแชมป์ 

        "กูก็ดื่มเยอะไม่ได้ป่าววะ"แชมป์บอก 

        "แต่กูเห็นมึงซดไปเยอะแล้วนะเว้ย"ก้องบอก 

        "เออ งั้นกูพอแค่นี้ กลับก่อนโว้ย ว่างๆโทรหา"แชมป์บอก 

        "เรียกคนขับรถมารับนะโว้ย"ก้องบอกเพื่อน แต่ไม่รู้เจ้าตัวได้ยินไหม เพราะเสียงก็ดังไปหมดรอบข้าง 

        แชมป์เบียดเสียดผู้คนออกมา จนถึงหน้าร้าน เขาพยายามปรับสายตาและสะบัดหัว เขาเดินไปยังรถที่จอดไว้ แต่อยู่เขาก็เซไปชนผู้หญิงคนนึง เธอคนนั้นจับเขาไว้ไม่ให้ล้มลง 

 

        "คุณคะ เป็นอะไรหรือเปล่า"ปิ๋วพยายามจับผู้ชายคนนั้น ดูท่าเขาจะเมาไม่รู้เรื่อง นี่เธอก็ดึกมากแล้ว ยังจะเดินกลับบ้านอีก 

        "เธอ..."เขาไม่พูดอะไรมาก ได้แต่มากอดคอโอบตัวของปิ๋ว คนที่เริ่มผ่านไปมาก็เริ่มหันมามองมากขึ้น จะทิ้งไว้ก็สงสารกลัวคนอื่นทำร้ายและชิงทรัพย์สิน แต่เธอต้องออกจากจุดตรงนี้แล้ว 

        ปิ๋วพยายามประคองชายหนุ่มมายังโรงแรมใกล้ๆ  

        "เปิดห้องนึงค่ะ"พนักงานเก็บเงินและยื่นกุญแจให้ปิ๋ว ปกติจะมีแต่ผู้ชายหิ้วปีกสาวมา แต่รายนี้ผู้หญิงหิ้วผู้ชายมา 

        "โอ้ย ตัวหนักชะมัด เรื่องอะไรของอีปิ๋ววะ เสียเวลา เสียตังก์อีกไม่ว่า"ปิ๋วประคองไปบ่นไป ไขกุญแจแล้วเข้าห้อง วางผู้ชายคนนั้นบนเตียง แล้วมานั่งเหนื่อยหอบอยู่ริมเตียง 

        ปิ๋วมองสภาพตัวเองที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเหงื่อและกลิ่นเหล้าจากผู้ชาย ขืนกลับบ้านสภาพนี้ คงได้โดนด่ายับ เธอเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวในห้องน้ำ และพอออกมา เช็ดหน้าเช็ดตัว  

        "เห้ย นายทำอะไร"ปิ๋วหันไปเห็นเขากำลังถอดเสื้อผ้าออกจนหมดสิ้น เธอรีบลุกลี้ลุกลนเอาผ้าห่มปิดเขาไว้ แต่แล้วเขากลับปัดเธอจนล้มไปแล้วขึ้นมาคล่อมเธอไว้  

 

******************** 

 

         การเขียนคือความฝัน ความฝันคือเป็นนักเขียน การเขียนทำให้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง เขียนแล้วติดตรงไหน ก็ต้องหาข้อมูล เพื่อเสนอข้อเท็จจริงและความสมเหตุสมผล แม้เป็นเรื่องราวสมมุติแต่ก็ท้าทาย และอยากทำให้ตัวละครและเรื่องราวโลดแล่น ตราตรึงในใจของผู้อ่าน

 

https://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/15.gif

 

 

         นิยายทุกเรื่องของไรท์ คอมเมนต์ติชมได้ เพื่อปรับปรุงและพัฒนาการเขียน อีกทั้งเป็นกำลังใจที่ดี

 

Siriprapa

 

 

 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น