email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 3. ตีสนิท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2563 15:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3. ตีสนิท
แบบอักษร

“เธอชื่อนิคกิ เรียนอยู่เกรด6 เป็นเด็กกิจกรรม แถมยังเรียนดี เธอค่อนข้างจะป๊อบปูล่าคนหนึ่งในโรงเรียนเลยทีเดียวครับ” อีแวนไปหาข้อมูลคราวๆของเด็กที่เจ้านายนึกพิเรนอยากขอมาเป็นลูก เด็กกำพร้าสถานเลี้ยงเด็กถมไปก็ไม่เอา ดันอยากได้คนที่เขามีพ่อมีแม่ แถมกำลังโตจวนจะเป็นสาว ไม่ค่อยจะเข้าใจความคิดแต่ละอย่างของเจ้านายเลยจริงๆ

“มึงหามาให้กูได้แค่นี้ เรียนอยู่เกรด6 เป็นเด็กกิจกรรม ส่วนชื่อเธอกูรู้นานแล้วว่าชื่อนิคกิ” เงยหน้าเลิกคิ้วและเอ่ยถาม เขารู้ตั้งแต่วันแรกที่เจอเธอ ได้ยินแดนนี่เรียก น่าแปลกเขาจำชื่อเด็กคนนั้นได้ขึ้นใจ ‘นิคกิ’ ชื่อน่ารักสมตัว

“มึงฟังกูให้ดีนะอีแวน กูอยากรู้ว่าพ่อแม่ยัยหนูนั่นเป็นใคร บ้านอยู่ที่ไหน” โยนปากกาลงบนโต๊ะ อุตส่าห์ตั้งใจรอฟังมันรายงาน ข้อมูลได้มาสั้นเท่าหางอึ่ง

“ผมว่า พ่อแม่เธอก็ไม่ธรรมดา ถึงส่งลูกเรียนโรงเรียนดีๆดังๆที่เดียวกับคุณแดนนี่และคุณธอร์ได้ เขาคงไม่ยอมยกลูกสาวเขาให้มาเป็นลูกนายหรอกครับ” ให้เวลาแค่15นาที ได้มาเท่านี้ก็ดีถมไปแล้ว

อีแวนมองค้อนเจ้านาย ทำหน้าผิดหวังอย่างกับเขาทำเรื่องผิดพลาดใหญ่หลวง

“ไม่ลองไม่รู้เว้ย กูให้เวลามึงอีกหนึ่งวัน กูต้องรู้ว่าจะเจอพ่อแม่นิคกิได้ที่ไหน” จะเดินเข้าไปพูดคุยขออุปการะ เชื่อว่าพ่อแม่นิคกิคงไม่ขัดข้องถ้ารู้ว่าเขาเป็นใคร

“เอ่อนายครับ ผมว่านายควรไปทำความรู้จัก ไปตีสนิทกับคุณหนูนิคกิก่อนดีไหมครับ แล้วค่อยไปเจอครอบครัวเธอ ไม่ใช่ว่าผมขี้เกียจทำตามนายสั่งนะครับ แต่ถ้าสนิทกับเด็กก่อน ทำให้เด็กไว้ใจ เรื่องที่จะได้เธอมาเป็นลูกน่าจะง่ายกว่าเดินดุมๆไปคุยกับผู้ปกครองเธอ ถึงฝ่ายนั่นจะยอมตกลงให้ลูกสาวมาเป็นลูกบุญธรรมนาย จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม แต่ถ้าเด็กไม่สนิท ไม่คุ้นเคย เธอก็จะไม่กล้าเข้าใกล้นายนะครับ ยิ่งเธออยู่ในวัยเข้าสู่วัยรุ่นด้วย” เสนอแนะให้ผู้เป็นนายคิด

ลีโอคิดตาม เออก็จริงอย่างที่มันว่า ไปตีซี้กับหนูน้อยก่อน ทำให้เธอเชื่อใจ ไว้ใจ ผูกพัน และรักเขาเหมือนพ่อ ต่อไปอะไร อะไร ก็ไม่อยากที่จะได้เธอมาเป็นลูกสาว

“เออ งั้นแกมีอะไรทำก็ไปเถอะ คืนนี้ฉันไม่ไปผับ แกเข้าไปดูแลความเรียบร้อยด้วยแล้วกัน” สั่งเสร็จก็ลุกจากเก้าอี้ทำงาน

“ได้ครับ ว่าแต่นายจะไปไหน” มองนาฬิกามันเพิ่งจะบ่ายสองกว่าๆ

“ไปดูร้านกาแฟสาขาข้างโรงเรียนแดนนี่” เปิดประตูแล้วหันมาตอบ ก่อนจะก้าวขาออกจากห้องไป ขณะที่โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นไม่ยอมหยุด โทรถี่ขนาดนี้ไม่มีใครที่ไหนออกจากแม่เขา จึงปล่อยให้มันสั่นไป ขืนรับคงไม่พ้นฟังคำบ่นจนหูชาเรื่องไม่ยอมไปตามนัด ไม่รับมันซะเลยเลยดีกว่า

รถซุปเปอร์คาร์แล่นมุ่งตรงไปยังร้านกาแฟ พอมาถึงบอดี้การ์ดที่สมัครใจผันตัวมาเป็นพนักงานประจำงานรีบวิ่งมาตั้งแถวตอนรับมาเฟียหนุ่มผู้เป็นนายด้วยความเคยชิน

“เฮ้ย พวกแกทำอะไรกันวะ ลูกค้าแตกตื่นหมด ทำตัวตามปกติ แล้วกลับไปทำงาน” ไอ้พวกบ้านี่ ทิ้งลูกค้ามาได้ไง

เหล่าบอดี้การ์ดที่เพิ่งผันตัวมาเป็นพนักงานร้านกาแฟได้ไม่นาน มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“โทษทีครับนาย พวกผมลืมตัว” บอดี้การ์ดคนหนึ่งซึ่งขณะนี้มีตำแหน่งเป็นผู้จัดการร้านเอ่ย ก่อนจะรีบวิ่งนำเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆกลับเข้าไปปฏิบัติหน้าที่ในร้านต่อ

“โอ๊ะ กูจะบ้าตาย” ลีโอตบหน้าผากตัวเอง ถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหัวไปมาแล้วเดินเข้าร้าน

เข้าไปนั่งในร้านได้ไม่นานก็ถึงเวลาโรงเรียนเลิก เขาลุ้นว่าวันนี้นิคกิจะเข้ามานั่งทานขนมรอพ่อแม่มารับอีกหรือไม่

“มอลล่าเย็นได้แล้วครับนาย” ลูกน้องเอากาแฟมาเสิร์ฟเป็นแก้วที่สาม สงสัยอยากถามผู้เป็นนายอยู่เหมือนกันว่ามานั่งรอใครแต่ไม่กล้า คาปูชิโน่ ลาเต้ มอลค่าสั่งไปแล้ว แก้วต่อไปคงจะเอสเพรสโซ่แน่นอน

“เอามาให้แล้วก็ไปสิวะ จะมายืนจ้องหน้าทำไม” ละสายตาจากประตูทางเข้าร้านมาแหงนมองลูกน้องที่ยืนถือถาดค้ำหัวเขาอยู่

“นายจะให้ผมชงเอสเพรสโซ่มาไว้ให้เลยไหมครับ?” หน้าซื่อๆเอ่ยถามเจ้านาย

“หือ เมื่อกี้กูสั่งเอสเพรสโซ่ไปด้วยเหรอ” ไม่แน่ใจว่าตัวเองสั่งคือไม่ได้สั่ง

“คือ....” กำลังจะอ้างปากพูด

“ไปเอามาเลยก็ได้ไป” เอ่ยตัดบท โบกสะบัดมือไล่ให้มันไปชงเอสเพรสโซ่มาไว้ให้เลยแล้วกัน เขาคงสั่งมันไว้นั่นแหละมันถึงถาม

“ครับนาย” รับคำสั่ง หมุนตัวเดินกลับไปยังเคาน์เตอร์

“คืนนี้กูจะนอนหลับไหมวะ” มองแก้วกาแฟที่ดื่มหมดไปแล้วสองแก้ว ชั่งใจว่าจะดื่มแก้วที่สาม ตรงหน้าดีหรือไม่ แล้วยังมีแก้วที่ลูกน้องกำลังไปชงอยู่โน้นอีก

ขณะกำลังคิดว่าจะดื่มกาแฟต่อดีไหม ก็ได้ยินเสียงใสดังมาจากทางเคาน์เตอร์

“เอาโกโก้ปั่นกับเค้กบลูเบอร์รี่หนึ่งชิ้นค่ะ”

เขารีบหันไปมอง หนูน้อยแต่งตัวน่ารักสมวัย เธอสวมใส่เสื้อยืดทับด้วยแจ็คเก็ต กางเกงยีนส์สีเข้ม รองเท้าผ้าใบสีขาว

ดวงตาคมจ้องหนูน้อยจนกระทั่งเธอเดินถือน้ำกับขนมมานั่งโต๊ะข้างๆ

เธอดูดโกโก้ปั่นเสียงดัง “อ้าาา” ทำหน้าชื่นใจ แล้วหยิบช้อนขึ้นมาตักเค้กบลูเบอร์รี่ทานพลางโยกหัวไปมา มองโน่นมองนี้รอบๆร้านตามประสาเด็ก ก่อนจะหันไปสบตากับคนที่จ้องเธออยู่

ปากคาบช้อน ตาใสกลมๆกระพริบปริบๆสงสัยว่าเขามองเธอทำไม เธอทำอะไรผิด

ร่างเล็กคว้าแก้วโกโก้ ยกจานเค้ก ขยับตัวจะลุกไปนั่งโต๊ะอื่น

“ดะ เดี๋ยวหนู หนูจะไปไหน ทำไมไม่นั่งโต๊ะนี้ล่ะ” รีบเอ่ยท้วงก่อนเธอจะก้าวออกจากโต๊ะ

วางจานเค้ก ดึงช้อนออกจากปากแล้วพูดกับชายแปลกหน้ามีลายสักเต็มแขน

“หนูคิดว่าคุณรำคาญ ก็เลยจะไปนั่งตรงโน้น” ชี้ไปตรงโต๊ะที่ว่าง ใกล้ประตูเข้าออก

“ไม่ ไม่ ฉันไม่ได้รำคาญหนู นั่งต่อเถอะ” ลุกไปขยับเก้าให้หนูน้อยนั่ง

“........” เกาหัวแกกๆแต่ก็ยอมนั่งที่เดิม

ลีโอถือโอกาสย้ายมานั่งโต๊ะเดียวกับหนูน้อย

“หือ” มองเขางงๆ

“ฉันขอนั่งด้วยคนนะหนู” นั่งลงเรียบร้อย เอ่ยขอทีหลัง

“ค่ะ” เห็นเขายิ้มให้ เธอจึงยิ้มตอบ

“มานั่งรอพ่อมารับเหรอ” เสียงทุ้มชวนคุย

“รอแม่ค่ะ” ตอบสั่นๆพลางตักขนมเข้าปากก่อนหนึ่งคำแล้วถามเขาบ้าง “คุณลุงมารอรับลูกเหรอคะ”

“เปล่า ฉันยังไม่มีลูก แค่แวะมาซื้อกาแฟ” มองเด็กน้อยพลางยิ้ม รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้มานั่งคุยกับหนูน้อยที่ชื่อนิคกิอยู่ตอนนี้

“อ่อค่ะ” นิคกิพยักหน้ารับรู้ แล้วก้มหน้าดูดน้ำกินขนมต่อ เงยหน้ามาส่งยิ้มให้เขาบ้าง มองไปรอบๆบ้าง วันนี้เธอไม่ต้องคอยมองรถแม่ว่าจะมาถึงรึยัง เพราะแม่บอกว่าจะแวะมาซื้อขนมกับกาแฟในร้านก่อนกลับบ้าน

มาเฟียหนุ่มไม่ได้ชวนหนูน้อยคุยต่อ เอาแต่อมยิ้มมองพฤติกรรมของหนูน้อย เธอใสๆตามธรรมชาติเด็กทั่วไป แต่ทำไมเขาถึงสนใจและรู้สึกเอ็นดูเธอเป็นพิเศษตั้งแต่ครั้งแรกเห็น

“แม่” นิคกิลุกขึ้นยืนโบกไม้โมกมือเมื่อเห็นแม่เปิดประตูร้านเข้ามา

แอนริต้ายิ้มกว้างให้ลูกสาวแล้วเดินตรงเข้าไปหา

มาเฟียหนุ่มละสายตาจากเด็กสาวแล้วเหลียวไปมองทางคนที่เธอเรียกว่าแม่

เขาและเธอต่างสะงักเมื่อสบตากัน

ลีโอขมวดคิ้วเพ่งมองหญิงสาว ส่วนเธอหัวใจเต้นรัวหน้าถอดสีก่อนจะรีบพยายามปรับให้เป็นปกติ......

 

 

......................................................

😁😁😁

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว