สวัสดีค่ะ ฝากติดตามผลงานแก้วระย้าด้วนะคะ❤️

ตอนที่​ 2 : โรงเรียนอนุบาล​

ชื่อตอน : ตอนที่​ 2 : โรงเรียนอนุบาล​

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2563 09:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่​ 2 : โรงเรียนอนุบาล​
แบบอักษร

ตอนที่ 2 : โรงเรียนอนุบาล 

 

 

โรงเรียนอนุบาลนานาชาติB 

 

"ใหญ่จังเลยพี่สาวดูสิๆเราจะได้เรียนที่นี่จริงๆ เหรอ" ปันฟ้ากระโดดโลดเต้นอยู่หน้าประตูทางเข้าเมื่อลงจากรถแท็กซี่ เด็กน้อยมองโรงเรียนด้วยความตื่นตาตื่นใจ

 

"อย่าทำตัวเป็นลิงเป็นข้างให้พี่กับแม่ต้องอายคนอื่นนะปันฟ้า" ทอฝันทำเสียงดุ เพียงเท่านี้ปันฟ้าก็หน้าหงอลงไปในทันที ทอฝันนิสัยค่อนข้างเหมือนผู้ใหญ่คอยว่ากล่าวตักเตือนน้องเสมอๆ เวลาที่ทำตัวไม่เหมาะสม

 

"เข้าไปข้างในกันเถอะจ๊ะ ข้างนอกแดดแรงไป" สามแม่ลูกจับจูงกันเข้ามาในโรงเรียน ความสวยของคุณแม่กับความสดใสของเด็กๆ ทำให้ทั้งสามถูกตกเป็นเป้าสายตาของคนจำนวนมาก

 

"ดิฉันพาเด็กๆ มาสมัครเรียนค่ะ ที่นี่รับหรือไม่คะ" ฟางฟางเอ่ยถามเจ้าหน้าที่ธุรการ การเอาเด็กๆ มาเข้ากลางเทอมบางโรงเรียนก็ไม่รับบางโรงเรียนก็รับ ฟางฟางศึกษาข้อมูลโรงเรียนนี้มาเป็นอย่างดีเธอจึงอย่างให้ลูกเข้าเรียนที่นี่ แต่หากเขาไม่รับกลางเทอมก็คงจะต้องให้เด็กๆ อยู่ทบทวนตนเองที่บ้านไปก่อนค่อยมาสมัครใหม่ในปีหน้า

 

"ที่นี่ไม่มีนโยบายรับเด็กๆ กลางเทอมนะคะคุณแม่ เพราะจะมีปัญหาเรื่องการเรียนตามเพื่อนๆ ไม่ทันและทำให้เด็กๆ รู้สึกกดดันค่ะ" เจ้าหน้าที่ธุรการเอ่ยวาจาอย่างสุภาพตามมาตรฐานโรงเรียนระดับสูงที่คัดกรองมาเป็นอย่างดี

 

"ไม่มีทางไหนเลยหรือคะ? คือฉันพึ่งพาลูกๆ กลับมาจากต่างประเทศ ฉันไม่อยากให้เขาเรียนช้ากว่าเกณฑ์หรือเรียนตามหลังเพื่อนรุ่นเดียวกัน พอมีวิธีช่วยไหมคะ" ถึงจะบอกว่าให้ลูกๆ ทบทวนวิชาเรียนอยู่ที่บ้านก็เถอะ แต่ใครกันจะอยากให้ลูกพักการเรียน ทอฝันและปันฟ้ามีสีหน้าหม่นหมองในทันทีที่ได้ยินว่าจะไม่ได้เข้าเรียน

 

"พี่สาวเราจะไม่ได้เรียนงั้นหรือ? หนูเสียใจ " ปากน้อยๆ เบะขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ปันฟ้าเป็นเด็กที่ชอบมาโรงเรียนแต่ไหนแต่ไร เพราะเธอชอบการมีเพื่อน การได้พูดคุยได้เล่นกับคนอื่น

 

"อย่าพึ่งงอแงสิ เห็นไหมคุณแม่กำลังต่อรองอยู่" นิ้วชี้เล็กๆ ยกขึ้นแตะที่ริมฝีปาก ทอฝันเองก็อยากเข้าเรียนที่นี่เหมือนกันรู้สึกชอบตั้งแต่เห็นโรงเรียนอันโอ่อ่าแห่งนี้ เธออยากลองใส่ชุดนักเรียนน่ารักๆ เพราะโรงเรียนที่เธอเคยอยู่ใส่ชุดธรรมดา

 

"มีแบบฝึกหัดอยู่ชุดหนึ่ง เป็นแบบฝึกหัดของระดับชั้นที่มากกว่าเด็กๆ ขึ้นไปหนึ่งปี ถ้าเด็กๆ ทำได้ดิฉันจะติดต่อไปยังผู้อำนวยการอีกทีนะคะ"

 

"ได้ค่ะๆ ลองเอามาให้เด็กๆ ทำได้เลยค่ะ" ฟางฟางยิ้มอย่างมีความหวัง ลูกสาวของเธอเติบโตที่เมืองนอกก็จริง แต่เธอไม่เคยลืมภาษาที่เป็นรากเหง้าของตนเอง นี่จึงเป็นเหตุผลที่เด็กๆ ทั้งสองพูด อ่าน เขียนได้หลายภาษา

 

 

ทั้งสามแม่ลูกถูกพาเข้ามาในห้องประชุมเพื่อให้เด็กแฝดทำแบบฝึกหัด ฟางฟางกับเจ้าหน้าที่ธุรการได้แต่นั่งมองดูอยู่ห่างๆ เพราะเกรงว่าจะเข้าไปทำลายสมาธิของพวกเขา เด็กน้อยสองคนตั้งหน้าตั้งตาเขียนยุกยิกๆ ไม่นานเกินครึ่งชั่วโมงพวกเธอก็นำมายื่นให้กับเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่คนนั้นมองเด็กๆ อย่างอึ้งๆ พวกเธอทำได้ถูกต้องทั้งหมดแถมทำได้ในเวลาอันรวดเร็วจนหน้าเหลือเชื่อ ไม่นานเจ้าหน้าที่ธุรการก็กลับมาพร้อมกับผู้อำนวยการ... ทันทีที่เห็นเด็กสาวสองคนใบหน้าเคร่งขรึมที่พึ่งจบจากการประชุมก็คลี่ยิ้มมุมปากออกมาในทันที

 

"สวัสดีครับคุณแม่" ยิ่งเมื่อได้มองใบหน้าหญิงสาวตรงหน้าดวงตายิ่งเป็นประกายเธอช่างสวยดุจนางฟ้าเทพธิดา ใบหน้าสวยหวานปราศจากเครื่องสำอางใดๆ มีเพียงแต่ริมฝีปากได้รูปเท่านั้นที่แต่งแต้มด้วยสีอ่อนๆ

 

"สวัสดีค่ะ ต้องขอรบกวนด้วยนะคะ ฉันพึ่งพาเด็กๆ กลับมาจากต่างประเทศ ฉันไม่อยากให้ลูกๆ เสียโอกาสด้านการศึกษา พวกเธอเป็นเด็กหัวไวฉันคิดว่าน่าจะเรียนตามเพื่อนๆ ทัน"

 

"คุณแม่พูดอะไรแบบนั้นคะ แบบฝึกหัดพวกนี้มันง่ายจะตายไป ขนาดปันฟ้าซื่อบื้อจะตายยังทำได้" ทอฝันไม่พอใจในทันทีเมื่อรู้สึกว่ากำลังโดนดูถูกความสามารถ เด็กสาวรู้ดีว่าแม่เหนื่อยแค่ไหน จึงได้ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนอย่างหนักเป็นการตอบแทน

 

"หนูไม่ได้ซื่อบื้อนะพี่สาว" ปากน้อยๆ บึนขึ้นอย่างโกรธเคือง แต่ทว่าผู้คนที่มองเห็น เห็นเพียงความน่ารักของพวกเธอก็เท่านั้น

 

"ชื่ออะไรกันบ้างครับ" ผู้อำนวยการย่อตัวลงนั่งข้างเด็กสาวคนพี่ คนนี้ดูแข็งแกร่งพึ่งพาได้และมีไหวพริบดี ส่วนใบหน้า.. ก็ละม้ายคล้ายคลึงกับใครสักคนที่เขายังนึกไม่ออก

 

"ทอฝัน ส่วนนั่นปันฟ้าค่ะ" ทอฝันเป็นฝ่ายแนะนำตัวอีกครั้ง ส่วนปันฟ้ารับหลบไปอยู่ด้านหลังพี่สาวและเกาะเขาไว้แน่น

 

"ชื่อเพราะจังเลยครับ แฝดใช่ไหมแต่หน้าตาไม่เหมือนกันเลย"

 

"แฝดค่ะ" คงจะแฝดคนละฝาสินะ แสดงว่าพ่อของเด็กก็คงจะหน้าตาดีไม่น้อยคนน้องเหมือนแม่ราวกับแกะ ส่วนคนพี่นั้นก็หน้าตาดีคงได้พ่อมา

 

"ผมตกลงรับเข้าเรียนครับ เดี๋ยวให้คนพาไปจัดการเรื่องเสื้อผ้าหนังสือ ถ้าคุณแม่ไม่ติดอะไรพรุ่งนี้เริ่มเรียนได้เลย หรือหากไม่สะดวกก็เป็นจันทร์ก็ได้ครับ"

 

"พี่สาวเราเข้าเรียนได้แล้วใช่ไหม หนูดีใจจังเลย"

 

"ได้ยินคุณลุงพูดขนาดนี้แล้วยังจะถาม นี่แหละเรียกซื่อบื้อ" แม้จะบ่นน้องสาวแต่ฝ่ามือน้อยๆ กลับลูบหัวน้องสาวอย่างเอ็นดู เช่นเดียวกับน้องสาวที่โผกอดพี่ไว้แน่นด้วยความดีใจ

 

"ขอบคุณนะคะที่เมตตาเด็กๆ งั้นฉันขอตัวก่อนค่ะจะได้ไปจัดเตรียมอุปกรณ์ให้ทันพรุ่งนี้"

 

"ยินดีครับ" ผู้อำนวยการมองตามคุณแม่ยังสาวไปจนสุดสายตา เธอสวยสะบั้นใจเสียเหลือเกิน เกิดมายังไม่เคยเจอใครสวยได้ถึงเพียงนี้ เธอสวยราวกับนางฟ้าเดินดินไม่มีผิด

 

 

 

_____________________________ 

 

 

 

"ไปไหนมาว่ะ มารอตั้งนานแล้ว"

เสียงทุ้มดังขึ้นทันทีที่บานประตูปิดลง เจ้าของเสียงพูดก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเขาคือเหมราชเพื่อนรักของเจ้าของโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ โรงเรียนประถม โรงเรียนมัธยม และมหาลัยอีกหลายแห่ง

 

"เสียมารยาทมากเข้าห้องทำงานคนอื่นโดยพลการ" ผู้อำนวยการหนุ่มนามว่า อัศวิน ดึงหน้าใส่เพื่อนรักเล็กน้อย นิสัยเอาแต่ใจตั้งแต่เล็กจนโตแก้ไม่หาย แต่ถึงอย่างนั้นก็คบกันมาเป็นเพื่อนตั้งแต่เด็ก

 

"ถือเอกสารไรมาด้วย ไหนเอามาดูดิ๊"

เหมราชถือวิสาสะดึงแผ่นกระดาษออกจากมือเพื่อนรัก พอเห็นเป็นประวัติเด็กนักเรียนก็ไม่ได้สนใจอะไรมากอ่านเผินๆ เท่านั้น แต่พอมาเจอรูปภาพเขากลับชะงักนิ่งไปพักหนึ่ง

 

"เด็กมาสมัครเรียนกลางเทอม ตอนแรกว่าจะไม่รับแต่ดูหัวไวใช่ย่อยก็เลยรับไว้ แถมแม่เด็กก็ทั้งสาว ทั้งสวยเหลือเกินเลยใจอ่อน" อัศวินนึกไปถึงภาพหญิงสาวคนนั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ถ้าไม่ติดว่าเธอมีลูกแล้วจะเข้าไปสานสัมพันธ์เสียให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยเชียว

 

"ไอวิน แกว่าเด็กคนนี้หน้าตาคุ้นๆ ไหม ทอฝัน ทยิดา อัศวธานนท์" คุ้นเหลือเกิน ไม่สิ! เหมือน เหมือนเหลือเกิน เหมือนกันคุณหญิงรมิดาไม่มีผิด

 

"ใช่ๆ ฉันมองแว๊บแรกฉันก็คิดนะว่าหน้าคุ้นๆ คุ้นมากแต่นึกไม่ออกว่าเหมือนใคร" นึกไม่ออกก็เลยไม่อยากนึก เพราะกลัวการนึกถึงคนอื่นจะทำให้ลืมใบหน้าสวยหวานของคุณแม่คนสวยคนนั้น

 

"เหมือนแม่ฉัน แกว่าไหม" เหมราชไม่แน่ใจว่าคิดไปเองคนเดียวหรือไม่ แต่พอพูดออกไปเช่นนั้นอัศวินกลับปรบมืออย่างดังพร้อมทั้งพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยเป็นที่สุด

 

"แต่จะเป็นไปได้เหรอว่ะ คนที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแต่หน้าจะเหมือนกันขนาดนี้อ่ะ" คงจะแค่บังเอิญ ญาติพี่น้องก็ไม่ใช่ แต่นามสกุลทำไมเหมือนดาราดังในสังกัดตนเองละ

 

"แกเผลอไปทำใครท้องหรือเปล่าไอเหมคิดดีๆ ฮ่าๆ " อัศวินหัวเราะอย่างชอบใจที่ทำให้เพื่อนจอมมั่นหน้าหน้าเสียลงไปได้ แต่ถ้าไม่ใช่ลูกของเหมราชจะเป็นลูกใครไปได้ละ

 

 

_____________________________ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว