ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 193

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2563 18:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 9
แบบอักษร

ผมกลับมาที่บ้านพัก พบว่าเซียโน่ยังไม่ตื่น เดินเข้าไปแตะหน้าผากของเขาที่ยังคงนอนนิ่ง พบว่ามีไข้อ่อนๆคงไม่ดีแน่ถ้าจะปล่อยให้คนป่วยนอนบนโซฟา ผมช้อนร่างของเซียโน่ขึ้นมาที่หลังของเขามีเหงื่อซึมจนชุ่มไปทั่ว ออกแรงยกตัวของเซียโน่ขึ้นบ่า

ฮึบ.....

“อะ หนักจัง!”ผมพยายามใช่แรงทั้งหมดที่มีย้ายร่างที่ไม่รู้สึกรู้สาให้ไปนอนบนเตียง แม้ระยะจากโซฟาไปยังห้องนอนจะไม่มากนัก แต่ก็เล่นทำให้ผมแทบหมดแรง“เฮ่อ! ถึงจนได้”

“อืม น่าจะเป็นแค่หวัดธรรมดาไม่ใช่โควิด ทานยาลดไข้และเช็ดตัวก็น่าจะพอ เอาตามนี้แหละ”

ผมตบเบาๆที่แก้มเรียกให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาทานยา "นายน่าจะไม่สบาย ทานยาลดไข้นี่ซะจะได้หาย"

"...." ไร้เสียงตอบกลับจากอีกฝ่าย

มือข้างหนึ่งค่อยประคองร่างเซียโน่ให้ลุกนั่ง ป้อนยาและน้ำเข้าปากอีกฝ่าย "เขาน่าจะกลืนลงไปแล้ว"สังเกตุได้จากลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงนั่น

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ลืมตาขึ้นมา มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ผมหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กพร้อมน้ำอุ่น จากนั้นทิ้งตัวนั่งลงข้างไปคนป่วย ค่อยเช็ดไปตามใบหน้า และซอกคอ ถือวิสาสะแกะกระดุม ถอดเสื้อผ้า เช็ดหน้าอกของอีกฝ่าย

“หืมม..แอบแซบ”เมื่อเห็นร่างกายของเซียโน่ที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ กล้ามเนื้อหน้าท้อง เอวที่ดูหนาและแข็งแรง ผมเผลอมองอย่างไม่ตั้งใจ แอบกลืนน้ำลายลงคอ (เอือก....อยากถ่ายรูปเก็บไว้ดูจังเลย ไม่ได้ๆ คนป่วยนะ คนป่วยท่องไว้)

 

เมื่อจัดการคนไข้เสร็จ ความรู้สึกคลื่นไส้และปวดท้องจู่โจมผมทันที (อา..ดูเหมือนการทานอาหารของคุณแม่จะไม่ง่ายอย่างที่คิด)

 

 “……ฮือ......”

ผมถูกเสียงสะอื้นของเซียโน่ดึงกลับมาก คิ้วของเขาขมวดมุ่นจนย่น เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นเต็มหน้าดูเหมือนเขากำลังฝันร้าย มือของเซียโน่ยกขึ้นมาปัดป่ายกลางอากาศ คล้ายกำลังหาบางสิ่ง

 

ตอนนี้ร่างกายผมเองก็ต้องการการพักผ่อนเช่นกัน แต่หากผมปล่อยผ่าน เหมือนชีวิตก่อนหน้านี้เส้นทางของผมคงไม่มีทางเปลี่ยนแปลง

“….อย่า....” แต่เมื่อได้ยินเสียงของเซียโน่อีกครั้งหันไปมองคนป่วยอย่างอ่อนใจ

“เฮ่อ...ช่วยไม่ได้”นิสสูดลมหายใจเข้าท้อง เพื่อบรรเทาอาการปวด

ผมขยับไปนั่งข้างเตียงและจับมือของเซียโน่แล้วลูบปลอบโยนเบาๆ “ไม่เป็นไรแล้ว นอนซะนะไม่ใครทำอะไรนายได้”

“วืด...อะ!”มือของคนป่วยที่ก่อนหน้านี้ราวกับไม่มีเรี่ยวแรงฉุดแขนผมจนล้มลง อ้อมแขนแกร่งรวบตัวผมไว้รวดเร็ว โดยที่ไม่ทันตั้งตัวทำเอาผมตกใจ เซียโน่ใช้ร่างกายของเขากอดผมจนแน่น  ใบหน้าของผมซบอยู่บริเวณอกของเขา ทำให้ผมมองหน้าเขาไม่ถนัด เขากอดกระชับตัวผมไว้จนหน้าผากสัมผัสได้ถึงหน้าอกของอีกฝ่ายที่แผ่ความร้อนออกมา

“เอ่อ...เซียโน่...นี่”ไม่มีการตอบสนอง แรงกอดของเขากลับกระชับแน่นขึ้นจนผมปวดตัวไปหมด เหมือนเขาจะรู้สึกตัวแต่ดวงตายังคงปิดสนิท ผมไม่อยากปลุกเขาได้ปล่อยให้อีกฝ่ายนอนกอดอยู่แบบนั้น

"....."

ภายในห้องนอนเข้าสู่ความเงียบ

ความรู้สึกนี้….อุ่นมาก...การที่ถูกใครสักคนกอดมันเป็นแบบนี้เองซินะ ช่างอบอุ่นจริงๆ  ทว่าอาการปวดท้องก็เล่นเข้ามา

“อึก...ปวดท้องจัง....ไม่ชอบเลย”ผมสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอดอีกครั้ง พยายามสะกดกลั้นอาการปวดท้อง

“...เหนื่อยจัง.....ขยับตัวไม่ไหวแล้วด้วยซิ”ผมค่อยๆปิดเปลือกตาลง

เมื่อถูกอีกฝ่ายกอดผมทำอะไรไม่ถูก รู้แค่ว่าผมอยากอยู่ในอ้อมกอดนี้ให้นานขึ้นอีกหน่อย ผมยังไม่อยากปลุกเขา

แม้ว่าเขาจะกอดผมจนแน่นขึ้นทุกที คิ้วที่เมื่อครู่ขมวดเป็นปมของเซียโน่เมื่อครู่ค่อยๆคลายออกทีละน้อย ดูเหมือนว่ายาลดไข้จะได้ผล ทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้น ถึงจะวุ่นวายไปหน่อย

ผมทำเรื่องที่เห็นแก่ตัวไปแล้วซินะ

ความคิดเห็น