ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ส่วนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2563 10:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ส่วนที่ 5
แบบอักษร

คนที่ไม่เคยหยุดงานเพราะป่วยมาก่อนแบบผมได้หยุดเป็นครั้งแรก เพื่อนร่วมงานในแชทกลุ่มต่างสงสัยกันเป็นแถบว่าต้องเป็นหนักขนาดไหนผมถึงหยุดงาน..

ดูหน้าคนที่ทำให้ผมหยุดสิ เขายังยิ้มระรื่นแถมจ้องจะกินผมต่อด้วยซ้ำ

"โยไม่ไปทำงานเหรอครับ?"

เขากดจูบลงมาที่ปากอีกครั้งเมื่อผมพูด 'ครับ'

"ไม่ไปครับ.."

เขายิ้มเหมือนลูกหมาอีกครั้ง

"แล้วมันจะไม่เป็นไรเหรอถ้าไม่ไป.."

"ไม่ได้มีนัดสำคัญกับลูกค้าครับ ไม่ไปก็ไม่เป็นไร"

"อ่า.."

"อยู่กับคุณดีกว่าเยอะ.. หรือคุณไม่ชอบที่ต้องอยู่กับผมครับ?"

เขาทำหน้าหงอยขณะถาม นี่เป็นสาเหตุอย่างหนึ่งที่ทำให้ผมไม่ได้กลับบ้านสักที

"ม..ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อยนะ!"

"งั้นก็ดีแล้วครับ"

เขายื่นมือมายีหัวผมอีกครั้ง ที่จริงอยู่กับเขาผมออกจะชอบด้วยซ้ำ เพราะเขาเป็นคนที่อบอุ่น.. ทำให้ผมนึกถึงคนที่ทำแบบนี้เมื่อก่อน นี่ผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานกี่ปีแล้วนะ?

"หิวหรือยังครับ?"

เขาถามด้วยเสียงทุ้มน่าฟัง

"นิดหน่อย.. โยล่ะ?"

"ผมก็หิวแล้ว.. งั้นเดี๋ยวไปทำอะไรให้กินนะครับ"

เขาหอมแก้มและจุ้บปากผมก่อนจะลุกไปเข้าครัว ถึงจะบอกว่าดีที่อยู่กับเขา แต่ผมเองก็เปลืองเนื้อเปลืองตัวเหมือนกัน เวลาที่เขาอยู่ด้วย ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตาที่มีเจ้าของเป็นหมีตัวโต คอยแต่จะฟัดผม

เขายังคงทำอาหารได้อร่อยเหมือนเคย ผมล้างจานของเขาและของผมเมื่อมื้อเช้าจบลง ก่อนที่จะปิดท้ายด้วยการที่ผมอยู่กับเขาในห้องทั้งวันไม่ได้ออกไปไหน

วันต่อมาเพื่อนร่วมงานเห็นผมที่หยุดงานไปต่างก็แปลกใจและพากันกรูเข้ามาดูสภาพผม ยังดีที่ไม่มีใครรู้ว่าคุณโยมาส่งผม ทำให้บ้างก็ว่าน้อยใจคุณโยที่เขาลงโทษเลยหยุด ส่วนกลุ่มคนที่ไม่ชอบผมต่างก็พากันซุบซิบนินทาไปทางที่เสียหายเป็นเรื่องปกติ

ผมไม่สนใจแล้วทำงานของตัวเอง แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปมากๆคือคุณโยจะเดินผ่านแผนกผมบ่อยมากทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็น แผนกของผมที่แรกๆก็กลัวว่าเขาจะมาตำหนิ แต่หลังๆกลับกลายเป็นว่าชินใส่ซะอย่างนั้น..

พักกลางวันเลขาของคุณโยมาบอกผมว่าบอสเรียก เธอดูสีหน้ายิ้มแย้มก็จริงแต่ผมกลับรู้สึกว่าเธอไม่ชอบผม แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ

คุณโยพาผมออกไปหาทานข้าวนอกบริษัท เขาไม่ได้เลือกร้านหรูใหญ่โตอะไรแบบที่ผมกังวล ออกจะทำตัวติดดินกินร้านข้าวแกงด้วยซ้ำ ถ้าเป็นพวกติดหรูคงไม่มาที่แบบนี้แน่ๆ

เขาอวดสรรพคุณร้านประจำร้านนี้ให้ผมฟังราวกับได้ค่าโฆษณา ซึ่งมันก็ไม่ต่างจากที่เขาอวด ร้านข้าวแกงร้านนี้อร่อยมาก จนวันนี้ผมรู้สึกเจริญอาหารเป็นพิเศษ กินเข้าไปจนคุณโยเขาเห็นผมกินแล้วหัวเราะ

"เช็คบิลด้วยครับ"

ป้าเจ้าของร้านเดินมาหาคุณโยยิ้มๆ

"แหม่ วันนี้พาใครมาด้วยล่ะคะเนี่ย ป้าดีใจมากเลยนะกินแบบนี้"

ผมหัวเราะแห้งๆ คุณโยไม่ให้ผมช่วยหารค่ามื้อเที่ยงวันนี้ เขาเป็นคนจ่ายเอง

"ไว้แวะมาอีกนะจ๊ะ"

ป้าบอกกับคุณโยยิ้มๆ ส่วนคุณโยยกมือไหว้และพาผมกลับมาที่แผนก ส่วนตัวเขาเองก็กลับไปทำงานต่อ เพื่อนร่วมงานมองผมกันอย่างแปลกใจที่คุณโยมาส่งถึงที่

"นี่เนย์ ทำไมถึงมากับบอสอ่ะ? แล้วทำไมเขาถึงได้มาถึงแผนกเราล่ะเนี่ย?"

พี่กุ๊กกระซิบถาม ผมดันแว่นตัวเองเล็กน้อยแล้วยิ้มให้ แต่ไม่พูดอะไร เจ๊แกมองผมด้วยสายตาสงสัยแต่ไม่พูดอะไรต่อ และคนอื่นก็ไม่กล้ามาถามอะไรก้าวก่าย

"กินกัน'อร่อย'ไหม? ข้าวกลางวันน่ะ?"

แต่ผมก็ดันมองข้ามตัวปัญหาของผมไปซะได้..

ผมเมินคำถามและไม่ได้สนใจคนน่ารำคาญอย่าง'อิม' เธอเป็นคนที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบผม และยังเป็นคนเดียวที่คอยจะขัดแข้งขัดขาผมไปหมดทุกเรื่อง

"ถามไม่ตอบ.. แสดงว่า'กินกัน'คงอร่อยน่าดู"

ผมพยายามไม่สนใจ แต่เธอก็ไม่หยุด พี่กุ๊กเริ่มออกอาการโมโหแทนผม แต่เมื่อเห็นว่าผมไม่สนใจ เธอจึงลุกไปสงบสติในห้องน้ำ

ต่อให้อิมเดินออกไปแพร่ข่าวลือเสียๆหายๆไปทั่วแผนก หรือจะทั่วทั้งบริษัท แต่เพราะหลายๆคนรู้ว่าเธอไม่ชอบผมเป็นทุนเดิม จึงพากันคิดว่าเธออาจจะกุเรื่องขึ้นมาทำให้ผมเสียหาย ยิ่งอีกฝ่ายเป็นบอสยิ่งไม่มีใครเชื่อ.. ผมขยับแว่นตัวเองราวกับชนะ และหันมาตั้งใจทำงานของตัวเองต่อ

ตกเย็นผมที่กลับมาถึงหอพักตัวเองเพื่อจะมาจัดการหลายๆอย่างที่ค้างอยู่ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นรองเท้าคู่ที่ไม่คุ้นตาวางอยู่ตรงทางเข้าห้อง เมื่อเข้าไปก็เห็นคุณโยนั่งรอผมอยู่บนเตียงอย่างสบายใจพร้อมกับหนังสือเล่มหนึ่ง

"คุณ.. โยเข้ามาได้ไง?"

เขาเงยหน้ามองผมพร้อมกับยิ้มและโชว์กุญแจในมือให้ดู

"พอดีเจ้าของหอให้มาตั้งแต่ครั้งที่แล้วน่ะ"

"...เพื่ออะไรล่ะครับ?"

ผมถามด้วยความฉงนใจ

"ตอนแรกก็ว่าแค่จะมาเอาเอกสารที่เลขาบอกว่าอยู่ที่นี่น่ะครับ.. มันอยู่ห้องข้างๆ แต่เจ้าของหอเขาหยิบกุญแจให้ผมผิดดอก เลยได้ห้องคุณแทน.."

"..."

ผมยังคงมองด้วยความไม่เข้าใจ

"ผมก็ไม่ได้สนใจเลขห้องมาก เข้ามาตอนแรกก็นึกว่ามีรูมเซอร์วิสล่ะครับ จนกระทั่งคุณจับผมแล้วบอกว่าผมบุกรุกห้องคุณน่ะ"

ผมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะถามคำถามต่อไป

"แล้วทำไมไม่คืนกุญแจไปล่ะครับ?"

"พอดีผมลืมน่ะ"

"..."

"อีกอย่างผมก็ไม่ทันมีโอกาสได้คืนด้วยซ้ำ ก็คุณทำผมสลบนี่.."

ผมหน้าร้อนขึ้นมาเมื่อจบประโยคพลางนึกถึงเรื่องคืนแรก เขาหัวเราะแล้วยื่นมือมาขยี้หัวผม

"น่ารักจริงๆเลย.."

เขาดึงให้ผมลงไปนั่งตักของเขา และเขาก็ซุกหน้าเข้ามาที่คอผม

"ด..เดี๋ยว ผมยังไม่ได้อาบน้ำนะครับ ตัวผมมันเหม็นนะ"

"ใครบอกครับ กลิ่นคุณตอนนี้สุดยอดไปเลยต่างหาก"

เขากัดคอผมอีกแล้ว.. กัดจนเลือดซิบเลยด้วย ผมนั่งเป็นตุ๊กตาเพราะเจ็บแต่ร้องไม่ออก บางอย่างใต้กางเกงของเขานูนขึ้นมาโดนต้นขาผม เขาปลดเข็มขัดแล้วถอดกางเกงของตัวเองออก

"ทีแรกผมแค่ว่าจะมาเอาเอกสาร ทักทายคุณสักหน่อยแล้วค่อยกลับ.."

เขาพูดแล้วควักแก่นกายตัวเองมาสอดระหว่างต้นขาผม

"ตอนนี้เปลี่ยนแผนแล้ว.. ขอยืมขาหน่อยนะครับ"

 

ความคิดเห็น