ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 14 #E-embrace

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 854

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2563 09:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14 #E-embrace
แบบอักษร

18:19 น.

‘ร้านเฮียป่าน ห้องVIP’

“เอ้าจี นั่งรอแปบหนึ่งนะเว้ยเฮียป่านติดลูกค้าอยู่ว่ะ” พี่เจพี่ชายทัก พี่เจนั่งอยู่โซฟาพอดีผมเลยเดินไปนั่งด้วย

“พี่มาทำไร”

“มาร้านสักคงมากินข้าวมั้ง”

“โถ่พี่ ตอบดีๆดิ”

“มาลบรอยสักว่ะ รอยเนี้ย” พี่เจเอารูปรอยสักที่ลบให้ผมดู

“เฮ้ย นี่มันรอยสักที่ผมชอบหนิเฮียก็ชอบ ทำไมมาลบอะ” ผมถาม รอยสักเป็นรูปหมาป่าสีขาวดำพี่เจสักตั้งแต่ปีสอง

“กูไม่ชอบแล้วไง กูเลยลบ”

“หะ! แค่เนี่ย” ผมนึกว่าจะมีเหตุผลแบบพี่พราวไม่ชอบ พ่อแม่ให้ลบ รอยมันรกสะอีก

“เออดิ แค่นี้แหละ”

“แต่พี่ชอบมันมากไม่ใช้หรอ”

“แต่ก่อนกูก็ชอบ แต่ตอนนี้กูไม่ชอบไง”

“...” ตรรกะไหนของเฮียวะ ไม่ลึกซึ้งเลยนึกว่าจะอินบทหนังบทละครแบบไอ้ต้าสะหน่อย

“ไอ้จีแต่ก่อนมึงชอบสีเขียวแต่ตอนนี้มึงชอบสีน้ำเงินแล้วไม่แน่อนาคตมึงอาจจะชอบสีดำ เวลาเปลี่ยนความคิดมันก็เปลี่ยนได้ทั้งนั้นแหละ” มาเรื่องน้องเฉย

“ตอนนี้มึงอาจชอบคนนี้แต่อนาคตมึงอาจแต่งงานกับคนที่มึงไม่ชอบ ชีวิตมันก็เป็นงี้แหละ”

“แล้วพี่พราวอะเฮีย เกี่ยวปะ?”

“เอาพราวกูมาเกี่ยวไรด้วยวะสัส!” พี่เจยกมือขึ้นเหมือนจะฟาด

“โอ้ยๆเฮีย นี่น้องนะเฮ้ย”

“เออ น้องไงกูถึงจะฟาด”

“ไม่อ่อนโยนเลยอะ ;-;”

“พราวอะคือข้อยกเว้น ต่อให้มีคนที่ดีกว่าพราวเข้ามาหากูสุดท้ายคนพวกนั้นก็สู้พราวที่อยู่กับกูมาตลอดไม่ได้”

“...”

“เพราะพราวผ่านเรื่องแย่ๆเรื่องร้ายๆแล้วก็เรื่องดีๆกับกูมาเยอะกว่าพวกคนดีๆที่เข้ามาหากูอีก”

“แม้ตอนนั้นพราวอาจจะไม่ดีที่สุดแต่เขาคือคนที่อยู่กับกูในทุกๆเรื่องราว” เฮียเจพูดแล้วหันมามองผม

“มึงก็ด้วยไอ้เปรต ถ้าหาคนดีๆมาอยู่ด้วยไม่ได้อย่างน้อยตอนนี้ก็มีตัวมึงเองที่รักมึงที่สุด” เฮียตบบ่าเสร็จก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น

“มาพระเอกได้ไงวะเฮีย เรื่องนี้ผมพระเอก”

18:48 น.

“ไอ้จี พร้อมยังวะ” เฮียป่านเดินมาทักผมก่อนนั่งลงข้างๆ

“พร้อมแล้วเฮีย แต่ยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่” ผมนอนพิงโซฟาหลับตาคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

“อะไรที่ทำให้มึงไม่แน่ใจ”

“ถ้าอนาคตผมเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมามันจะเกิดอะไรขึ้นวะเฮีย” ผมเปิดตาหันไปมองเฮียป่าน

“มึงชอบลายนี้มากปะล่ะ”

“ชอบครับ ความหมายมันดี”

“แค่ความหมายดีมันไม่พอหรอกเว้ย ต้องใจมึงด้วยเพราะรอยเนี้ยจะอยู่กับมึงไปตลอดชีวิต” เฮียป่านชี้ที่หัวใจของผม

“...” คำพูดพวกนั้นมีความหมายแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ผมมั่นใจขึ้นได้เลย

“ไอ้จี”

“ครับ”

“มึงเคยไม่ชอบสีดวงตามึงปะ”

“ไม่นะครับ”

“มึงอาจจะอยากเปลี่ยนสีดวงตาเป็นสีอื่นแต่สุดท้ายสีดวงตามึงก็คือน้ำตาล รอยสักก็เหมือนกัน มึงสักลายนี้บางทีมึงอาจจะชอบลายอื่นมากกว่า มึงสักรอยใหม่ได้แต่รอยสักรอยเดิมก็ยังอยู่กับมึง มึงอาจสักลายใหม่เป็นสิบลายแต่รอยสักอันแรกของมึงก็ยังอยู่กับมึง รอยสักรอยนั้นมันผ่านทุกอย่างมาพร้อมกับมึง เป็นรอยสักแรกที่เปิดใจมึง แสดงให้มึงเห็นว่ามึงกล้าหาญ ต่อให้เจ็บแค่ไหนมึงก็จะสักรอยนี้ พอมึงสักลายแรกไปรอยสักที่ควรมีความหมายมากที่สุดก็คงเป็นรอยแรกนี่แหละ”

“เฮียพูดยาวจัง ผมไม่ฟังนะ”

“ไอ้เวร กูอุส่าห์มาซึ้ง”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ผมเข้าใจครับ”

“เข้าใจที่กูพูด?”

“เข้าใจว่าเฮียคงว่างแหละคิวต่อไป เห็นนั่งพูดกับผมสะยาวเชียว”

“มึงนี่นะ ติดเล่นแบบนี้ไงคนอื่นถึงคิดว่ามึงไม่จริงจัง”

“โถ่เฮีย เฮียเคยเห็นผมคิดมากหรือไงชีวิตผมอะ สบาย สบาย~”

“กวนตีนไอ้เปรต เข้ามา”

ผมหัวเราะแล้วเดินตามเฮียป่านเข้าไปห้องสัก ‘ติดเล่นแบบนี้ไงคนอื่นถึงคิดว่ามึงไม่จริงจัง’ ประโยคนั้นเข้ามาในหัวของผม ‘ถ้าต้องแสดงความรู้แย่ของผมให้คนอื่นรู้สึกแย่ตาม ผมเลือกหลีกเลี่ยงด้วยการร่าเริงให้พวกเขาสบายใจยังจะดีกว่า’

20:12 น.

‘ข้อความ ไอ้อ้วน’

(จีอยู่ห้องปะ)

“อยู่”

(กูไปหานะ)

“เออ”

‘ปิดข้อความ ไอ้อ้วน’

20:19 น.

“ไอ้จี!” เซฟเปิดประตูเข้ามาหาผมด้วยความตื่นเต้น

“ตื่นเต้นไร กูไม่เห็นตื่นเต้นเลย”

“มึงไปสักโดยไม่บอกกูนี่หว่า” เซฟคุกเข่าลงข้างหน้าผมหน้าโซฟาแล้วจับข้อมือผมไปดู

“มานั่งบนโซฟาดิ นั่งทำไมตรงนั้น”

“อยู่นิ่งๆดิดูรอยไม่ชัด”

“...”

“ดอกไรวะ?”

“ใบโคลเวอร์”

“ทำไมมันมีสี่แฉกอะ กูเห็นแต่สามแฉก”

“ก็ใบโคลเวอร์สี่แฉกไง 🍀

“ต่างจากสามแฉกยังไงวะ?”

“แฉกแรกคือความหวัง แฉกที่สองคือศรัทธา แฉกที่สามคือความรัก”

“...”

“แฉกสุดท้ายแฉกที่สี่ คือ โชคดี”

จีและเซฟมองหน้ากัน ผมค่อยๆก้มหน้าลงไปประกบริมฝีปากนุ่มค่อยๆขยับแบบเบาแรงที่สุด ลมหายใจเปลี่ยนกลับไปมาระหว่างหายใจทางจมูกกับทางปาก เซฟลุกขึ้นมานั่งบนตักคนร่างสูง มือเกี่ยวลอดพันผมและคอจีไปมา ทั้งสองพักหายใจก่อนจะสบตากันพรางหายใจแรงด้วยอารมณ์เล้าร้อนภายในของทั้งสอง

“รอยสักมึงอะ”

จีพูดขึ้นก่อนจะสอดมือเข้าในเสื้อของเซฟแล้วเลื่อนขึ้นมาจับรอยสักนั้นอย่างเบามือ เซฟหน้าแดงขึ้นเมื่อภาพทั้งสองตอนจีรู้ว่าอาการของเซฟต่อรอยสักเป็นอย่างไรลอยขึ้นมาในความคิด

“ตอนนี้ความทรงจำของกูเข้าไปแทนความทรงจำแย่ๆของมึงยังวะ” กูพูดด้วยสายตาและทำหน้าเจ้าเล่ห์ ฝ่ามือใหญ่และหนาค่อยๆขยับตรงรอยสักที่แผ่นหลังของเซฟ เซฟจับมือของจีลงก่อนจะวางนิ้วชี้จุๆที่ปากจี

“ใจเย็นก่อนดิไอ้สัส รู้ว่าหื่นแต่กูต้องรีบกลับบ้าน”

“ไรวะ ไม่นานหรอกมึง”

“ไม่นานของมึงคือเท่าไหร่”

“ไม่ถึงสองชั่วโมง”

“สองชั่วโมงก็สี่ทุ่มละปะ กูจะกลับบ้านดึกแล้ว” เซฟลุกขึ้นจัดแต่งทรง

“เซฟ~ อย่าทำร้ายกูแบบนี้ดิกูอุส่าห์ให้มึงดูรอยสัก”

“ขอบใจแต่กูจะกลับบ้าน”

“แล้วมึงมายังไงวะ ขับรถมาหรอ”

“...”

“ว่าไง มายังไงวะ มึงไม่มีเรียนไม่ใช่หรอวันนี้”

“อ่า เอ่อ กู”

“อ้ำอึ้งอะไรของมึง ตอบกูมาดิ”

“กูจะมายังไงก็เรื่องของกู ไม่เสือก” เซฟเดินไปออกประตูแต่จีก้าวขามาทันจึงจับเซฟไว้ทัน

“มึงตอบกูมาก่อน ตอนแรกกูไม่คิดมากนะถามตามปกติแต่ตอนนี้มึงทำตัวน่าสงสัย”

“อะไรของมึง กูจะออกมาหาเพื่อนพี่น้องไม่ได้หรือไง”

“ใคร?”

“จี มึงอย่าหัวเสียดิ้ กูจะรีบกลับบ้าน”

“มึงตอบกูมาก่อน”

“กูขับรถมา”

“อะไรให้มึงขับรถมา ขับรถมาหากูโดยเฉพาะเลยอะนะ”

“กูก็มาเที่ยวไง ห้างข้างๆนี่ก็มีกูก็มาซื้อของให้แม่”

“ก็แค่เนี่ย อ้ำอึ้งน่าสงสัยอยู่ได้” จีเปิดประตูออกให้เซฟ

20:43 น.

‘ข้อความ ไอ้หัวใหญ่’

“ไอ้บูม”

(ว่า)

“มึงได้คุยกะเซฟปะ”

(คุยดิ เพื่อนกันไม่คุยได้ไงถามไรโง่ๆ)

“แต่มึงไม่คุยกับกู”

(เรื่องไรกูต้องคุยกับมึง)

“สัส มึงเพื่อนกู”

(แล้ว?)

“กูไปละ”

(แค่เนี้ย? ดีละที่กูไม่คุยด้วย)

“ไอ้สัสกูจริงจังอยู่”

(จริงจังแค่ไหน แค่ไหนเรียกจริงจัง)

“ดักแก่”

(เจ้าขุนทองไหมอะมึง หรือเอาสาวน้อยในตะเกียงแก้วดี)

“พอละสัส”

(ละมึงมีเรื่องไร)

(ไปตีใครมากูไม่ช่วยนะเว้ย)

“เซฟมันไปซื้อของกะใครวะ”

(ใครวะ?)

“กูถามมึงไอ้สัส”

(มันไม่ได้บอกมึงหรอ มันยังถามกูอยู่เลยว่าจะฝากซื้อไรปะกูมาห้าง)

“มันได้บอกปะว่าไปกับใคร”

(มันไปคนเดียวมั้ง มันโตแล้วหนิไอ้เปรต)

“มันถามไอ้ต้าปะวะ”

(กูจะรู้หรอ มึงไม่ถามอะ)

“เออ แค่นี้แหละ”

(เอ้า?)

(อะไรของมึง เมาหรือไง)

“เปล่า แต่ถ้าเป็นอย่างที่กูสงสัยมึงมาแดกเหล้ากับกูด้วย”

(มึงเลี้ยง?)

(ถ้ามึงเลี้ยง กูไป)

“รอก่อนดิ”

(เออๆ)

‘ปิดข้อความ ไอ้หน้าใหญ่’

20:51 น.

‘ข้อความ ตาต้า’

“ไอ้ต้า เซฟทักหามึงปะ”

(เพื่อนกันก็ทักกันดิ ถามไรโง่ๆ)

“อย่าเอานิสัยไอ้บูมมาใช้ดิ”

(ไอ้บูมอะติดมาจากกู)

(แล้วนิสัยอย่างงี้กูก็ติดมาจากมึงไง อนส)

“ตอบที่กูถามด้วย”

(ก็บอกว่าทักไง กูไม่ตอบตรงไหน)

“ล่าสุดที่คุยคือเรื่องไร”

(มันถามกูว่าฝากซื้อไรปะ มันไปห้าง)

“ห้างข้างๆหอกูอะนะ”

(กูไม่รู้ มันไม่ได้บอก)

“เออๆ แต่นี้แหละ”

(แต่มันส่งคลิปตอนเลือกของมาให้กูดูนะ เพราะมันมีหลายแบบ)

“ส่งให้กูดูดิ”

(เอางี้เป็นห่าไรก่อนถามนู้นถามนี้ เป็นผัวมันหรอ)

“ไอ้ต้า”

(เออส่งแล้ว รอก่อนเน้ตช้า)

‘ตาต้าส่งตาอคลิป’

‘ไอ้ต้าเอาอันไหนวะมีหลายสีเลย’

คลิปเซฟแพลนกล้องไปรอบๆบล๊อกสินค้าทำให้เห็นหน้าคนที่เดินมาหาเซฟเพียงครึ่งเดียวพร้อมเสียงว่า ‘เอาอันนี้ใช่ปะ’ เบาๆแทรกมาจากในคลิป เสียงคุ้นหูที่จีฟังแล้วรู้ว่าใครแต่ไม่แน่ใจว่าใช้คนเดียวกันกับที่เขาคิดหรือเปล่า

“เสียงใครวะ?”

(ไอ้ซันมั้ง เห็นรถมันเข้ามาที่หอเราตอนกูรดน้ำน้องแง้วอะ แล้วไอ้เซฟก็เอาของที่กูฝากซื้อมาให้แต่ไม่เห็นไอ้ซันมาด้วย)

“ไอ้ซัน?”

(เออ แฟนไอ้ตาลไง)

(เพื่อนคณะเดียวกันมั้ง ลองถามไอ้เซฟดูดิ)

(...)

(เป็นไรเงียบอะ ใจขาดไปแล้วหรอเมียมากับคนอื่นอะ)

(ไอ้จี?)

(มึงงงงงงง)

(ถ้าไม่ตอบกูจะขึ้นไปหาละนะ)

“กูรู้ว่ามันเป็นใคร”

(เอ้า)

(ก็ดี สนิทกันไว้)

(มีเรื่องไรก็ช่วยกัน)

(...)

(เงียบอีกแล้วอะ)

(แงงงงง)

(กูไปตากผ้าละไอ้สัส)

ความคิดเห็น