email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 2. อย่าคิดอกุศล

ชื่อตอน : Chapter 2. อย่าคิดอกุศล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 66.5k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2563 16:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2. อย่าคิดอกุศล
แบบอักษร

ออแกไนซ์สาวเดินตามเลขาของลูกค้ารายใหญ่ที่สนใจผลงานของเธอจึงอยากให้มาจัดงานวันเกิดให้

“มาแล้วค่ะมาดาม” คนสนิทมาดามมอนโลพาออแกไนซ์มาส่งที่ห้องรับแขกในคฤหาสน์ต้นตระกูลริแกนโซ

“สวัสดีค่ะมาดาม ดิฉันแอนริต้าค่ะ” เสียงหวานเอ่ยทักทายและแนะนำตัว

มาดามมอนโลผู้งามสง่า มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาพินิจ หล่อนดูเป็นผู้หญิงมั่นใจ คล่องแคล่ว พูดจาฉะฉาน คงจะคุยกับเธอเข้าใจตอบโจทย์งานที่เธอต้องการได้ไม่ยาก

“นั่งก่อนสิ” มาดามยิ้มน้อยๆพลางผายมือเชิญให้นั่ง

“ขอบคุณค่ะ” ร่างสูงโปร่งสมส่วนย่อตัวลงนั่ง วางกระเป๋าสะพานแบรนด์ดังแบรนด์เดียวกันกับมาดามมอนโลชอบใช้ไว้ข้างตัว แล้วเปิดแบบงานที่เธอเตรียมมานำเสนอให้มาดามคนดังเลือกดู

“นี่ค่ะมาดาม ดิฉันลองออกแบบคร่าวๆมาให้ดูก่อน เผื่อมาดามจะชอบ” ส่งไอแพดให้

มาดามมอนโลรับมา สไตล์หน้าจอดูการออกแบบการจัดงาน “หือ” มันช่างถูกใจเธอ ได้ดั่งใจอย่างที่เธอคิดเอาไว้ ทั้งที่ยังไม่ได้คุยรายละเอียด “ฉันชอบนะ เธอรู้ได้ไงว่าฉันชอบแบบนี้”

“สังเกตจากไลฟ์สไตล์บวกกับรสนิยมของมาดามค่ะ” ตอบแล้วยิ้ม เธอหาข้อมูลเกี่ยวกับมาดามมอนโล รสนิยมการแต่งตัว ความชอบและอีกหลายๆอย่าง มาเป็นแนวทางวิเคราะห์ว่าท่านคงจะชอบอะไรประมาณนี้

“เธอทำให้ฉันทึ่ง ฉันชอบงานของเธอ ฉันตกลงจ่ายบริษัทเธอทำงานนี้” ยื่นไอแพดคืนให้พลางสังเกตปฏิกิริยาของออแกไนซ์สาว หล่อนเพียงแค่ยิ้ม ไม่ถึงกับกระดี๊กระด๊าดีใจที่ได้งานใหญ่จากเธอ

“ขอบคุณค่ะ ถ้างั้นเอาตามนี้ไปก่อนแล้วกันนะคะ ถ้ามาดามอยากได้อะไรเพิ่งเติม ก็บอกได้ค่ะ” เอ่ยบอกพร้อมกับเก็บของเตรียมตัวกลับ เพราะทราบจากเลขาของมาดามว่าท่านจะมีแขก เธอจึงต้องรีบ

“ได้ เดี๋ยวฉันให้คนติดต่อไป แล้วเรามาคุยกันอีกทีเรื่องรายละเอียด ถ้ามีเวลาเราคงได้คุยกันนานกว่านี้ เธอคงได้อะไรเพิ่ม แต่พอดีวันนี้ฉันมีแขก”

“ค่ะ ดิฉันเข้าใจ” เธอลุกขึ้นยืน “ดิฉันขอตัวลาเลยนะคะ”

มาดามมอนโลพยักหน้า เธอยิ้มพลางโค้งศีรษะลงเล็กน้อยแล้วเดินออกไป

มาดามเหลียวหลังมองตาม เห็นออแกไนซ์คนนี้แล้วคิดถึงตัวเองตอนสมัยสาวๆ หล่อนมีอะไรหลายๆอย่างคล้ายท่าน

................

“เฮ้ย ทำแบบนี้จะดีเหรอวะ กูว่าไปดูให้จบๆเหมือนทุกครั้งดีกว่า วันนี้ไม่ดู วันหน้าแม่มึงก็ต้องนัดมาให้ใหม่อยู่ดี” นิโคลัสเอ่ยขณะมองไปทางลูกน้องคนสนิทของลีโอ อีแวนมันกำลังแต่งเรื่องโกหกเป็นไฟ ช่วยเจ้านายมัน ถึงสาเหตุที่ไปร่วมทานดินเนอร์กับมาดามมอนโลไม่ได้

“ก็เอาไว้วันหน้าสิวะ วันนี้กูขี้เกียจ ไม่มีอารมณ์นั่งจ้องตากับผู้หญิง” มือหนึ่งถือแก้วเบียร์ส่วนอีกมือกดเล่นโทรศัพท์

หลังจากประชุมเสร็จลีโอช่วยเพื่อนๆนั่งดื่มต่อ รอเวลาให้เลยช่วงสองทุ่มค่อยออกจากตึกไปพร้อมกันเพื่อความสมจริง เพราะรู้ว่าแม่เขาคงต้องสั่งให้คนมาดู ถ้าเกิดเห็นเพื่อนในกลุ่มคนใดคนหนึ่งกลับไปก่อน ถูกแม่จับได้แน่ว่าเขาโกหก เขาไม่ได้กลัวแต่ขี้เกียจฟังเสียงแม่บ่น

“อีแวนมันเล่าให้ฟังว่าคนนี้ดูเข้าท่ากว่าผู้หญิงทุกคนที่แม่มึงหามาให้ไม่ใช่เหรอวะ”

“ไม่แน่นะ คนนี้มึงอาจจะถูกใจก็ได้ ไปตอนนี้ยังทันนะเว้ย”

“อย่ามาพูดหว่านล้อมกูซะให้ยาก กูรู้นะ ว่าพวกมึงจะรีบกลับไปหาลูกหาเมีย” เหร่ตามองราฟาเอลและดิเอโก้ สองคนนี้มันเพิ่งได้ลูกสาวคนที่สอง วัยกำลังน่ารัก และพวกมันติดลูกมาก

“รู้ก็ปล่อยให้พวกกูกลับสิวะ”

“ไม่มีทางโว้ย ไม่ถึงสองทุ่ม กูไม่ให้พวกมึงกลับ” รินเบียร์ใส่แก้วให้ทุกคน

เพื่อนๆพากันส่ายหัวทว่าก็ยอมอยู่เป็นเพื่อนลีโอจนถึงสองทุ่ม

...............

“วันนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้างจ๊ะ ไม่เห็นเล่าให้แม่ฟังเลย” แอนริต้าเข้ามาหาลูกสาวในห้องนอนหลังจากทานอาหารและอาบน้ำเสร็จ

“ก็ไม่มีอะไรค่ะแม่ ก็เหมือนทุกวัน” ปัดปอยผมรุงรังออกจากใบหน้า ละสายตาจากหนังสือการ์ตูนมาคุยกับแม่

“แต่เมื่อเช้าแม่เห็นมีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆตะโกนเรียกหนูแล้ววิ่งตาม เขาเป็นใครจ๊ะ” ลูบศีรษะลูกสาว

“อ๋อ คริคริ เด็กเกรด1ค่ะแม่ ชื่อแดนนี่ เขาชอบเข้ามาทักตอนเจอกัน แล้วยังมีเด็กชื่อธอร์ลูกพี่ลูกน้องเขาอีกคนนะคะ ชอบมาคุยกับหนู สองคนนี่ตลกดี”

พูดถึงเด็กรุ่นน้องโรงเรียนเดียวกันแล้วก็ขำ เธอก็งงอยู่เหมือนกันว่าเด็กแค่เกรดหนึ่งทำไมถึงกล้าวิ่งมาชวนคุย มาถามชื่อมาแนะนำตัวให้เธอรู้จัก แถมยังขอไอดีในอินสตารแกรมและกดติดตามเธอ สองคนนั้นกล้าเกินเด็กวัยเดียวกัน ทำตัวเป็นหนุ่มเกินตัวหรือจะเรียกง่ายๆว่าแก่แดดก็ได้

“อย่างนั้นเหรอจ๊ะ” ฟังลูกสาวเล่าก็อมยิ้มตามไปด้วย

“เอ่อ แม่คะ พรุ่งนี้ตอนเย็นหนูขอไปรอแม่ที่ร้านกาแฟใกล้โรงเรียนได้ไหมค่ะ ร้านนั้นมีนมปั่นน้ำผลไม้ขาย หนูจะไปซื้อ หนูอยากกิน”

“ได้สิจ๊ะ” ร้านที่ว่านั่นมันเป็นร้านเปิดใหม่ เธอเห็นเด็กและผู้ปกครองไปนั่งทานกันเยอะ อีกอย่างร้านตั้งอยู่ฝั่งเดียวกับโรงเรียนไม่ต้องข้ามถนน เธอจึงอนุญาต

“เย้” ลุกขึ้นกระโดดไชโยดีใจที่แม่อนุญาต

“เอาล่ะจ้ะ ได้เวลานอนแล้ว เดี๋ยวแม่นั่งทำงานต่อสักพักก็จะเข้านอนเหมือนกัน” จัดแจงดึงผ้าห่มเตรียมห่มผ้าให้ลูกสาว

ร่างเล็กรับเอนตัวนอนอย่างว่าง่าย

“ฝันดีนะจ๊ะลูกรัก” จูบหน้าผากมนแล้วเดินไปปิดไฟให้ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนลูก

เย็นวันต่อมา

มาเฟียหนุ่มนั่งมองเด็กสาวตัวเล็กนั่งทานขนมเค้กกับนมอยู่ในร้านกาแฟสาขาใหม่ล่าสุดของเขา

“มองอะไรอยู่ครับนาย” อีแวนมองตามสายตาผู้เป็นนาย ก็ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ มีแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย รึว่านายจะปลื้มใจที่เห็นลูกค้าชอบรสชาติขนมในร้านของตัวเอง

“กูอยากได้เด็กคนนั้น มึงว่าพ่อแม่เขาจะยอมยกให้กูไหมวะ อีแวน” ยิ่งมองเขายิ่งมีความรู้สึกบางอย่างกับเด็กผู้หญิงคนนี้

“ห๊ะ!! นายว่าอะไรนะครับ” ตกใจจนเผลอทำช้อนคนกาแฟหลุดมือ

“มึงตกใจอะไร อย่าคิดอกุศลกับกู” ชี้หน้าคาดโทษลูกน้อง รู้ว่ามันกำลังคิดอะไร ไอ้เวรนี่มองเขาในแง่ร้าย

อีแวนหุบปากฉับพร้อมเอามือปาก ลีโอมองลูกน้องตาขวางก่อนจะลุกจากโต๊ะเดินไปสั่งให้พนักงานเอาเค้กส้มใส่จานให้ เขาจะเอาไปนั่งทานกับเด็กหน้าน่ารักคนนั้น อยากเข้าไปคุยกับเธอ

“อ้าว” ทว่าเดินไปไม่ทันถึง เด็กน้อยนั่นก็คว้ากระเป๋าเดินออกจากร้าน แล้ววิ่งไปขึ้นรถที่เพิ่งขับเข้ามาจอด น่าจะเป็นพ่อหรือไม่ก็แม่ที่มารับเธอ

มาเฟียหนุ่มถอนหายใจเซ็งๆ หมุนตัวเดินกลับไปนั่งโต๊ะเดิมที่ลูกน้องนั่งอยู่ เลื่อนจานเค้กส้มไปไว้ตกหน้าอีแวน

“ผมไม่ชอบทานของหวานครับนาย” เลื่อนเค้กคืนให้เจ้านายซึ่งกำลังมองตามรถสปอร์ทหรูที่เด็กคนที่นายสนใจนั่งไป

 

 

......................................................

ขอเม้น ขอเม้น 😁😁😁

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว