ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุณหนูแสนไร้หัวใจ (แบธ์-เดรน)

ชื่อตอน : คุณหนูแสนไร้หัวใจ (แบธ์-เดรน)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 154

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 00:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณหนูแสนไร้หัวใจ (แบธ์-เดรน)
แบบอักษร

เธอหยิบรูปตัวเองที่แผลเต็มไปหมดทั่วตัวมาดูก่อนจะหากุญแจมาเปิดลิ้นชักที่โต๊ะทำงานของพ่อ

"คุณหนูทำอะไรน่ะครับ?" แบธ์เดินเข้ามาในห้องก่อนจะเอ่ยถามเธอพร้อมหยิบอาหารเช้ามาให้

"แค่อยากรู้ว่าพ่อเก็บอะไรไว้ก็เท่านั้นเองทำมาให้ใครน่ะ"

"ให้คุณหนูนั่นล่ะ"

"ไม่คิดว่าคนอย่างนายจะทำอาหารเป็นด้วยนะเนี้ยแพนเค้กเหรอ? บูลเบอร์รี่" เธอกินเข้าไปก่อนจะนึกอะไรแปลกๆขึ้นมา

"ไม่ได้วางยาฉันใช่ไหมเนี้ย?"

"ผมไม่ทำหรอกน่าคุณหนูมันไม่อร่อยงั้นเหรอ?"

"ไม่อร่อยเลยสักนิด.." แบธ์ทำหน้านิ่งใส่เธอก่อนที่เธอจะหันมาสนใจกับของที่พ่อเก็บสะแทน

"มีแต่รูปฉันกับแม่..แต่ไม่มีพ่อพึ่งรู้ว่าสนใจฉันขนาดนี้นะเนี้ยปกติก็โดนตีทุกวันพ่อก็ไม่สนใจใครนอกจากนังเมียน้อยนั่น"

"ผมไปหยิบน้ำให้ก่อนนะครับ" แบธ์เดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางหน้าตายสุดขีดและเห็นโชคชัยมาแอบฟังอยู่หน้าห้อง

"ที่นายทำเองเธอชอบไหมล่ะ?"

"เธอบอกว่ารสชาติห่วยแตกเลยล่ะกินไปคำเดียวก็ไม่กินอีกแล้วด้วย"

"เธอคงชอบทำอาหารเองนั่นล่ะมั้งใครทำก็บอกว่าไม่อร่อยก็ได้" แบธ์เดินไปหยิบน้ำและกลับเข้าไปในห้องก็เห็นเธอยังคงสนใจกับอย่างอื่นอยู่เหมือนเดิม

"คุณหนูไม่กินแล้วเหรอครับ?"

"ไม่อะ..มันไม่อร่อย" ตั้งใจทำให้แท้ๆมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?

"ถ้าไม่กินไม่ต้องกินข้าวนะครับวันนี้"

"ทำอาหารเองก็ได้ไม่สน"

"ใจร้ายชะมัด..." เดรนมองก่อนจะตักให้แบธ์ชิม

"ลองกินฝีมือตัวเองสินายใส่น้ำตาลไปกี่กีโล?"

"มันหวานตรงไหนน้ำตาลก็ใส่ไปนิดเดียวคุณหนูนั่นล่ะลิ้นไม่ดี"

"ไปทำงานต่อสะไปรำคาญ..." แบธ์ทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะเดินออกไปทำอย่างอื่นข้างนอกก่อนที่เธอจะรีบกินแพนเค้กนั่นทันทีที่แบธ์เดินออกไป

"ตอนแรกมันนุ่มกว่านี้อีกไม่น่าปล่อยให้เย็นเลยทำอาหารอร่อยเหมือนกันแหะ..."

 

((แอ๊ด~~~))

 

"เสือกลืมโทรศัพท์อีกไอเวร..." แบธ์เปิดประตูมาเห็นจานว่างเปล่าส่วนเธอก็ค้นของในโต๊ะอย่างไม่สนใจ

"ถ้าไม่อร่อยก็ไม่ต้องเททิ้งก็ได้นี่มันเสียดายของผมจะไม่พยายามทำอาหารอะไรให้คุณหนูแล้วล่ะตั้งใจทำมาให้แทบตาย"

"อยากกินกาแฟ..ไปชงกาแฟให้หน่อย"

"ทำเองแล้วกันนะครับ!! เพราะผมไม่ทำ" แบธ์ถือจานออกไปด้วยท่าทางหงุดหงิดส่วนเธอก็ทำหน้างงๆก่อนจะแอบเดินตามอีกฝ่ายไปเงียบๆ

"มันห่วยขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ฉันว่าไม่หรอกมั้งคุณหนูทำอาหารเองบ่อยๆใครทำให้ก็คงไม่ถูกปากหรอก" คิดมากเหรอ? คนอย่างแบธ์เนี้ยนะเอาจริง.. เดรนเผลอเดินมาจนแบธ์เห็นเลยแกล้งทำเนียนเดินลงไปข้างล่างสะแบบนั้น

"แบธ์..ชงกาแฟให้หน่อยนะ"

"ไปทำเอง!!" โกรธจริงเหรอ? เดรนทำหน้างงๆใส่

"ทำเองก็ได้.." เป็นอะไรกันแน่เนี้ย? อยู่ๆก็ทำอาหารให้กินพอแกล้งว่าไม่อร่อยก็มาหงุดหงิดใส่

"เดรน..กินเค้กรึเปล่าพี่เดชพึ่งออกไปซื้อมาเมื่อกี้เองนะ" คุณหนูนทีเอ่ยถาม

"ไม่ดีกว่าค่ะ..คุณหนู" แล้วจะหงุดหงิดแบบนั้นเพื่ออะไร? ฉันควรขอโทษเหรอแล้วบอกว่ามันอร่อยแต่แบบนั้นก็คงไม่เชื่ออยู่ดีมั้งออกไปข้างนอกดีกว่า.. เธอเดินไปที่ประตูยังไม่ทันจะเปิดก็

"คุณหนูจะออกไปไหน?"

"ไปข้างนอก"

"คุณหนูห้ามออกจากบ้านจนกว่าจะปลอดภัยนั่นล่ะ" นึกว่าจะไปไหนได้ตามใจชอบแล้วแท้ๆเพราะโกรธอยู่

"ไปได้น่าคนอย่างฉันไม่ตายง่ายหรอกถ้างั้นนายจะตามไปด้วยก็ได้"

"ผมบอกไม่ให้ไปก็คือไม่ให้ไปถึงจะไปด้วยหรือยังไงก็เถอะ" เดรนยิ้มด้วยสีหน้าที่ดูอ้อนวอนเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่แสดงให้ภาชิเห็นดูไม่ได้แสร้งและมีความสุข

"กลับเข้าห้องไปเถอะคุณหนู" แบธ์ตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่ยังคงหงุดหงิดอยู่

"น่าๆไปแปปเดียวเองขอร้องล่ะ"

 

((ตุ๊บ!!!!!))

 

แบธ์ดันเธอเข้าประตูเต็มๆ ก่อนจะทำท่าจะตบหน้าเธอ

"ถ้าตบฉันก็ตบคืนนะนี่นายเป็นหมาหรือเป็นพ่อบ่นด้วยด่าด้วยโมโหด้วย?" แบธ์ทำหน้าโมโหใส่ก่อนจะลูปหัวเธอสะแบบนั้น

"ถ้าคุณหนูตายไปอีกคนล่ะจะให้ผมทำยังไง" เดรนทำหน้างงๆก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

"ก็ไปฝังศพฉันสิ..ยากอะไร?" เดรนผลักแบธ์ออกก่อนจะเดินเข้าไปหาคุณหนูนที

"ผมว่าแบธ์ทำหน้าไม่พอใจใส่นะหรือผมคิดไปเอง?"

"ช่างเขาเถอะค่ะคุณหนู" เรื่องภาชิก็คงเป็นไปไม่ได้อีกแล้วล่ะเพราะเป็นศัตรูกันแล้วก็แค่อยากปกป้องเท่านั้นความรักล่ะคืออะไร? สรุปแบธ์ก็งอนเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัวจนเย็น..

 

((ตอนเย็น))

 

ยังไงก็ต้องแต่งงานกับแบธ์ตามคำสั่งของพ่ออยู่แล้วนี่แต่แบธ์ก็บอกไม่ได้รักเราแบบนั้นสักหน่อยหายไปไหนแล้วล่ะ...คงจะโกรธล่ะมั้งอยู่บนห้องของพ่อรึเปล่า? เธอขึ้นบันไดไปดู

"แบธ์? มาทำอะไรบนนี้?" แบธ์ทำหน้าตายใส่เธอก่อนจะชี้มีดพกใส่คอตัวเอง

"ถ้าผมตายคุณหนูคงจะมีความสุขมากเลยสินะมีความสุขที่ไม่มีคนคอยห้ามเวลาไปหามันน่ะ?" เดรนเดินเข้าไปพยายามจะแย่งมีดพก

"ทำอะไรกันแน่นายเป็นอะไรก็บอกสิ" แบธ์ถอยหลังออกก่อนจะจิ้มมีดพกใส่คอตัวเองแค่เลือดออกยังไม่ได้แทงเข้าไปแต่อย่างใด

"ในสายตาคุณหนูมีแต่มันใช่ไหม...มันมีอะไรดีนักหนาถึงได้ต้องการปกป้องมัน"

"แบธ์ฉันสั่งให้นายหยุดไม่เข้าใจงั้นเหรอ?"

"ผมไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งของคุณหนูหรอกในตอนนี้อยากพูดอะไรก่อนผมตายไหมล่ะหรืออยากด่าอะไรก็ด่าผมเลยผมมันโง่เองที่รักคนอย่างคุณหนู" เธอเงียบก่อนจะก้มหน้า

"ไม่มีอะไรจะพูดด้วยงั้นเหรอ? งั้นผมขอให้คุณหนูทำอย่างนึงก็ได้....ช่วยจูบผมทีได้ไหม?" แบธ์เดินเข้ามาใกล้เธอก่อนที่เธอจะกอดแบธ์ด้วยท่าทางที่ตัวสั่น

"ทำให้ผมได้แค่กอดงั้นสิ...ผมคงจะขอมากไปสินะ" เดรนนิ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วหอมแก้มแบธ์แล้วเธอก็ร้องไห้ออกมา

"คุณหนูร้องไห้งั้นเหรอ?" แบธ์ตกใจ(เธอไม่เคยร้องไห้เลยสักครั้งแม้กระทั่งถูกยิงหรือเสียใจมากๆเธอทำแค่โมโหออกมาแต่น้ำตามันเท่ากับคนอ่อนแอสำหรับเธอ)

"ฉันหยุดร้องไม่ได้..." แบธ์แสยะยิ้มอย่างจิตๆใส่เธอ

"ผมไม่เคยหยุดร้องไห้เรื่องคุณหนูเลยสักครั้งถึงจะบอกว่าไม่ได้รักแบบนั้นแต่ผมโกหก" เธอแย่งมีดจากแบธ์ได้สำเร็จก่อนจะปามันทิ้ง

"ต้องใช้วิธีแบบนี้เหรอนายถึงจะยอมอยู่นิ่งให้ฉันแย่งมีดได้?"

"ร้ายกาจชะมัด..."

"นายด่าตัวเองรึไงนายนั่นล่ะที่ร้าย" เธอมองอีกฝ่ายนิ่งๆก่อนจะเผลอยิ้มออกมาสะแบบนั้น

"น่าขำดีนะ...นายทำอะไรบ้าๆแบบนี้น่ะ"

"ผมไม่ได้อยากทำสักหน่อยก็แค่..ม-โมโหที่ร้องไห้นี่ของจริงเหรอ?"

"ขำนายนั่นล่ะทำอะไรบ้าชะมัด" แบธ์ผลักเธอเข้ากำแพง

"...คุณหนูจะไม่ทิ้งผมไปอีกคนใช่ไหม"

"ทิ้งอะไรล่ะ? ก็อยู่นี่ไง" แบธ์เอามือยันกำแพงทำให้เธอสะดุ้ง

"เดี๋ยว...นายจะทำอะไร?" เธอถามด้วยท่าทางตกใจ

"รักคุณหนูที่สุดเลยครับดูเหมือนคุณหนูจะลืมบางอย่างไปนะของตอบแทนน่ะ" แบธ์ประกบริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากของเธอเบาๆก่อนที่เธอจะดิ้นและพยายามผลักแบธ์ออกแต่ยิ่งดิ้นเขาก็เริ่มกัดเธอแรงขึ้นเรื่อยๆทำให้เธอต้องยอมนิ่ง

"ปล่อย!! ทำบ้าอะไรเนี้ยเจ็บชะมัด" แบธ์ทำหน้านิ่งใส่ก่อนจะเอาลิ้นเลียมุมปากตัวเองอย่างสะใจ

"อีกคำนะครับยังไม่ทันจะได้รสชาติอะไรเลยแท้ๆ"

"ไม่บอกให้หยุดไงพอได้แล้วนายจะกัดฉันทำไมเนี้ย?" แบธ์ถอดเสื้อสูทของเธอออกมาก่อนจะประกบริมฝีปากของเธอแต่คราวนี้รุนแรงกว่าเมื่อกี้มากเขาพยายามเอาลิ้นเข้าไปเก็บความหวานในปากของเธออย่างรุนแรงส่วนมือข้างนึงก็จับหน้าอกของเธอแน่น

 

((แพยะ!!!!))

 

เธอตบหน้าเขาอย่างแรงจนเขาปล่อยเธอ

"ผมจะสั่งสอนคุณหนูเองแล้วกันว่าคนเป็นเมียควรที่จะแกรงกลัวผัวแล้วผมอยากทำอะไรคุณหนูเองก็ไม่มีสิทธิห้ามสนุกดีนะที่คุณหนูแสดงสีหน้าแบบนี้เนี้ย?" เดรนทำหน้าที่ดูกลัวแต่ก็ไม่กล้าขัดขืน(เพราะรู้ว่าก็ต้องแต่งงานกับแบธ์ตามคำสั่งของพ่อ)

"นายทำฉันเจ็บนี่...ทำไมฉันจะต้องยอมด้วย" แบธ์ทำหน้าแสยะยิ้มจิตๆใส่เธออีกครั้งแต่คราวนี้เธอดูกลัวขึ้นมาทันทีก่อนที่แบธ์จะก้มลงไปถอดรองเท้าให้กับเธอ

"คุณหนูยิ่งขัดขืนมันก็ยิ่งสนุกนะเหมือนได้ทรมาณคุณหนูทีละนิดๆเลยอันนี้จะเจ็บกว่าเดิมหน่อยนะครับคุณหนู" แบธ์ถอดกระโปรงของเธอลงเหลือแต่เสื้อสีขาวและชุดชั้นในข้างในก็เท่านั้น

"ถอดเสื้อในสิครับคุณหนูหรืออยากให้ผมถอดให้?" เธอนิ่งก่อนจะจำใจถอดเสื้อในของตัวเองออก

"กลิ่นน้ำหอมพีชของคุณหนูเหรอ? หอมดีนะ" แบธ์ยื้นหน้าไปใกล้ๆเธอก่อนจะดันจนเธอติดกำแพงสุดๆ

"อ๊ากก!! หยุดนะ!! นายทำอะไรของนายน่ะ" แบธ์ใช้นิ้วเข้าไปในน้องสาวของเธออย่างแรง

"ไม่มีอารมณ์เลยเหรอเนี้ยเจ็บใช่ไหมครับคุณหนู?"

"ไม่เอา!! อ๊าห์!!!" เธอทำท่าทางเหมือนจะร้องไห้

"แฉะแล้วนะครับจะกลัวทำไมอีกล่ะกอดผมสิอย่ามองไม่งั้นจะกลัวเอานะ"

"ฉี่จะแตกอยู่แล้ว.." แบธ์ดึงกางเกงในของเธอลงเบาๆก่อนจะใช้ลิ้นเลียตรงนั้นให้เธอ

"อ๊าห์!!!!! หยุดเถอะพอแล้ว!!"

"เสร็จไวจังนะครับให้ผมสอนช่วยตัวเองไหมล่ะแต่จริงๆก็ไม่จำเป็นหรอก...ถ้าต้องการผมทำได้ทุกวันล่ะ" เดรนเอามือปิดปากนิ่งพยายามนิ่งไม่ส่งเสียง

"เดินไหวไหม? ไปที่ห้องที่พ่อจัดให้ก่อนดีกว่า"

"เดินไม่ไหว..." แบธ์อุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวมานอนบนโซฟาก่อนที่เขาจะจับหน้าอกเธออีกครั้งและเริ่มข่มขืนเธอต่อเธอไม่กล้าที่จะขัดขืนอะไร..เพราะ คำสั่งของพ่อ

ความคิดเห็น