สวัสดีค่ะ ฝากติดตามผลงานแก้วระย้าด้วนะคะ❤️

ตอนที่​ 1 : กลับมาอีกครั้ง

ชื่อตอน : ตอนที่​ 1 : กลับมาอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 103.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2563 09:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่​ 1 : กลับมาอีกครั้ง
แบบอักษร

ตอนที่ 1 : กลับมาอีกครั้ง

 

 

 

6 ปีต่อมา....

 

 

"คุณแม่ขา เหม่ออะไรอยู่คะ? รีบนอนกันเถอะค่ะพรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางแต่เช้านะคะ" เด็กน้อยแฝดน้องนามว่าปันฟ้าสะกิดเบาๆเมื่อเห็นแม่นอนนิ่งเงียบไปพักใหญ่แววตาสั่นเครือน้อยๆราวกับว่าจะมีน้ำตารินไหลลงมา

 

"อย่าพูดมาน่าปันฟ้า รีบๆนอนเสีย ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่ตื่นพี่กับแม่จะทิ้งไว้ที่นี่คนเดียว" ทอฝันแฝดผู้พี่ดุน้องสาวเบาๆ ทั้งสองคนนอนหนุนแขนแม่คนละข้างส่วนแขนเล็กๆของพวกเธอก็กอดแม่ไว้แน่นอย่างหวงแหน

 

"แม่ไม่ได้เป็นอะไร ลูกๆรีบเข้านอนเถอะนะจ๊ะ พรุ่งนี้เราต้องเดินทางอีกไกลพักผ่อนให้เต็มที่นะ"

 

"ปันฟ้ารักแม่ / ทอฝันก็รักแม่ค่ะ"

 

หลังจากเด็กน้อยสองคนบอกรัก เธอเลยก้มหอมหน้าผากไปคนละฟอด ไม่นึกเลยว่าแค่นอนนึกถึงเรื่องราวในอดีตแป๊บเดียวเด็กๆจะจับพิรุธได้เสียอย่างนั้น แม้อดีตจะเป็นแผลเป็นที่เจ็บปวดและขมขื่นมากแต่อย่างน้อยฟ้าก็ยังประทานนางฟ้าตัวน้อยๆมาเป็นของขวัญให้เธอสุขใจได้จนถึงวันนี้

 

 

'เทวิกา อัศวธานนท์ ฟางฟาง'

หญิงสาวลูกครึ่งไทยจีนเธอมีคุณพ่อเป็นชาวจีนส่วนแม่เธอนั้นเป็นคนไทยแท้ๆ เธอเป็นหญิงสาวตัวเล็กผู้ที่มีดวงหน้าหวานฉ่ำดวงตากลมโตมีขนตาเป็นแพงอนยาว จมูกโด่งสันโค้งรับใบหน้ารูปไข่ได้อย่างลงตัว ผิวกายขาวผุดผ่องประดุจดังน้ำนม ริมฝีปากจิ้มลิ้มน่ารักเข้ากับใบหน้าสวยหวานอย่างไม่มีที่ติ หากจะบอกว่าเธอเป็นตุ๊กตาบาร์บี้เดินได้ก็คงจะไม่แปลกอะไร หรือถ้าจับใส่ชุดไทยจะเปรียบเธอกับนางไม้ก็คงผิด

 

 

จากวันที่เธอถูกส่งให้มาเรียนต่ออีกซีกโลกอยู่ๆทางครอบครัวก็ได้ขาดการติดต่อไป เงินที่ส่งให้กินให้ใช้ก็หยุดชะงักไปเช่นกัน และร่างกายก็พบกับความผิดปกติเมื่อเธอไปพบแพทย์ก็พบว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์ แม้ใจบาปคิดอยากจะเอาเด็กออกแต่คุณหมอกลับบอกว่า... เธอตั้งครรภ์เด็กแฝด เธอจึงทำร้ายเด็กๆไม่ลงและตั้งหน้าตั้งตาหางานพิเศษทำเพื่อเลี้ยงตัวเองในต่างแดน

 

กว่าจะผ่านพ้นไปในแต่ละวันนั้นไม่ง่ายเลย แม้ครอบครัวที่อยู่บ้านเกิดจะไม่ได้ยากจน แต่ในเมื่อเขาตัดเธอทิ้งแล้วเธอก็ไม่อยากติดต่อเขากลับให้เป็นบุญคุณ ตั้งแต่มารดาเสียไปภรรยาน้อยก็ขึ้นเป็นใหญ่แถมน้องสาวต่างแม่ก็เชิดหน้าชูตาเป็นคุณหนูของบ้านในขณะที่เธอนั้นเป็นเหมือนส่วนเกิน และอีกสาเหตุก็คือเธอไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเธอมีลูก เพราะถ้าคนที่บ้านนั้นรู้ก็คงจะต่างพากันเหยียบย่ำดูถูกเธอเป็นแน่

 

สนามบินF

เด็กน้อยฝาแฝดสองคนสะพายกระเป๋าเป้คนละใบเดินขนาบข้างคุณแม่คนสวยไม่ห่าง ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักของทั้งสองต่างดึงดูดสายใครๆให้หันมามอง แม้ว่าจะเป็นฝาแฝดแต่พวกเธอก็เป็นแฝดคนละฝา ปันฟ้ามีหน้ามางดงามดุจดั่งเทพธิดาเหมือนเธอไม่มีผิด แต่ทอฝันกลับต่างออกไปแต่ความงดงามนั้นก็ใช่ว่าจะแพ้น้องสาวของเธอ

 

 

 

"พี่ทำไมคนที่นี่ไม่เห็นสวยเลย แม่เรานี่นางฟ้าชัดๆ" ปันฟ้ายิ้มมองผู้คนรอบข้างแล้วพูดขึ้น ตอนอยู่ต่างประเทศเธอรู้สึกว่าแม่ดูธรรมดามากถ้าเทียบกับชาวยุโรป แต่พอมาที่นี่... ผิดกันลิบลับ แม่เธอช่างงดงาม

 

"รีบเดินจ้ะ เดี๋ยวสายแล้วแดดจะร้อนนะ" ตอนอยู่ต่างเมืองเธอก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆที่ไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่ถ้าเป็นที่นี่ละก็ เทียบเคียงดาราเบอร์หนึ่งเลยก็ว่าได้

 

"เรากำลังจะไปไหนกันงั้นหรือคะ" ทอฝันมองสภาพแววล้อมที่ไม่ค่อยคุ้นชินอย่างหวาดระแวง อากาศที่นี่ค่อนข้างร้อนจัดไม่เหมือนกับเมืองที่เคยอยู่ แค่ถึงแบบนั้นเธอก็ไม่แม้แต่จะปริปากบ่นให้แม่ลำบากใจ

 

"บ้านใหม่จ๊ะ....อยู่ใกล้ๆกับโรงเรียนใหม่ของลูกแล้วก็ที่ทำงานของแม่ด้วย เดี๋ยวแม่จะพาไปพบกันคุณยายรตรีนะคะ คุณยายรตรีเป็นน้าของแม่เอง..." จริงๆคุณน้ารตรีอนุญาตให้เธอไปพักด้วยได้แต่เธอก็ไม่อยากสร้างความลำบากให้คนอื่น เงินเก็บก็พอมีอยู่นิดหน่อยคงอยู่ในเมืองที่ค่าครองชีพไม่ได้สูงมากไม่ลำบากอะไร

 

"หนูอยากไปโรงเรียนค่ะแม่... หนูอยากมีเพื่อนเยอะๆ" พอพูดถึงโรงเรียนแล้วปันฟ้าถึงกับฉีกยิ้มกว้างเธอชอบการไปโรงเรียนมาก

 

"จ๊ะๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะรีบพาไปสมัครเรียนเลย" ฟางฟางอดที่จะคลี่ยิ้มเอ็นดูลูกสาวแฝดน้องไม่ได้ เธอน่ารักแล้วก็ขี้อ้อนผิดจากพี่สาวที่ทำตัวแก่แดดแก่ลม

 

 

 

 

 

"สวัสดีค่ะคุณน้า...."

 

"โอ้วว...เด็กน้อยสองคนนี้น่ารักเหลือเกินไหนมาหายายสิลูก ชื่ออะไรกันบ้างจ๊ะ" 

รตีมองเด็กสาวสองคนเพียงแว๊บเดียวก็รู้สึกหลงรักในทันที คนหนึ่งหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มเหมือนแม่ไม่มีผิด ส่วนอีกคนก็สวยสะพรั่งไม่แพ้กัน

 

"สวัสดีค่ะหนูชื่อทอฝัน ส่วนนั่นน้องปันฟ้าค่ะ" 

ทอฝันเป็นฝ่ายแนะนำตัวแทนน้องสาวที่เอาแต่หลบอยู่ข้างหลังคนเป็นแม่ ปันฟ้าเป็นเด็กช่างจ้อแต่เธอจะจ้อเฉพาะกับคนที่สนิทด้วยเท่านั้น

 

"ไม่มัวแต่หลบสิจ๊ะปันฟ้า นั่นคุณยายรตรีไงลูก ทำตัวน่ารักๆหน่อย" 

 

"สวัสดีค่ะคุณยาย"

หลังจากโดนฝ่ามือของคุณแม่ดันหลังในที่สุดเธอก็เดินออกมายืนข้างๆพี่สาวโดยเกาะแขนไว้แน่นอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

"ไหนเล่าให้น้าฟังสิฟางฟาง ใครคือพ่อของเด็กๆกัน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมอยู่ๆพ่อของหนูถึงไปส่งหนูไปอยู่ต่างบ้านต่างเมือง"

รตรีเองไม่ได้รู้อะไรมากมายเกี่ยวกับฟางฟาง รู้ว่าเธอมีลูกก็ก่อนเธอจะกลับมาไม่กี่สัปดาห์ ก่อนนี้เจอกับพ่อของฟางฟางเขาก็เอาแต่พูดว่าฟางฟางทำตัวเหลวแหลกเป็นลูกไม่รักดี

 

"หนูไม่อยากพูดถึงมันแล้วค่ะ... " 

ถามว่าเสียใจไหมตอบได้ทันทีเลยว่ามาก! แต่ในเมื่อมันผ่านมาแล้วก็จะปล่อยให้มันผ่านไป ตอนนี้เธอมีความสุขดีกับลูกน้อยที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

 

"น้าเข้าใจแล้ว ถ้าหนูขาดเหลืออะไรติดต่อหาน้าได้ตลอดอย่าเกรงใจ ให้คิดว่าน้าเป็นแม่ของหนูอีกคนก็ได้" 

รตรีเอ็นดูเด็กสาวมาตั้งแต่วัยเยาว์เธอเชื่อว่าฟางฟางไม่ได้เหลวไหลอย่างที่ใครๆกล่าวหา และความผิดพลาดที่ฟางฟางพูดถึงก็คงไม่พ้นสองแม่ลูกนั้นสร้างเรื่อง การเลี้ยงลูกแบบผิดๆ กับการเชื่อแม่จนไม่ลืมหูลืมตา

 

 

________________________________

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว