ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ส่วนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2563 10:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ส่วนที่ 3
แบบอักษร

คนตัวสูงนั่งมองร่างบางที่สลบเหมือดไปเพราะทนไม่ไหวกับความรุนแรงของเขา.. นี่ขนาดเขายังไม่ได้ใส่ของตัวเองเข้าไป ทนจนมันปวดหนึบไปหมด

เขาไม่คิดว่ากับพนักงานทั่วไปที่เขามองว่าเรียบร้อยและดูเพอร์เฟ็คไปหมดจะได้มาทำเรื่องแบบนี้ เขาที่สนใจพนักงานคนนี้อยู่ตั้งแต่แรก ได้เปรียบจากเรื่องนี้สุดๆ

แต่เขาเองก็ไม่ได้ทีรสนิยมชอบลักหลับคนอื่น หรือทำแบบไม่ได้เต็มใจทั้งสองฝ่าย เขาจึงเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองแล้วสงบสติอารมณ์ออกมา

คนหลับผ่อนหายใจเบา คนตัวสูงค่อยๆจับคนหลับเช็ดตัวและใส่เสื้อผ้าให้เข้าที่.. เขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้กับคู่นอนคนไหนด้วยซ้ำ เมื่อเขาเสร็จกิจ เขาก็แค่อาบน้ำแล้วแยกย้าย ไม่ได้สนใจคู่นอนของตัวเองว่าจะเป็นยังไงต่อ แต่กับเนย์เป็นข้อยกเว้น..

เขาไม่รู้ว่าเนย์ผ่านมือใครมาบ้าง ถึงได้เชี่ยวชาญแบบนั้น แต่บนตัวของเนย์กลับไม่มีร่องรอยอะไรให้เห็นเลย เขาจึงคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาเป็นคนแรกของเนย์ในรอบ2วันที่ผ่านมา

เมื่อเขาใส่เสื้อผ้าให้จนเสร็จ เขาก็แบกคนตัวเล็กออกจากห้อง บอกกับเลขาให้เลิกงานได้เลย และตัวเขาก็พาคนที่ยังหลับไม่รู้เรื่องมาถึงคอนโดของตัวเอง

คู่นอนหลายคนมองว่าประธานหนุ่มคนนี้ดุเดือดและรุนแรง แต่ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับเซ็กซ์เท่าเนย์มาก่อน นั่นถือเป็นประสบการณ์ใหม่ของเขา ต้องขอบคุณความผิดพลาดของเลขาตัวเองล่ะนะ ที่ทำให้เขาได้ลิ้มลองเรื่องสนุกแบบนั้นเป็นครั้งแรก

เขาวางคนตัวเล็กลงบนเตียงอย่างเบามือ ห่มผ้าให้อย่างดี เขามองคนหลับไม่รู้เรื่องและยิ้มออกมาบางๆโดยไม่รู้ตัว.. คนตัวเล็กจะรู้หรือเปล่าว่านี่เป็นครั้งแรกสำหรับหลายๆอย่างที่เขาไม่เคยทำมาก่อน.. ไม่เคยพาคู่นอนคนไหนมาคอนโดแบบนี้.. ไม่เคยดูแลใครแบบนี้.. ไม่เคยให้ใครมานอนเตียงตัวเองแบบนี้... ที่สำคัญ

 

'จุ้บ'

 

เขาไม่เคยจูบหน้าผากใครด้วยความเอ็นดูแบบนี้...

 

เนย์

 

ผมรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าผมไม่ได้นอนอยู่ที่ห้องของตัวเอง และชุดของผมก็ถูกเปลี่ยนไปเรียบร้อย ซึ่งเป็นฝีมือใครผมก็เดาได้ไม่ยาก.. แค่ไม่คิดว่าคนแบบเขาจะทำจริงๆ

ประธานบริษัทที่ใครว่าดุและโหดนักหนาคนนั้น จะมาทำอะไรแบบนี้จริงๆเหรอ?

 

"ตื่นแล้วเหรอครับคุณเนย์?"

 

ผมหันไปมองเขาแล้วแทบหลุดขำ.. ผู้ชายตัวโตใส่ผ้ากันเปื้อนลายคิตตี้มานั่งเท้าคางกับเตียงแล้วมองผม คิดว่าตัวเองน่ารักเหรอครับคุณเด็กโข่ง?

 

"ครับ.."

 

ผมกลั้นหัวเราะตอบ

 

"เจ็บหรือเปล่าครับ?"

 

เขาถามผมด้วยสีหน้าใสซื่อ

 

"ม..หมายถึงอะไรเหรอครับ? ผมก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ฮ่าๆๆ"

 

ผมหัวเราะกลบเกลื่อน ส่วนเขาก็ยื่นมือมาจับปลายคางผม

 

"แต่หน้าคุณแดงนะครับ.. คุณน่าจะรู้ว่าผมหมายถึงอะไร..."

 

เขายิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ผมอีกครั้ง

 

"แต่ช่างมัน คุณไม่เป็นไรก็ดีครับ..ผมเตรียมข้าวเย็นไว้แล้ว ลุกมากินสักหน่อยเถอะครับ"

 

เขาเอามือมาขยี้หัวผมก่อนจะเดินออกจากห้องไป

...นี่ผมฝันอยู่เหรอ? คนๆนี้คือประธานที่ดุดันนักหนาแน่เหรอ อีกอย่างคนๆนี้ใช่คนที่...ใช่คนเมื่อกลางวันแน่เหรอ?

ผมเลิกคิดก่อนที่จะค่อยๆลุกออกจากเตียง.. ถึงจะดูเหมือนไม่เป็นอะไร แต่ผมก็ระบมเหมือนกันนั่นล่ะ

เมื่อออกมาก็เห็นเขานั่งทำงานอยู่โดยถอดผ้ากันเปื้อนเด็กโข่งนั่นออกไปแล้ว

 

"เอ่อ.. ท่านครับ"

 

ผมเดินไปสะกิดเขา

 

"เรื่องก่อนหน้านี้ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆนะครับ.. ผมไม่รู้น่ะ"

 

เขายิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้งแล้วมองหน้าผม

 

"หืม? หมายถึงเรื่องอะไรเหรอครับ?"

 

"เอ่อ.. ก็เรื่องที่...."

 

ผมรู้สึกร้อนที่ใบหน้าแล้วดันเป็นฝ่ายพูดไม่ออกซะเอง

 

"ฮ่าๆ ผมไม่แกล้งแล้วก็ได้ครับ ถือว่าเราหายกันแล้วนะ"

เขาพูดพลางขยี้หัวผม

 

"ถ้างั้น.. ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"

 

"ไม่ให้กลับครับ"

 

"..."

 

ผมมองหน้าเขาด้วยแววตาที่คิดว่าตัวเองทำให้ดูน่าสงสารได้มากที่สุด

 

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ.. มันน่าฟัดนะรู้ไหม..."

 

ผมหันหน้าหนีทันทีเมื่อเขาพูดจบแล้วเลียริมฝีปากตัวเอง

 

"ถ้างั้น.."

 

"ไม่ให้กลับครับ"

 

"..."

 

"คืนนี้คุณต้องอยู่กับผม"

 

เขายิ้มเหมือนลูกหมาอีกครั้ง

ผมเดินไปกินข้าวในครัวที่เขาบอกว่าเตรียมเอาไว้ คำพูดเมื่อกี้ทำเอาผมจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แล้วนี่สภาพผมพรุ่งนี้จะเป็นยังไงเนี่ย?

เมื่อออกมาจากครัวผมก็เห็นเขานั่งนวดขมับตัวเอง ผมที่เป็นคนชอบช่วยเพื่อนร่วมงานอยู่แล้ว ทำให้ความเป็นคนดีของผมมันทำงานอีกครั้ง

 

"ให้ช่วยไหมครับ.."

 

เขายิ้มแล้วดึงผมไปนั่งบนตัก

 

"เอ่อ.."

 

เขาเงียบ ผมก็เงียบ มีแค่รอยยิ้มบนหน้าเขาที่ยังเจ้าเล่ห์เป็นปกติ

 

"จูบได้ไหม?"

 

เขาถามเสียงแผ่ว

 

"..."

 

"ผมก็ไม่ได้ชอบบังคับหรอกนะ.. ถ้าไม่ชอบก็บอกผมก็ได้"

 

เขามองผมด้วยแววตาอบอุ่น ฝ่ามือใหญ่นั้นลูบหัวผมอย่างแผ่วเบา

 

"ได้สิครับ.."

 

เมื่อจบประโยค เขาก็ประกบปากจูบผม มันเป็นจูบที่ทำเอาผมหมดแรงดื้อๆ..

เขาใช้นิ้วของตัวเองเขี่ยน้ำลายที่ริมฝีปากของผมก่อนที่จะจับหัวของผมกดลงมาและจูบหน้าผากผมเบาๆอีกครั้ง..

 

"แค่นี้ก็ช่วยได้มากแล้ว ขอบคุณครับ"

 

เขาลูบหัวผมเบาๆ ส่วนผมที่ตอนนี้รู้สึกเหมือนวิญญาณตัวเองหลุดจากร่างไปแล้วยังคงถูกเขากอดเอาไว้และนั่งซบอกเขา

 

ผ่านมาครึ่งชั่วโมงผมก็ยังคงนั่งอยู่ในท่าล่อแหลมเหมือนเดิมไม่กล้าขยับไปไหน ส่วนเขาก็ยังคงนั่งกอดผมไว้มือนึง ส่วนอีกมือก็นั่งเขียนงาน.. นี่เขาไม่เมื่อยบ้างหรือไง?

 

"ไม่หนักเหรอครับ?"

 

ผมถามเขาเสียงเบา

 

"ไม่หนักหรอกครับ.."

 

เขาขบหูผมเมื่อตอบจบ ผมที่นั่งอยู่ท่านี้มาเกือบชั่วโมงเปลืองตัวให้เขาแทบจะทุกวินาทีเลย เดี๋ยวลูบเอว เดี๋ยวจูบ เดี๋ยวดูดคอ

บางทีผมก็สงสัยนะว่าเขาไปเก็บกดมาจากไหน..

ความคิดเห็น