Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.16 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.16 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 659

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2563 20:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.16 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ข้าวสวย talk's

2 เดือน 2 อาทิตย์ต่อมา

@P university ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ เวลา14:30น.

 

อ่า...ผ่านไปสามเดือนแล้วค่ะที่ฉันอาศัยอยู่กับเฮียน่านน้ำ ความสัมพันธ์แบบไม่มีชื่อเรียกแต่เขามักคอยย้ำอยู่เสมอว่าฉันสำหรับเขาคือ เมีย และมันก็ทุกครั้งเหมือนกันที่ฉันหลงระเริงกับคำว่า...เมีย ที่เขามอบให้ฉัน

ฉันสอบติดP universityค่ะ ตอนนี้เปิดเรียนได้หนึ่งเดือนแล้วค่ะ แน่อยู่แล้วสมองระดับข้าวสวยไม่ติดให้มันรู้ไปสิคะ

เอาจริงตลอดเวลาที่ผ่านมาสามเดือนเนี้ยทะเลาะกันแทบจะทุกวันบางครั้งเขาก็หึงฉันมากเกินไปมันมากเกินไปจริงๆนะคะ อย่างเช่นเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

 

@ย้อนกลับไปเมื่อ1อาทิตย์ก่อน

@ซุปเปอร์มาร์กเก็ตใต้คอนโด

 

"รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มไหมครับ?" พนักงานแคชเชียร์ผู้ชายผิวขาวหน้าตี๋ถามฉันมาพร้อมหน้าตารับแขกสุดๆ

"อื้อๆ ไม่ค่ะ" ฉันส่ายหัวตอบไปให้พร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนที่จะพูดตอบไป

"อ่า...คุณ...?" หืม? ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะว่าพนักงานแคชเชียร์ต้องรู้ชื่อของลูกค้าด้วย

"ข้าวค่ะ ข้าวสวย" ฉันจึงตอบไป

"คุณข่ะ....หืม?"

"เอ่อ...แหะ~" ฉันยิ้มแห้งๆพร้อมกับยกมือขึ้นไปปัดป่ายเหมือนบอกให้เขาหยุดพูดไปก่อน เขาหยุดพูดและมองหน้าฉันด้วยสายตาสงสัยแทนแต่มือของเขาก็ยังคงจัดการเช็คเงินอยู่ค่ะ

"ไม่ต้องเรียกว่าคุณหรอกค่ะ" ฉันพูดไปอย่างเกรงใจ ก็เขากับฉันอายุเท่ากันนี่คะดูจากบัตรพนักงานที่แขวนคอเขาอยู่นั่นแหละ

"อ่า...งั้นข้าวสวยเพิ่งมาอยู่ที่นี่หรอเหมือนเพิ่งเคยเห็นหน้าเลย?" เขาถามฉันมาด้วยน้ำเสียงต้อนรับลูกค้าหน่ะค่ะ

"ค่ะ" ฉันจึงตอบเขาไปเสียงเรียบ

 

โกหกค่ะ อยู่มาจะสามเดือนแล้วค่ะแต่...เฮียน่านน้ำออกไปกินข้าวกับเธอคนนั้นไงคะฉันเลยลงมาหาอะไรกิน เพิ่งได้ลงมานี่แหละ เพราะเฮียน่านแกอนุญาตไงคะ

 

"งั้นหรอครับ?" เขาถามมา

"....." ฉันไม่ตอบแต่พยักหน้าขึ้นหนึ่งทีแทนคำตอบว่า ใช่! ไปแทน

"งั้นหวังว่าเราจะได้มีโอกาสเจอกับข้าวอีกนะครับ~" ทันทีที่เขาคนนั้นพูดจบ

"เจอตีนกูก่อนไหม...!?" น้ำเสียงเย็นๆปนหงุดหงิดของผู้ชายที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ดังถามขึ้นมา

"ฮ่ะ..เฮีย...?" ฉันเอ่ยเรียกผู้ชายที่ตอนนี้หน้าของเขานั้นกำลังแสดงความโกรธออกมาทางสายตาอย่างเห็นได้ชัดจะมีใครอีกหล่ะนอกจากเฮียน่านน้ำหน่ะค่ะ

"อ่ะ นี่ค่ะไม่ต้องทอนนะคะ" ฉันพูดพร้อมกับยื่นแบงค์ห้าร้อยไปให้เขาและหยิบถุงสองถุงที่ด้านในมีของกินตุงๆเลยหล่ะนะมาและเดินไปกอดแขนเฮียน่านน้ำ

"เฮีย...กลับห้อง!" ก่อนที่ฉันจะรั้งตัวของเฮึยน่านน้ำให้ออกจากซุปเปอร์มาร์กเก็ตแต่...

"อ๊ะ! เฮียน่าน...!?" เฮียน่านน้ำก็เดินเข้าไปด้านในและตรงไปที่เคาท์เตอร์เช็คเงินพร้อมกับจับตัวฉันเดินเข้าไปด้วย

"จำใส่หัวมึงไว้ด้วยนะ...! ผู้หญิงคนนี้ของกู...อย่าเสือกมาหลีมั่วซั่วเดี๋ยวหัวจะหลุดออกจากบ่า...!" และพูดกับแคชเชียร์คนนั้นไปด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจนขนน้อยๆของฉันลุกซู่

"อ๊ะ!!"

 

หมับ!! และเขาก็กระชากแขนฉันและลากฉันออกไปทันที

 

@ห้องของเขา ห้องนอนของเขา

 

"อ๊ะ!! เจ็บนะ! ปล่อย!" ฉันบอกเขาไปเสียงหงุดหงิดเมื่อเขานั้นบีบรัดข้อมือของฉันเหมือนเขาจะบดกระดูกข้อมือของฉันให้แหลกระเอียดคามือหนาใหญ่นั่น

"กี่ครั้งแล้ว!?" ตะคอกถามมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดและแน่นอนว่าเขายังคงบีบรัดข้อมือของฉันอยู่

"เจ็บนะ!! ปล่อยข้าวเดี๋ยวนี้!! อ๊ะ!!!" อุทานออกมาเสียงหลงดังทันทีเขากระชากมือฉันเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

"ถาม!!! ก็ตอบดิ่ว๊ะ!!!?" เขาตะโกนใส่หน้าฉันในระยะประชิดฉันจึงต้องหลับตาปี๋ทันทีที่เสียงดังนั้นเอ่ยถามฉันขึ้นมา

"อะไรกี่ครั้งหล่ะ!!?" ฉันจึงถามเขากลับไป

"ลงไปยั่วไอ้พวกเหี้ยนั่นกี่ครั้งแล้ว!!?" เขาก็ยังคงถามฉันมาด้วยน้ำเสียงดังหงุดหงิด

"???" มองหน้าเขาอย่างสงสัย ใช้คำว่ายั่วเลยหรอ? เห็นฉันเป็นอะไรว๊ะ!? แถมนี่มันเป็นครั้งแรกที่เขาให้ฉันลงไปข้างล่างด้วย...จะมาถามเพื่อ!?

"ทำไม!? แค่ฉันคนเดียวมันไม่อิ่ม!!? อยากโดนคนอื่นเสียบว่างั้นเถอะ!!!" เขานี่มันชักจะมากไปแล้วนะ!!

 

เพี๊ยะะะะ!!! ฉันสบัดมือตัวเองออกมาจากการบีบรัดของเขาและก็ใช้มันตบหน้าเขาหน้าหันทันที

 

"ปากหรอว๊ะ!!? ทำไมถึงปล่อยแต่หมาออกมา!!?"  ฉันถามคนที่โมโหหงุดหงิดนี่ไปคิดว่า...ตัวเองโมโหหงุดหงิดเป็นคนเดียว?

"ฟังกันบ้างดิ่!! อ๊ะ....อื้ออออ!" เมื่อฉันพูดจบประโยคแล้วเขาก็กระชากข้อมือของฉันเข้าไปจูบ

 

ตุ่บ! ก่อนที่เขาจะผลักฉันนอนลงไปบนเตียง

 

"ไม่!! ฟังกันก่อนดิ่ว๊ะ!! อ๊ะ!! เฮียน่าน!! อ๊ายยยยย!!!" ฉันกรีดร้องออกมาทันทีที่เขานั้น...

 

แคว้กกก!!! ฉีกเสื้อเชิ้ตสีขาวของฉันออก อีกแล้วตัวที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

 

"แต่งตัวตอแหลแบบนี้ลงไปยั่วผู้ชาย...? ถือว่าได้ผลทำไมไม่ลองแต่งมายั่วผัวตัวเองบ้างหล่ะว๊ะ...!? จะได้หายคัน!!"

"ไม่!! เฮียน่านน้ำ!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!! อ๊ะ!! เจ็บขา!!" เมื่อฉันดิ้นจะหนีเขาก็ดึงขาฉันมานอนที่เดิมอีกพร้อมกับขึ้นมาทับร่างกายของฉันไว้ในทันที

 

เมื่อรู้ว่าตัวเองหมดทางหนีแล้ว...บวกกับตัวของฉันเองก็รู้ว่า...ตัวเขานั้นถ้าโกรธใครแล้วจะโกรธขึ้นสมองต่อให้น้ำตานองเขาก็ไม่สน

แต่...น้ำตาแห่งความน้อยใจก็ยังเสือกไหลออกมา มันน่าน้อยใจนะคะไม่เคยฟังฉันเลยอ่ะแถมตอนโกรธขึ้นสมองเนี้ยคำพูดแต่ละคำที่เขาพ่นออกมานั่นมันสามารถทำให้ฉันตายทั้งเป็นได้เลยนะ

เคยคิดจะหนี...แต่ก็แพ้ลูกอ้อนของเขาทุกทีเลยไม่ว่าจะกี่ทีกี่ทีมันก็ยังไม่เคยมีความคิดที่อยากจะหยุดความสัมพันธ์กับเขาสักครั้งนึง มันยังเจ็บไม่สุดเลยไม่คิดจะหยุดหรือเปล่านะ?

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

 

ฉันก็...ไม่ได้สวยอะไรมากมายขนาดนั้นนะ หึงเว่อร์เกิน บางครั้งก็หาเรื่องงอนฉันและพอฉันไม่รู้ว่างอนเรื่องอะไรก็โกรธและก็จับฉันกดทุกทีเลยหรือว่า...บางทีที่เขาง้อฉันเรื่องที่เขากลับมาไม่ตรงเวลาเขาก็ยังใช้วิธีจับกดฉันอยู่จนทุกวันนี้...ฉันไม่รู้แล้วค่ะว่าฉันควรจะทำตัวยังไง

 

"อิข้าว!!!!" เสียงของนับดาวเอ่ยเรียกชื่อฉันขึ้นมาเสียงดัง

"ห๊ะ!? อ่ะ..อะไรมึง!?" ทำให้ฉันออกจากผวังค์ความคิดของตัวเองทันทีและหันหน้าไปขานถามมันทันที เรียกซ๊ะกูตกอกตกใจหมด

"เหม่อ...อะไร?" มันถามฉันมา

"เปล่าสักหน่อยแค่คิดเรื่องงานที่คณะ" ฉันตอบมันไป

"อ๋อ...ก็นึกว่านึกถึงแต่ผู้ชาย" นับดาวพูดมา อ่ะ..อะไรว๊ะหน่ะแววตาเหมือนกับผู้ชนะนั่นอ่ะ?

"อ่ะ..อะไรมึง!? อย่างกูเนี้ยนะจะมีคนมาเอาจริงจัง" ฉันจึงต้องโกหกมันไปด้วยความคิดจริงๆที่มีต่อเฮียน่านน้ำ

"หืม? หรือจะต้องให้กูพูดชื่อดีคะ?" อ่า...อินี่ มึงชักจะรู้เรื่องของกูเยอะเกินไปแล้วนะเนี้ย...!? คงจะเป็นเรื่องของผู้ชายที่ชื่อเตโชนั่นแหละ

"พวกมึงสองตัวมีห่าไรกัน" ขิงถามพวกฉันมาด้วยน้ำเสียงสงสัยพร้อมกับหรี่ตาลงมองฉันกับอินับดาวผลัดกันไปมา

"ไม่มีอะไรเลยเว้ย!" ฉันจึงต้องพูดแก้ต่างไปก่อนค่ะ ไม่รู้จะเนียนไหมด้วยนี่สิ...

 

แต่...ขิงก็ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาอีกแต่สนใจโทรศัพท์ของตัวเองแทน

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@ใต้ตึกคณะบริหาร (ที่ประจำของพวกผม) เวลา14:50น.

 

สามเดือนผ่านไปโครตไวเลยไหมหล่ะ? ตอนนี้มหา'ลัยเปิดได้หนึ่งเดือนแล้วครับ ตอนนี้ผมกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่หน่ะครับ

สามเดือนที่ผ่านมานี้ทะเลาะกับยัยเมียเด็กแทบทุกวันจริงๆอ่ะ ไม่รู้สิครับ...ผมคิดว่ามันเป็นสีสันของชีวิตนะ

แถมตอนผมโมโหตอนผมโกรธยัยเมียเด็กและกำลังจะเอายัยเมียเด็กเนี้ยมันเหมือนผมกำลังเล่นหนังเป็นพระเอกข่มขืนนางเอกเลยว่ะเพราะยัยเมียก็ขัดขืนผมเต็มที่ทุกครั้ง เอาแบบธรรมดามันกากไปต้องเอาทั้งน้ำตาดิ่ว๊ะถึงฟิน...! เหมือนโรคจิตจังว๊ะ!? เหี้ยน่าน...?! (?) เออ! ด่าตัวกูเองเนี้ยแหละ

 

"เป็นไรวะ?" เสียงไอ้เขื่อนถามใครสักคน ผมจึงละสายตาจากหนังสือขึ้นไปมองหน้ามันและมันก็กำลังมองไอ้ทิศเหนืออยู่

"เปล่า" ไอ้ทิศเหนือตอบไอ้เขื่อนไปเสียงเรียบ ก่อนที่มันจะเล่นโทรศัพท์ต่อผมจึงก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่ออีกสักพัก

"พวกมึง กูกลับหล่ะ" ไอ้ทิศเหนือก็พูดขึ้นมา

"เดี๋ยวนี้กลับเร็วตลอด มีหญิงหรอไง" ไอ้เขื่อนถามไอ้ทิศเหนือ

"ก็มี" หืม? ใครว๊ะ? ขิงอะไรนั่นเปล่าว๊ะ?

"พามาให้พวกกูรู้จักบ้างดิ่ครับ~ เพื่อนเหนือ" ไอ้ล่ามโซ่พูดขึ้นมาบ้าง

"ก็กูยังไม่อยากให้รู้จักพวกมึง"

"หึ! กลัวไรว๊ะ?" ไอ้เขื่อนพูดเป็นการท้าทายไอ้ทิศเหนือไปครับ

"กลัว? หึ! เปล่านี่หว่า กูไปและ" มันพูดจบก็ลุกขึ้นและเดินออกจากโต๊ะ

"กูไปด้วยดิ่" ผมจึงพูดขึ้นไป

"มึงก็อีกคนเป็นห่าไรเนี้ย!? มีเมียรออยู่ที่ห้องไงว๊ะ!?" ไอ้ล่ามโซ่ถามผมมา

"เปล่า! วันนี้กูจะไปซื้อของ ไปหล่ะ" ผมพูดเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นเดินออกมาทันที

 

ผมเดินขนาบข้างมันไปแบบเงียบๆจนถึงลานจอดรถVIP

 

@ลานจอดรถVip เวลา14:55น.

 

"สัสเอ๊ย! จอดรถแบบนี้ได้ไงว๊ะ?" ไอ้ทิศเหนือสบถด่าออกมาทันทีที่มันเห็นรถมันถูกจอดซ้อนหลังอยู่

"กูกลับคอนด่ะ....เวรเอ๊ย!" และผมก็ต้องสบถตามมันไปด้วยความหัวเสีย

"จอดแบบนี้ถ้ากูเจอกูจะตบหัวใหั" แม่งเอ๊ย! เมื่อมีรถอีกคันนึงมาจอดซ้อนหลังรถผมด้วยเหมือนกัน

"มีอะไรหรือเปล่าครับ?" ยามที่เดินตรวจตาอยู่บริเวณนั้นเดินเข้ามาถามพวกผม

"รถสองคันนี้จอดขวางรถพวกผมครับ" ไอ้ทิศเหนือตอบไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"อ๋อ...งั้นรอแป๊บนึงนะครับ!" ยามคนนั้นบอกมาพร้อมกับหยิบวอออกมาและเดินไปคุย

ผมต้องหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเพื่อไลน์ไปหายัยเมียเด็กครับ

 

[Khaosuay.ay]

 

Nannam_m : ข้าวไปรอเฮียที่หน้ามอ!

Khaosuay.ay : รอหรอ? นานไหมอ่ะ?

 

อ่า...ทำไมต้องถามว๊ะ? เมียแค่บอกให้รอก็แค่รอก็จบป้ะ?

 

Nannam_m : ถามทำไม!? ถ้าไปไม่เจอเดี๋ยวรู้กัน!!!

Khaosuay.ay : เฮ้ย! แต่เฮียก็รู้ว่าข้าวเป็นหอบไม่ใช่หรอไง!? และหน้ามอรถขับผ่านไปผ่านมาตลอดฝุ่นเข้าปอดข้าวตายห่าพอดีอ่ะ!

 

เออว่ะ ก็จริงนะแต่...ทำไมต้องพิมพ์มาถึงขนาดนี้ว๊ะ!? หรือว่า...มีใครอาสาไปส่งหรือเปล่า?

 

Nannam_m : แล้วจะเอาไง!? หรือมีผัวคนที่เท่าไหร่ไปส่งอีกว๊ะ!?

Khaosuay.ay : เฮียไม่หาเรื่องทะเลาะสักวันมันจะตายห่าไหมว๊ะ!?

Nannam_m : งั้นก็บอกมาดิ่ว๊ะ!? ว่าใครอาสาไปส่ง!!?

 

เออ! แค่ตอบก็จบป้ะ!? ยัยเมียเนี้ยแหละชอบทำให้เป็นเรื่องใหญ่!

 

Khaosuay.ay : ไม่มี เออ! งั้นจะไปรอแต่...ถ้าหอบกำเริบเฮียก็งดเหมือนกัน

Nannam_m : ได้ไง?

Khaosuay.ay : ได้ไง? ถ้าหอบกำเริบข้าวก็จะกลับมาเหนื่อยง่ายและถ้าเหนื่อยง่ายแล้วเฮียก็ห้ามเอา

Nannam_m : เฮ้ย!

Khaosuay.ay : ข้าวไม่ให้เอา จบ!!!

 

เมื่อคำว่า จบ มานั่นเท่ากับยัยเมียเด็กจบการสนทนาเพราะผมเคยส่งไปแล้วแต่...ยัยเมียเด็กนี่ แม่ง! ไม่อ่านเลยครับ

วันนั้นจำได้ว่า ชะเอม โทรให้ผมไปรับที่มหาวิทยาลัยของเธอที่เธอเรียนอยู่อ่ะนะ อ่า...ผมคิดผิดครับคิดผิดที่คิดว่าเธอไม่เรียนเธอเรียนที่S universityครับ

 

@ย้อนกลับไปเมื่อ1อาทิตย์ก่อน

@P university ลานจอดรถVIP

 

Rrrrr Rrrrr Rrrrr [ชะเอม] ทันทีที่เห็นชื่อของผู้หญิงคนนั้นผมก็ต้องกรอกตามองบนด้วยความเบื่อหน่ายทันที

แต่ว่า...ยังไงๆผมก็ต้องกดรับสายเธออยู่ดีไม่งั้นแม่ผมนี่แหละที่จะแดกหัวกะบาลของผม

 

"มีไร...?" ทันทีที่ผมกดรับสายไปเสร็จผมก็ถามปลายสายไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

(น่านน้ำ! คิดถึงค่ะอยากเจอ)

"เฮ้อ~ วันหลัง..." ผมบอกเธอไปและกำลังจะยกโทรศัพท์ออกจากหู

(อย่าวางนะ!!! น่านน้ำ!!!) แต่เสียงดังแปดปรอทก็ดังขึ้นมาซ๊ะก่อน

"เฮ้อ~ มีอะไรอีก...!?" ผมเอ่ยถามไปน้ำเสียงเนือยๆติดรำคาณ

"น่านน้ำ...ชะเอมคิดถึงน่านน้ำจริงๆนะคะ...มาหาชะเอมหน่อยนะ..." น้ำเสียงเศร้าๆของเธอคนนี้ผมไม่แน่ใจเลยว่า...ผมจะสามารถเชื่อเธอได้หรือเปล่า?

"อื้ม...จะไปรับที่มอ..." พูดจบผมก็ยกโทรศัพท์ออกจากหูและกดวางสายทันที ถ้าไม่มีเรื่องนั้นอย่าหวังว่าผมจะไปหาเธอ

 

[Khaosuay.ay]

 

Nannam_m : ข้าววันนี้กลับกับเพื่อนก่อนได้ไหม?

(อ่านแล้ว)

 

อ่านแล้วแต่...ไม่ตอบเนี้ยกำลังรอคำอธิบายของผมอยู่แน่เลยว่ะ

 

Nannam_m : พอดี...เฮียต้องไปกินข้าวกับชะเอมหน่ะครับ

 

ผมจึงเลือกที่จะบอกไปตามความจริงคิดว่า...ผมจะโกหกยัยเมียเด็กหรอว๊ะ!? ผมไม่โกหกหรอกครับ

 

Khaosuay.ay : โอเค จบ!!!

Nannam_m : ข้าวจบอะไร!? อะไรจบ!?

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

 

ก็นั่นแหละครับวันนั้นจำได้ว่า...ผมกินข้าวไม่เป็นสุขเลยครับมัวแต่...มองโทรศัพท์ว่าเมื่อไหร่ยัยเมียเด็กจะอ่านและก็ไม่มีวี่แววเลยครับแต่...ให้ทำไงได้หล่ะว๊ะนอกจากต้องทนๆกินข้าวกับเธอไปอ่ะ

และพอกลับไปถึงก็ลงไปหาที่ซุปเปอร์มาร์กเก็ตและก็ดันเห็นช๊อตเด็ดเลยครับไอ้พนักงานแคชเชียร์นั่นมันกำลังหลีเมียผมแบบนี้ใครจะทนไหวหล่ะว๊ะ!? ไม่ต่อยก็ดีตายห่าและ!

 

"ใครมีปัญหาอะไรกับรถกู!?" เสียงกร่างๆเหมือนพวกอันธพาลดังขึ้นมาทำให้ผมออกจากผวังค์ความคิดทันที ไอ้เขื่อนมันยังไม่ใช้คำพูดแบบนี้กับใครเลยรู้ป้ะทั้งๆที่มันเป็นมาเฟีย?

"กูเอง" ไอ้ทิศเหนือพูดไปเสียงเรียบ

"ปีไรว๊ะ? กล้ามามีปัญหากับกูปี4อ่ะ" มันพูดมา

"ปีอะไรมันก็ไม่เกี่ยวป่ะว๊ะ? มึงควรมีมารยาทในการจอดรถหน่อยป้ะ?" ผมไม่ตอบแต่...ถามมันกลับไป

"มึง! หึ! คงจะไม่รู้สินะว่ากูลูกใคร!"

 

ผลั่ว! พูดจบมันก็ต่อยหน้าผมมาทันที

 

"อ่า...ฮึ! กูไม่รู้แล้วกูก็ไม่กลัวด้วย!!"

 

ปั่ก! ผมพูดจบผมก็ถีบยอดอกมันไปจนมันล้มลงไปนอนกับพื้น 

ผลั่วๆๆๆ! ผลั้วๆๆๆ!! และตามด้วยเข้าไปต่อยหน้ามันแบบไม่เว้นช่องว่างให้มันได้พูด

ปรี๊ดดด! ได้ยินครับแต่...มันยังไม่พอใจไงว๊ะ

ผลั่ก! ผมเตะเสยปลายคางไอ้รุ่นพี่ห่าหน้าเหี้ยนั่นจนหน้าหงายไปด้านหลังเสร็จผมก็กำลังจะเข้าไปกระทืบหน้าซ้ำ

 

"ไอ้น่านน้ำ! พอก่อนเถอะว่ะ" แต่...ไอ้ทิศเหนือก็เข้ามาล็อกแขนผมไว้ซ๊ะก่อน

"กร่างให้ถูกคนด้วยนะมึงอ่ะ แม่ง! คนยิ่งโมโหอยู่นะเว้ย!" ผมพูดไป

 

และก็สบัดตัวออกจากไอ้ทิศเหนือและเดินไปที่รถของตัวเองด้วยความหัวเสียมือหนาข้างหนึ่งเอาขึ้นมาเสยผมตัวเองขึ้นหนึ่งทีเพื่อบรรเทาอาการหัวร้อนไปครับ

 

ปิ๊บๆ ไอ้ทิศเหนือเอากุญแจรถของไอ้รุ่นพี่อวดดีนั่นมาและก็มากดปลดล็อกรถที่กั้นรถผมและแน่นอนว่า...มันได้คันนั้นแหละ

 

"เป็นไรว๊ะ โมโหเก่งช่วงนี้?"

 

ฟริ้ว~ มันถามผมมาพร้อมกับโยนกุญแจรถมาให้ผม

หมับ! ผมจึงคว้าเข้าที่กุญแจรถทันที

 

"ไม่มีไร" ผมจึงตอบมันไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ทำห่าไรอย่าคิดปิดไว้เหมือนเมื่อก่อน เพราะมึงโตพอที่จะคิดได้แล้ว อย่าทำตัวเหี้ยเหมือนไอ้เขื่อน ไม่งั้นมึงอาจจะเสียเพื่อนจริงๆคราวนี้"

"หึ! พูดเหมือนรู้เลยว่ะ" ผมพูดพร้อมกับลงจากรถของไอ้รุ่นพี่นั่น

 

ปั้ง!!! และปิดรถมันด้วยความหงุดหงิดทันที ก่อนที่ผมจะเดินมาที่รถของผม

ปิ๊บๆ และกดปลดล็อกรถของตัวผมเอง

 

"ถูก?" มันพูดพร้อมเลิกคิ้วขึ้นสูงผมจึงรู้ได้ในทันทีว่ามันกำลังถามผม

"ไม่รู้ กูไปหล่ะ" ผมตอบมันไปเพียงแค่นั้น ก่อนที่จะขึ้นรถของตัวเองและขับรถออกมา

 

ไอ้ทิศเหนือมันอ่ะ ฉลาดเฉียบอ่านออกหมดแหละ อย่าว่าแต่...เรื่องของผมเลยครับ เรื่องของไอ้ล่ามโซ่มันก็รู้ครับแต่...แค่มันไม่แน่ใจแค่นั้นเอง ผมรู้หน่า...ว่ามันอ่ะ รู้แทบจะทุกเรื่องอ่ะ

 

@หน้าP university เวลา15:05น.

 

เมื่อขับรถมาถึงหน้ามหา'ลัยแล้วผมก็เห็นเจ้าของร่างบางที่มีสถานะเป็นยัยเมียเด็กของผมในทันที อ่า...ออร่าล่อเสือสิงห์มากเลยว่ะ

ผมขับรถไปจอดตรงหน้ายัยเมียเด็กอย่างแผ่วเบาเพราะยัยเมียเด็กนี่กำลังเอามือขึ้นมาปัดควันรถที่ขับผ่านไปผ่านมาอยู่ครับ แน่...อยู่แล้วก็หน้ามอมันเป็นถนนใหญ่และก็ป้ายรอรถเมล์อ่ะ

 

"ข้าว!" ผมลดกระจกลงและเรียกยัยเมียเด็กไปครับ เธอหันหน้ามามองหน้าผมด้วยสายตาเบื่อหน่ายทันที ก่อนที่เธอจะเปิดประตูขึ้นรถมา

 

แกร็ก! ปั้ง!! อ่า...ปิดประตูซ๊ะเสียงดังเชียวโกรธอะไรผัวขนาดนี้ว๊ะ!?

 

"ไปหาอะไรกินกันไหม...ข้าว?" ผมถามยัยเมียเด็กนี่ไปและแน่นอนเธอเงียบ

"ข้าว! เป็นห่าเหวอะไรนักหนาว๊ะ!!?"

"อยากให้เป็นป้ะหล่ะว๊ะ!? เหอะ! สงสัยจะอยากให้ข้าวตายสินะ!?" พูดห่าไรว๊ะ!?

"อย่าพูดเรื่องความตาย!!" ผมพูดสั่งยัยเมียเด็กนี่ไป

"ทำไม!? เฮียจะได้ไปหาใครที่ไหนก็ได้ไม่ต้องมาคอยรับข้าวอยู่แบบนี้...ไงไม่ดีหรอ!!?"

"พูดห่าไรส่งเดช!!" ผมจึงตอกกลับยัยเมียเด็กนี่ไป

"เหอะ! ไม่ส่งเดชหรอกเฮีย...! เฮียก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่!? ว่าความหมายของคำว่าเมียที่เฮียพูดกับข้าวมาอ่ะมันหมายถึงเมียอะไร!!?" เห้อ~ ชักจะพูดไม่รู้เรื่องแล้วหล่ะว่ะ

"....." ผมเงียบและเอาลิ้นดุนกับกระพุ้งแก้มไปเพื่อระงับอารมณ์โกรธของตัวเองไปครับ

"ฮึ่ก!"

 

ควับ! ผมหันควับไปมองหน้ายัยเมียเด็กนี่ทันที เฮ้ย! ร้องไห้ทำไมอีกว๊ะ!? ยังไม่ได้ทำห่าไรเลยนะเว้ย...!

 

"เป็นอะไรอีกว๊ะ!?" ผมถามไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ฮึ่กๆ! เฮียน่านอ่ะ...ฮือออ! จะเก็บข้าวไว้เป็น! ฮึ่ก! เมียน้อย...ใช่ไหม!? จะเก็บข้าวไว้เป็นแค่...ฮึ่ก! ฮืออๆ~ นางบำเรอตัวเองใช่ไหมหล่ะ!?" เฮ้ย! ผมแสดงอะไรอย่างงั้นออกไปหรอว๊ะ!?

"ข้าว! ฟังเฮีย!!" ผมบอกยังเมียเด็กนี่ไปครับ

"ไม่! ฮึ่ก! ข้าวไม่ฟัง! จะไม่ฟัง ฮื้ออๆ~ เฮียน่านอีกแล้ว!!" ยัยเมียเด็กพูดออกมาด้วยพร้อมกับเอามือขึ้นมาปิดใบหูและก็หลับตาปี๋ไปด้วย

"....." เหอะ! จะเอางี้ใช่ป้ะ!?

 

ผมจึงเลี้ยวรถเข้าโรงแรมแห่งหนึ่งที่เป็นทางผ่านระหว่างมหา'ลัยกับคอนโดของผม

 

"ข้าว!! ฟังเฮีย!!!" ผมตะโกนบอกยัยเมียไปครับ

"ไม่!! ฮื้อออ~ ไม่มีเหตุผล ฮึ่กๆ อะไรต้องฟังอีกแล้ว...! ฮึ่กๆๆ! ฮื้อออ~ เกลียด! ผู้ชายเห็นแก่ตัว...! ฮื้อออๆ~ ฮื้อออ! แบบเฮียน่านน้ำที่สุด!!" ยัยเมียเด็กนี่จะไม่ฟังกันเลยใช่ไหม?!

 

วันนี้เป็นห่าอะไรขึ้นมาว๊ะ!? ดื้อชิบหาย...สงสัยโดนพวกเพื่อนไอ้กัสโซ่ไม่ก็ไอ้กัสโซ่เองนั่นแหละเป่าหูอะไรมาแน่นอนเลยว่ะ...!

 

"ไม่ฟังก็ไม่ต้องฟัง!!! เพราะเฮียก็จะไม่พูดกับข้าวแล้วเหมือนกันไปพูดกันบนเตียง!!!" ผมพูดเพียงแค่นั้น...ยัยเมียเด็กก็ลืมตาขึ้นมาดูทันที

"ที่นี่ที่ไหน!?"

 

แกร็ก!! ปั้ง!! ยัยเมียเด็กเปิดและปิดประตูรถลงจากรถไปในทันที

แกร็ก! ปั้ง! ผมจึงเปิดและปิดประตูลงตามยัยเมียเด็กนี่ไปทันที

หมับ! และก็วิ่งเข้าไปรวบที่เอวของยัยเมียเด็กนี่ทันทีที่ผมวิ่งไปถึงตัวเธอ

 

"ไม่!!! เฮียน่าน!!! หยุดนะ!!!" เธอร้องห้ามผมมา เมื่อผมอุ้มเธอได้ด้วยมือเพียงข้างเดียวและก็พาเธอเดินตรงไปที่ห้องทันที

"ตะโกนไปก็เท่านั้นแหละข้าว!!! เพราะเฮียขอข้าวคุยดีๆแล้ว!!! ข้าวไม่คุยเอง!!" ใช่! ผมบอกให้เธอฟังผมตั้งหลายรอบแล้วเธอไม่ฟังเอง

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ และผมก็เปิดประตูเข้าไปในห้องทันที

ฟุ่บ!!! ก่อนที่ผมจะโยนยัยเมียเด็กของตัวเองลงไปบนเตียงนอนทันที

 

"อ๊ะ!!! จุก...! อ๊ะ!! เฮียน่าน...!?" เธอเรียกผมมาด้วยน้ำเสียงดังตกใจทันทีที่ผมนั้นขึ้นไปคร่อมร่างเธอและก็...จับแขนเธอกางกดไว้กับเตียง

"....." ผมมองหน้ายัยเมียเด็กนี่ไป ก่อนที่ผมจะเลียริมฝีปากของตัวผมเองและก็ก้มหน้าลงไปหวังจะได้ชิมริมฝีปากบางชุ่มชื่นนั่น

"ฮึ่กๆ! อย่า...!" ยัยเมียเด็กหันหน้าหนีผมพร้อมเอ่ยปากขอผมหย่าอีกแล้ว!?

"ก็บอกไปแล้วไง!? ว่ายังไม่ได้แต่งงานเลยจะหย่ากันได้ยังไง...!?" ผมเอ่ยถามกวนประสาทเธอไป

"หื้มมมม~" ผมถามเธอไปเพียงแค่นั้นก็ก้มลงไปซุกไซร้ที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอทันที

"อ๊ะ!! น่ะ..นี่! หยุดนะ!!! ป่ะ..ปวดหัว!!! หยุดไง!!! อย่านะ!!!" เฮ้ย!! วันนี้ดิ้นหนักไปป้ะว๊ะ!!? ทั้งมือทั้งตีนทั้งตัวด้วย...?!

"ได้ข้าว...!!! ถ้าจะให้เฮียเล่นบทผัวโหดโหมดจับเมียเยก็ได้เฮียจะถือว่า...ข้าวขอ!!!" ผมพูดแค่นั้น ก่อนที่ผมจะจับมือทั้งสองข้างของยัยเมียเด็กกดไว้เหนือหัวของเธอพร้อมกับก้มลงไปไซร้ซอกคอนั่นต่อ

"ไม่!! ฮึกๆ!! ไม่นะ!! ฮือออๆ~ ปล่อยมือ!! ฮึ่ก! ข่ะ..อึ่ก ฮึ่กๆ ฮื้อออ~ อย่านะ!!! ปวดหัว!! ข่ะ..ข้าวปวดหัว...!!!"

 

End ep.16

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ประจำเดือนของฉันไม่มา"

"แล้วไง...?"

 

{To be continue...}

 

อิเฮียยยย!!!! น้องบอกน้องปวดหัวเว้ยเฮ้ยยย!!!!

 

อิเฮียแกหึงน้องและจับน้องกดเนี้ยฉันพอเข้าใจนะ

แต่ว่า...พอน้องจะนอยด์แกบ้างไม่ได้เลย? แกควรใช้สติในการเข้าใจอารมณ์ผู้หญิงบ้างไหมว๊ะ!? ไม่ใช่ใช้แต่อารมณ์...!

เขียนเองเกลียดเองอ่ะ...! เข้าใจฟิวส์ช้ะ? 55555

.....

 

ข้าวสวยคะ เธอคิดจะหยุดบ้างหรือยัง? หรือต้องเจ็บกว่านี้อีกหรอ!? เธอถึงจะหยุดได้...!?

.....

 

พระนางเรื่องนี้มันจะต่างกับพระนางคู่อื่นมาก คู่นี้คือ...ถ้าใครคนนึงโกรธก็ไฟกับไฟค่ะอยู่ใกล้กันชิบหายวายวอดแม่งหมดอ่ะ! 55555

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่าาา~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว