ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกมที่ 6 เรแม็กโชว์เทพ~!

ชื่อตอน : เกมที่ 6 เรแม็กโชว์เทพ~!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 510

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2563 06:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกมที่ 6 เรแม็กโชว์เทพ~!
แบบอักษร

 

 

 

คำพูดของอสูรพันธ์เด็กผู้ชายคนนี้ได้สร้างความประหลาดใจให้ผมเป็นอย่างมาก เขาบอกว่าตัวเองคือซากูมะ อสูรพันธ์ที่ผมก็เห็นกับตาแล้วว่าเขาตายแล้ว เขาเอาหัวโขกกับมีดจนมีดเสียบหัวเขาทะลุในเกมที่ 5 ต่อหน้าต่อตาผม

 

อีกอย่างนึงคืออสูรพันธ์ตนนี้ไม่ได้มีลักษณะอะไรเหมือนกับซากูมะเลยซักนิด!

 

ฮาซุย : เดี๋ยวๆๆ ตกลงเธอเป็นใครกันแน่เนี่ย ?

 

 

ซากูมะ : ผมพูดจริง ผมคือซากูมะไง

 

ฮาซุย : ซากูมะตายไปแล้ว! เขาเอาหัวเสียบมีดตายไปไง!

 

ซากูมะ : อ๋อ นั่นหนะมันเป็นร่างดักแด้ของผมครับ =3=

 

ฮาซุย : ร่างดักแด้!? 0_0

 

ซากูมะ : พลังคอมมานด์ของผมมันเป็นแบบสีแดงหนะครับ ผมสามารถที่จะสร้างเส้นใยที่มีความเหนียวและคงทนออกมาจากเขาทั้งสองข้างของผมได้ ร่างที่คุณเห็นในตอนแรกมันเกิดจากการที่ผมใช้พลังควบคุมเส้นใยตัวเองให้ร้อยกันเป็นตัวชุดเกราะแบบนั้นหนะครับ ร่างจริงของผมหนะแอบอยู่ตรวตำแหน่งหัวใจของร่างดักแด้นั้นครับตอนที่หัวของร่างดักแด้เอาหัวปักมีดลงไปผมเลยไม่เป็นไร เอาตรงๆผมยังรู้สึกเสียดายเหมือนกันนะครับ กว่าจะได้มาตัวนึงต้องใช้เวลาสามวันเลยนะครับ =3=

 

 

ซากูมะบ่นออกมาด้วยความเซ็งที่ชุดดักแด้เขามันพังไปแล้ว แต่ผมดีใจมากที่รู้ว่าเขายังไม่ตาย

 

ฮาซุย : เรื่องชุดหนะช่างมันก่อนเถอะ! ตอนนี้นายปลอดภัยแล้ว! นายรู้ไหมว่าตอนแรกชั้นแกล้งทำเป็นตีตัวออกห่างนายเพราะไม่เชื่อใจนายนะ!

 

ซากูมะ : จริงเหรอครับ ? 0_0

 

ฮาซุย : ใช่ แต่ตอนนี้ชั้นเชื่อแล้วว่านายไม่ได้เป็นคนที่ไว้ใจไม่ได้ ...นายพอจะให้อภัยชั้นได้ไหม ?

 

ซากูมะ : ...ผมไม่จำเป็นต้องให้อภัยคุณหรอก...เพราะผมไม่โกรธคุณแต่แรกแล้ว ^_^

 

 

ฮาซุย : ^_^

 

 

เรแม็ก : อ้าวๆๆ นี่หาเพื่อนใหม่อีกแล้วเหรอ ? =_0

 

ฮาซุย : อ้าวๆ~? นี่นายก็จำไม่ได้เหรอ~? ^_^

 

เรแม็ก : ?

 

 

ฮาซุย : ก็ซากูมะไง ^_^

 

เรแม็ก : หะ!? 0_0

 

ซากูมะ : หวัดดีครับ ^_^

 

ฮาซุย : แต่ไม่คิดเลยนะว่าเด็กอย่างนายจะมาลงเล่นเกมแบบนี้ด้วย

 

 

พอซากูมะได้ยินคำพูดของผมแบบนั้นเขาก็ทำหน้าไม่พอใจออกมา แต่มันเป็นหน้าไม่พอใจแบบน่ารักๆเหมือนเด็กกำลังงอนใส่ผู้ใหญ่อย่างงั้นแหละ

 

ซากูมะ : อย่ามาพูดแบบนี้นะ! ทีคุณฮาซุยเป็นมนุษย์และแก่กว่าผมแค่ไม่กี่ปียังมาลงแข่งเลย! ทำไมผมเป็นที่เป็นปีศาจที่ทั้งเก่งและเท่(ในร่างสวมเกราะ)จะมาลงแข่งไม่ได้!?

 

 

ฮาซุย : เอ้อๆ ชั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร ^_^

 

 

แต่ในระหว่างที่เรากำลังคุยอยู่กับซากูมะอย่างผูกมิตรนั้นเอง

 

 

ปึ้ง!

 

จู่ๆที่บริเวณนึงของสนามที่เราอยู่นั้นมันก็ได้มีกำแพงพุ่งขึ้นมาทันใดนั้นเอง ผมและคนอื่นๆก็ถูกจับแยกกัน ทุกคนถูกจับแยกไปอยู่ในสถานที่แห่งนึงที่มีลักษณะเป็นเหมือนสนามประลองขนาดเล็ก มีกำแพงอิฐสูงหลายฟิตล้อมรอบเราไว้สี่ด้าน ผมนั้นยังมีเซฟิสและดิบราสที่ตามติดผมมาด้วยทำให้เธอไม่ได้โดนแยกเพราะเธอเป็นผู้ช่วยผมแล้วตอนนี้ นอกนั้นก็ถูกแยกไปที่อื่นกันหมดเลย

 

เซฟิส : กะ..เกิดอะไรหนะ!?

 

ฮาซุย : ไม่รู้เหมือนกันแฮะ

 

 

ผมพูดออกมาพร้อมมองสถานที่โดยรอบ ตอนนี้พวกเราทุกคนเหมือนถูกจับแยกให้อยู่ในรวงผึ้ง สถานที่ที่เราอยู่นั้นมันมีห้องนับสิบๆติดต่อกัน และแต่ละห้องจะมีผู้ลงแข่งอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น( ถ้าไม่รวมทาสหรือคนที่ผู้เล่นเอามาเป็นตัวช่วย )

 

ปีเตอร์ : เกมนี้มีขื่อเกมว่า สู้...ตาย เกมนี้เหล่าผู้เล่นจะเจอกับคู่ต่อสู้ที่ถูกสร้างขึ้นจากจิตใจคุณ คู่ต่อสู้ของคุณจะเป็นสิ่งที่คุณเคยสู้แล้วรู้สึกยากที่สุดหรือไม่ก็อาจจะเป็นสิ่งที่คุณกลัวมากที่สุด

 

เพราะฉะนั้นขอแนะนำให้เหล่าผู้เล่นเตรียมตัวเจอศึกหนักได้

 

 

คำพูดของปีเตอร์ทำให้เราทุกคนนั้นระวังตัว แม้กระทั่งตัวผมเพราะผมก็ไม่สามารถเดาได้ว่าสิ่งที่เกมนี้จะเอามาเป็นคู่ต่อสู้ที่ผมกลัวที่สุดนั้นคืออะไร

 

 

แต่ที่แน่ๆคือทางด้านของซากูมะนั้นเขาโชคดีสุด

 

ฟู้ม~~!

 

ซากูเมะ : เหวอ!?

 

ซากูเมะอุทานออกมาเพราะจู่ๆภายในสนามต่อสู้ที่เขาอยู่ก็ได้ทีควันสีดำปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ควันนั้นลอยวนไปมาอย่างไร้ที่สุดอยู่แบบนั้นครู่นึงก่อนที่ควันนั้นจะสลายตัวเองหายไปอย่างรวดเร็วเหลือทิ้งไว้เพียงคู่ต่อสู้ของซากูมะที่โผล่ออกมาจากควันดำนั้นซึ่งมันก็คือ...

 

 

แมลงสาบ

 

 

ซากูมะ : เ*ี่ยยยย!!? 0⬜0;

 

 

เพราะด้วยความที่เกมนี้มันจะสร้างคู่ต่อสู้ที่ผู้เบ่นกลัวมากที่สุด มันจึงทำให้ซากูมะที่เขากลัวแมลงสาบมากที่สุดต้องเจอกับคู่ต่อสู้เป็นแมลงสาบตัวเล็กๆแค่ตัวเดียว

 

ในสายตาของคนอื่นอาจมองว่าเขาโชคดีที่เจอคู่ต่อสู้แบบนี้ แต่สำหรับซากูมะ

 

ซากูมะ : ยะ..อย่าทำอะไรชั้นเลยนะ~ ชั้นไม่ได้อยากทำร้ายนายนะ T^T

 

เขากลัวจนก้าวขาไม่ออกและพูดขอร้องอย่าวกับว่าแมลงสาบมันจะฟังที่เขาพูดรู้เรื่อง

 

และทันใดนั้นเอง

 

พรึ้บ~

 

เปลือกที่ด้านหลังของเจ้าแมลงสาบตัวนั้นก็แยกออกจากกันพร้อมกับที่มันได้กางปีกออกมา

 

ทำให้ซากูมะนั้นกลัวมากกว่าเดิมจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

 

ซากูมะ : อย่านะ! ไม่เอาน้าาาาา!! QoQ

 

 

... หึ่ง~~~~

 

 

และในท้ายที่สุดแมลงสาปตัวนัเนก็ออกบินและพุ่งตรงเข้ามาหาซากูมะอย่างรวดเร็ว เจอขนาดนี้จะรออะไรอีกหละครับ!!?

 

ซากูมะ : อย่ามายุ่งกัยตู~~~!! ToT

 

 

หลังจากนั้นซากูมะก็ทำการสับตีนแตกโกยหนีแมลงสาบอย่างรวดเร็ว ทำเอาปีเตอร์ที่เปิดกล้องถ่ายทำมาที่สนทมแข่งของซากูมะนั้นถึงกับเหงื่อตกและหมดคำจะพากย์ ก่อนที่เขาจะรีบเปลี่ยนช่องทันที

 

 

จนเขาได้มาอยู่ในช่องของเรแม็ก ซึ่งมันก็ได้ทำให้ตัวของเมลฟาสที่ดูน้องชายตัวเองออกโทรทัศน์อยู่ในตอนนี้มีความจริงจังในการแข่งมากขึ้น

 

เมลฟาส : เรแม็ก!?

 

 

 

ทางด้านเรแม็ก

 

เรแม็ก : ( สู้กับสิ่งที่ชั้นกลัวที่สุดงั้นเหรอ ? )

 

 

เรแม็กเหมือนเขากำลังเดาได้ว่าตัวเองนั้นกำลังจะสู้กับใคร ทำให้เขาชักดาบของเขาออกมากระชับดาบเอาไว้แน่น เรแม็กหละบตาเหมือนกับกำลังตั้งสมาธิคล้ายกับพวกนินจาที่ยืนรอ เขาเงยหน้ารับลมที่พัดมากระทบโดนอย่างแผ่วเบา

 

และในตอนนั้นเอง

 

ฟู้ม~~

 

ควันสีดำจำนวนนึงได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรแม็ก เรแม็กเปิดตามองดูไปบังบุคคบตรงหน้าที่ค่อยๆเดินออกมาจากกลุ่มควันนั้นอย่างช้าๆและทันใดนั้นเอง

 

 

??? : ทำไมแกพึ่งมาเอาป่านนี้~?

 

 

เสียงทุ่มต่ำที่แหบพร้าได้เอ่ยขึ้นขณะที่เรแม็กได้มองดูที่ผู้ที่เดินออกมาจากกลุ่มควันนั้น เป็นอสูรพันธ์เพศชายวัยกลางคน สวมเกราะที่ไหล่สีทองทาสีดำตกแต่ง มีแขนสี่แขน สวมเกราะคล้ายนักรบ ภายในดวงตา ปาก และตรงกลางฝ่ามือนั้นมีแสงสว่างสีเขียวส่องสว่างออกมาอยู่ตลอด

 

เรแม็ก : ไงครับ...พ่อ

 

 

 

 

เรแม็กได้เอ่ยเรียกอีกฝ่ายด่วยคำที่เขามักจะถูกบังคับให้เรียกเป็นประจำ

 

เมลฟาส : ซูเมน ? 0_0

 

เมลฟาสทำตาเบิกกว้างราวกับเจอผีเพราะบุคคลที่เดินออกมาเป็นคู่ต่อสู้ให้กับเรแม็กนั้นคือผู้เป็นบิดาบุญธรรมของทั้งสอง ที่ซึ่งเป็นความกลัวและเป็นสิ่งที่ตามหลอกหลอนทั้งสองพี่น้องมาตลอด

 

นามของอสูรพันธ์ตนนี้คือ ซูเมน

 

 

ซูเมน : ใครให้แกทำหน้าเศร้ากันเจ้าเด็กนี่ ? อยากให้ชั้นอารมย์เสียรึไง!?

 

ซูเมนเอ่ยถามเรแม็กด้วยน้ำเสียงที่เหมือนอารมย์เสียที่เห็นีหน้าของเรแม็กกำลังหม่นหมอง

 

เรแม็กไม่ได้สนใจคำด่าของซูเมน เขาหลับตาลงและนึกย้อนถึงวันวาน

 

เรแม็ก : ( ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกับตาแก่นี่อีก กรรมของตูจริงๆ )

 

 

ซูเมนนั้นเป็นพ่อบุญธรรมที่ในอดีตนั้นเขาเคยทำหน้าที่ดูแลเรแม็กกับเมลฟาสเพราะพ่อของทั้งสองคนนั้นตายไปแล้วและแม่ของทั้งสองคนนั้นก็ได้แต่งงานใหม่กับซูเมน แต่เมื่อทั้งสองพี่น้องถูกรับเลี้ยงต่อไปเรื่อยๆทั้งคู่ก็ได้ค้นพบความจริงว่าแท้จริงแล้วซูเมนเป็นชายแก่ขี้เมาที่ชอบทำร้ายร่างกายทั้งสองคนทุกครั้งที่โมโหจากเรื่องอะไรมาก็ตามก็จะเอามาลงที่ทั้งสองคนนี้

 

เรแม็กกับเมลฟาสต้องทนทุกข์อยู่กับอสูรพันธ์พ่อบุญธรรมคนนี้หลายปีจนในท้ายที่สุดซูเมนก็ตายเพราะอุบัติเหตุ

แต่ความหวาดกลัวและความรุนแรงต่างๆที่เขานั้นทำกับเมลฟาสและเรแม็กนั้นยังคงติดตามตัวของทั้งคู่มาตลอดจนบางคืนยังเก็บไปฝันร้ายเลยด้วยซ้ำ

 

และด้วยเหตุนี้จึงไม่แปลกเลยที่เรแม็กจะต้องมาเจอกับพ่อของเขาอีกครั้ง

 

เรแม็ก : นายไม่ใช่พ่อของชั้น นายเป็นเพียงแค่สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นในเกมนี้เท่านั้น

 

 

พอซูเมนได้ยินแบบนั้น เขาก็ทำหน้าไม่สบอารมณ์ออกมาทันที

 

ซูเมน : ไอ้เด็กโง่! ชั้น! มี! ตัวตนจริง! แกคิดว่าใครเป็นคนเอากาน้ำร้อนฟาดใส่หัวแกหละห้ะ!? ใครเป็นคนที่เรียกแกว่าลูกชู้!? ใครเป็นคนที่ทำให้แกกับพี่เป็นเครื่องระบายอารมย์ชั้นหละ!?

 

เรแม็ก : พูดจบรึยัง ? จบแล้วก็มาสู้กันได้แล้ว

 

เรแม็กกล่าวเสียงเรียบพร้อมชักดาบยาวของเขาออกมา ซึ่งพอซูเมนเห็นดังนั้นเขาก็กระตุกยิ้มมุมปากก่อนที่เขาจะยกแขนทั้งสี่ข้างของเขาขึ้น

 

ซูเมน : ถ้าแกคิดว่าจะสามารถเอาชนะชั้นได้หละก็เข้ามาเลย!

 

เรแม็ก : ฮึ้ย!

 

เรแม็กไม่รอช้าเขาสะบัดแขนตัวเองใส่ดาบของตัวเอง

 

วิ้ง~~!

 

ซูเมน : อ้าาา!!?

 

เกิดเป็นระเบิดแสงสว่างจ้าที่สาดไปทั่ว และแสงสว่างนั้นก็ได้ทำให้ซูเมนแสบตาจนยกแขนขึ้นป้องไม่ทัน และในตอนนั้นเองเรแม็กก็ได้วิ่งพุ่งอ้อมเข้าไปหาพ่อตัวเองและกำลังจะฟันดาบใส่แต่

 

ฟื้บ~! โป๋ง!!

 

เรแม็ก : อึ้ก!?

 

เรแม็กกลับพลาดเพราะพ่อของเขาได้วาดฝ่ามือจนเกิดเป็นแผ่นบาเรียโปร่งแสงขึ้นมาตามการวาดมือของเขาเป็นวงกว้าง และมันก็ได้ทำให้เรแม็กที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงชนกับแผ่นบาเรียนั้นอย่างแรง

 

ซูเมน : ฮึ เก่งกว่าตอนที่แกเป็นเด็กเยอะเลยหนิ ตอนชั้นไม่อยู่คงฝึกหนักมากเลยซิท่า

 

เรแม็ก : โธ่เว้ย ( ขนาดใช้ระเบิดแสงแล้วยังไม่ได้ผลอีกเหรอ!? )

 

 

พลังของซูเมนนั้นเขามีพลังคอมมานด์สีเขียว ที่ทำให้เขาสามารถแช่แข็งอากาศได้ หรือก็คือสามารถทำให้อากาศแข็งตัวในลักษณะโปร่งแสงได้นั่นเอง

 

ซึ่งหลังจากที่ซูเมนนั้นแช่แข็งอากาศขึ้นมาป้องกันตัวเองเสร็จแล้ว เขาก็ได้ใช้มือข้างนึงจับเข้าที่แผ่นอากาศแช่แข็งฟาดใส่เรแม็ก

 

โป๋ง~!!

 

เรแม็ก : โอ้ย!?

 

เรแม็กถูกฟาดจนกระเด็นและกลิ้งไปกับพื้น แต่เขาก็หาจังหวะเอามือผลักลงพื้นทำให้ตัวเองตีลังกากลับมาตั้งหลักได้อีกครั้ง

 

เรแม็กมองไปหาซูเมน ซึ่งซูเมนตอนนี้ก็กำลังยกยิ้มอย่างผู้มีชัยราวกับเขารู้ผลการแข่งมันจะเป็นยังไงทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ

 

ฟื้บๆๆๆ~!

 

 

ทันใดนั้นเองซูเมนก็ได้วาดมือทั้งสี่ของเขาแช่แข็งอากาศจนเป็นแผ่นโปร่งแสงแข็งทรงรียาวคล้ายกระดานโต้คลื่นโปร่งแสง ก่อนที่เขาจะขว้างแผ่นอากาศแช่แข็งแผ่นนึงใส่เรแม็ก

 

ฟิ้ว~! เรแม็ก : ย้ะ!

 

 

ปึ้ง~!

 

เรแม็กสามารถกระโดดหลบแผ่นอากาศแช่แข็งของซูเมนได้ทัน แผ่นอากาศแช่แข็งของซูเมนพุ่งไปปักที่กำแพงสนามการต่อสู้ลึก

 

เรแม็กวิ่งซิกแซกพุ่งเข้าไปหาซูเมน ซูเมนขว้างแผ่นอากาศแช่แข็งมาหาเขาอีกสองแผ่น เรแม็กหลบได้แต่เมื่อเรแม็กนั้นวิ่งเข้ามาถึงระยะประชิดตัวกับซูเมน

 

พัวะ!!

 

เขาก็ถูกซูเมนถีบจนร่างเขาหระเด็นลงไปนอนกองกับพื้น และไม่ทันที่จะให้ซูเมนก็เข้ามาแล้วเอาแผ่นอากาศแช่แข็งทุบใส่เขา

 

แต่เรแม็กก็กลิ้งหลบได้ทัน

 

ปึ้ง!!

 

แผ่นอากาศแช่แข็งกระแทกพื้นเป็นหลุม การต่อสู้ระหว่างเรแม็กกับพ่อเลี้ยงของเขาเป็นไปอย่างดุเดือดจนปีเตอร์แทบไม่อยากจะเปลี่ยนช่องถ่ายไปไหน

 

เมลฟาสที่มองดูน้องชายตัวเองสู้กับซูเมนเธอก็ทำได้แต่นั่งเอามือประสานกันและภาวนาให้น้องชายเธอปลอดภัยอยูาไม่ยอมหยุด

 

 

ซูเมน : แกมีดีแค่นี้เหรอเรแม็ก!? เอาแต่หนีชั้นเนี่ยนะ!!?

 

ซูเมนกล่าวออกมาพร้อมวิ่งไล่ตามเรแม็ก ก่อนที่เขาจะง้างแผ่นอากาศแช่แข็งเตรียมที่จะขว้างมันใส่เรแม็กแต่

 

วิ้ง~~!

 

ซูเมน : โอ้ย!? อีกแล้วเหรอวะ!?

 

 

เรแม็กสามารถหันกลับมาใช้ท่าระเบิดแสงของเขาสกัดซูเมนเอาไว้ได้ทันโดยการเอาแขนกระแทกลงกับดาบเช่นเคย

 

เมื่อซูเมนสามารถกลับมามองเห็นได้อีกครั้งเขาก็พบว่าเรแม็กนั้นได้วิ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเขาก็ได้กระโดดหมุนตัวเตะฝ่าเท้าใส่หน้าซูเมน

 

พัวะ!!

 

 

ซูเมนที่โดนเตะไปเขาก็เซไปเอามือทั้งสี่เกาะที่ผนังกำแพง ก่อนที่เขาจะหมุนตัวหลบคมดาบของเรแม็กที่ฟันลงมาหาเขาอย่างรวดเร็วและรุนแรง ทุกครั้งที่เรแม็กฟันดาบลงไปหาซูเมน

 

ดาบของเขาจะฝังเข้าไปในกำแพงเป็นรอยลึกทุกครั้งเพราะเขานั้นได้ส่งพลังความโกรธแค้นที่เขามีต่อพ่อเลี้ยงตัวเองที่เขานั้นเก็บสะสมเอาไว้

 

เรแม็กสะบัดดาบฟันใส่ซูเมน แต่ซูเมนก็สามารถเอนตัวหลบได้ก่อนจะรีบวิ่งหนี ซูเมนวิ่งหนีเรแม็กไปเรื่อยๆแต่เขาก็ได้สร้างอากาศแช่แข็งขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่เมื่อเขาได้จังหวะที่เรแม็กกระโดดพุ่งเข้ามาหาเขา

 

ซูเมน : แ*กนี่ซะ!!

 

 

โป๊ง!!

 

เรแม็ก : อึ้ก!?

 

เรแม็กถูกแผ่นอากาศตบใส่จนร่างเขาลอยกระเด็นไปอีกครั้ง แต่ในคราวนี้เรแม็กได้ลงไปกองกับพื้นโดยที่ดาบของเขานั้นก็หลุดกระเด็นไปด้วย

 

เรแม็กค่อยๆลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เมลฟาสที่ดูเหตุการณ์อยู่ก็ทำหน้าเป็นห่วงออกมาเป็นอย่างมาก

 

เมลฟาส : เรแม็ก!?

 

เรแม็ก : แค้กๆๆๆ!

 

 

ซูเมน : อะไรกันฮะเจ้าเด็กนี่...มีดีแค่นี้เองเหรอ!?

 

 

ว่าแล้วซูเมนก็ได้สะบัดเท้าไปข้างหน้า ทันใดนั้นก็เกิดเป็นกำแพงแผ่นอากาศแช่แข็งขนาดใหญ่และหนาพุ่งเข้าไปหาเรแม็กที่กองอยู่ที่พื้น

 

 

เพล้ง!!!

 

เรแม็ก : อ้ากกกกก!!?

 

 

เมลฟาส : เรแม็ก!!? Q-Q

 

 

เรแม็กถูกกำแพงอากาศแช่แข็งกระแทกใส่อย่างแรง แรงระดับที่ว่าขนาดอากาศแช่แข็งนั้นแตกกระจายออกราวกับเศษกระจก

 

เรแม็กมีสภาพร่างกายที่สะบักสะบอม เขามีเลือดไหลออกมาจากหัว กระดูกแขนซ้ายของเขาร้าวและทำให้เขารู้สึกเจ็บมากจนทำให้เขาต้องเอามือขวากุมแขนซ้ายตัวเองเอาไว้ตลอดขณะลุกขึ้นมองตรงไปที่ซูเมนที่เดินเข้ามาพร้อมแผ่นอากาศแช่แข็งสี่แผ่นในมือทั้งสี่ของเขา

 

 

ฟิ้ว~!

 

 

ปึ้ง!

 

ซูเมนได้ขว้างแผ่นอากาศไปหาเรแม็กอีกครั้ง เรแม็กจำต้องกระโดดหลบทั้งๆที่ร่างกายของเขาสะบักสะบอมแบบนั้น

 

ในตอนนี้ซูเมนสามารถเข้าไปบดขยี้ร่างของเรแม็กด้วยมือเปล่าโดยไม่จำเป็นต้องใช้แผ่นอากาศแช่แข็งเลยด้วยซ้ำถ้าหากไม่ติดเรื่องระยะห่างของทั้งสองคนตอนนี้

เพราะซูเมนนั้นมีระดับพลังอยู่ที่มิโนทอร์ lv.68

 

ซูเมน : แกมันก็เหมือนกับแม่ขอวแก เปราะบาง อ่อนแอ และมักจะถูกต้อนให้จนมุมเหมือนลูกหมูเสมอ

 

เรแม็ก : อย่ามาเหมารวมแม่ชั้นเชียวนะไอ้แก่ =_=

 

 

เรแม็กพูดกลับไปโดยไม่เกรงกลัวแม้เขาจะบาดเจ็บหนักขนาดนี้

 

ซูเมน : อะไรทำให้แกเข้ามาร่วมการแข่งนี้ ?

 

คำถามของซูเมนทำให้เรแม็กนั้นเงียบไป ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นตอบซูเมนไปตามตรง

 

เรแม็ก : เพราะผมเป็นลูกชายคนเดียวในบ้าน นับแต่วันที่คุณตายไปผมก็ให้คำสัญญากับแม่ว่าจะปกป้องพี่สาวกับแม่ แต่ผมจะทำไม่ได้หากยังไม่มีความเชื่อใจในตัวเอง ผมเชื่อมั่นว่าผมแข็งแกร่ง...ผมแข็งแกร่งมากพอที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิต แต่แล้วผมก็เจอกับคนๆนึง...คนที่เป็นมนุษย์แต่กลับพาตัวเองปีนป่ายขึ้นมาอยู่จุดสูงและเขาคนนั้นก็เป็นแรงบันดาลใจให้ผมมีความกล้าพอที่จะให้ผมไม่ถอนตัวไปกลางคันและฝ่าเกมอันตรายมาถึงด่านนี้ได้ เขาคนนั้นชื่อฮาซุย

 

เรแม็กกล่าวออกทาด้วยน้ำเสียวจริงจัง ซึ่งสิ่งนั้นมันคือความในใจที่แท้จริงของเขาและมันก็ทำให้ทุกคนที่ได้ยินนั้นรู้ได้ในทันทีว่าฮาซุยนั้นเป็นผู้ที่มอบความตั้งใจและปณิธานที่แรงกล้าขนาดนี้ให้กับทุกคนที่พบเจอเขา

 

ทั้งคิซูกิ เมลฟาส เกรด้า จิมมี่ ราเม็น อลิซ โชกุ จูเหวิ๋นก็เข้าใจดี

 

 

ซูเมน : พล่ามๆๆๆ พล่ามอยู่ได้เหมือนแม่แกเลยโว้ย!!

 

และในตอนนั้นเองซูเมนก็ได้ขว้างแผ่นอากาศมาหาเรแม็กอีกครั้ง

 

แต่คราวนี้เรแม็กได้ทำสิ่งที่แปลกออกไป

 

เขาไม่ได้หลบแต่กลับวิ่งเข้าหาแผ่นอากาศแช่แข็งนั้นทันที เขาวิ่งเข้าไปหาดาบอย่างรวดเร็วขณะที่แผ่นอากาศก็พุ่งมาหาเขาอย่างรวดเร็วและผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น

 

 

เพล้ง!!

 

 

เรแม็กได้คว้าดาบขึ้นมาฟันใส่แผ่นอากาศแช่แข็งได้ ส่งผลทำให้แผ่นอากาศนั้นแตกกระจายราวกับเศษแก้ว เสียงแผดร้องคำรามของเรแม็กดังก้องราวกับเสียงนักรบในสงคราม

 

ซูเมน : อะไรกัน!? แผ่นอากาศเรา!? หา ?

 

และทันใดนั้นเองซูเมนก็ต้องประหลาดใจมากกว่าเก่าเพราะจู่ๆร่างของเรแม็กก็หายไปหลังจากที่เขาฟันดาบใส่แผ่นอากาศนั้นเสร็จ เหลือเพียงแค่ดาบที่ตกอยู่ที่พื้น

 

ซูเมนได้หมุนตัวไปรอบๆพยายามมองหาตัวเรแม็กและทันใดนั้นเอง จู่ๆดาบของเรแม็กที่ตกอยู่ที่พื้นตอนแรกก็ค่อยๆลอยขึ้นเหนือพื้นอย่างเงียบๆก่อนที่จู่มันจะพุ่งเข้าหาซูเมนอย่างรวดเร็ว

 

เป็นจังหวะเดียวกับที่ซูเมนหันหน้ามาและทำให้เขาถูกดาบเสียบทะลุท้องโดยไม่ทันตั้งตัวทันที

 

ฉึก!!

 

ซูเมน : อั้ก!?

 

ดาบนั่นแทงทะลุมายังด้านหลังของเขา ในระหว่างที่ซูเมนกำลังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นั้นเขาก็ได้เงยหน้าขึ้นและทำให้เขามองเห็นบางสิ่ง

 

เมื่อจู่ๆก็ได้ค่อยๆปรากฏร่างของดาร์คเอลฟ์ที่ผิวหนังนั้นมีลักษณะที่ดูโปร่งแสงก่อนที่มันจะค่อยๆกลับมามีสีผิวเหมือนเดิม และปรากฏเป็นตัวของเรแม็กเอง!

 

เขาสามารถหายตัวได้!!?

 

 

ซูเมน : แกหายตัวได้!!?

 

 

เรแม็ก : ใช่ พลังของชั้นมันเป็นระเบิดแสง ซึ่งนั่นก็หมายความว่าพลังคอมมานด์สีแดงของชั้นมันเกี่ยวกับการที่ร่างกายของชั้นมันสามารุหักเหแสงได้ ที่ต้องทำก็แค่ตั้งสมาธิให้ดีพอและใช้พลังในระดับที่เบาบางก็จะทำให้ชั้นสามารถหักเหแสงได้จนทำให้ร่างกายชั้นล่องหน

 

 

ซูเมน : 0_0

 

 

เรแม็ก : แกอาจแช่แข็งอากาศได้ แต่ชั้นสามารถทำให้ตัวเองเป็นส่วหนึ่งกับอากาศได้เว้ย =_=

 

พูดจบเรแม็กก็ดึงดาบออกจากท้องของซูเมนแบบไร้ปรานีจนทำให้เลือดสีแดงของซูเมนพุ่งออกมาก่อนที่ร่างของซูเมนจะค่อยๆเอนตัวล้มตึงลงกับพื้นและแน่นิ่งไปในท้ายที่สุด

 

เท่ากับว่าเรแม็กสามารถผ่านเกมที่ 6 ไปได้และเขาก็ยังค้นพบพลังใหม่ของตัวเองด้วย

 

สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นได้สร้างคสามอัศจรรย์ตาให้เหล่าคนดูเป็นอย่างมาก และในตอนนั้นเองน้ำตาของเมลฟาสก็ได้ไหลรินออกมาพร้อมกับที่เธอไปจูงมือแม่ของเธเมาดูโทรทัศน์ด้วย

 

เมลฟาส : แม่ดูซิค่ะ~ ฮึกๆ น้องชายเราทำได้แล้วค่ะ~ ฮึก ^_^-

 

 

 

ส่วนทางด้านของฮาซุย

 

ผมยืนรอคู่ต่อสู้ที่จะมาสู้กับผมอยู่นานแล้วแต่กลับไม่ใครมาเป็นคู่ต่อสู้ผมเลย

 

ฮาซุย : คุณปีเตอร์~! แล้วคู่ต่อสู้ผมหละ~!?

 

 

เซฟิส : คู่ต่อสู้นายไปเข้าห้องน้ำอยู่รึเปล่า ?

 

 

ฮาซุย : ...

 

 

เซฟิส : แค่เสนอความคิดเห็นเฉยๆ =3=;

 

 

ฮาซุย : คุณปีเตอร์! ถ้าผมไม่ได้สู้แล้วใครจะทำให้ผมผ่านเกมนี้หละครับ!?

 

ปีเตอร์ : ใจเย็นก่อนนะพวก ขอดูก่อนนะ รู้สึกว่านายจะได้คู่ต่อสู้แบบ vip หนะ

 

ฮาซุย : vip ?

 

ปีเตอร์ : คู่ต่อสู้นายคือ...โอ้

 

 

จู่ๆปีเตอร์ก็เงียบไปก่อนที่เขาจะอุปทานออกมา ทำให้ผมสงสัยและถามเขาไปอีกรอบ

 

ฮาซุย : ฮัลโหล~? คุณปีเตอร์! ผมต้องสู้กับใคร!?

 

 

พัวะ!!!

 

 

ฮาซุย : โอ้ย!?

 

ไม่ทันที่ผมจะได้ตั้งตัวทันใดนั้นก็ได้มีใครไม่รู้พุ่เงข้ามาไรเดอร์คิกใส่ผมจนทำให้ร่างของผมกระเด็นตามแรงเตะไปทันที

 

เซฟิส : ฮาซุย!!?

 

ทั้งดิบราสและเซฟิสก็พากันวิ่งเข้ามาหาผมด้วยความเป็นห่วง ผมค่อยๆลุกขึ้นใบหน้าข้างขวาของผมที่โดนเตะไปมันชาไปหมดและเมื่อผมมองไปยังคนที่เตะผมซึ่งตอนนี้กำลังคุกเข่าอยู่ที่พื้น ก็ทำให้ผมรู้สาเหตุแล้วว่าทำไมปีเตอร์ถึงต้องอุปทานว่า"โอ้"

 

 

เรบิโกะ : หวัดดีผู้สยบเดียบรอส!! ขอโทษที่ให้รอนาน!! ชั้นมีชื่อว่าเรบิโกะ!! เป็นเกียรติมากที่ได้มาสู้กับผู้แข็งแกร่งแบบนาย!!

 

 

ฮาซุย : ....โอ้ =_=;

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว