มารหัวใจ (ลงให้อ่านฟรีจนจบ NC18+)
ทายาทของบดินทร์บริรักษ์
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ทายาทของบดินทร์บริรักษ์

ในตึกสีขาวกลางเมืองใหญ่ ร่างสูง 187 เซนติเมตร ผิวขาว สวมชุดกราว

กำลังใช้สายตาผ่านเลนใต้กรอบแว่นสี่เหลี่ยมจ้องมองร่างของผู้ป่วยที่กำลังพักฟื้นหลังการผ่าตัดหัวใจ

และตรวจดูอาการ จากนั้นก็หันหน้าไปบอกกับญาตของผู้ป่วยด้วยใบหน้าที่ยิ้มสดใส

"เดี๋ยวพ่อหนูก็ฟื้นแล้วนะคะคนเก่ง ต่อไปนี้ก็ทำตามสัญญาด้วยนะคะ"

เด็กหญิงวัย 10 ขวบ ยิ้มรับอย่างดีใจและตอบกลับไปปนเสียงสะอื้น

"ขอบคุณพี่หมอมากนะคะ ต่อไปน้องมายจะไม่ร้องไห้แล้วค่ะ หนูจะเป็นเด็กดี และเชื่อฟังพ่อแม่ทุกอย่างค่ะ"

"ดีมากค่ะ ยังไงก็อย่าเพิ่งกวนคุณพ่อนะคะ ให้คุณพ่อพักผ่อนก่อนนะ" หมอบอกอย่างเอ็นดู

"โอเคค่ะ พี่หมอสุดหล่อและใจดี ว่าแต่พี่หมอชื่อไรคะ"

เด็กน้อยทำหน้ารับทราบ และถามออกไปด้วยความอยากรู้ชื่อ

"พี่ชื่อ ธี ค่ะ"

หมอหนุ่มตอบคำถามเด็กน้อยและหันหน้าไปคุยกับหญิงสาวที่ยืนข้างเธอ

"ค่ารักษาพยาบาลไม่ต้องกังวลใจไปนะครับคุณน้า ผมจัดการให้เรียบร้อยแล้ว อยู่ห้องนี้ได้ตามสบายครับ"

"ขอบคุณนะหมอ ที่ช่วยเหลือน้า บุญคุณครั้งนี้น้าจะไม่ลืมเลย"

แม่ของเด็กน้อยตอบรับพร้อมทั้งน้ำตา

"ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจช่วยอยู่แล้วครับ ผมต้องไปก่อนนะครับ ผมมีงานต่อ มีอะไรก็กดปุ่มนี้ได้ตลอดเวลา"

คุณหมอเดินไปชี้ที่กดข้างเตียงคนไข้ จากนั้นก็หันมาบอกเด็กหญิงตัวเล็ก

"พี่ไปก่อนนะคะ น้องมาย ไว้พี่จะมาเยี่ยมใหม่ค่ะ"

เด็กหญิงยกมือขึ้นมาไหว้ลา

"น้องมายขอบคุณพี่หมอธีนะคะ"

เขายื่นมือมายีหัวเด็กน้อยแล้วเดินไปเปิดประตูห้องออกไป

ระหว่างที่เดินออกไปนั้น สาวๆพยาบาลก็ต่างพากันเม้าท์คุณหมอสุดหล่อตลอด

"นี่ๆ รู้ยังคุณหมอธีของเราอะ ออกค่ารักษาพยาบาลให้คนไข้อีกแล้ว"

พยาบาลคนที่ 1 ที่อยู่เค้าเตอร์พูด เมื่อเขาเดินผ่าน

"ไม่แปลกใจเลย ทำไมท่านประธานถึงรักและชื่นชมขนาดนี้"

พยาบาลคนที่ 2 ที่อยู่เค้าเตอร์พูดขึ้นมา

"ใช่ๆ นอกจากหล่อแล้วยังใจดี ใจบุญ สมควรเป็นพ่อของลูกอะเธอ"

พยาบาลคนที่ 3 ที่อยู่เค้าเตอร์พูด

"เสียใจด้วยจ้ะ หมอธี ศัลยแพทย์หัวใจ หัวใจไม่ว่างแล้วจ้าาาาาา"

คุณหมอสาวสวย นามว่า 'ไพลิน พิมายใจ'

เพื่อนสาวคนสนิทของหมอหนุ่มเดินผ่านมาได้ยิน เลยพูดแทรกขึ้น

"ใครอะเป็นผู้หญิงที่โชคดีคนนั้นอะหมอลิน" พยาบาลคนที่ 3 พูด

"เดี๋ยวคืนนี้ก็รู้เอง เธอคงมาแสดงความยินดีกับแฟนตัวเองกับความสำเร็จของโครงการ รักนี้เพื่อคนไกล💗 แน่นอนจ้ะสาวๆ"

ไพลินตอบไปแบบยิ้มๆ และเดินไปหาคนที่ถูกกล่าวถึงในบทสนทนาที่ห้องพักของเขา

ก็อก ก็อก ก็อก ไพลินเคาะประตูห้องเพื่อบอกให้คนข้างในรู้อย่างมีมารยาท

และเปิดประตูเข้าไปหาแพทย์หนุ่มที่กำลังนั่งเอนหลังหลับตาอยู่ที่เก้าอี้ทำงานหลังโต๊ะ

"ไง คุณหมอคนเก่ง วรธี นิมิตรจันทรา ได้ข่าวว่าใจดีแจกตังค์อีกแล้วเหรอจ้ะ"

ยืนกอดอกจ้องและถามออกไป

"เราไม่ได้แจก แค่ต้องการช่วยเท่าที่เราทำได้อะลิน"

เขาลืมตามาแล้วนั่งตัวตรงตอบเพื่อน

"จร้า ช่วยได้ไม่มีปัญหาอยู่แล้วว่าที่ประธานโรงพยาบาลเลยนี่"

ไพลินตอบออกไปแบบแซวๆ

"เราไม่ได้เป็นสะหน่อย อย่าแซวเลย ว่าแต่มาถึงห้องนี้มีอะไร"

วรธีถามกลับไปด้วยสีหน้าสงสัย

"มาเตือนจ้ะ ท่านประธาน หรือคุณอาหมอกฤษ ของนายให้มา ท่านบอกว่ากลัวธีลืม กลัวธีไม่ไป"

ไพลินตอบให้วรธีหายสงสัย

"ไม่ลืมหรอก คุณอาท่านย้ำตลอดเวลาที่เจอกันว่างานนี้ต้องไป"

วรธีตอบออกไปแบบหน่ายๆ

"งั้นก็เจอกันตอนเย็น ไปละบาย"

ไพลินยกมือมาโบกลาแล้วออกจากห้องไป

หลังจากไพลินออกไป วรธีก็โทรศัพท์หา อชิตา รัตนวงศา แฟนสาวของเขาทันที

รอสายแปบหนึ่งเสียงหวานก็ลอยมา

["ว่าไงคะพี่หมอ"]

"ตาครับเย็นนี้ จะให้ผมไปรับที่โรงแรมของตาเลยไหมครับ" วรธีตอบด้วยเสียงอ่อนนุ่ม

["ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวตาให้คนขับรถที่บ้านไปส่งค่ะ เจอกันที่งานนะคะธี"]

อชิตาตอบกลับมาพร้อมกับเลือกของขวัญสุดพิเศษให้ชายหนุ่มเจ้าของสายอยู่

"โอเคครับ เจอกันที่งานนะครับ คิดถึงนะครับ"

วรธีบอกไปด้วยถ้อยคำหวานซึ้ง ทำเอาปลายสายอย่างแฟนสาวเป็นต้องยิ้มออกมา และบอกกลับมา

["คิดถึงเหมือนกันค่ะ"] และวางสายไป

ณ งานเลี้ยงเฉลิมฉลองกับความสำเร็จกับโครงการ รักนี้เพื่อคนไกล💗

ในค่ำคืนนี้ เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย คุณหญิง คุณนาย ผู้หลักผู้ใหญ่ ที่ทำงานด้านการกุศล

นักธุรกิจด้านการแพทย์ และนักข่าวอีกมากหน้าหลายตา รวมถึงประธานโรงพยาบาลเอกชนบดินทร์บริรักษ์อย่างคุณหมอกฤษ บดินทร์บริรักษ์

ซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะสำหรับประธานในงานวันนี้อย่างมีความสุข

เขาคือคนที่เลี้ยงดูวรธีมาตั้งแต่วรธี 12 ปี และหมายหมั้นปั้นมือให้วรธีเรียนแพทย์และได้เป็นหมออย่างทุกวันนี้

รวมถึงพยายามให้วรธีมามีส่วนร่วมในการบริหารโรงพยาบาลแห่งนี้ และวรธีก็ทำมันออกมาได้อย่างน่าภาคภูมิใจในทุกเรื่อง

และยังเป็นที่รักของคนไข้และพยาบาลเพื่อนคุณหมอทุกคน

ตอนนี้เขามองไปยังเวที ดูเด็กหนุ่มที่เขาปั้นมากับมือกำลังพูดเกี่ยวกับความสำเร็จของโครงการ และหันมาทางเขา

"และโครงการนี้ จะไม่ประสบความสำเร็จเลยถ้าไม่มีคุณหมอกฤษ บดินทร์บริรักษ์ หรือท่านประธานของเรา ขอเรียนเชิญท่านขึ้นมากล่าวอะไรหน่อยนะครับ"

วรธีพูดและส่งยิ้มมาให้กฤษ กฤษเดินไปที่เวที และวรธีก็รีบเดินมายื่นมือมารับตอนก้าวขึ้นเวธี

"ผมดีใจ ที่โครงการนี้ของพวกเราทุกคนประสบความสำเร็จ และก็ขอบคุณหมอวรธี

ผู้คิดและเสนอโครงการนี้ขึ้นมาทำให้เราได้ส่งแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ และเครื่องมือที่ทันสมัยออกไปช่วยเหลือพื้นที่ขาดแคลนและห่างไกล

และที่สำคัญขอบคุณทุกท่าน ณ ที่นี้ที่ช่วยบริจาคและสนับสนุนมากๆครับ"

กฤษกล่าวด้วยความทราบซึ้ง แล้วหันไปมองหน้าของวรธีเล็กน้อย และกล่าวต่อ

"และตอนนี้ผมก็คิดว่า บดินทร์บริรักษ์ ของเราน่าจะมีคนรุ่นใหม่ไฟแรงอย่างวรธีมาดูแลต่อจากผม หวังว่าทุกคนคงเห็นด้วย และขอบคุณครับ"

สิ้นเสียงกฤษ ทุกคนต่างลุกขึ้นและปรบมือแสดงความยินดีกับก้าวใหม่ของบดินทร์บริรักษ์

ในขณะที่วรธีทำหน้าเหรอหรา แต่ก็ยิ้มรับอย่างมีมารยาท และก้าวลงมาจากเวทีพร้อมกับกฤษ

พอลงจากเวทีปุบวรธีก็เจอกับสาวสวยในชุดเดรสเเปิดไหล่สีชมพูอ่อนความยาวเลยเข่าขึ้นมานิดหนึ่ง

ผู้เป็นเจ้าของหัวใจพร้อมดอกไม้ช่อโตยืนรอแสดงความดีใจ

"ยินดีกับประธานคนใหม่นะคะ"

อชิตาบอกออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส

"ขอบคุณตานะครับ"

พูดพร้อมกับเดินไปรับช่อดอกไม้ และจัดแจงพาอชิตาไปนั่งด้วยกัน

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างมีความสุข และก่อนกลับวรธีกับอชิตาโดนนักข่าวขอสัมภาษณ์เล็กน้อยๆ ถึงเรื่องความสำพันธ์ของทั้งคู่ และถ่ายรูปคู่รักสุดหวานซึ้ง

จากนั้นเขาก็ขอไปส่งอชิตา แล้วกลับมายังบ้านบิดนทร์บริรักษ์เพื่อคุยกับฤษอีกครั้งเรื่องตำแหน่งประธาน

รถของวรธีแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถ และเปิดประตูก้าวลงจากรถเข้าบ้านทันที

ขณะเดินเข้าไปเจอนมแจ่มซึ่งเป็นแม่นมของคุณหนูบ้านนี้และเลี้ยงเขามาด้วย ยืนรอเขากลับบ้านทุกครั้ง

"สวัสดีครับนมแจ่ม นมแจ่มควรไปนอนได้แล้วมันดึกแล้วครับ"

วรธีพูดกับนมอย่างนอบน้อมเคารพและรักใคร่

"นมเป็นห่วงคุณหมอ ถ้าคุณหมอยังไม่กลับนมก็นอนไม่หลับ"

นมแจ่มคุยกับผมพร้อมกับสายตาที่เป็นห่วง

นมแจ่มเรียกผมว่าหมอตั้งแต่ผมเลือกเรียนแพทย์ตามความต้องของอากฤษ

"ผมกลับมาแล้ว นมสบายใจได้ ไปนอนได้แล้วนะครับ"

"ค่ะหมอ" จากนั้นนมก็เดินจากไป

วรธีรีบก้าวขึ้นไปชั้นสองของบ้านมุ่งตรงไปยังห้องอากฤษ

ผมเคาะประตูสามครั้ง ก็อก ก็อก ก็อก

"เข้ามาได้"

กฤษบอกมา และวรธีก็เปิดประตูเข้าไป

"คุณอาครับผมขอคุยด้วยได้ไหม"

วรธีมองไปที่กฤษ และกฤษก็พยักหน้าตอบ

"ผมไม่อยากรับตำแหน่งประธานโรงพยาบาล"

วรธีพูดออกไปตามความจริงในใจ

"อารู้ที่เราไม่อยากรับเพราะกลัวเรื่องยายนาใช่ไหม"

กฤษตอบมาด้วยสายตานิ่งไม่กังวลอะไร ผิดกับผมที่โคตรกังวลเลย

"ครับ คุณอาก็รู้ว่า คุณนาเธอหวังกับโรงพยาบาลนี้มาก เธอไม่มีทางยอมแน่ และเธอก็ไม่ปล่อยผมไว้แน่"

วรธีตอบด้วยความกังวลใจอย่างมาก

"ธีก็น่าจะรู้ทำไมอาถึงให้ธี ไม่ให้ยายนา เพราะยายนาไม่ได้เป็นหมอ ไม่ได้จบบริหาร

ยายนาเรียนออกแบบ และล่าสุดยายนาก็ไม่คิดจะมาสนใจงานหรือศึกษางานในโรงพยาบาลเลย

เอาแต่เที่ยวเล่น มีข่าวเสียหายบ้าง ควงผู้ชายเป็นว่าเล่น ดีนะที่อยู่ต่างประเทศตอนนี้ ไม่งั้นคงดังกระฉ่อน

ดีนะที่อาตามปิดข่าว ถ้าคนในทีมบริหารโรงพยาบาลรู้ต้องไม่ยอมแน่ คงเอาเรื่องนี้มาเล่นงานอา

ทำไมอาถึงให้ธีเรียนหมอ ธีก็น่าจะรู้ ไม่งั้นอาคงไม่ขอร้องให้ธีเรียนหมอหรอกนะ"

กฤษบอกทุกความตั้งใจออกมาให้ผมฟัง ซึ่งวรธีก็รับรู้มาตลอด

"ผมเข้าใจ แต่ผมก็กังวลใจอยู่ดี"

วรธีตอบออกไปด้วยหน้าตาเคร่งเครียด

"ธีไม่ต้องห่วง ถึงยายนาจะไม่ได้เป็นประธาน แต่หุ้นส่วนของอา อาก็จะยกให้น้องทั้งหมด

อาจะคุยกับยายนาเองเรื่องนี้ ธีไม่ต้องกังวลไป" กฤษพูดและเดินมาตบที่ไหล่กว้างของวรธี

แล้ววรธีก็พยักหน้ารับรู้แล้วเดินออกมา เพื่อไปยังห้องนอนของตน

เมื่อวรธีเข้ามาในห้องนอนก็ต้องล้มตัวลงนอนเอามือก่ายหน้าผากและนึกในใจว่า

ถ้าคนอย่าง นารารักษ์ บดินทร์บริรักษ์ รู้เรื่องจะเกิดอะไรขึ้น

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น