ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ผ่านเกมที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 510

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2563 07:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผ่านเกมที่ 4
แบบอักษร

 

 

 

ฮาซุย : ฮะๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ! ^_^

 

 

ผมได้ส่งเสียงหัวเราะออกมาราวกับพึ่งจะได้สัตว์เลี้ยงตัวแรกในชีวิตซึ่งมันก็อาจจะเป็นจริง

 

เดียบรอสตัวนี้เป็นตัวเดียวกันกับที่ผมเจอและช่วยมันในครั้งที่แล้วสังเกตุได้จากเขาของมันที่หักไปข้างนึง ใครจะไปคิดหละว่ามอนเสตอร์ที่ดุร้ายอย่างเดียบรอสจะยอมให้คนมาสัมผัสจมูกมันโดยง่ายแบบนี้

 

เดียบรอสมันหลับตาพลิ้มลง ผมหันไปมองโชกุซึ่งเธอก็ทำหน้าประหลาดใจออกมาที่เห็น ผมกวักมือเรียกให้เธอมาเอามทอจับหัวมันด้วย เธอก็ยอมเดินมาแล้วเอามือวางบนหัวมันอีกคนอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล

 

ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึเนถูกฉายออกทางโทรทัศน์ถ่ายทอดสดไปทั่วทำให้ทุกคนมองเห็นภาพเหตุการณ์น่าอัศจรรย์ใจที่เกิดขึ้น ทุกคนพากันตาเบิกกว้างออกมา

 

ปีเตอร์ถึงกับพากย์เหตุการณ์ต่อไม่ถูก คิซูกิ โนเว็น วิคตอเรีย เรบิโกะและแบนชีก็พากันตกตะลึง

 

แบนชี : นี่มัน...ได้ยังไงกัน ?

 

 

แบนชีเอ่ยออกมาด้วยความไม่เข้าใจ และในระหว่างนั้นเองเจ้าเดียบรอสมันก็ถอยหัวออกจากมือเราปละมันก็ไม่มีท่าทีจะทำร้ายเรา

 

ฮาซุย : ...ดีใจที่ได้เจอนายอีกครั้งเพื่อนเก่า ^_^

 

 

เดียบรอส : ...

 

 

ฮาซุย : เดียบรอส เราจำเป็นต้องให้นายช่วย เราต้องตามหามอนเสตอร์ที่ถูกส่งมาเหมือนนาย มีอยู่ตัวนึงที่จะมีกุญแจอยู่ในร่าง เราต้องหามันให้เจอก่อนที่จะหมดเวลาที่กำหนดไว้ นายพอจะช่วยหน่อยได้ไหม ?

 

 

แบนชี : ฮึๆ ( เจ้าโง่ คิดได้ยังไง ? ไปขอความช่วยเหลือจากมอนเสตอร์คิดว่ามันจะฟังคำขอรู้เรื่องเหร.. )

 

 

เดียบรอส : ฮึ่ม~ ^_^

 

 

ทันใดนั้นเองเดียบรอสก็ได้วางปีกลงกับพื้นเป็นทางให้ผมกับโชกุขึ้นไปขี่หลังมันได้

 

ฮาซุย : ขอบคุณที่เข้าใจนะ! มาเร็วเข้าโชกุ! มันจะพาเราบินไป! ^_^

 

 

แบนชี : 0⬜0 !? ( รู้เรื่องเฉย!? )

 

 

ผมได้ขี่หลังเดียบรอสกับโชกุ หลังจากที่ขึ้นขี่เรียบร้อย เดีบบรอสมันก็สยายปีกออกกว้างพร้แมส่งเสียงคำรามออกมา ไม่นานมันก็กระพือปีกบินขึ้นสูงอย่างรวดเร็วและมุ่งหน้าพาเราสู่ชัยชนะโดยง่าย

 

เดียบรอสมันบินเร็วมากทำให้แรงลมเย็นๆพัดเข้าใส่หน้าผมกับโชกุเย็นสบาย ผมของเราทั้งคู่พริ้วไสวขณะนั่งอยู่บนตัวมัน

 

ฮาซุย : โว้ว! ช้าๆลงหน่อยก็ได้เดียบรอส! ไม่ต้องเร็วนัก!

 

 

ผมร้องออกมาเพราะรู้สึกเหมือนกำลังจะตกลงจากหลังมันแต่โชคดีเพราะด้วยความที่มันบินมาด้วยความเร็วระดับนี้จึงทำให้แค่แป๊บเดียวก็ถึงที่หมาย เดียบรอสได้ร่อนลงพื้นและในที่นั้นก็ได้มีมอนเสตอร์ตัวนึงยืนอยู่

 

มันเป็นมอนเสตอร์ที่มีลักษณะเหมือนงูสีเขียวสด ตัวใหญ่มากพอที่จะเขมือบวัวได้ทั้งตัว นัยตาไร้ซึ่งอารมย์หรือตาดำ ปากฉีกกว้างอย่างน่ากลัว และในปากก็มีคมเขี้ยวที่แหลมคมอยู่จำนวนมาก

 

 

 

 

ฮาซุย : อ๋อ~ เจ้าตัวนี้เหรอ ?

 

ผมเอ่ยออกมาขณะเดินลงจากหลังของเดียบรอส และเดินตรงไปหามอนเสตอร์ตัวนั้นแบบไม่เกรงกลัว พร้อมเปลี่ยนแขนข้างขวาของผมเป็นดาบ

 

 

แต่ในระหว่างที่ผมกำลังเดินไปนั้นเอง

 

เดียบรอส : 0_0 !?

 

 

ผมกลับพบว่าเดียบรอสมันทำท่าเหมือนกลัวอะไรบางอย่างพร้อมถอยห่างออกไป เสียงร้องในลำคอของมันที่ดูหดหู่ปละหวาดกลัวบางอย่างทำให้ผมชะงักกับการเดินไปหามอนเสตอร์งูตรงหน้า

 

ผมจึงหันไปมองเดียบรอสและพบว่ามันกำลังมองมาที่เพราะผมกำลังทำให้มันกลัว

 

 

ปีเตอร์ : จู่ๆฮาซุยก็เกิดชะงักไปโดยไม่ทราบวาเหตุครับ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

ผมในตอนนี้กำลังชะงักเพราะในใจที่เริ่มลังเลกับการกระทำของตัวเอง

 

เกมนี้มันต้องการให้ผมฆ่ามอนเสตอร์ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ที่ถูกจับมาเพียงเพื่อเอาตัวเองรอดเท่านั้น

 

แบบนี้ผมจะไปต่างอะไรกับกับพวกอสูรที่เห็นแก่ตัวและจะทำอะไรกับมนุษย์เราก็ได้ยังไงหละ ?

 

ผมมองหน้ามอนเสตอร์งูตัวนั้นที่แยกเขี้ยวขู่ใส่ผมพร้อมหันไปมองเดียบรอสด้วยในเวลาเดียวกัน

 

ในตอนนั้นผมจึงได้รู้ว่าตัวเองควรทำยังไง ผมเปลี่ยนแขนขวาผมกลับมาเป็นปกติแล้วจากนั้นก็เดินไปหามอนเสตอร์งูตัวนั้น

 

เดียบรอสมันก็เลิกทำท่าหวาดกลัวผมออกมา

 

ฮาซุย : ไม่ต้องห่วงหรอก ผมจะไม่ฆ่ามอนเสตอร์หากไม่จำเป็นอีกแล้ว

 

โชกุ : นั่นคุณจะทำอะไรหนะ!?

 

โชกุตะโกนถามผมเพราะตอนนี้ฒกำลังยืนอยู่ตรงหน้างูยักษ์ตัวนั้นโดยที่ลักษณะการยืนของผมที่ใกล้กับปากของมันขนาดนี้มันไม่ต่างอะไรกับการที่ผมเสนอตัวเองเป็นอาหารให้มันเลย

 

และทันใดนั้นเอง

 

ฮาซุย : เอาเลย! กินชั้นเลยซิ!

 

 

ผมได้โบกมือทั้งสองข้างแล้วกระโดดอยู่ตรงหน้ามันพร้อมตะโกนบอกให้มันกินผม การกระทำของผมทำให้ทุกคนที่ดูอยู่พากันตกใจและงงในการกระทำของผม

 

โนเว็น : เจ้าเด็กนั่นบ้าไปแล้วเหรอ ? 0_0

 

 

คิซูกิ : ทุกคนช่วยรอดูกันไปก่อนเถอะค่ะ

 

 

 

กร~~

 

ในตอนนั้นเองมอนเสตอร์งูยักษ์ตัวนั้นก็ได้ค่อยๆอ้าปากออกกว้างและแยกเขี้ยวแหลมออกมาพร้อมจะเขมือบผม ผมยกยิ้มออกมาและไม่มีท่าทีจะหลบจนในที่สุด

 

 

งั้ม!!!

 

โชกุ : คุณฮาซุย!!? QoQ

 

 

โชกุตะโกนเรียกชื่อผมดังลั่นขณะที่ตัวผมโดนมอนเสตอร์งูตัวนี่เขมือบเข้าไปทั้งตัวต่อหน้าต่อตาเธอและทุกคนที่ดูอยู่

 

 

เกรด้า : ฮาซุย!? 0_0

 

 

จิมมี่ : แล้วนี่เมิงทำบ้าอะไรของเมิงอีกหวะ!!? >⬜<

 

อลิซ : คุณฮาซุย!?

 

ราเม็น : ฮา..ซุย..?

 

 

คุณนายราเม็นแทบเป็นลมกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

โชกุ : ฮึกๆ คุณฮาซุย ToT

 

 

แบนชี : ( ฮ่าๆ! มันจบแล้วชื่อของเจ้าเด็กฮาซุย ัมันโดนเขมือบไปเรียบร้อยแล้ว! )

 

 

แต่ในจังหวะนั้นเอง จู่ๆเจ้ามอนเสตอร์งูนั้นก็มีอาการแปลกไปมันเริ่มทำท่าผะอืดผะอม กลืนไม่เข้าคายไม่ออก น้ำลายในปากของมันค่อยๆไหลออกมามากกว่าปกติจนย้อยออกจากปาก

 

มันบิดตัวไปร่างกายของมันบางจุดหงิกงอและเกร็ง ท่าทางของมอนเสตอร์งูตัวนี้ที่แสดงออกมาทำให้โชกุและทุกคนพากันนั่งลุ้นดูและทันใดนั้นเอง

 

 

ฮ้า~!? ฮาซุย : เจอแล้ว >w<

 

ผมก็ได้คลานออกมาจากลำคอของมันในสภาพที่ทั้งตัวนั้นชุ่มไปด้วยน้ำลายเหนียวๆของมอนเสตอร์ตัวนี้ แต่สิ่งที่ติดมาด้วยนั่นก็คือกุญแจที่เหมือนเอาไว้ใช้ไขประตูสีดำที่ผมกำมาอยู่ในมือ

 

ผมปีนลิ้นยาวเหยียดของมันออกมาก่อนที่จะกระโดดออกมาจากปากของมอนเสตอร์งูตัวนั้น มอนเสตอร์งูตัวนั้นเมื่อมันเห็นผมออกมาจากปากมันต่อหน้าต่อตามันก็ตาเบิกกว้างและทำหน้าประหลาดใจราวกับทุกคนที่พากันมามุงดู ถ้าหากมันพูดได้มันคงพูดประโยคเดียวกันกับที่คนนับร้อยๆคนที่ดูรายการนี้อยู่กำลังพูดกันอยู่ตอนนี้

 

 

เรบิโกะ/วิคตอเรีย/ปีเตอร์/คนที่ดูรายการทั้งหมด : แบบนี้ก็ได้เหรอออออออ!!? 0⬜0

 

 

แบนชี : แบบนี้ก็ได้เหรอออออ!!? =⬜=;

 

 

ฮาซุย : แค้กๆ เจอจริงๆด้วย ดีนะที่มาทันผมว่าเวลาหนึ่งชั่วโมงที่มันบอกเนี่ยไม่น่าจะหมายถึงเวลาที่เราต้องหากุญแจให้เจอหรอก แต่เป็นเวลาที่กุญแจมันจะโดนย่อยจนเสร็จมากกว่า ^_^

 

 

เพียะ!

 

 

ผมพูดติดตลกออกมาให้โชกุได้ยิน แต่เมื่อผมเดินมาใกล้เธอมากพอเธอก็สะบัดมือตบหน้าผมจนผมหน้าหันเลยทีเดียว ต่ผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกเพราะผมก็สมควรโดนตบจริงๆ

 

โชกุ : เจ้าบ้า!! กล้าทำให้ชั้นตกใจงั้นเหรอ!? รู้ไหมหะว่าชั้นตกใจจนร้องไห้เลย!!? ToT

 

 

ฮาซุย : ตอนนี้ก็ร้องอยู่ไม่ใช่รึไง ^_^

 

 

โชกุ : ยังมีหน้ามาพูดอีก! นี่แหนะ!

 

 

ช็อตๆๆๆๆๆๆๆๆ!!

 

 

ฮาซุย : จ้ากกกกกก!!? ขอโทษครับ~!!

 

ผมร้องออกมาดังลั่น ไอ้เราก็ดันลืมเรื่องตราประทับไปเลย หลังจากที่ได้ชัยชนะมาแล้วจู่ๆก็เหมือนกับเหตุบังเอิญเพราะทุกคนที่ยังคงมีชีวิตรอดอยู่ก็ได้พากันเดินมาเจอผมที่ถือกุญแจอยู่

 

"อะไรวะ!? เจ้าเด็กนั่นทำได้อีกแล้วเหรอ!?"

 

 

อสูรพันธ์ตนนึงกล่าวออกมาด้วยท่าทีหงุดหงิดพร้อมขว้างอาวุธคอมมานด์ในมือทิ้งเพราะพวกมันรู้สึกไม่ยุติธรรมเลย เพราะทุกเกมที่ผ่านมาคนที่จะทำมห้พวกมันรอดตายและผ่านจากเกมแต่ละเกมได้ก็คือผม

 

ทำให้พวกมันไม่ได้ทำแต้มอะไรเลยซักแต้มเดียว มีแต่ผมคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงทำแต้มได้เรื่อยๆจนแซงหน้าคนมาไกลแล้ว

 

มีแค่เรแม็กกับจูเหวิ๋นเท่านั้นที่ไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับพวกมัน แต่ทั้งคู่นั้นส่งรอยยิ้มเหมือนเป็นการแสดงความยินดีมาให้ผม

 

จูเหวิ๋น : เดี๋ยวนะ! นั่นเดียบรอสเหรอ!?

 

จูเหวิ๋นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจพร้อมชี้นิ้วไปที่เดียบรอสที่ยืนอยู่ข้างผม เดียบรอสหลังจากที่มันยินดีช่วยผมมันก็ดูเชื่องขึ้นเยอะมาก มันไม่มีท่าหวาดระแวงหรือจะทำร้ายใครอื่นเลย มันเพียงแค่กวาดสายตามองหน้าแต่ละคนที่เข้ามา

 

ในตอนนั้นเองก็ได้มีก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนนึงกลิ้งมาแล้วหยุดลงจากนั้นก็มีร่างกายเป็นของเหลวสีขาวกระโดดออกมาจากก้อนหินนั้น

 

ซูมารุ : โอ้โห นายเป็นคนทำเกมผ่านอีกแล้ว แต่นายต้องไม่เชื่อแน่ว่าเมื่อกี้นี้ชัเนพึ่งพังป่าหายราบไปเกือบหมดแหนะ ^_^

 

 

โชกุ : เจ้าหมอนี่อีกแล้ว =3=

 

โชกุพูดพร้อมเดินเข้ามาเกาะแขนผม ทุกคนพากันหลีกทางให้ซูมารุส่วนผมก็ได้เอ่ยถามซูมารุไป

 

ฮาซุย : ระหว่างเล่นเกมนี้นายได้ฆ่าใครไปรึเปล่าเนี่ย ?

 

 

ซูมารุ : ...อืม...ยังอะ อยากให้ชั้นทำซักคนสองคนไหมหละ ?

 

 

ซูมารุพูดออกมาด้วยรอยยิ้มพร้อมมองไปรอบๆตัว ทำให้ทุกคนที่โดนสายตาที่แม้จะเป็นการมองผ่านๆของซูมารุพากันขวัญอ่อนและถอยห่างออกจากเขา

 

ฮาซุย : นายจะฆ่าคนไปเรื่อยไม่ได้นะ ทุกชีวิตล้วนมีค่า =_=

 

 

ซูมารุ : ชั้นเลิกเชื่อเรื่องแบบนั้นไปนานแล้วแหละ ถ้าหากสิ่งมีชีวิตตัวไหนมันมีเหตุผลมากพอที่จะมีชีวิตอยู่จริงชั้นก็ไม่ทำอะไรมันหรอก ว่าแต่เมื่อไหร่นายจะได้เป็นเพื่อนกับชั้นซักทีอะ ? ^_^

 

 

ฮาซุย : ...คงยาก =_=

 

ผมตอบเสียงแข็งไปแต่มันก็ไม่ทำให้ซูมารุหุบยิ้มเลย

 

ซูมารุ : แหม น่าเสียดายจัง แต่ชั้นจะไม่หยุดความพยายามหรอก ว่าแต่ เมื่อไหร่นายจะพาเราไปห้องพักซักทีหละ ? ประตูอยู่โน่นแล้วหนะ

 

 

ซูมารุพูดพร้อมชี้นิ้วมาที่ด้านหลังผม ผมได้หันหลังไปดูก็พบว่ามันมีบานประตูบานนึงมาตั้งอยู่ที่ด้านหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วก็ไม่รู้จริงๆด้วย

 

ผมไม่รอช้าเดินไปใช้กุญแจที่ได้มาไขปลดล็อคประตูแล้วเปิดเข้าไปก็พบว่ามันเป็นห้องพักชั่วคราวก่อนที่จะไปสู่เกมต่อไป

 

ผมกับทุกคนก็ได้พากันเดินเข้าไปในห้องพักนั้น แต่ก่อนผมเดินเข้าไปผมก็ได้จูงเขาของเดียบรอสให้มันเดินเข้าประตูมาด้วย

 

 

จูเหวิ๋น : เดี๋ยวๆๆๆๆ นายจะเอามันเข้ามาด้วยทำไม ?

 

 

จูเหวิ๋นเข้ามาดันตัวเดียบรอสเอาไว้เหมือนเธอไม่อยากให้เดียบรอสมันเข้าไปด้วย

อันที่จริงไม่ใช่แค่เธอเท่านั้นที่สงสัยเพราะทุกคนที่ดูรายการนี้อยู่ก็พากันคิดสงสัยว่าผมจะเอาเดียบรอสเข้ามาด้วยทำไม

 

ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงคิดแบบนั้นกันหมด มันไม่มีป้ายบอกว่าห้ามนำสัตว์เข้าห้องพักด้วยซักหน่อย

 

ฮาซุย : ทำไมหละ ? ก็ชั้นจะเอามันไปด้วยหนิ

 

 

จูเหวิ๋น : อย่าบอกนะว่าจบเกมนี้นายจะเอามันไปเลี้ยงด้วยหนะ =_=;

 

 

ฮาซุย : ถ้าผมจะเอามันไปเลี้ยงจริงแล้วจะทำไมเล่า ? ออกจะน่ารัก เหมือนหมายักษ์มีปีกหนะ ^_^

 

 

จูเหวิ๋น : และมีเขาเบ้อเริ้มด้วย =_=

 

 

เดียบรอส : ฮึ่ม~ =_=💢 ( เดียบรอสเริ่มไม่ถูกใจสาวจีนคนนี้ )

 

 

ฮาซุย : เอาน่าชั้นจะดูแลมันเอง ไม่ให้มันไปทำเรื่องเดือดร้อนหรอก ชั้นกะว่าจะตั้งชื่อให้มันว่า ดิบราส ^_^

 

 

จูเหวิ๋น : นี่ตั้งชื่อด้วยเหรอเนี่ย!!?

 

 

เรแม็ก : คือ..ชั้นไม่ขัดเรื่องที่นายจะเอามันมาเลี้ยงเพราะน่ารักหรอก แต่มันเป็นมอนเสตอร์ที่ท่านคิซูกิเอามาไว้ในการแข่งมันก็เท่ากับว่าเจ้ามอนเสตอร์นี่มันเป็นทรัพย์สินของปราสาทคิซูกินะ

 

 

ฮาซุย : ...ก็ถ้าหากผมเป็นจอมมารเมื่อไหร่มมนก็เป็นของผมไง ^_^

 

 

กร็อบ!

 

 

คำพูดเชิงหยอกเล่นของผมได้สร้างความไม่พอใจให้กับแบนชีจนเธอเผลอบีบที่วางแขนของเก้าอี้จนหักคามือเลย

 

วิคตอเรีย : ท่านคิซูกิ ขออนุญาติชั้นจะลงไปตบปากเจ้ามนุษย์ปากดีนั่น =_=

 

 

คิซูกิ : ชั้นสั่งเธอเรื่องของเด็กคนนี้ว่ายังไง ?

 

 

วิคตอเรียทำได้แต่กักเก็บความไม่สบอารมย์เอาไว้ในใจเพราะเธอไม่สามารถขัดคำสั่งคิซูกิที่เคยสั่งไว้ได้

 

ฮาซุย : เอาหละเข้าไปหละนะ ^_^

 

 

เอี๊ยดๆ~ กรึดๆ! กร็อบ!

 

 

ด้วยความที่ร่างกายของดิบราส(เดียบรอส)มันใหญ่กว่าบานประตูเลยทำให้เมื่อมันเดินเข้ามาในประตู บานประตูมันก็ค่อยๆกางออกและเกิดรอยแตกร้าวจนพังเสียหาย

 

คิซูกิเอามือปิดปากขำออกมาในการกระทำของผมแบนชีทำได้แต่สบถออกมา

 

แบนชี : เฮ้อ~ ทำไปได้ =_=

 

 

หลังจากนั้นทุกคนก็ได้เข้ามานั่งพักอยู่ในห้องพักชั่วคราวโดยมีเจ้าดิบราสเข้ามาร่วมพักด้วย ยังดีที่เกมนี้มันเป็นเกมที่สี่ ห้องพักในนี้มันจึงค่อนข้างกว้างพอตัว แม้ดิบราสจะเข้ามาอยู่ด้วยแล้วแต่ัันก็ไม่ได้ทำให้พื้นที่ในห้องแคบจนดูอึดอัด

 

หนำซ้ำมันยังมีประตูห้องแยกไปอีกห้องนึงด้วย

 

ทำให้บางคนเลือกที่จะเข้าไปพักในห้องนั้นแทน หนึ่งในนั้นคือจูเหวิ๋น

 

จูเหวิ๋น : เหมือนหมายักษ์มีปีก ? มันน่ารักตรงไหนวะ ? =_=

 

 

จูเหวิ๋นบ่นออกมาขณะเดินเข้าไปในห้องแยก แต่เมื่อเธอเข้ามาในห้องแยกเธอกลับเจอตัวของซูมารุที่นั่งอยู่คนเดียวในห้องแยกนั้น หนำซ้ำในห้องนั้นก็มีแค่เธอกับเขาด้วย

 

ทำให้จูเหวิ๋นเกิดเปลี่ยนใจขึ้ขมาอย่างไม่ต้องสงสัย

 

จูเหวิ๋น : ถ้าให้เทียบระหว่างดิบราสกับแก...ดิบราสมันก็น่ารักจริงๆอะ =_=

 

 

ซูมารุ : ...

 

 

หลังจากนั้นพวกเราทุกคนก็นั่งพักกันอยู่ในห้องนั้นกันอย่างสบาย

 

หนำซ้ำในห้องพักนี้ยังมีขนมหวานให้อีกต่างหาก โชกุนั้นเธอไปนั่งกอดตัวของดิบราสด้วยท่าทีราวกับเด็กกอดสุนัขตัวใหญ่ด้วยความเอ็นดูมัน

 

โชกุ : อ่าห์~ ดูจากตัวมันตอนแรกนึกว่าผิวมันจะหยาบกว่านี้~ แต่พอเอาหน้ามาแนบแล้วมันรู้สึกเหมือนได้อยู่ติดกับม้านั่งสบายๆเลยแฮะ ^_^

 

 

ฮาซุย : ( สนิทกันเร็วจัง )

 

 

แต่แล้วเรื่องมันก็ได้เกิดขึ้นเพราะจู่ๆในห้องพักที่แยกออกไปนั้น ซึ่งอย่างที่รู้กันว่าในห้อวนั้นมีแค่อสูรพันธ์ตนเดดียวที่แยกไปพักอยู่ซึ่งัน่นก็คือซูมารุ

 

แต่ในระหว่างที่ซูมารุกำลังนั่งพักอยู่ในห้องนั้นคนเดียวนั้นเอง

 

"นี่นายหนะ"

 

 

ก็ได้มีเสียงของใครคนนึง เสียงของคนๆนั้นดูบิดเบี้ยวและดูซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าเจ้าของเสียงนั้นตกลงเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง

 

ซูมารุ : แกเป็นใคร ต้องการอะไร ?

 

 

"ชั้นมานี่เพราะต้องการจะให้ยื่นข้อเสนอช่วยนาย...เพื่อที่จะจัดการกับเจ้าหนูฮาซุยนั่น"

 

 

ซูมารุเลิกคิ้วเขาทำหน้าเหมือนสนใจรับฟังข้อเสนอบุคคลลึกลับนั้นออหมาและในตอนนั้นเองชายคนนั้ยก็ได้ยื่นของเหลวสีดำที่บรรจุอยู่ในหลอดๆนึงให้ซูมารุพร้อมพูด

 

"สิ่งๆนี้จะทำให้ฮาซุยแพ้ในเกมต่อไปแน่นอน เพราะฉะนั้นเอามันไปให้เขาดื่มซะ แล้วชั้นจะช่วยให้นายได้ขึ้นเป็นจอมมารแทนเจ้าเด็กนั่น"

 

 

ซูมารุ : ...

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว