นี่หรือคือรัก
ตอนที่1 ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ re-write
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่1 ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ re-write

       “ค่ำนี้เราจะกินอะไรกันดี?” ปกฉัตรหันมาถามฉันในขณะที่เราสองคนกำลังเดินไปที่ศูนย์อาหารของมหาวิทยาลัย 

           “ฉันยังไม่คิดเลย...เดี๋ยวคงไปเดินดูก่อนดีกว่า” 

           “โอ้โห...ทำไมคนมันเยอะขนาดนี้เนี่ย” ฉันอุทานร้องด้วยความตกใจเมื่อภาพที่เห็นคือผู้คนมากมาย กำลังเลือกซื้ออาหารรับประทานสำหรับมื้อค่ำราวกับมีการแจกของฟรี 

           “แกพึ่งมาวันแรก แกคงยังไม่ชิน” ปกฉัตรหันมาตอบฉันเหมือนสิ่งที่เห็นเป็นเรื่องปกติ 

           นักศึกษาทั้งหมดของมหาวิทยาลัยไม่ว่าจะอยู่หอในหอนอก ต่างก็มากินข้าวที่นี่กันทั้งนั้น เพราะมีร้านอาหารให้เลือกเยอะแถมราคาก็ไม่แพง 

           “วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกด้วยสินะ”  

           “ใช่ๆ เฟรชชี่อย่างเราๆ ส่วนใหญ่ไม่รู้จะกินที่ไหน ก็มาเริ่มที่นี่เป็นที่แรกกันทั้งนั้น” 

           ชีวิตในมหาลัยนี้มันต่างออกไปจากชีวิตมัธยมที่เราเคยผ่านมามากอยู่นะ ฉันมองออกไปรอบๆ ตัว เห็นความกว้างใหญ่ไพศาลของพื้นที่ภายในมหาวิทยาลัย ผู้คนมากหน้าหลายตา ต่างพ่อ ต่างแม่ ต่างภูมิลำเนา ต่างก็มารวมตัวกันเพื่อศึกษาหาความรู้ในสถานที่แห่งนี้ ฉันเหมือนกำลังออกสู่โลกกว้างใบใหม่ โลกของการรับผิดชอบด้วยตัวเอง อยากกินอะไรก็เลือกซื้อเอง จะเรียนวิชาไหนก็ต้องเลือกลงทะเบียนเอง ทุกเวลานาทีที่ผ่านไป ฉันจะต้องรับผิดชอบมันเอง มันทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นกับการใช้ชีวิตใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ยังดีที่ฉันยังมี “ปกฉัตร” เพื่อนรักของฉันตั้งแต่สมัยม.ปลาย ที่สอบติดคณะและมหาลัยเดียวกันกับฉัน ทำให้ฉันอุ่นใจและพร้อมเผชิญกับความตื่นเต้นที่กำลังจะมาถึง 

           “ดีนะที่แกมารับน้องมหาลัยตั้งแต่ก่อนเปิดเทอม ฉันจึงได้มีไกด์คอยนำทาง ไม่อย่างนั้นฉันคงไปไหนไม่ถูก"  

           “จ้า...ฉันก็เลยต้องมาผจญภัยที่นี่คนเดียวมาเป็นอาทิตย์” นางแบะปากไม่ค่อยจะยินดีกับคำชมของฉันซักเท่าไหร่ 

           “แหม่...ก็ฉันมีธุระกับที่บ้านเลยไม่ได้มาพร้อมแก คนอย่างฉันไม่มีวันปล่อยให้เพื่อนลำบากคนเดียวอยู่แล้วล่ะ” 

           “งั้นแกเลี้ยงข้าวฉันเป็นการไถ่โทษได้มั้ยล่ะ” 

           “ได้เสมอจ๊ะ...เพื่อนรัก” ฉันตบปากรับคำโดยไม่ต้องคิด 

           “เฮ้ย...ปราง” ปกฉัตรเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น  

           “แก ดูคนนั้นสิ น่ารักมากกก” ปกฉัตรสะกิดเรียก พลางชี้ให้ฉันต้องมองหันตาม 

           "ไหน? คนไหนของแก" ฉันพยายามหรี่ตามองหาคนที่ปกฉัตรเอ่ยถึง 

           "นั่นไงล่ะ คนที่ใส่แว่นน่ะ" ปกฉัตรพยายามชี้ย้ำๆ ที่คนๆ นั้นจนฉันมองเห็น 

           "อ่อ คนที่แต่งตัวเชยๆ นั้นเหรอ ไม่เห็นน่ารักเลย อยู่เอ๋อจะตาย" ฉันแบะปากส่ายหน้าไม่เห็นด้วยกับปกฉัตร เมื่อผู้ชายที่ปกฉัตรชี้คือผู้ชายหน้าตี๋ ตัวสูง ผอม ใส่แว่น ดูออกทันทีว่าต้องเป็นเด็กเรียนอย่างแน่นอน 

           "แกก็พูดไป...ออกจะน่ารัก แกลองมองผ่านแว่นคู่นั้นดูสิ" 

           "ฉันก็เพ่งมองแล้วนะ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ยังไม่เห็นส่วนไหนที่เหมาะกับคำว่าน่ารักเลยแก"  

           "ช่างมันเถอะ แกไม่ต้องพูดมาก ฉันจะตามเขาไป...ฉันอยากรู้ว่าเขาจะไปที่ไหน" ปกฉัตรตัดบทก่อนจะลากแขนฉัน แล้ววิ่งตามผู้ชายคนนั้นไปโดยไม่ถงไม่ถามความเห็นฉันซ๊ากกคำ  

           ด้วยความมืดในคืนแรมผสมกับอากาศชื้นหลังฝนตก มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟสองข้างทางเป็นแสงนำทางฉันและปกฉัตร น้ำขังตามพื้นและเสียงอึ่งอ่างออกมาร้องอึ้มๆ ตลอดทางทำให้ฉันต้องคอยมองซ้าย มองขวาอย่างระแวดระวังด้วยความหวั่นใจ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ทำให้ปกฉัตรย่อท้อแม้แต่น้อย นางยังคงกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเขาไปอย่างไม่ลดละ 

           "เอ๊ะ!!!...นั่นทางไปหอพักหญิงนิ เขาไปทำอะไรทางนั้นล่ะ"  

           ปกฉัตรหยุดเดินแล้วพยายามมองตามเพื่อหาคำตอบ 

           "แกเพียรมากนะที่อุตส่าห์ตามมาถึงที่นี่ กลับกันเถอะฉันหิวแล้ว" ฉันพยายามดึงแขนนางกลับแต่ก็ไม่เป็นผม ปกฉัตรเกาะเสาทางเดินแน่นไม่ยอมก้าวเดินไปไหน สายตายังจดจ่ออยู่ที่ผู้ชายคนนั้น 

           "เฮ้ยๆ เขาไปกับใครอ่ะ" นางสะกิดให้ฉันมองตาม เมื่อเห็นผู้ชายคนนั้นเดินออกจากใต้หอไปกับผู้หญิงคนหนึ่ง ตัวเล็ก ผมยาว ขาว น่ารัก สไตล์ที่หนุ่มๆ ชอบ 

           "ว๊ายยย...จับมือกันด้วย" ฉันอุทานด้วยความตกใจปนความเขิน หน้าแบบนั้นไม่น่าจะมีแฟนได้ 

           "ฮือๆๆๆ เขาต้องเป็นแฟนกันแน่เลย" ปกฉัตรส่งเสียงร้องครางเมื่อต้องเห็นภาพบาดตา ก่อนจะรูดลงไปนั่งกองบนพื้นพร้อมความเศร้า 

           "โอ๊ย...แอคติ้งเริ่ดค่ะ แกยังไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร แกจะเสียใจอะไรเบอร์นี้"  

           "ฉันไม่ได้เสียใจ...ฉันแค่เสียดาย" ปกฉัตรยังคงเกาะเสามองตามผู้ชายด้วยสายตาระห้อย 

           "งั้นก็ดีแล้ว ไปกินข้าวกันดีกว่า ฉันหิวจนตาลายแล้วเนี่ย"  

           "เออ...ก็ได้ๆ ฉันก็หิวแล้วเหมือนกัน" ปกฉัตรจำใจเดินคอตกกลับไปที่ศูนย์อาหารพร้อมฉัน 

           เวลาที่ฉันเสียไปกับการตามผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักและยังต้องกลับมารอข้าวนานนับชั่วโมง ทำให้กว่าฉันและปกฉัตรจะกินข้าวเสร็จก็ปาไปสามทุ่ม 

ไรท์มี 3 นามปากกา น้า

ธ.ธีร์ >> แนวฟีลกู้ด ชาย-หญิง

SunTawan >> แนวฟีลกู้ด Y/boy love

ชาญกวี >> นิยายรัก

ฝากติดตามผลงานด้วยน้า

Love u all

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น