ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คำตอบของทุกอย่าง+แก้แค้น

ชื่อตอน : คำตอบของทุกอย่าง+แก้แค้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 95

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2563 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำตอบของทุกอย่าง+แก้แค้น
แบบอักษร

จดหมายจากพ่อของเดรน เด็กผู้หญิงอ่อนแอในเมื่อไม่ได้ลูกผู้ชายฉันก็จะเลี้ยงแกเป็นผู้ชายก็แล้วกันดูเหมือนความเข้มแข็งความเสียสละของเดรนจะมากจนเกินไปกลายเป็นคนที่ต้องการจะปกป้องคนอื่นโดยที่ตัวเองยอมเจ็บแทนนั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันหวังจะได้เห็นสักเท่าไหร่แต่ถึงแบบนั้นก็ได้เห็นความรักที่เดรนมีให้กับน้องสาวอย่างมาก...

"พ่อ.." เดรนในวัย 5 ขวบหยิบรูปที่ตัวเองวาดมาให้พ่อดู

"อื้มๆเห็นแล้วกลับไปหาแม่ได้แล้วไป" ถึงจะทำเป็นไม่สนใจไม่ใช่ว่าฉันจะเป็นในสิ่งที่ฉันแสดงหรอกนะเดรนรูปที่เดรนวาดพ่อเก็บไว้ตลอดเลยรู้ไหม..การสั่งสอนให้กลัวให้ไม่กล้าขัดคำสั่งก็ดีอย่างนึงที่ว่าเดรนดูใส่ใจกับมันและทำได้ตามที่หวังไว้ทุกอย่างถึงจะถูกลูกตัวเองเกลียดแต่เดรนไม่เคยรู้หรอกว่าพ่อรักเดรนมากขนาดไหน

"แบธ์..หยิบกล่องปฐมพยาบาลไปทำแผลให้เธอไปแล้วก็ไม่ต้องบอกนะว่าฉันสั่ง"

"ครับ..." หลังจากที่แบธ์ทำแผลให้เสร็จก็ออกมา

"แผลใหญ่มากรึเปล่าล่ะ?"

"ก็นิดหน่อยครับ..ทำไมคุณท่านไม่ไปทำแผลให้คุณหนูล่ะครับ?"

"เพราะเดรนต้องรู้จักเข้มแข็งไงล่ะจะมาร้องไห้หาพ่อหาแม่ตั้งแต่เด็กจนโตก็คงไม่ดี"

"ก็ดูเป็นอะไรที่สมเหตุสมผลนะครับแต่เดรนจะเกลียดพ่อไปเลยก็ได้"

"ช่างเดรนสิถึงฉันตายมันจะได้ไม่เสียใจไง" ดูเหมือนจะเล่นแรงอยู่เหมือนกันแหะ...ทั้งยิงแต่เดรนไม่ตายหรอกร่างกายและจิตใจที่เข้มแข็งจะตายง่ายๆได้ยังไงกันก่อนตายฉันวางแผนให้เดรนทุกอย่างแล้วทำหน้าที่ของฉันต่อแต่งงานกับแบธ์สะส่วนเรื่องแก๊งปลามังกรเสือแบธ์ก็ต้องเป็นคนจัดการเองเราไม่ได้เลวหรอกนะเดรนพวกมันน่ะเริ่มก่อน...แก้แค้นมันสะ ฉีกยิ้มอย่างสะใจและเลือดเย็น

.

.

.

.

.

.

.

 

((ตึกๆๆๆ!!!!))

 

"แม่งเอ๊ย...มันเอาเดรนไปไว้ไหนวะ" แบธ์วิ่งหาเดรนอยู่สักพักก่อนจะไปเจอกับบอดี้การ์ดของพวกอัศร

"แบธ์นี่...ไม่ได้เจอนานเลยแหะ"

"เห็นคุณหนูเดรนของฉันไหมล่ะไอเหี้ยอัศรลักพาตัวเธอไปไหนก็ไม่รู้"

"จริงๆฉันไม่ควรบอกนายนะเพราะเราเป็นศัตรูกันแต่การทรยศก็น่าสนใจเหมือนกันเดรนถูกขังอยู่ในห้องนอนของอัศรน่ะแต่หนีออกมาได้แล้วไม่รู้ไปไหน"

"ขอบคุณก็แล้วกัน"

"ระวังบอดี้การ์ดของอัศรไว้ล่ะบางคนจ้องจะฆ่านายได้ทุกเมื่อล่ะน่าถ้ามีคนถามฉันจะบอกว่าไม่เห็น" แบธ์วิ่งต่อมาเรื่อยๆก่อนจะสังเกตรอยเลือดที่พื้นอยู่ตามทางทำให้แบธ์เลือกที่จะเดินตามไปและเห็นเดรนนั่งขดตัวอยู่ในห้องๆหนึ่ง

"คุณหนู..เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ?" เธอนิ่งแต่ที่แขนเลือดไหลออกมาไม่มีท่าจะหยุดเลย

"มันทำอะไรคุณหนูรึเปล่า..ที่แขนไปโดนอะไรมาน่ะครับ?" เดรนไม่ตอบอะไรเอาแต่เงียบจนแบธ์เริ่มหงุดหงิดแล้วจับคางเธอให้เงยขึ้นมามองตัวเองก่อนจะถูกเธอผลักออก

"ไม่ต้องมาสนใจฉันๆจะตายหรือจะเจ็บแค่ไหนก็ไม่ต้องสนใจฉันไม่เข้าใจจริงๆนายยืนนิ่งตอนที่พ่อพยายามจะฆ่าฉันแล้วค่อยมาทำแผลให้แล้วพูดจาประหลาดๆนั่นเพื่ออะไรแล้วก็ตอนนี้จะมาช่วยทำไม?"

"จะให้ผมปล่อยให้คุณหนูตายรึไง"

"ใช่ ฉันคิดแบบนั้นเพราะถ้าฉันตายนายก็จะได้แก๊งของพ่อไปเต็มๆเพราะงั้นนายไม่มาช่วยฉันหรอกนายปล่อยให้ฉันโดนข่มขืนหรือถูกฆ่าทิ้งก็คงไม่สนด้วย" แบธ์ลุกขึ้นยืน

"คุณหนูน้อยใจงั้นเหรอ?"

"ฉันเปล่าสักหน่อย!! ฉันแค่ไม่เข้าใจนายนั่นล่ะคิดเรื่องแบบพ่ออยู่งั้นสิพึ่งตัวเองไงนายไม่จะเป็นต้องสนใจฉันก็ได้นี่" เดรนลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าที่ดูโมโห

"ผมไม่ปล่อยคุณหนูหรอกยังไงผมก็ต้องมาช่วยเรื่องนั้นผมไม่ทรยศคุณหนูหรอกไม่คิดจะห้ามอะไรด้วยถ้าคุณหนูต้องการจะไปแต่งงานกับใครก็เรื่องของคุณหนูนี่ผมห้ามอะไรไม่ได้" แบธ์แสร้งยิ้มให้เธอสบายใจแต่ข้างในเป็นคำพูดที่เจ็บปวดที่สุดของหัวใจ

"เกี่ยวอะไรกับแต่งงาน?" แบธ์นิ่ง

"เดี๋ยวคุณหนูก็เข้าใจมันเองนั่นล่ะรีบออกจากที่นี่ดีกว่า"

"ฉันจะทำทุกอย่างด้วยตัวเองนายไม่ต้องมายุ่งเลยนายนั่นล่ะออกไปฉันไม่อยากให้ใครต้องมาตายเพราะฉัน" แบธ์จับที่หัวของเธอก่อนที่เธอจะปัดมือเขาออก

"ฉันไม่ใช่เด็กนะ" แบธ์พาเธอออกไปจากที่นั่นอย่างเงียบๆเพราะเคยทำงานที่นี่ทำให้รู้จักเส้นทางและออกมาจากที่นี่ได้ไม่ยาก

"ทำแผลให้เดรนก่อนแล้วกันฉันจะเข้าไปฆ่าไออัศร" แบธ์พูดจบก็เดินกลับเข้าไปในนั้นแน่นอนว่าเป็นความคิดที่บ้ามาก

 

((กึกๆๆๆ!!!!))

 

"ในที่สุดก็เจอมึงจนได้..แผลที่โดนยิงหายแล้วรึไงถึงได้ห้าวตีนขนาดนี้? คุณหนูของแกเด็ดจริงๆเลยว่ะถามจริงแกจะปล่อยเธอไปเหรอเนี้ย?"

"มึงทำอะไรคุณหนูกูมึงไม่ได้ตายดีแน่" อีกฝ่ายแสยะยิ้มอย่างสะใจ

"ก็แค่จับนิดหน่อยจะเป็นไรไปแกจะเก็บไว้กินคนเดียวงั้นสิ"

 

((ปั้ง!!!!!))

 

แบธ์เตะอีกฝ่ายอย่างแรงด้วยความโมโห

"ถ้าเงี่ยนนักก็ไปเย็ดกระหรี่สะไปคุณหนูกูไม่ใช่เครื่องระบายอารมณ์ของมึง!!" บอดี้การ์ดของอัศรรีบเล็คตัวแบธ์ไว้ทันทีแต่ก็ทำอะไรไม่ได้สักคน

"ไปตายสะคนอย่างมึงอะกูจะฆ่ามึงสะ"

"ถ้ากูบอกว่ากูข่มขืนคุณหนูของมึงล่ะ? คงจะโมโหจนเป็นบ้าแน่ๆ"

"ว่าไงนะ!!!!!"

 

((ปั้ง!!!!!))

 

แบธ์หยิบไม้เบสบอลในห้องนั้นมาฟาดที่อีกฝ่ายซ้ำไปซ้ำมาด้วยความโมโหจนอีกฝ่ายนิ่งไปเลยบอดี้การ์ดของอัศรพยายามห้ามแต่ยังไงสะก็สู้แรงแบธ์ไม่ได้อยู่ดี

"กูเลือดเย็นพอจะฆ่าพวกมึงถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับกูพวกมึงได้ตายตามมันไปแน่"

 

((ฉึก!!!!!))

 

แบธ์แทงอีกฝ่ายก็จะเดินหนีออกไปส่วนบอดี้การ์ดคนอื่นๆไม่กล้าที่จะทำอะไรแบธ์แม้แต่คนเดียวก่อนที่แบธ์จะเดินออกมาจากที่นั่นได้อย่างสบายๆแต่ว่า

 

((ปั้ง!!!!!!!))

 

แบธ์ถูกยิงเข้าที่ท้องเต็มๆโดยฝีมือของพ่ออัศรและเป็นช่วงเวลาที่ออกมาจากที่นั่นพอดีทำให้เดรนเองก็เห็น

"แบธ์!!" เดรนเปิดประตูลงไปจากรถก่อนที่บอดี้การ์ดพยายามห้ามเธอไม่ให้เข้าไป

"คุณหนูกลับเข้าไปที่รถเดี๋ยวนี้นะครับมันอันตราย"

"ไม่!! ปล่อยฉัน"

 

((ปั้ง!!!!!!))

 

พ่อของอัศรยิงแบธ์อีกครั้งก่อนจะออกมาให้เธอเห็น

"อยากเห็นมันตายไหมล่ะเดรนอีกครั้งมันไม่รอดแน่เลือกเอาสิว่าจะมาแต่งงานกับอัศรดีๆกับเลือกที่จะปล่อยมันนอนตายอยู่ตรงนี้"

 

((ปั้ง!!!!!!))

 

เธอยิงปืนนั่นเข้าที่หัวเต็มๆก่อนจะวิ่งไปดูแบธ์

"อดทนไว้นะ..นายต้องไม่ตาย" แบธ์ลุกขึ้นยืนเองเลยสะแบบนั้นก่อนจะเห็นเสื้อเกราะกันกระสุนอยู่ด้านใน

 

((แพยะ!!!!!))

 

"โอ๊ยคุณหนูผมเจ็บนะ"

"ไม่ตลกด้วยเลย!! ฉันนึกว่านายจะตายบ้าชะมัด" เธอตบแบธ์อย่างแรงก่อนจะกลับบ้านกัน..

"คุณหนูร้องไห้เลยงั้นเหรอเนี้ย..." เธอเตรียมจะตบหน้าแบธ์

"ไม่ได้ร้องไห้สักหน่อยนายนี่มันหาเรื่องจริงๆหลอกให้ออกมาและทำทุกอย่างคนเดียวน่าตีชะมัดฉันฆ่าพวกมันเองได้นายไม่ยุ่งจะตายไหม??"

"คุณท่านเป็นคนบอกให้ผมจัดการนะ"

"อะไรๆก็พ่อสั่งทุกอย่างนายดูเป็นลูกมากกว่าฉันอีกฉันเหมือนหมาหัวเน่า" เดรนทำหน้าหงุดหงิดใส่

"แล้วถ้าคุณท่านบังคับให้แต่งงานกันล่ะ? จะทำรึเปล่า"

"ตอนแรกบอกเองไม่ใช่เหรอว่านายไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันถ้าฉันรักใครชอบใครก็เป็นเรื่องของฉัน?"

"ก็แค่ถาม" เดรนนิ่งก่อนจะเข้ากอดแบธ์ทันที

"แบธ์ไม่ได้รักฉันไม่ใช่เหรอ?"

"ครับ...ผมไม่ได้รักคุณหนูเลย..สักนิด..." แบธ์ยิ้มด้วยความแสร้ง

"ฉันง่วงแล้วล่ะขอนอนได้ไหม"

"ตามสบายเลยครับ" (เดรนทั้งขี้เซา+หลับลึก)แบธ์เปิดดูที่คอของเธอว่าไม่มีรอยกัดอะไรหรือรอยแดง

"ทำไมแกต้องทำให้เรื่องง่ายเป็นเรื่องยากด้วยวะ? แกจะได้แต่งงานกับคุณหนูนะเว้ยพ่อเธอเป็นคนสั่งนี่แล้วแกก็บอกไม่ได้รักเธอทำไม?"

"คุณหนูรักภาชิไง"

"แล้วไงวะ? แกก็หาวิธีเอาชนะใจเธอสิที่เธอทำอาจจะแค่สงสารเฉยๆก็ได้เธอไม่รู้จักความรู้สึกอะไรเท่าไหร่หรอกน่า" แบธ์นิ่งก่อนจะลูปหัวเธอที่นอนตักอยู่

"บอกให้นะคุณหนูร้องหาแกด้วยเอาแต่ถามว่าแบธ์ไปไหนจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมตลอดเลยก็เป็นได้ที่เธอรักแกแต่ยังไม่เข้าใจ"

"ฉันจะลองพยายามดูแล้วกัน..."

ความคิดเห็น