ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

X2 เรื่องมันเกิดที่หอพัก

ชื่อตอน : X2 เรื่องมันเกิดที่หอพัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2563 18:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
X2 เรื่องมันเกิดที่หอพัก
แบบอักษร

 

 

 

ผมทำโปรเจ็คจบที่บ้านของเพื่อนพึ่งเสร็จ วันนี้เป็นวันเสาร์ดีหน่อยพรุ่งนี้จะได้นอนยาวๆ

บ้านเพื่อนผมก็อยู่ไกลพอสมควร ผมเลยเลือกนั่งรถเมล์มาลงป้ายเอาและต่อด้วยวินมอไซ

 

25:25

 

“เวลาขนาดนี้แล้วหรอหอพักจะปิดมั้ยเนี่ย”

 

ผมรีบเดินมาที่หอพักตัวเองอย่างไว ทางเข้าหอผมก็ไม่ได้เปลี่ยวอะไรมากแค่มันมืดเฉยๆ

 

“อ่าวหอปิด...”

 

ผมรีบหนากุญแจออกมาเพื่อไขประตูหน้าหอ แต่ดูเหมือนว่า...

 

“ลืมกุญแจไว้ที่บ้านเพื่อน!!!”

 

ผมอยากจะต่อยประตูรั้วเหล็กจริงๆเลยนะ แต่ทำไม่ได้เดี๋ยวเจ็บ

 

“ลุงดำจะนอนยังวะเนี่ย”

 

ปกติถ้ามีปัญหาอะไร ผมจะให้ลุงดำเป็นคนช่วยตลอด ลุงแกดูแลหอนี้มานาน เปรียบเสมือนเป็นภารโรงแล้วกัน น้ำไม่ไหลไฟดับ ข้าวไม่มีหุงลุงแกจะคอยช่วยคอยหามาให้ตลอด

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดเบอร์ลุงแล้วโทรหาทันที รอไม่นานลุงแกก็กดรับสายของผม

 

[ว่าไงวิน มีอะไรหรอโทรมาสะดึงเชียว]

 

“ลุงงงงง~ผมเข้าหอไม่ได้อ่าาาาหื้อ~”

 

พอโทรหาลุงได้ผมก็รีบห้องลุงแกทันที ผมไม่รู้ว่าลุงแกจะรำคาญรึป่าว แต่ลุงแกคุยกับผมดีมากเลยนะเป็นห่วงเป็นใยผมตลอด

 

[อ่าว แล้วตอนนี้วินอยู่ไหน ให้ลุงไปรับมั้ย]

 

“ผมอยู่หน้าหอแล้วครับลุง ผมลืมกุญแจไว้บ้านเพื่อนอ่าจะย้อนกลับไปเอาก็ดึกแล้วตอนนี้คงไม่มีรถผ่าน”

 

[...งั้นรอลุงแป๊บ เดี๋ยวลุงไปเปิดประตูให้]

 

“ขอบคุณมากครับลุง รีบมานะผมกลัว~”

 

ผมกดวางสายแล้วยืนรอลุงหน้าประตูรั้ว หอพักผมไม่ใหญ่มากแต่ก็ไม่เล็กอ่านะห้องมีครบทุกอย่างราคาโอเคอยู่ แต่ที่แน่ๆตอนนี้คือเข้าหอไม่ได้และเข้าห้องไม่ได้อีก!!!! ชีวิตเฮ้อ~

 

“รอนานมั้ย”

 

เสียงทุ้มดังขึ้นผมรีบมองหาต้นเสียงก็เห็นลุงเดินมาแบบท่อนบนเปลือยท่อนล่างกางเกงขาสั้น

 

“ไม่นานลุง ของคุณนะครับที่มาเปิดประตูให้”

 

“ไม่เป็นไร แล้วนี่มีกุญแจสำรองเข้าห้องได้รึป่าว”

 

“...ไม่มีเลยลุง~...ผมจะทำไงดี นิติเค้านอนยังหรอครับ”

 

“เค้าไม่อยู่นี่สิคืนนี้เห็นออกไปงานเลี้ยงคงกลับเช้า”(โกหก)

 

“หื้อ~แล้วผมจะนอนไหนเนี่ย”

 

ผมถอนหายใจยาวๆ นิติที่ดูแลลูกบ้านก็ไม่อยู่ แล้วผมจะเข้าห้องยังไง เพื่อนบ้านก็ไม่รู้จักสักคน รู้จักก็แค่ลุงดำนี่แหละ

 

“วินไม่มีเพื่อนให้ค้างเลยหรอ”

 

“ไม่มีเลยอ่ะลุง ผมไม่รู้จักใครเลยอ่าาา”

 

ผมอยากจะร้อง น้ำก็ยังไม่อาบเสื้อผ้าตั้งแต่เมื่อคืนวานที่ไปทำงานปั่นบ้านเพื่อนอย่างหนักหน่วง ชีวิตตอนนี้มันรันทดจริงๆเลยนะ

 

“ลุงดำ~”

 

“...”

 

“ผมขอค้างด้วยนะครับ~”

 

ผมมองไปยังลุงที่สูงกว่าผมนิดหน่อยรูปร่างกำยำกว่าผมนิดๆอย่างอ้อนๆ ลุงแกไม่พูดอะไรแค่มองผมนิ่ง นี่ผมไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยหรอ...

 

“ผมเป็นคนดีนะลุง รับรองของทุกอย่างของลุงจะยังคงอยู่ที่เดิมไม่หายไปไหนแน่นอน”

 

“ลุงไม่ได้กลัวของหาย วินอยากค้างก็ค้างแต่ลุงมีเตียงเดียวนะ วินจะนอนได้มั้ยล่ะ”

 

“โหยขอบคุณลุงมากครับ ให้ผมนอนพื้นก็ได้นะผมไม่ลำบากเลย แค่ลุงให้ผมค้างก็ซึ้งน้ำใจสุดๆแล้วครับ”

 

“ไม่เป็นไร นอนเตียงเดียวกันนี่แหละ เตียงลุงใหญ่อยู่”

 

“เอางั้นก็ได้ลุง งั้นรีบไปกันเถอะ ผมโดนยุงกินเลือดจนจะหมดตัวแล้ว แหะๆ”

 

ลุงแกก็หัวเราะเบาๆ(ในลำคอ)ก่อนจะพาผมเดินไปยังห้องพักจองแกที่อยู่ชั้นล่างด้านหลัง อ้อหอผมมีสวนด้วยนะ เป็นสวนหย่อมเล็กๆ ลุงดำแกเป็นคนดูแลทั้งหมดเลย วันไหนว่างๆผมชอบมานั่งเล่นที่สวนแก

ผมรู้สึกของคุณลุงแกจริงๆที่ดีกับผมขนาดนี้ ไว้หาของมาตอบแทนแกแล้วกัน

 

 

......................................................

 

 

เนื้อเรื่องของ เรื่องมันเกิดในห้องเรียน

สามารถอ่านได้ที่ readawrite นะค้าบ

 

ความคิดเห็น