ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

การเดินหน้าความสัมพันธ์

ชื่อตอน : การเดินหน้าความสัมพันธ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 18:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การเดินหน้าความสัมพันธ์
แบบอักษร

การเดินหน้าความสัมพันธ์ 

เวลาล่วงเลยผ่านไปเป็นเวลาสามเดือนแล้วหลังจากที่พวกเด็กทั้งสี่คนกลับไปแล้ว ชีวิตของจิวจื่อในแต่ละวันก็กลับมาเป็นปกติคือ ตื่นมาออกกำลังกาย ดูแลกิจการ บางวันก็มีหนิงหวงคอยเทียวมาเยี่ยมเยือนที่ร้านบ้างบางครั้ง เช่นอย่างวันนี้ก็เป็นอีกวันที่หนิงหวงมาที่ร้าน

“จื่อเอ๋อร์ พี่มาแล้ว” เสียงมาก่อนที่ตัวของหนิงหวงจะปรากฏให้จิวจื่อเห็น

“หวงเกอ...”

“วันนี้จื่อเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง”

“วันนี้ก็เป็นเหมือนเดิมขอรับหวงเกอ ที่ร้านก็มีลูกค้ามาบ้าง แล้ววันนี้หวงเกอมีอะไรรึเปล่าขอรับ” จิวจื่อตอบไปตามตรง แล้วถามกลับไปเพราะปกติหนิงหวงมักจะมีเรื่องอะไรสักอย่างมาเล่าให้ฟังเสมอหรือไม่ก็มีของมาฝาก

“ที่พี่มาวันนี้ก็เพราะว่าพวกเด็กสี่แสบส่งของมาให้จื่อเอ๋อร์” พูดพร้อมกับยกของที่ถือมาด้วยให้จิวจื่อดู

“จริงเหรอขอรับ” จิวจื่อรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่เด็กทั้งสี่คนนั้นยังไม่ลืมตน ถึงความสัมพันธ์ของพวกตนจะเป็นแค่พี่น้องที่ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันก็ตาม

“จริงสิ นอกจากนี้สี่แสบยังเขียนจดหมายมาให้จื่อเอ๋อร์ด้วยนะ” หนิงหวงพูดพร้อมกับเดินไปนั่งที่เกาอี้ตรงข้ามกับจิวจื่อพร้อมวางของลงและยื่นจดหมายไปให้

จิวจื่อรับจดหมายมาเปิดอ่านอย่ารีบร้อน

ถึง พี่ชาย 

สวัสดีพี่ชาย พี่ชายอยู่ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง พี่ชายรู้ไหมกิจการร้านหมูกระทะของพี่ชายมีชื่อเสียงมาถึงเมืองหลวงเลยนะ ช่วงนี้เข้าฤดูฝนแล้วพี่ชายก็รักษาสุขภาพให้ดีนะขอรับ พี่ชายไม่ต้องห่วง พวกน้องสี่คนสบายดี แล้วก็พี่ชายลองเปิดของที่พวกน้องส่งให้ดูสิ ถ้าพี่ชายยังจำได้ของพวกนี้เป็นของที่พวกเราไปซื้อด้วยกันที่ท่าเรือ อย่างไรก็ตามถ้าพี่ชายมาที่เมืองหลวงก็อย่าลืมแวะมาเยี่ยมเยือนพวกน้องบ้างนะ พวกน้องจะรอจดหมายตอบกลับจากพี่ชาย 

จาก พวกน้องทั้งสี่คน 

เมื่อจิวจื่ออ่านจบแล้วก็ลงมือเปิดของแต่ละชิ้นที่พวกเด็กแสบส่งมาให้ เริ่มที่กล่องขนาดเล็กสีเขียว และเมื่อเปิดออกมาจิวจื่อก็พบกับจดหมายฉบับหนึ่งพร้อมกับกำไลสีฟ้าที่มีลวดลายของนกบินอยู่บนท้องฟ้าเป็นกำไลที่มีความละเอียดเป็นอย่างมาก ซึ่งเป็นของหนิงเฟย

จิวจื่อนำจดหมายมาอ่านได้ใจความว่า

“พี่ชาย กำไลวงนี้เป็นของขวัญที่เราพบกัน พี่ชายคงสงสัยว่าทำไมไม่เอาให้พี่ชายตั้งแต่วันนั้นเลย ก็เพราะว่าน้องเอามาปรับแต่งอะไรนิดหน่อย พี่ชายลองกดดูที่ตัวนกดูสิขอรับ” 

จิวจื่อหยิบกำไลขึ้นมาก่อนที่จะลองกดตามที่หนิงเฟยเขียนบอกมาในจดหมาย

ฟิ้ว~ กริ๊ง~ เสียงของโลหะกระทบกัน

จิวจื่อมองไปตามเสียงก็พบว่าหนิงหวงยกตะเกียบเหล็กขึ้นมาป้องกันอะไรสักอย่างและในตะเกียบคู่นั้นก็มีแท่งขนาดเล็กที่หนิงหวงคีบไว้

“เอ่อ...หวงเกอเป็นอะไรหรือเปล่าขอรับ” จิวจื่อถามขึ้นเมื่อมองท่าทางนั้น

“พี่ไม่เป็นไรป้องกันไว้ทันอยู่ ว่าแต่จื่อเอ๋อร์ต้องระวังแล้วแหละ พี่ไม่รู้ว่าของที่เหลือจะเป็นแบบไหน” หนิงหวงเสตาไปมองของที่เหลือที่ยังไม่ได้แกะก็ได้แต่กลืนน้ำลาย

“ขอรับ” จิวจื่อรับคำก่อนที่จะอ่านในจดหมายต่อ

“เป็นไงบ้างขอรับพี่ชาย กำไลของน้องสั่งทำพิเศษเลยนะขอรับแท่งโลหะจะมียาสลบเคลือบไว้อยู่ น้องเอาไว้ให้พี่ชายป้องกันตัวไว้เผื่อเกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีก แต่ถ้าเกอเกอะทำอะไรพี่ชาย พี่ชายยิงใส่เลยนะขอรับ รักพี่ชายนะขอรับ” 

จิวจื่อเงยหน้าขึ้นจากจดหมายมองไปที่หนิงหวงแล้วก็ได้แต่หัวเราะ

พี่ชายว่าถึงยิงใส่หวงเกอก็ไม่ได้ผลหรอกหนิงเฟย 

“หือ มีอะไรรึเปล่าจื่อเอ๋อร์” หนิงหวงถามขึ้นเมื่อโดนจิวจื่อมองอย่างแปลก ๆ

“มะ ไม่มีหรอกขอรับ พอดีแค่หนิงเฟยส่งกำไลมาให้ป้องกันตัวน่ะขอรับ”

“อืม ก็ดี พี่ก็ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบวันนั้นอีก พี่เป็นห่วง” หนิงหวงพูดออกมาพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปให้จิวจื่อ

เพื่อที่จะหลบเลี่ยงสายตาของหนิงหวง จิวจื่อจึงทำทีเปิดดูของที่สี่แสบส่งมาให้ โดยคราวนี้เป็นกล่องขนาดใหญ่สีชมพู

เมื่อเปิดออกมาก็พบกับเสื้อผ้าชุดหนึ่งและจดหมายแนบมาด้วย ซึ่งจิวจื่อสามารถรู้ได้เลยว่าเป็นของที่เล่อเจียส่งมาให้ ดังนั้นจิวจื่อหยิบชุดขึ้นมาคลี่ดูก่อนที่จะพบกับชุดสีฟ้ามีลวดลายเป็นรูปก้อนเมฆมองดูแล้วเหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าถือว่าเป็นงานศิลปะที่มีจิตวิญญาณ

เมื่อสำรวจเสร็จแล้วก็หยิบจดหมายที่แนบมาด้วยขึ้นมาอ่าน

“พี่ชายเจ้าค่ะ พี่ชายคงจะดูชุดที่น้องส่งให้แล้ว เป็นชุดที่น้องตัดเย็บเองกับมือชุดนี้จะมีความพิเศษที่ไม่สามารถที่จะฉีกขาดได้ง่าย ๆ มีความยืดหยุ่นสูง น้องเลือกเนื้อผ้าที่มีความนุ่มลื่นเป็นพิเศษเพื่อพี่ชายเลยนะเจ้าค่ะ แต่ที่พิเศษจะอยู่ที่สายคาดเอว น้องสั่งทำให้มีความยืดหยุ่นโอกาสขาดน้อย ถ้านำไปมัดกับสิ่งของก็ไม่ขาดออกมาง่าย ๆ ถ้าพี่ชายไม่เชื่อลองมัดกับอะไรก็ได้ดูสิเจ้าคะ น้องแนบวิธีมัดมาด้วยพี่ชายลองอ่านดูเล่น ๆ สุดท้ายพี่ชายก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ” 

เมื่อจิวจื่ออ่านจบแล้ว ด้วยความที่อยากรู้ว่าสายคาดเอวจะเป็นดั่งที่เล่อเจียว่าไว้หรือไม่จึงขอให้หนิงหวงเป็นผู้ทดลองใช้

“หวงเกอขอรับ”

“ว่าไงจื่อเอ๋อร์”

“ยื่นมือทั้งสองข้างออกมาด้านหน้าหน่อยขอรับ” ด้วยความที่หนิงหวงอยู่ใกล้สุดจิวจื่อจึงขอให้ช่วย

“จื่อเอ๋อร์จะเอาไปทำอะไร” ถึงจะถามออกไปแต่หนิงหวงก็ยื่นมือทั้งสองข้างไปที่ด้านหน้าจิวจื่ออยู่ดี

“พอดีข้าอยากรู้ว่าของที่เล่อเจียส่งมาให้จะเป็นแบบที่เขียนไว้หรือเปล่า”

พูดจบจิวจื่อก็ลงมือมัดที่ข้อมือของหนิงหวงทันที โดยทำตามวิธีที่เล่อเจียเขียนมาให้

“จื่อเอ๋อร์ชอบแบบนี้เหรอ” หนิงหวงส่งเสียงถาม

“เปล่าสักหน่อยขอรับ ข้าแค่อยากลองดูเท่านั้นเอง” หัวใจบ้าจะเต้นแรงทำไม 

“หือ~ เป็นแบบนั้นเองเหรอ พี่ก็นึกว่าจื่อเอ๋อร์ชอบแบบนี้” หนิงหวงพูดด้วยน้ำเสียงยอกล้อ

“///// เสร็จแล้ว หวงเกอลองขยับดูขอรับ” เพื่อที่จะหาทางเปลี่ยนเรื่องจิวจื่อจึงบอกให้หนิงหวงลองขยับข้อมือดูว่าจะเป็นยังไงบ้าง

หนิงหวงลองขยับข้อมือตามคำบอกของจิวจื่อแล้วผลปรากฏว่ายิ่งขยับยิ่งรัดแน่นกว่าเดิม

“เป็นยังไงบ้างขอรับหวงเกอ” จิวจื่อถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

“อืม ยิ่งขยับสายคาดเอวยิ่งรัดแน่น” หนิงหวงตอบไปตามตรง

“ว้าว”

“แต่...” หนิงหวงเว้นช่วงพูดเพื่อที่จะสังเกตสีหน้าท่าทางของจิวจื่อ

“แต่อะไรขอรับ หวงเกอ” ท่าทางที่จิวจื่อที่แสดงออกมานั้นใบหน้าขมวดคิ้ว โน้มตัวลงมาข้างหน้ามือทั้งสองข้างค้ำโต๊ะไว้เพื่อที่จะพยุงตัว

“แต่พี่ว่าถ้าไปอยู่ที่ข้อมือของจื่อเอ๋อร์มันจะสวยกว่าข้อมือของพี่นะ” หนิงหวงพูดพร้อมกับที่แก้มัดออกแล้วนำสายคาดเอวไปมัดที่ข้อมือขาวของจิวจื่อแทน

ทำให้ตอนนี้ท่าทางของทั้งสองคนนั้นเหมือนโอบกอดกันเพียงแต่มือของจิวจื่อถูกหนิงหวงจับไว้ด้านหน้าเท่านั้นเอง

“อะ” จิวจื่อได้แต่มองที่ข้อมือและเงยหน้ามองหนิงหวงสลับกันเพราะเหตุการณ์มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว “หวงเกอทำได้ยังไงขอรับ”

“เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่ความสามารถส่วนตัวของบุคคล” หนิงหวงตอบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “จื่อเอ๋อร์ดูสิ สายคาดเอวมันเหมาะกับข้อมือของน้องจริง ๆ นะ ไม่ต้องห่วงว่าจะเกิดรอยดูข้อมือของพี่สิไม่มีรอยแดงเลย” หนิงหวงขยับตัวออกห่างจากจิวจื่อพร้อมกับยื่นข้อมือไปให้ดู

“อะ เอ่อ ข้าว่าหวงเกอแก้สายคาดเอวออกให้ข้าดีกว่าขอรับ” จิวจื่อพูดออกไปด้วยแก้มที่แดงอยู่พร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนและยื่นแขนไปให้หนิงหวงเพื่อที่จะได้แก้สายคาดเอวออกให้

“อึก เดี๋ยวพี่แก้ให้ แต่ก่อนอื่นจื่อเอ๋อร์ควรเลิกทำหน้าตาแบบนั้นก่อนที่พี่จะอดทนไม่ไหวดีกว่านะ” จิวจื่อนั้นไม่ได้รู้เลยว่าท่าทางแบบนั้นจะส่งผลให้คนบางคนลำคอแห้งผาก

“หวงเกอคนบ้า”

“พี่บ้าแค่กับจื่อเอ๋อร์คนเดียวเท่านั้นแหละ”

“//////////”

หลังจากผ่านเหตุการณ์สายคาดเอวไปจิวจื่อก็เปิดของที่เหลือเริ่มจากกล่องสีเทาข้างในกล่องเป็นปิ่นไม้ที่มีดอกโม่ลี่ฮวา (ดอกมะลิ) แน่นอนว่าเป็นของที่มาจากคุนเล่อและมีจดหมายแนบมาด้วยโดยที่ข้างในจดหมายเขียนไว้ว่า

“ปิ่นไม้อันนี้น้องได้นำไปปรับแต่งใหม่ให้เหมาะสมกับพี่ชายโดยที่ข้างในปิ่นไม้จะมีแท่งเหล็กขนาดเล็กเคลือบยาสลบแต่ถ้าพี่ชายอยากได้เคลือบยาชนิดอื่นน้องก็นำขวดยาใส่มาด้วยในกล่องให้แล้วนะขอรับ ส่วนวิธีใช้พี่ชายก็แค่กดที่ตรงกลางของดอกโม่ลี่ฮวาเพียงเท่านี้แท่งเหล็กก็ออกมาแล้วขอรับ แต่พี่ชายต้องระวังหน่อยนะขอรับแรงที่ส่งแท่งเหล็กออกไปนั้นเร็วมาก สุดท้ายพี่ชายก็รักษาตัวเองนะขอรับ” 

ต่อไปเป็นกล่องสีแดงเมื่อเปิดออกมาก็เจอกับพัดสีฟ้ารูปท้องฟ้าที่เพ่ยเจียเลือกวันนั้น ส่วนเนื้อความในจดหมายนั้นก็คล้าย ๆ กับอีกสามคนที่เหลือเพียงแต่ว่าด้ามพัดและโครงของพัดจะเป็นเหล็กที่มีความบางและความคม

ดูรวม ๆ แล้วของที่สี่แสบส่งมาให้จิวจื่อนั้นมีความเข้ากันเป็นอย่างมาก สมที่ทั้งสี่เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ยังเล็ก

เมื่อหนิงหวงเห็นว่าจิวจื่อสำรวจของเสร็จหมดแล้วก็พูดขึ้นมา

“จื่อเอ๋อร์ สัปดาห์หน้าจื่อเอ๋อร์ว่างไหม”

“ทำไมหรือขอรับ”

“พี่ว่าจะชวนจื่อเอ๋อร์ไปเดินเขา จื่อเอ๋อร์ว่างไหม” หนิงหวงถามย้ำอีกครั้ง

จิวจื่อครุ่นคิดไปสักพักก็ตอบออกมา “สัปดาห์หน้ารู้สึกว่าข้าจะว่างนะขอรับ”

“งั้นจื่อเอ๋อร์ไปเดินเขากับพี่นะ” หนิงหวงจับที่มือของจิวจื่อพร้อมกับใช้สายตาของหมาน้อย

“แฮ่ม ก็ได้ขอรับสัปดาห์หน้าเราจะไปเดินเขากัน” ที่เขาตอบตกลงไปนะไม่ใช้เพราะสายตาหมาน้อยหรอกนะแต่เพราะว่าเขาชอบเดินเขาอยู่แล้วต่างหาก ตั้งแต่มาที่นี่ก็ยังไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหนเลย

“เจอกันสัปดาห์นะจื่อเอ๋อร์ เจอกันยามเหม่า (05.00 – 06.59 น.) ที่หน้าร้านหมูกระทะของจื่อเอ๋อร์นะ”

“ขอรับหวงเกอ”

………………………

- มาแล้วจ้าาาา

- มีข่าวมาแจ้ง ไรต์อาจจะไม่ได้มาลงบ่อยนะช่วงนี้ (พูดเหมือนตัวเองลงบ่อย) ติดสอบนะคะ

- ใครก็ได้เอาท่านแม่ทัพไปเก็บทีไม่ไหวแล้ว

- ขอขอบคุณทุกการสนับสนุนจ้า

- ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่อยู่ด้วยกันและหลงเข้ามานะจ๊ะ

- โปรดติดตามตอนต่อไปเด้อ

ความคิดเห็น