ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 13 #S-sensible

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 917

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13 #S-sensible
แบบอักษร

19:00 น.

‘ข้อความ ตาต้า’

(ไอ้สัสจี กูไปหาบนห้องนะ)

“เออ”

(ยอมง่ายจังวะ)

“แต่ไม่เปิดประตูให้”

(กูว่าละ เมื่อคืนมึงเป็นไร)

“ไรของมึง”

(กูรู้นะ เรื่องมึงกับไอ้เซฟ)

“เรื่อง?”

(พวกมึงมีอะไรปิดบังกู พวกมึงมันเพื่อนไม่จริง)

“?”

(พวกมึงแอบคบกันแล้วไม่บอกเพื่อนหรือไม่ก็แอบรักกันแต่ต่างฝ่ายต่างไม่มั่นใจในใจตัวเอง)

“ไอ้ต้า”

(พวกมึงต้องแอบคบกันแน่ๆ)

“ไอ้ต้า”

(ไร!!)

(ไม่ต้องมาง้อ)

(ใช่สิ กูไม่น่ารักเท่าโลกเหมือนไอ้เซฟหนิ กูมันไม่น่ารัก)

“ต้าาาาาา”

(ไม่ต้องมาจับ!!!)

(แงงงงง)

“ไอ้สัสต้า”

(...)

(ดุจังง่ะ)

“กูบอกให้เลิกดูซีรีย์ ถ้าดูละมึงอินขนาดเนี่ย”

(ใครบอกกูดู why r u คืออะไรไม่รู้จัก)

“...”

(ด้ายแดงคืออะไรอะ สารวัตรคือใคร กูไม่รับรู้!!!)

“ไอ้ต้า”

(...)

“เมาไปนอนไป”

(เมาห่าไร กูกินนม)

“นม 4% หรือ 16%”

(4%)

“นมใสเชียวนะมึง ไปนอนไป!!”

(จีไล่เราอ่อ จีไล่เราอ่อ!)

“เออไอ้สัส! ไปนอน!”

(จีมัยอ่อนโยงแย้ว ต้าเสียจุ้ย)

“กูบล็อกนะ”

(สัส! กูล้อเล้น)

‘คุณไม่สามารถตอบกลับได้ เรียนรู้เพิ่มเติม’

‘ปิดข้อความ ตาต้า’

20:14 น.

‘ข้อความ ไอ้อ้วน’

(จี)

“ว่า”

(ไอ้บูมเป็นไร)

“หะ? ทำไม”

(มันบ่นอะไรให้กูฟังก็ไม่รู้ในแชท กูว่าแม่งเมา)

“ไอ้สัสต้าก็เมา”

(มันอยู่ด้วยกันหรอ)

“คงจะ เห็นต้ามันจะขึ้นมาหาอยู่แต่ไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน”

(มันน่าจะอยู่ห้องต้ากันแหละ มึงไปดูดิ กูกลัวมันตีกัน)

“มันไม่ทำอะไรโง่ๆหรอก”

(จี)

(มึงจำตอนต้มมาม่ากินกันละไอ้ต้าเอามือไปจุ่มน้ำร้อนได้ปะ)

“เออ ทำไม”

(ไอ้บูมบอกให้ต้าทำ พวกมันอยากรู้ว่าน้ำร้อนหรือยัง)

“งั้นกูลงไปดูก่อน กลัวมันเอาน้ำร้อนอาบแทนน้ำอุ่น”

(เออๆรีบไป)

‘ปิดข้อความ ไอ้อ้วน’

20:19 น.

ก๊อกๆๆ

“...” เอ้าสัสแม่งเงียบกันเฉย

ก๊อกๆๆ

“...”

“...” กูเริ่มไม่สบอารมณ์ละ

‘โทรหา ไอ้ต้าไอ้เวร’

ตรูดดด ตรูดดดดดด

“ไม่มีการตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก”

ตุ้ด!

“ไอ้สัสเอ้ย!”

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ!!

“ไอ้สัสต้าเปิดประตูดิ!!” ผมทุบประตู

แอดดดดด

“โว้ยวายทำไม มึงบล็อกแชทกูแล้วอ่าาาา” ไอ้ต้าเปิดประตูออกมาแต่สภาพมันคือเข่าทรุดลงไปนอนกับพื้น

“มึงมาง้อไอ้ต้าอ่อ” ไอ้บูมเดินมาขี่หลังต้า

“พอๆกันเลยนะพวกมึงสองคน กูมาดูว่าตายกันหรือยัง”

“ปากหรอน่ะไอ้สัส เดี๋ยวกูต่อยคว่ำเลย” ไอ้ต้าดึงกางเกงผมลงผมเลยปัดมือมันทิ้งจนมันหงายหลังไปพร้อมกับไอ้บูมที่ขี่คออยู่

“กูเริ่มสร่างเมาละ เดี๋ยวกูดูแลมันเอง” ไอ้บูมพูดขึ้น แต่ผมยังรู้สึกว่ามันเหมือนจะไม่รอดกันทั้งคู่เลย

“อาบน้ำก่อนไหมวะ จะได้สร่างกว่านี้”

“เห้ย เดี๋ยวกูอาบให้ไอ้ต้าเอง มึงไปเลยๆ” ไอ้บูมหิ้วแขนสองข้างไอ้ต้าแล้วลากไปห้องน้ำ

“เออๆ อย่าตายนะพวกมึง” ผมชี้สั่งสองคนแล้วปิดประตูห้อง คืนนี้มันจะรอดกันไหมวะสองคนนี้

20:20 น.

‘ข้อความ ไอ้อ้วน’

“เรียบร้อย”

(อะไรคือเรียบร้อย ตายหรอ?)

“สัส ยังอยู่ดีกูบอกให้ไปอาบน้ำละ”

(โหย)

(เสียดายว่ะ)

(น่าจะตายเลย)

“ไอ้สัสนั่นเพื่อนมึง”

(มึงไม่เสียดาย?)

“เสียดายดิสัส รำคาญหู”

(5555)

(มึงก็นะ หยุดติดเล่นบ้างเดี๋ยวเพื่อนมันน้อยใจ)

“มึงคนเริ่มเหอะ”

(แล้ว?)

(ไอ้ต้ามันฝั่งกูอยู่ละ มันไม่ทำไรกูหรอก)

“แต่กูทำ”

(ทำห่าอะไร เงียบไปเลยนะ)

(จะนอนแล้ว)

“กูยังไม่ได้พูดอะไรเลยเหอะ”

(ช่างแม่ง!!)

(กูจะนอน)

“เอ้า ไอ้เวร”

‘ปิดข้อความ ไอ้อ้วน’

“น่ารักจังวะ” ผมวางโทรศัพท์ลงแล้วฟุบตัวลงบนโซฟาตัวโปรดในห้อง ชีวิตวันๆหนึ่งของผมไม่มีอะไรมาก หมายถึงที่มีความสุขอะไม่มีมากแต่เรื่องแบกรับอะไรเยอะๆนี่สิที่มีเอาเยอะมากๆอยากจะเกิดมาเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งเหมือนไอ้เซฟไอ้บูมไอ้ต้าบ้าง มีชีวิตด้วยตัวเองไม่ถูกขีดอนาคตว่าต้องเป็นแบบไหน ผมตอนนี้มีเงินมากมายสามารถซื้อชีวิตใหม่ได้แต่ผมดันทำไม่ได้ เงินที่อยู่ในบัญชีเกือบสองร้อยล้านมันไม่ใช่เงินที่ผมหามาได้เองเลยสักบาทเดียว บางทีผมน่าจะหาอะไรทำเองบ้าง แต่ก็ดันคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรเพราะทั้งชีวิตผมถูกขีดให้ทำมาเสมอพอต้องเริ่มทำเองมันเลยคิดไม่ออก

“เซฟ”

ในหัวของผมตอนนี้มีเรื่องนี้แทบทั่วสมอง ผมยิ้มออกมาเองโดยไม่จำเป็นต้องมีของแพงๆหรือครอบครัว เซฟมันคือความสุขของผมจริงๆ เซฟมันแน่ แน่มาตลอด และผมมั่นใจว่ามันจะแน่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ‘คนตัวแค่นี้มันมีผลกับผมขนาดนี้ได้ยังไง’

9:41 น.

“เอ้ยต้า!” ผมทักไอ้ต้าก่อนเข้าเรียน สภาพมันดูไม่จืด ตัวบวมแทบระเบิดออกมา

“ว่างายยยย~”

“ไม่สร่างทำไมไม่นอนอยู่บ้าน”

“ห่วงกู?”

“ห่วงตัวกูเองสิ กูต้องแบกมึงทั้งวันแน่ๆถ้ามึงไม่สร่าง”

“ขอบใจ ฟังกี่ทีก็ชื้นใจกูจริงๆไอ้เพื่อนเวร” ต้าหันมายกนิ้วกลางใส่แล้วเปิดประตูเข้าห้องเรียน

“เอ้า กูก็ต้องทำหน้าที่เพื่อนเวรเพื่อนเปรตให้มึงดิ มึงให้สถานะกูอย่างเงี้ย”

“ไม่ต้องมาคุยกะกูวววว~” ไอ้ต้านั่งลงแล้วฟุบลงบนกระเป๋า มาทำห่าอะไรถ้ามาแล้วมานอนถ้าจะเช็คชื่อให้กูเช็คให้ก็ได้ไหมไอ้เวง

11:19

“จารย์แม่งจัดจ้านจริงๆแม่ง555”

“เออ จดจำไปถึงสมองกูเลย”

“ขมคอไอ้เหี้ย”

เด็กในคลาสเดินออกมาพร้อมปัดกลิ่นที่จมูกออก ทุกคนพูดเรื่องเดียวกันไปตลอดทาง

“จารย์ทำกูสร่างเมาเลยแม่ง” ต้าสูดยาดมเข้าเต็มปอด

“ไม่ดีหรอวะ เลิกคลาสเร็วดีออก”

“แบบนี้กูขอเรียนต่อดีกว่าเหอะ ใครบอกให้จารย์กินมะม่วงก่อนสอนวะไอ้สัส แม่งขมคอ”

“มึงก็นะ ไปว่าจารย์ได้เอฟขึ้นมาละกูไม่หารนาาา”

“ทำร้ายกูขนาดนี้ควรให้เอเป็นขวัญแก่กูเว้ย ออกมาไม่ทันกูได้ขาดใจตาย”

“มึงนี่ก็นะ” ผมหัวเราะให้ไอ้ต้าที่เอาแต่บ่นแล้วสูดยาดมเพราะจารย์ในคลาสท้องเสียแล้วเผลอตดออกมาสองสามที นี่ยังไม่รวมกับตดไม่มีเสียงนะ จารย์เลยให้เลิกคลาสก่อน

“อ้าวต้า ยังไม่ตายนี่นา” เซฟเข้ามาทัก ผมกับต้าเดินมานั่งรวมกันที่ม้าหินอ่อนที่เดิม

“หนีเสือปะจรเข้ดิสัส เกือบตายในคลาส” ต้าสูดลมหายใจข้างนอกเต็มปอด

“ก็ยังไม่เห็นตายนี่หว่า”

“พอๆกันเลยนะมรึ้ง ทั้งไอ้จีไอ้ไอ้เซฟ อยากเห็นกูตายมากมั่ง”

“มึงก็พูดไปต้า กูกับเซฟรักมึงจะตาย” ผมวางมือปลอบใจไอ้ต้า

“ไม่ต้องพูดคำว่าตายได้ปะ กูหลอน”

“เออเซฟ แล้วไอ้บูมอะ” ผมหันไปถามเซฟ

“อ่อ ไอ้บูมมันบอกกูว่ามีธุระเลยแยกกันก่อนจะมาหาพวกมึงเมื่อกี้”

“คนอย่างมันอะนะมีธุระ จารย์สั่งตัดโมอีกหรอวะ” ผมสงสัย เมื่อคืนมันกับไอ้ต้ายังเมาเหมือนว่างกันอยู่เลยหรือว่าจารย์พึ่งสั่งไป

“ในหัวมึงคือสถาปัตย์อย่างพวกกูต้องมีแต่ตัดโมหรือไง?”

“เอ้า ก็เห็นบ่นกันแต่เรื่องตัดโมนี่หว่า”

“โอ้ย พวกมึงไปคุยกันสองคนเลยไป๊!” ต้าลุกขึ้นแล้วเดินแบบรีบๆ เมนส์มาหรอวะเดี๋ยวก็อ้อนเดี๋ยวโหดเดี๋ยวก็กวนตีน นึกว่ามึงบ้าอันที่จริงมึงบ้าจริงๆเฉย

“เป็นไรวะ? ทะเลาะกันหรอพวกมึงอะ” เซฟที่มองต้าเดินไปหันมาถามผมที่มองต้าอยู่เหมือนกัน

“ไม่รู้ว่ะ สงสัยเมาตด”

“ที่พวกมึงเลิกคลาสไวอะนะ”

“เออ จารย์แกท้องเสียเลยขอเลิกก่อน”

“ตัวมึงไม่ได้โดนกลิ่นติดตัวมาใช่ปะ?” เซฟบีบจมูกแล้วชี้ผม

“มึงอยากดมไหมล่ะ” ผมวิ่งไล่ไอ้เซฟพร้อมยื่นเสื้อใส่มัน

20:08 น.

‘ข้อความ ตาต้า’

“ไอ้ต้า”

(มึงปลดบล็อกกูละหรอ?)

(จะง้ออะไรก็รีบง้อ กูมีเวลาให้ไม่มากนะ)

“จะให้กูบล็อกอีกรอบปะสัส”

(แรงจังง่ะ ;-;)

“มึงเป็นไรตอนกลางวัน”

(เหม็นตดไงสัสถามได้)

“ที่มึงเหวี่ยงใส่กูกะเซฟอะนะ”

(เหม็นความรักพวกมึงด้วยไอ้ห่า)

“กูไม่ถามละ ไปนอนไป”

(แดกเหล้าปะ ป้องกันโคโรนา)

“ไม่”

(ไม่แดก)

“ไม่คุยกับมึง”

‘ปิดข้อความ ตาต้า’

‘ข้อความ ไอ้หัวใหญ่’

“ไอ้บูม”

(หื้ม?)

“แบ้วสัส มึงใคร คายเพื่อนกูออกมา”

(พูดมากูจะทำงาน)

“เดี๋ยวนี้มีธุระหรอวะ”

(ต้องทำมาหาแดกดิ ไม่ได้มีเงินเข้าเดือนละสามสี่ล้านแบบมึงสะหน่อย)

“อยากต่อยมึงว่ะ”

(ใจเย็นนน มึงถามแค่เนี่ย)

“เออ”

(โว้ะ ไม่จริง ถามแค่นี้ไม่ใช่มึง)

(คายเพื่อนกูออกมา)

“กูไปละนะ”

(เออๆ)

‘ปิดข้อความ ไอ้หัวใหญ่’

“แปลกว่ะ มึงคิดเหมือนกูปะเซฟ” ผมหันไปมองเซฟที่เล่นเกมอยู่บนแล็บทอปของผม มีอะไรของผมบ้างที่มันยังเข้าไม่ทั่วถึงเนี้ยหะ?

ความคิดเห็น