ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 16 เดจาวู

ชื่อตอน : บทที่ 16 เดจาวู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 01:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 เดจาวู
แบบอักษร

“ขยับเมื่อไหร่ หัวระเบิดเมื่อนั้น กล้ามากมาว่าผู้หญิงของฉัน อยากตายมากใช่ไหมหืม” 

 

เจิ้งจินมองไปที่เฉินอิงที่ตอนนี้จ่อปืนมาที่หัวของเขา เขานั้นกลัวจนตัวสั่น เหล่าลูกน้องที่เขาพามาด้วยต่างไม่กล้าขยับกลัวว่าชายหนุ่มนั้นจะเล็งปืนจากเจิ้งจินมาที่พวกเขาแทน 

 

เจิ้งจินกลืนน้ำลายก่อนที่จะพูดขึ้น 

 

“นะ นะ นี่แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร” 

 

เฉินอิงไม่ตอบแต่มองเข้าไปในดวงตาลึกๆของเจิ้งจินก่อนที่จะพูดขึ้น 

 

“ไม่รู้และไม่สน จะเป็นใครใหญ่มาจากไหนมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ที่ฉันต้องทำก็แค่เหนี่ยวไกนี้เท่านั้นเอง” 

 

เจิ้งจินนั้นตัวสั่นมากกว่าเดิมที่ได้ยินที่เฉินอิงพูดแบบนั้น เขาพูดออกมาราวกับเขานั้นไม่สนใจว่าเขานั้นจะเป็นใครมาจากไหน จะเป็นเทพยดาหรือว่าปีศาจซาตานเขาก็ไม่สน  

 

เจิ้งจินรู้สึกเหมือนได้กลิ่นเลือดออกมาจากในออร่าของเขา ชายหนุ่มที่อยู่ต่อหน้าเขานั้นราวกับเขาเป็นนักฆ่าที่เลือดเย็น 

 

เจิ้งจินถึงจะรู้สึกแบบนั้น แต่เขานั้นเป็นพวกที่เห็นแก่หน้าตาของตัวเองมากกว่าอะไรทั้งหมด เขากัดฟันสู้ต่อความกลัวที่อยู่ในใจก่อนที่จะพูดขึ้น 

 

“ฉันคือเจิ้งจิน ลูกชายเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างรายใหญ่อันดับต้นๆของประเทศ อย่างแกไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก!” 

 

เจิ้งจินถุยน้ำลายออกมาลงพื้น เฉินอิงแสยะยิ้มออกมาก่อนที่จะ 

 

ปั๊ก! แตก เฉินอิงใช้สันปืนตบเข้าไปที่หน้าของเจิ้งจินอย่างจังก่อนที่จะพูดขึ้น 

 

“บอกแล้วว่าไม่สน ต่อให้พ่อของแกลงมาที่นี่เองก็มีชะตากรรมแบบเดียวกัน เอาละเสี่ยหลินบอกว่าให้แกออกไป แกก็ควรที่จะออกไป ถ้าไม่รีบออกไป ฉันคงต้องทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ” 

 

เฉินอิงหลังจากตบเสร็จแล้วก็ค่อยๆทำเป็นจะเหนียวไกปืน ดวงตาของเขาคมกริบราวกับอินทรีย์ เจิ้งจินในตอนนี้ที่เลือดไหลออกมาจากรอยแผลที่ถูกตบ ตัวสั่นจนเขานั้นทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาถึงกับเข่าทรุดและลุงไปนั่งที่พื้น 

 

“ฮ่ะ ได้แค่นี้ยังกล้ามาอวดเบ่ง ของจริงเขาไม่พูดมากกันหรอกรู้ไหม ไปซะก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ และถ้าแกยังมายุ่งกับเธออีกละก็ มันจะจบไม่สวยแน่” 

 

เจิ้งจินได้แต่กัดฟัน เขามองไปที่เฉินอิงด้วยความโกรธและเกลียด ไม่เคยมีใครทำกับเขาแบบนี้มาก่อน เขาสัญญาว่าเขานั้นจะกลับมาเอาคืน 

 

ตอนนี้ที่เขาทำได้มีแต่ถอยไปตั้งหลักก่อนเท่านั้น คนฉลาดนั้นมักรู้จักถอยหลัง 

 

“พวกเรา...กลับ!” 

 

พวกลูกน้องของเขาต้องรีบมาลากตัวเจิ้งจินออกไปจากบริษัท เจตนาของเจิ้งจินนั้นชัดเจนว่าเขานั้นไม่จบแค่นี้แน่ๆ เฉินอิงหลี่ตาลง เขาเองก็ไม่จบเหมือนกัน ถ้าคิดว่าประสบการณ์ของเขามีไว้แค่ประดับละก็คิดผิดแล้ว เขาไว้มีเวลาเมื่อไหร่ในที่เงียบๆไม่มีคนเห็น จะทำการผูกเงื่อนตายของปัญหานี้ทันที 

 

เฉินอิงหลังจากนั้นเขาก็ทำการเก็บปืนเข้าไปในสโตเรจ ก่อนที่ก็หันไปหาเสี่ยหลินที่ตอนนี้มีสีหน้าที่หวาดกลัวอยู่ เขาได้แต่ถอนหายใจออกมาและพูดกับเธอ 

 

“ยืนไหวไหม” 

 

เสี่ยหลินในตอนนี้สติกลับมาที่ตัวเองแล้ว เธอนั้นหน้าแดงขึ้นมาก่อนที่จะพูดกับเฉินอิง 

 

“ใครเป็นผู้หญิงของเธอ เด็กบ้า!” 

 

เฉินอิงถึงกับสะดุด เด็กบ้า? เขามองดูตัวเองในเงาของกระจกที่อยู่ใกล้ๆกับเขา เขาได้แต่ยักไหล่ ก็เด็กจริงๆนั่นแหละ แล้วแต่ว่าจะหน้าแดงทำไมถ้าคิดว่าเราเป็นแค่เด็ก? อ่ะห้า ยัยนี่ต้องชอบกินหญ้าอ่อนแน่ๆ เฉินอิงหัวเราะออกมา 

 

เขาทำเป็นไม่สนก่อนที่จะพูดขึ้น 

 

“รีบพาหมาไปหาหมอดีกว่า ถึงว่าอาการจะไม่หนักก็เถอะ แต่กันไว้ดีกว่าแก้” 

 

เฉินอิงบอกกับเสี่ยหลิน เธอมองไปที่หมาของเธอและมองไปที่เฉินอิง เธอต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง เฉินอิงหัวเราะออกมา เขาเข้าใจว่าเธอต้องการจะพูดอะไร 

 

“เดียวฉันไปหยิบเงินมาให้ รอตรงนี้” 

 

เฉินอิงวางเงินไว้บนชั้นสอง เขาเดินขึ้นไปเอา เสี่ยหลินในตอนนี้รู้สึกอายมากๆนอกจากจะให้เขาช่วยเรื่องของเจิ้งจินแล้ว ยังต้องให้เขาช่วยเรื่องพาหมาไปหาหมออีกด้วย เอาจริงๆในตัวของเธอตอนนี้เงินยังไม่พอที่จะกินอาหารดีๆซักมื้อเลย 

 

เฉินอิงเดินลงมาพร้อมกับกระเป๋าเงิน เขายื่นให้กับเธอก่อนที่จะพูดขึ้น 

 

“อะนี่เงินรับไปและพาเจ้าตูบนี่ไปหาหมอซะ เรื่องงานเราค่อยคุยกันทีหลัง” 

 

เฉินอิงต้องการจะเว้นระยะห่าง เขานั้นไม่ตื้นเธอจนเกินไป แบบนั้นมันจะดูไม่ดี เฉินอิงวางเงินไว้บนเคาน์เตอร์และต้องการจะเดินออกไปจากบริษัทแบบเท่ห์ๆแมนๆ แต่ทว่าก่อนที่เขาจะได้ออกจากบริษัทไป แขนเสื้อเขาก็ถูกจับไว้ก่อน 

 

‘เดจาวู?’ 

 

เฉินอิงเหมือนเคยถูกจับแขนเสื้อแบบนี้มาก่อน เหมือนตอนที่ฮาเร็มคนที่สองของๆทำ ดูเหมือนว่าฮาเร็มคนที่สามของเขาเองก็เหมือนกัน เขาหันไปมองเสี่ยหลินก่อนที่จะพูดขึ้น 

 

“มีอะไรหรือเปล่า” 

 

“คือ...” 

 

เสี่ยหลินในตอนนี้ดูท่าลำบากใจ เธอนั้นเหมือนต้องการจะพูดอะไรกับเขา 

 

“ไม่ต้องเกรงใจ บอกมาได้เลย ถ้าช่วยได้ฉันจะช่วย ถือว่าเป็นสิทธิพิเศษของสาวที่กำลังโดนจีบอยู่ก็แล้วกัน” 

 

ได้ยินแบบนั้นเสี่ยหลินก็หน้าแดงขึ้น เฉินอิงในตอนนี้จีบเธอแบบเปิดเผย เธอได้แต่ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะพูดขึ้น 

 

“ก็ได้ ฉันจะยอมให้เธอจีบก็ได้ แต่มีข้อแม้ เธอต้องขับรถพาฉันกับเสี่ยวโก๋วไปโรงพยาบาลก่อน” 

 

ขับรถ พูดอะไรไม่เข้าใจ เขามาที่นี่ด้วยจักรยาน เฉินอิงคิดอยู่เล็กน้อย หรือว่าเธอคิดว่าเขารวยและมีรถ อ่า นั่นซิเป็นใครก็ต้องคิด เล่นเอาเงินให้กันสิบล้านง่ายๆแบบนี้เป็นใครไม่คิดบ้าง 

 

ปัญหาตอนนี้คือเฉินอิงไม่มีรถ...เขาคิดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดกับเสี่ยหลิน 

 

“เธอรออยู่นี่ ฉันไปเอารถมาก่อน” 

 

เฉินอิงหลังจากนั้นก็ออกจากบริษัทไป ก่อนที่จะเดินไปตามท้องถนน มองหาใครบางคนที่เขาต้องการ เขาเดินหาได้ไม่นานก็พบเจอคนที่เขาต้องการวันนี้โชคช่างเข้าข้างเขาเสียจริงๆ 

 

เขามองเห็นใครบางคนที่เพิ่งออกมาจากรถสปอร์ทหรู เขาทำเป็นเดินเข้าไปใกล้ๆชายหนุ่มที่ออกมาจากรถสปอร์ทก่อนที่จะทำการเก็บกุญแจรถของเขาเข้าไปในสโตเรจ 

 

หลังจากได้กุญแจมาแล้วแน่นอนว่าเฉินอิงทำการสตาร์ทรถและขับไปรับเสี่ยหลินเพื่อไปยังโรงพยาบาลสัตว์ในทันที 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว