ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เด็กเสี่ยEp.07

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2563 19:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กเสี่ยEp.07
แบบอักษร

#เด็กเสี่ย

 

มังกรxเจต

 

Ep.07

 

 

 

หลังหมดคาบเรียน

 

"โหแม่ง...มึง..กูถือของเต็มมือแล้วอ่ะ"

เกรทมันเดินบ่นพร้อมกับข้าวของเต็มไม้เต็มมือ

ส่วนมากจะเป็นของกินเห็นมันตัวเล็กๆแบบนี้กระเพาะหลุมเลยนะกินหายกินหายแต่ไม่ยักอ้วน

 

"มากูช่วยถือ"

 

"ว่าแต่มึงซื้อไรมาว่ะถุงนิดเดียว"

 

ขี้เผือกแท้เพื่อนผม

 

"นาฬิกา...น่ะ"

ก็พอดีเรือนเก่าของผมมันตกแตกตอนถอดวางเลยต้องใช้มือถือดูเวลาตลอดอย่างน้อยก็มีไว้สักหน่อยผมเปิดให้มันดู ตาวิบวับเลยนะคุณเกรท

 

"โหสวยว่ะเท่าไหร่อ่ะ"

 

"พันเก้า"

 

"สวยสมราคาแต่กูว่าทำไมมึงไม่ซื้อที่มันแพงกว่านี้ล่ะอย่างเรือนละเกือบๆหมื่น"

 

"เอาไว้แค่ใส่ดูเวลาป่ะสุดท้ายมันก็พังเหมือนกันอยู่ดีไหม"

 

"สาธุ...พ่อพระ"

 

"เกรท"

 

"ไรอ้าาาโกดเค้าเหรอตะเองมะเอามะโกดเก๊าน้าาา..."

ไอ้เตี้ยมันเข้ามากอดออดอ้อนผมตามสไตล์มันนี่แหละถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นป่านนี้มันคงโดนลากไปแล้วก็มันเป็นหนุ่มป๊อบ...

ในหมู่ผู้ชายอ่ะนะ

อดไม่ได้ที่จะเอ็นดูต่างกับผมสิ้น

เชิงไม่รู้ว่าคุณมังกรเขาตาถั่วรึไงถึงว่าผมสวย

 

"เออยกโทษให้"

 

"งื้อ...ที่รักชอบจัง"

 

"ไอ้บ้าเกรทขนลุก"

 

ครืดดดด....ครืดดด....

 

ผมรีบล้วงโทรศัพท์มาดูเบอร์ปลายสายที่ไม่คุ้นตาพร้อมกดรับ

 

(อยู่ไหนเลิกเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ?")

 

เสียงโหดๆดุๆแบบนี้

 

รู้เลยว่าใคร ว่าแต่รู้เบอร์ผมได้ไง

สงสัยคงจะตอนนั้นล่ะมั้งที่ผมโทรไปหาเขา

 

"อยู่ห้างกับเพื่อนครับจะกลับแล้ว"

 

(อยู่กับผู้หญิงรึผู้ชาย)

 

เขาจะก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวผมไปถึงไหนกันผมผลักหน้าไอ้เกรทออกจากไหล่ก่อนจะเดินไปหาที่คุยตรงอื่น

 

"ก็ผู้ชายสิครับคุณจะถามทำไม?"

 

(ก็สนใจไง)

 

"..............."ผู้ชายอะไรพูดจากำกวมชะมัดเถียงไม่เคยทันเขาเลยสักครั้ง

 

(อยู่ห้างเซ็นฯสินะเดี๋ยวไปรับอย่าคิดหนี)

 

"เดี๊ยวคุณรู้ได้ไงอย่าบอกนะว่าใส่เครื่องติดตามจริงๆ"

 

(เด็กโง่...โทรศัพท์เฟซบุ๊กมึงเชคอินที่ห้างไม่ใช่เหรอหึหึ)

 

ก็จริงแฮะ...

 

ว่าแต่รู้เฟซผมด้วยเหรอเนี่ย!!

 

ตื้ดดดดด......

 

เอ้านึกจะวางก็วาง!อะไรของเขาเนี่ยผมรีบเดินเอาข้าวของไปคืนให้เกรทพร้อมกับยัดเงินที่เหลือใส่มือมัน

 

"มึงกลับเองนะกูมีธุระด่วน"

 

"เฮ้ย!เดี๊ยวดิอะไรเนี่ยทิ้งคนน่ารักๆแบบกูได้ลงเชียวเหรอคนบ้าาา!!"

 

----------------------------------------------------------------------------------------------

 

"ช้าสิบนาที"

 

พอขึ้นรถมาได้คำแรกที่ได้ยินก็นี่แหละครับผมนั่งลงข้างๆเขาที่กำลังนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่ทำหน้าหงุดหงิด

 

"ก็ผมไม่ได้ขอให้คุณมารับ"

 

"ปากดีมานั่งนี่ดิ"

 

"อ่ะ!!"

 

แขนผมโดนดึงอย่างแรงจนตัวผมล้มทับบนตักเขามือหนาลูบไล้ใบหน้าผมนิ้วที่เย็นเชียบแตะลงบนแก้มจนรู้สึกว่าแก้มเห่อร้อนขึ้นมา

ดวงตาคมจ้องมองผมเหมือนจะสื่ออะไรพอรู้สึกอีกทีบุหรี่ที่เขาสูบก็มาจ่อที่ปากผมเสียแล้ว

 

"ดูดมั้ย?"

 

"ผมดูดไม่เป็นและมันก็ไม่ดีต่อร่างกายด้วย"

 

"คุณหนูจริงมึง....ฟู่ววว์"

 

"แค่กๆๆ"

 

ผมไอออกมาเนื่องจากเขาพ่นควันใส่ปากผมจะฆ่ากันรึไงเนี่ย

คนบ้าผมรีบลุกขึ้นนั่งทว่ากับโดนบังคับให้นั่งบนตักซะนี่

แถมยังหันหน้าเข้าหากันอีกด้วย

แล้วจะมาดมซอกคอผมทำไม!

จมูกโด่งถูไถลำคอผมไปมาก่อนจะกระซิบที่หูผมเบาๆ

 

"ตั้งแต่วันนี้ไปมึงต้องไปอยู่กับกู"

 

"อะไรนะ"

 

"เป็นเด็กของกูก็ต้องมาอยู่กับกูสิ"

 

"ผมมีบ้าน!"

 

"แต่กูบอกพ่อแม่มึงเเล้วจะให้มึงมาทำงานใช้หนี้กูไง"

 

"......."

 

ค คน...เผด็จการ..

 

"คุณนี่เอาแต่ใจ"

ผมยู่หน้าด้วยอย่างขัดใจ

เขาเห็นดังนั้นจึงเอานิ้วมาดันปลายจมูกผมขึ้นเป็นจมูกไปแล้ว

 

"ก็เรื่องของกูนั่งนิ่งๆรถกำลังขับ"

 

สุดท้ายก็ต้องจำยอม

 

******

 

กว่าจะมาถึงก็เกือบมืดคุณมังกร

ไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่เปิดประตูรถให้ผมลง

 

"ชักช้า"

 

เขาบ่นอุบพลางตั้งท่าจะช้อนตัวผมอุ้มเดินแบบเจ้าสาวแต่ผมไหวตัวทันรีบดิ้นหนีลงพื้นก่อน

ใครจะให้อุ้มน่าอายจะตายไป

 

"จิ้..."

 

ยังจะมีการมาจิ้ปาก

 

"คุณอายุเท่าไหร่กันแล้วนะ"

ผมเถามเขาในขณะกำลังโดนเขาลากเข้าห้องนอนท่าทางของเขานี่โคตรเอาแต่ใจเลย...

 

"32แล้วมึงล่ะ"

 

อืมแก่กว่าจริงๆด้วย...

 

"21ครับ"

 

"ห่างกันตั้ง11ปี"

 

แกร๊กกก...

 

ตุบ....

 

พอมาถึงห้องเขาก็เหวี่ยงผมลงเตียงเหวี่ยงซะแรงจุกมากๆเลยอ่ะ

ชอบใช้กำลังจริงๆ

จะหันหน้าไปว่ากลับโดนร่างหนาทาบทับลงบนร่างจนหน้าผมกับเขาห่างกันไม่ถึงคืบลมหายใจนี่เป่ารดกันและกัน

ผมรีบเอามือดันอกเขาสภาพนี้โครตอันตราย. ...

 

"อย่า..."

ผมเบือนหน้าหนีเขาแต่เขายิ่งเลื่อนหน้าเข้ามาไกล้ผมจงใจชัดๆ

 

"คิดว่ากูจะทำอะไรมึงเหรอ"

 

"ก็คุณชวนทำให้ผมคิด"

 

"หืม....แล้วอยากให้เป็นจริงไหมล่ะ"

 

ผมรีบส่ายหน้ารัวๆเมื่อเขาแสยะยิ้มร้าย...บอกตามตรงนะยังระบมอยู่เลย..และตรงนั้นก็ฉีกด้วย

 

"ผมยังไม่หายดี..."

 

"งั้นก็ซ้ำไม่ได้สินะ"

 

"คะ ครับ"

 

"เอาเถอะว่าแต่เงินที่ให้ไปใช้หมดมั้ย"

 

"หมดครับ"

 

"ชิ..."

 

แล้วทำไมต้องทำหน้าผิดหวังขนาดนั้นด้วยคืออยากให้ผมเหลือเงินกลับมาสินะ

ดูเหมือนจะยังไม่เชื่อสนิทถึงหยิบกระเป๋าเงินผมออกมาเท

 

ผลก็คือว่างปล่าว

 

"ไหนว่าใช้ไม่หมด?"

 

"ก็คุณบอกให้ใช้"

 

"เออช่างเถอะ...นี่มึง"

เขาผละออกจากตัวเปลี่ยนเป็นเอื้อมมือมาจับคางผมแทน

 

อา...จ้องตากันอีกแล้ว...

 

ทำไมรู้สึกแววตาที่เคยแข็งกร้าวนั้นดูอ่อนโยนลงกันนะ

 

"ไหนลองเรียกกูว่าพี่กรหน่อยสิ"

 

"อะไม่เอา...ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น"ผมสะบัดหน้าหนีเขารู้สึกเขินแปลกๆอยู่จะให้ผมเรียกเขาว่าพี่

 

"เอากันไปเมื่อวานแปบๆยังไม่สนิทกันอีกรึไงหืม?"

 

คะ คนบ้า....

ทำไมถึงได้พูดเรื่องแบบนี้ได้โดยไม่อายปาก

คงเพราะชินรึไง

 

"จะเรียกไม่เรียก"

 

"ไม่เด็ดขาด"

 

"อย่าดื้อ..."

 

"อือ.."

ริมฝีปากผมโดนนิ้วโป้งเขากดลงจนแทบมิดใบหน้าหล่อจากที่เคร่งขรึมเหมือนจะนึกคิดอะไรอยู่ก่อนตะยิ้มร้ายออกมา

 

"ถ้าไม่เรียกว่าพี่...งั้นเรียกกูว่าผัวก็ได้นะครับเมีย:)"

 

บรึ้มมมมมมมมมม!

 

หัวสมองผมระเบิดหมดแล้ว

อ๊ากกกกกกกก!!!

 

######

 

ความคิดเห็น