facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 เกี้ยวเจ้าสาว

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 เกี้ยวเจ้าสาว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 447

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 17:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 เกี้ยวเจ้าสาว
แบบอักษร

ถนนเส้นใหญ่ใจกลางเมืองหลวง ถนนเส้นนี้เปรียบดั่งเส้นเลือดแดงใหญ่ตรงกลางหัวใจ เพราะเป็นถนนสายสำคัญของแคว้นซีซานที่ทอดยาวสู่ประตูวังหลวง

แขกต่างแคว้นต่างถิ่นต่าง ๆ  ต่างสัญจรไปมาบนถนนเส้นนี้กันอย่างคับคั่งเป็นประจำ ทำให้มีโรงเตี๋ยม และร้านค้าอำนวยความสะดวกมากมายเต็มสองฝั่งตลอดแนวยาวของถนนสายนี้ ที่สำคัญยังมีตลาดขนาดใหญ่ที่เป็นแหล่งซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าจากดินแดนต่าง ๆ ดังนั้น ตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงค่อนดึก ถนนเส้นนี้จะเต็มไปด้วยบรรดาพ่อค้าแม่ค้า และผู้สัญจรไปมาอย่างครึกครื้น

 

ยามบ่ายผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมากันอย่างแออัด เสียงเจี๊ยวจ๊าวเรียกขายของแข่งกันของบรรดาพ่อค้าแม่ค้า ปนเปกับเสียงลูกค้าต่อรองสินค้า ท่ามกลางผู้คนสับสนวุ่นวายมีดรุณีน้อยผู้หนึ่งที่ดูโดดเด่นจากกลุ่มคนธรรมดาทั่วไป ด้วยผ้าแพรเนื้อดีสีชมพูอ่อน บวกกับผิวพรรณ ที่ขาวดุจหิมะของนาง ยิ่งเมื่อแสงแดดต้องเรือนกาย ยิ่งเกิดแสงประกายระยิบระยับบนร่างอรชรนั้น ให้ผู้ที่เดินผ่านเหลียวหลังกลับมามองกันแทบทุกคน

“กำไรหยกขาวของมหาเทวีหิมะเยี่ยมจริง ๆ เลย ข้าอยู่บนโลกมนุษย์ตั้งหลายชั่วยามแล้วยังไม่สลายไปเลย”

ดวงตากลมโตสดใสมองกำไลข้อมืออย่างภาคภูมิใจกับของวิเศษชิ้นนี้เป็นนักหนา แล้วดวงตาสุกใสดุจดวงอาทิตย์ยามเช้าก็แลเลยไปยังเครื่องประดับ ผ้าต่วนหลากสี และข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ที่วางขายเรียงรายกันเต็มสองข้างทาง เท้าเล็ก ๆ ก้าวไปเรื่อย ๆ นางตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เห็นนัก

“ซาลาเปาร้อน ๆ ซาลาเปาใหม่ ๆ ซาลาเปาแห่งซีซานจ้า”

ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น สองเท้าน้อย ๆ ก็พาร่างอรชรพุ่งตรงเข้าหาร้านเปาที่คลั่งคลุ้งไปด้วยไอร้อน ๆ ของหม้อนึ่งโดยทันที แม้ว่าในตอนนี้ มือหนึ่งจะถือพุทราเชื่อม อีกมือถือกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุน้ำหวานอยู่เต็มกระบอก

 

“อ่าหอมจังเลย”

เซี่ยะเหลียนยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไอน้ำที่ลอยฟุ้ง สูดเอาไอหอมของซาลาเปาเข้าเต็มปอดตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัวความร้อน

“ซาลาเปาร้อน ๆ ซาลาเปาใหม่ ๆ ซาลาเปาแห่งซีซานรับกี่ลูกดีขอรับคุณหนู”

         พ่อค้ายิ้มให้แก้มปริ

 

คนถูกเรียกว่าคุณหนูฉีกยิ้มกว้าง

“เอามาเลยสิบก้อน !”

 

พ่อค้าถึงกับยิ้มกว้างยิ่งขึ้น คุณหนูน้อยคนงามคนนี้ แม้รูปร่างจะอ้อนแอ้นอรชรแต่กินจุไม่เบาเชียว ดูสิทันที่นางสั่งซาลาเปาพุทราเชื่อมในมือก็หายวับไปกับปาก เขาถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย เกิดมาเขาก็เพิ่งเคยพบเคยเห็นสาวงามที่กินได้มากมายขนาดนี้ โดยที่ไม่กลัวว่ารูปร่างแสนสวยจะกลายเป็นตุ่ม

 

“ว้าว น่าอร่อยจังเลย โลกมนุษย์ของกินเต็มไปหมดเลยเนอะ”

ปากเล็ก ๆ กล่าวอู้อี้ ทั้ง ๆ ที่เคี้ยวพุทราอยู่เต็มปาก

“ใช่แล้วขอรับ ยิ่งเป็นเมืองหลวงของเรา ยิ่งมีของแปลก ๆ เยอะแยะมากมาย เพราะถนนสายนี้ คนต่างแคว้นต่างถิ่นเข้ามาเมืองหลวงกันเยอะ ทำให้ตลาดแถบเติบโตขึ้นทุกวัน”

 

“เป็นมนุษย์นี้ดีจริง ๆ เน๊อะ ตั้งแต่เกิดมาห้าร้อยกว่าปี ข้าไม่เคยได้กินของอร่อย ๆ ขนาดนี้มาก่อนเลย”

         

“คุณหนูว่ากระไรขอรับ”

 

“ช่างเถอะ ช่างเถอะ ไหนดูสิซาลาเปาที่เจ้าว่าจะอร่อยแค่ไหนกันนะ”

เซี่ยะเหรียญยื่นมือไปรับถุงซาลาเปากว่าสิบลูก

 

         ปัง  ปัง   ปัง ปัง 

         เสียงประทัดมงคลดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงปี่เสียงกลองดังกระหึ่มนำขบวนเกี๊ยวสีแดงเพลิงไปตามถนน

 

         “ว้าย มาดูอะไรนี่ ๆ เร็ว ๆ”

 

         “ไปดูกันเร็ว”

 

         “ดูสิขบวนทหารเต็มเลย โอ้ย ๆ จะจุดประทัดอีกแล้ว”

 

         ปัง  ปัง   ปัง ปัง 

         

         ปัง  ปัง   ปัง ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

 

         “เขาทำอะไรกันรึ เสียงดังมากสนุกเชียว”

         เซี่ยะเหลียนส่งเสียงถามพ่อค้าอู้อี๊เพราะกำลังเคี้ยวซาลาเปาเต็มปาก

 

         “อ๋อ ขบวนนำเกี้ยวเจ้าสาวธิดาราชครูเข้าถวายตัวเป็นพระชายาของท่านอ๋องเยี่ยเหลียง”

         พ่อค้าซาลาเปามองขบวนยาวเหยียด ด้านหน้ามีแม่สื่อเดินนำพร้อมกับนางกำนัลสาวใช้ ด้านหลังขบวนเป็นทหารองครักษ์ ธิดาราชครูแต่งงานทั้งที มีหรือจะให้เข้าวังตัวเปล่า

 

         “ถวายตัวเหรอ”

 

         “เออ ถ้าเรียกสั้น ๆ ตามภาษาชาวบ้านก็คือ แต่งงาน ขอรับ”

 

         “งานแต่งงานของมนุษย์สินะ อื้อ น่าสนุกเน๊อะ”

 

         “ใช่แล้วครับคุณหนู งานแต่งงานถือเป็นวันดีวันมงคลที่สุด ดังนั้น ทุกฝ่ายต้องจัดเตรียมข้าวของต้อนรับแขกของทั้งสองฝ่าย และการจัดเตรียมอาหารแลสุราชั้นเลิศที่ดีที่สุด”

 

         เพียงแค่ได้ยินคำว่า “อาหารแลสุราชั้นเลิศ” เทพธิดาน้อยก็เหมือนกับจะได้ยินเสียงสวรรค์ ตากลมโตลุกวาวขึ้น พร้อมกับอุทานว่า

         “อาหารและสุราชั้นเลิศ ว้าว”

 

         “ใช่แล้ว ใช่แล้ว อาหารแลสุราชั้นเลิศ ยิ่งเป็นงานแต่งของอ๋องเยี่ยเหลียงที่เป็นถึงน้องชายของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ยิ่งกว่าเรียกว่าอาหารชั้นเลิศ!”

 

         “ยิ่งกว่าอาหารชั้นเลิศ ! ยิ่งกว่าอาหารชั้นเลิศ ! ยิ่งกว่าอาหารชั้นเลิศ !” 

         ในหัวเทพธิดาองค์เต็มไปด้วยภาพอาหารชั้นเลิศเหล่านั้นลอยฟุ้งอบอวล นางคิดว่าอาหารเหล่านั้นต้องอร่อยมากอย่างแน่นอน

 

 

 

         “อ้าวคุณหนู อย่าลืมจ่ายค่าซาลาเปาขอรับ”

         คนขายซาลาเปาร้องเสียงหลง เมื่อลูกค้าสาวพร่ำพรึมออกจากร้านไปเสียเฉย ๆ

 

         “ขอโทษ ขอโทษ ข้ามัวแต่คิดถึงอาหารชั้นเลิศ ฮ่า ฮ่า เอ้านี่ ค่าซาลาเปา”

         เซี่ยะเหลียนวิ่งกลับมาพร้อมกับเสียงหัวเราะ มือน้อย ๆ ควักเบี้ยออกมาจากถุงส่งให้คนขายซาลาเปา

 

         เบี้ยในถุงสีทองของนาง ไม่ว่าจะควักจ่ายสักกี่ครั้ง มากเท่าใด ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่หมดสักที ด้วยอิทธิฤทธิ์ของเวทมนต์ที่เสกขึ้น  

 

         เมื่อจ่ายค่าซาลาเปาแล้วเทพธิดาองค์น้อยก็หายลับไปกับฝูงชน

.......................................................................

 

ความคิดเห็น