ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวความรักของมาร์คจินนะคะ :)

Sideline ความรักของเด็กขายตัว [ทาม<3ใบไม้] 8 [100%]

ชื่อตอน : Sideline ความรักของเด็กขายตัว [ทาม<3ใบไม้] 8 [100%]

คำค้น : มาร์คจิน / ความรักของเด็กขายตัว / sideline / กระดุ๊กกระดิ๊ก / ทามใบไม้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2559 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sideline ความรักของเด็กขายตัว [ทาม<3ใบไม้] 8 [100%]
แบบอักษร

Sideline ความรักของเด็กขายตัว

 

 

[ทาม<3ใบไม้ตอนที่ 8

 

By: กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

 

หลังจากที่ทามพูดอย่างนั้นเฌอก็เงียบมาตลอดทาง   ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทามพูดอะไรแบบนี้   มันหลายครั้งมากๆ เพราะเฌอก็ตื้อทามมานานพอสมควรแล้ว    แต่ทุกๆครั้งเฌอก็ยังไม่ยอมถอยออกมาซักที   แต่ทุกครั้งทามไม่ได้มีท่าทีที่สนใจคนอื่น  แต่ครั้งนี้ทามสนใจใบไม้

 

 

“ให้ไปส่งที่ไหน”  ขับรถออกจากตัวมหาลัยมาได้สักพักก็เอ่ยปากถามเฌอ

 

 

“เราไปนั่งเล่นห้องทามได้ไหม”   ทามหันไปมองเฌอทันทีที่พูดออกมาแบบนั้น   ใบไม้ที่นั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองยังต้องการที่จะฟังคำตอบของทาม

 

 

“ที่เราแสดงออกมากขนาดนี้ยังไม่รู้อีกหรอว่าเรารู้สึกยังไง”   ทามพูดเสียงนิ่งๆ  ไม่ได้ก้าวร้าวใส่เฌอ   แต่เสียงนิ่งๆนั้นช่างน่าขนลุกกว่าสิ่งอื่นใด

 

 

“เอ่อ  ....”   เฌอนิ่งไปนิด  เพราะไม่รู้จะไปต่อยังไง

 

 

“เราไปส่งที่หอเฌอแล้วกัน”  ทามพุดแกมบังคับเสียมากกว่าเสนอ

 

 

“ .........”เฌอไมได้ตอบอะไร  เพราะตอนนี้ก็เริ่มทำหน้าไม่ถุูกแล้วเหมือนกัน   ถึงแม้ว่าต้องการจะกลับไปคบกับทาม  แต่จริงๆก็ไม่ได้รัก  แต่เป็นเพียงตามประสาผู้หญิงที่ขาดผู้ชายไม่ได้เท่านั้นเอง   อันที่จริงก็มีผู้ชายเข้ามาหาเฌอมากมาย  แต่แน่นอนว่าเฌอต้องเลือกคนที่สมบูรณ์แบบตามความคิดของผู้หญิงหวังสูงเกินตัว

 

 

“ขอบคุณ”  เอ่ยปากหลังจากที่ทามจอดรถตรงหน้าหอแล้ว

 

 

“เดี๋ยว”  เฌอที่กำลังจะรีบเดินเข้าหอ  เพราะทำหน้าไม่ถูก  กลับต้องหยุดเพราะทามเรียกเอาไว้

 

 

“เราอยากคุยด้วยหน่อย”  ทามเดินมาหาเฌอ  ซึ่งเฌอเองก็หยุดรอตรงหน้าหอนั้น

 

 

“เราไม่รู้นะ   ว่าตอนนี้เฌอกลับมาหาเราเพราะอะไร   แต่เราเลิกกันไปนานแล้ว   เฌอไปนอนกับผู้ชายคนอื่น  ไม่ใช่ว่าเราเสียใจเลยเลิกกับเฌอ  แต่เราไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำตอนที่รู้เรื่องนี้   เลยรู้ใจตัวเองว่า จริงๆแล้ว  เราไม่ได้รักเฌอเลย  และเราก็รู้สึกว่าเฌอเองก็ไม่ได้รักเราเหมือนกัน  ...  แต่ตอนนี้  เรากำลังรักใครสักคน  เราไม่ได้อยากให้ทุกอย่างมันพัง   เราเลยอยากขอ  .....  อย่ามายุ่งกับเราอีกเลย”  ทามพูดออกมาจนหมด  มองหน้าเฌอที่มองทามด้วยสายตาอึ้งๆ  อาจจะเป็นเพราะแปลกใจ   เพราะตอนคบกัน  ทามไม่เคยพูดเยอะขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ

 

 

“ใบไม้ใช่ไหมล่ะ   รักน้องมากสินะ”  เฌอพูดยิ้มๆ  ถึงแม้ว่าจะเสียดายทามไม่น้อย  แต่ก็นะ .. เขาพูดมาขนาดนี้แล้ว  ถ้าไม่ยอมปล่อยทาม   ทามก็คงจะไม่ยอมให้เขาตามตื้อแบบนี้อีกเหมือนกัน

 

 

  “ก็ประมาณนั้น”  ทามเองก็อมยิ้มเช่นกัน

 

 

“เรา  ... ขอกอดเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม  ... ถือซะว่าเพื่อนกัน”   เฌอพูด  ถึงแม้ว่าทั้งสองจะไม่รักกัน  แต่ความรู้สึกดีๆก็มีหลงเหลืออยู่บ้าง  ไม่ใช่ความรู้สึกแบบคนรัก  แต่แบบที่ปรึกษาที่ดีมากกว่า

 

 

“เพื่อนกันนะเว้ย”   ทามพูดติดตลก

 

 

“เออดิวะ”  เฌอเองก็ขยับเข้ามากอด   ทามเองก็ยกมือกอดเฌอกลับไป   รู้สึกขอบคุณที่หญิงสาว เข้าใจได้ดี

 

 

 

แต่กลับกัน  คนที่นั่งอยู่บนรถไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทั้งสองพูดอะไรกัน  ตอนแรกก็ทำหน้าเครียดด้วยกันทั้งคู่  แต่สุดท้ายกลับยิ้มใส่กันเสียอย่างนั้น   ยิ่งไปกว่าน้ันเฌอเดินมากอดทาม   ซึ่งทามเองก็กอดกลับเหมือนกัน

 

 

 

“...........”    ใบไม้นิ่งอึ้งไป  ก่อนที่ความเสียใจจะครอบงำอีกครั้ง  เขากอดกันทั้งๆที่ก็น่ารู้ว่าใบไม้ก็เห็น คงจะไม่สนใจความรู้สึกกันแล้วรึไง....

 

 

“ใบไม้  มานั่งข้างหน้า”   ทามที่รอให้เฌอเดินเข้าหอไปแล้วจึงเดินมานั่งฝั่งคนขับเหมือนเดิม

 

 

“ครับ”    ใบไม้ตอบรักอย่างว่าง่าย  ก่อนที่จะเดินไปนั่งข้างหน้าแทนที่เฌอ

 

 

......................................30..........................................................

 

 

ตลอดทางไม่มีเสียงพูดคุยอะไร   ใบไม้นั่งเงียบๆเหมือนจมอยู่กับความติดของตนเอง  ทามจึงไม่อยากที่จะกวน  จึงได้ปล่อยให้ใบไม้อยู่คนเดียวไปก่อน

 

 

“อ๊ะ”   เมื่อมาถึงที่คอนโด   แทนที่ทามจะกลับห้องไป  แต่กลับแทรกตัวมาที่ห้องของใบไม้แทน

 

 

“ก็บอกว่าจะมากินข้าวด้วยทุกวันไงครับ   จำไม่ได้หรอ”  ทามบอกใบไม้ที่ทำหน้า งง  อยู่

 

 

 

 

“อ๋อ  แต่ว่าวันนี้ใบไม้ไม่หิวข้าว    พี่ทามอยากกินอะไร เดี๋ยวใบไม้ทำให้ก็ได้”   ใบไม้พูดเรียบๆ  ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไป

“ทำไมไม่กินข้าว”   ทามถามใบไม้

 

 

 

“ใบไม้ไม่หิวน่ะครับ”     คำตอบที่ตอบออกไปแทนพูดความจริงว่ากินอะไรไม่ลงต่างหาก

 

 

 

“งั้นหรอ”  ถึงแม้ว่าจะแปลกใจ   แต่ทามก็ไม่ได้ถามอะไรใบไม้ออกไป

 

 

 

“พี่ว่าเราคงต้องคุยกัน”  พูดขึ้นมาเพราะวันนี้เฌอทำเรื่องให้เขาไว้หลายเรื่องเหมือนกัน  แล้วใบไม้เองก็ดูแปลกๆไป

 

 

“ผมว่าอันที่จริ   ไม่ต้องคุยกันก็รู้เรื่องแล้วนะครับ”  ใบไม้ที่กำลังจะเดินไปในห้องครัวพูดขึ้น    ทั้งๆที่ยังหันหลังให้ทามอยู่อย่างนั้น

 

 

“รู้เรื่องว่าอะระ...”

 

 

 

 

 

 

“เราควรห่างกัน  เราไม่ควรจะรู้จักกันไปมากกว่านี้ครับ  พี่ทาม...”    เสียงสั่นๆที่แผ่วเบาออกมาจากปากเล็กนั้น   แต่กลับมีอนุภาพทำให้การเต้นของหัวอีกคนเหมือนหยุดเต้น

 

 

 

“..........”   ความเงียบเข้าครอบงำ  เหมือนกดหยุดภาพ  ทั้งสองนิ่งงันแต่ใบไม้กลับไหล่สั่นไหวเพราะเสียใจจนไม่สามารถที่จะคิดอะไรหรือทำอะไรนอกจากยืนนิ่งๆอย่างนั้นนอกจากปล่อยน้ำตาออกมา    ทามเองก็นิ่งเช่นกัน   และเสียใจไม่น้อยไปกว่ากันเลย

 

 

 

“เพราะอะไร”   เสียงที่สั่นไม่น้อยของคนที่เข้มแข็งมาตลอดพูดขึ้น   อาการน้อยใจก็มีเข้ามา  เพราะน้องเลือกที่จะไม่ฟังกันเลย

 

 

“ผมว่า  เราสองคนไม่เหมาะกัน  แค่เริ่มต้น  อึ่ก  กะ ก็เหนื่อจะตายอยู่แล้ว”  ใบไม้ยังคงหันหลังพูดออกมาเหมือนเดิม   ถ้าหันหน้ามาสักนิดก็คงจะเห็นสายตาที่วั่นไหวอย่างรุนแรงของคนเป็นพี่ไม่น้อยเลย

 

 

“ไม่คิดจะฟังพี่อธิบายอะไรหน่อยหรอ”    ทามพูดอย่างขอความเห็นใจ

 

 

“อึ่ก  ผะ ผม ...”   ใบไม้เองก็อยากฟัง  แต่ใจกลับห้ามว่าเดินออกมาดีกว่า  ยังไงเขาสองคนก็ไม่เหมาะกันจึงไม่กล้าพูดอะไรออกไป  ข้างกายทามนั้นเหมาะกับผู้หญิงสวยๆสักคน   ปล่อยให้เขากลายเป็นคนที่เคยแอบชอบเหมือนเดิมน่าจะดีกว่า

 

 

“อืม  ....”   ทามตอบรับกับตัวเองว่าคนเป็นน้องคงจะไม่เปิดใจให้ตนเองแล้ว 

 

 

“พี่  ... รักใบไม้”   เสียงพูดแค่นั้นก่อนที่ทามจะตัดสินใจเดินออกไป  ไม่รู้ว่าคำว่ารักจ่ะวยเขาได้มากเท่าไร   ความรักของเขานั้น  ...  จะส่งถึงใบไม้หรือไม่

 

 

“ผมก็รักพี่  อึ่ก  ฮึก ฮือออ”   สิ้นเสียงที่ทามปิดประตู  ใบไม้ก็พูดออกมา  ไม่ใช่ไม่รัก  แต่ว่ากลัว   อาจจะว่าเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ไม่กล้าเจ็บ   หรือเพราะอะไรก็แล้วแต่  แต่เขากลัวจริงๆ   แค่เริ่มต้นก็ทำให้ใบไม้เสียใจหลายครั้ง    หรืออาจจะเพราะ  ...  ต้องเป็นคนที่แอบชอบแบบนี้ตลอดชีวิต

 

 

 

...

 

 

 

“เจ”  เสียงกรอกใส่โทรศัพท์ทันทีเมื่ออีกฝ่ายรับ

 

 

[“เป็นไรว่ะ  เสียงเศร้ามาเลย”]  เจถามเพื่อนนานๆทีจะโทรมา

 

 

“กูอกหักวะ  น้องบอกว่าแค่เริ่มต้นก็เหนื่อย  ...  กูผิดเองแหละที่ทำให้น้องเป็นแบบนั้น  แต่กูก็แค่อยาก   อยากให้น้องทนเหนื่อยกับกูอีกสักนิด  อยากให้น้องอยู่ข้างกู  แต่น้องก็คงเบื่อผู้ชายเฮงซวยอย่างกู  ที่ไม่ยอมชัดเจนสักที  กูพยายามแล้วนะมึง  กูไม่เคยพยายามเพื่อใครขนาดนี้มาก่อน  กูไม่ใช่คนแบบนี้ ที่มานั่งพูดหรืออธิบายให้ใครฟัง  แต่กับน้อง  แค่น้องพูดว่าอยากรู้อะไร  หรือว่าอยากให้อธิบายอะไร  กูยอมนั่งพูดให้น้องฟังจนกว่าน้องจะเข้า  แต่น้องไม่อยากฟังกูวะ  กูแม่ง ...”   ทามพูดทุกอย่างที่อัดอั้นออกมา   เพราะจริงๆแล้วก็ไม่ใช่คนที่มานั่งพูดตลอดเวลา  แต่ในเมื่อใบไม้เป็นคนที่เข้าใจอะไรยาก  ทามเองก็นยอมที่จะพูดทุกอย่างให้ฟัง  แต่ไม่ทันได้พูด  น้องไม่อยากฟังเสียก่อน

 

 

 

[“ กูไม่รู้ว่าตอนนี้น้องกับมึงไปถึงไหนกันแล้ว   มึงเองก็คงยังไม่ชัดเจนจริงๆ  แล้วกูก็รู้ด้วยว่ามึงเป็นคนแบบนี้  ...  กูไม่รู้จะบอกมึงยังไงดีวะทาม   แต่กูรู้ว่าน้องรักมึงมาก  จากที่เคยเห็นตอนอยู่ที่โรงเรียน ทีนี้ก็ขึ้นอยู่ที่มึง”]  

 

 

 

 

“กูก็รักน้องเหมือนกัน  อาจจะช้ากว่า  แต่ไม่น้อยไปกว่ากัน”  ทามพูดขึ้นมาทันที

 

 

 

....

 

 

 

 

วันนี้ใบไม้มาที่มหาลัยปกติ  เพราะมีเรียน  แต่สภาพก็ไม่ปกติ เพราะผ่านการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืน  หลังจากที่ทามออกจากห้องไป  ก็ทรุดร้องไห้อยู้ตรงห้องครัวจนเผลอหลับไป  เมื่อคืนอากาศหนาวทำให้วันนี้มีไข้อีกด้วย

 

 

“เป็นอะไรไม้  หน้าซีดๆ”   จินถามเพื่อนตัวเองที่เดินเข้ามาในโรงอาการ    เรียกสายตาของอีกคนที่นั่งกินข้าวอยู่ก่อนแล้วให้หันมามองได้ไม่ยาก

 

 

“คือ  เราไม่สบายนิดหน่อยน่ะ”   ไม้ตอบออกไป   อีกคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลแต่ใบไม้ไม่ทันสังเกตเห็นแทบจะลุกขึ้นมาถามว่าเป็นอะไรมากไหม    แต่ก็ไม่กล้า  เพราะน้องอาจจะปิดใจมากกว่าเดิม  จึงได้แต่นั่งเฉยๆ

 

 

“อ้าว พี่ทาม  สวัสดีครับ” จินเรียกทามในขณะที่ทามลุกขึ้นเพื่อไปเก็บจานพร้อมๆกับเจ   ทามจึงพยักหน้าให้จินเล็กน้อยและเดินไป     ใบไม้ก้มหน้าแทบติดโต๊ะเมื่อเห็นว่าเป็นทาม

 

 

 

“อ้าวว   นึกว่าจะเดินมาหาใบไม้ซะอีก”   จินพูดพึมพำคนเดียวแต่ใบไม้เองก็ได้ยิน     คิดเอาไว้ในใจว่าเมื่อคืนที่บอกรักกันจริงมากน้อยแค่ไหนกัน  ....

 

 

 

.....

 

 

 

ในคาบวิชาเลือก ใบไม้ต้องมานั่งอยู่กลางสนามร้อนๆหลังจากที่เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาเรียบร้อยแล้ว   ใบไม้ไม่ได้ต้องการเรียนวิชาเลือกบาสเก็ตบอล  แต่เพราะว่าเขาลงทะเบียนเลือกวิชาเรียนไม่ทัน  ทำให้ต้องลงวิชาที่คนยังไม่เต็ม  ซึ่งก็เหลืออยู่แค่วิชาเดียว  แต่จินเลือกเรื่องทัน จึงได้เรียนกันคนละวิชา  สรุปง่ายๆคือเขาเรียนวิชานี้คนเดียว

 

 

“วันนี้ครูจะให้แข่งเป็นทีมนะ   เลือกทีมกันเอง  ต้องมีตัวสำรองเอาด้วย   ทีมไหนไม่มีตัวสำรองจะโดนตัดคะแนน   อย่างที่เข้าใจว่ากีฬานี้เป็นกีฬาปะทะ  เจ็บตัวจึงไม่ใช่เรื่องแปลก  ...ห้ามโกรธ  รู้แพ้รู้ชนะ  เอาเริ่มแบ่งทีมได้”   อาจารย์พูดก่อนที่จะเดินไป  แน่นอนว่าไม่มีใครจะเลือกใบไม้เข้าทีม  แต่สุดท้ายต้องเลือก  เพราะคนไม่พอ  ใบไม้ได้เป็นตัวสำรองอย่างไม่ต้องสงสัย

 

 

“นั่งเฉยๆไปนะ   ระวังโดนลูกบาสอัดเข้าหล่ะ”  เพื่อนหัวหน้าทีมพูด  เพราะใบไม้เล่นกีฬาประเภทนี้ไม่เก่งเลย  หรือจริงๆก็คือเล่นไม่เป็นเลยสักอย่าง

 

 

“อื้อ”   ใบไม้รับคำ  เพราะไม่อยากให้เพื่อนเกลียดตนเองไปมากว่านี้  เพื่อนคงไม่ชอบที่เขาเป็นผู้ชายแต่กลับอ่อนแอแบบนี้ล่ะมั้ง  เพราะเขาเองก็ไม่ชอบตัวเองตรงนี้เหมือนกัน ....

 

 

การแข่งเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด  ใบไม้ก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะในหัวก็คิดถึงแต่เรื่องของทาม   ไม่รู้ว่าตอนนี้อีกคนจะคิดอะไรอยู่   จะเกลียดที่เขางี่เง่าไปแล้วรึเปล่า  และตัวเองจะสามารถกลับไปเป็นแค่คนที่แอบชอบทามได้อีกหรือไม่  ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะทนความเจ็บปวดที่มากขึ้นได้อีกหรือเปล่า

 

 

 

ตุบ!!!!!!

 

 

 

 

ลูกบาสพุ่งตรงมาโดนหน้าใบไม้อย่างแรงจนรู้สึกชาไปทั้งหน้า   และทำให้ไม้หงาหลังไปนอนกองอยู่กับพื้น  เพื่อนๆในชมรมรีบวิ่งมาดูอาการของใบไม้ในทันที

 

 

“เห้ยเลือด!!!!”   เพื่อนที่วิ่งมาดูพูดออกมาเสียงดัง  เพราะเลือดออกเยอะมากๆ  ใบไม้ที่กำลังมึนๆไม่รู้ว่าเพื่อนพูดหมายความว่าอย่างไร  รู้อีกทีก็คือเพื่อนคนหนึ่งดุ้มเขาและวิ่งมาที่ห้องพยาบาลอย่างเร็ว   ระหว่างทางที่เพื่อนกำลังอุ้มเขาวิ่งมาเห็นทามกำลังเดินคุยอยู่กับเฌอ  ทำให้ลืมความเจ็บที่จมูกแต่กลับรู้สึกเจ็บที่ใจแทน ...

 

 

 

 

 

...

 

 

 

“ทาม  เมื่อกี้น้องรึเปล่า  เลือดออกเต็มเลยนะ”   เฌอที่กำลังเดินคุยกับทามพูด

 

 

“อะไร  ใบไม้น่ะหรอ”  ทามหันไปทามเพื่อน   เมื่อกี้เห็นรุ่นน้องอุ้มใครสักคนแล้ววิ่ง  แต่ก็ไม่ได้สนใจเหมือนกัน

 

 

 

“อื้อ  เลือดออกเต็มเลย”  เฌอพูดออกมาอีก  เพราะคิดว่าตัวเองจำได้ว่านั่นคือใบไม้จริงๆ

 

 

“เราไปก่อนนะ”  ทามพูดแค่นั้นก่อนจะวิ่งไปตามทางที่รุ่นน้องวิ่งไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To be con  ....

 

----------------------------------------------------------------------------

 

 (ใครอยากรู้อะไรไปไลค์เพจแล้วมาถามได้เลยนะคะ  เรื่องเวลาอัพจะบอกไว้ในเพจก่อนที่จะอัพเสมอน้าาา)

 

 

 *กำลังใจ = โหวต  กดถูกใจ  และคอมเม้นนิยายเรื่องนี้เยอะๆน้าาาาาาา 

 

  *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลยสักตอน  เดี๋ยวว่างๆจะมาตรวจให้นะคะ (น่าจะเป็นตอนจบแล้วนะคะ) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว