ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เด็กเสี่ย EP.01

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 15:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กเสี่ย EP.01
แบบอักษร

#เด็กเสี่ย

 

 

Ep.01

 

มังกรxเจต

 

 

 

วันนี้ก็ยังคงอีกวันที่ต้องตื่นเช้า

แต่งตัวใส่เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดเตรียมตัวเพื่อจะไปเรียน

บรรยากาศเหมือนกับทุกๆวัน..

ผมมีเงินเรียนต่อเพราะเงินของผู้ชายคนนั้นที่พ่อกับแม่ให้เป็นค่าเทอมเอาไว้ล่วงหน้า

ถ้าหมดเทอมเมื่อไหร่ผมจะดรอปเรียน...

ออกมาหาเงินเพื่อใช้หนี้

 

"คุณชาย นิดอยู่ได้จริงๆนะคะให้นิดได้อยู่ดูแลคุณหนูต่อเถอะ"

 

"แต่ฉันไม่มีเงินเดือนจะให้เธอแล้ว"

 

น้ำเสียงกระซิบของพี่เลี้ยงและคุณพ่อดังขึ้นมาในขณะที่ผมกำลังจะลงจากบันไดบ้าน

 

"แต่นิด...อยากดูแลคุณหนู"

 

"ฉันเข้าใจแต่เธออยู่ไปเธอจะเอาเงินที่ไหนมาใช้ฉันหมดตัวแล้วนี่เงินเดือนงวดสุดท้าย..กลับบ้านนอกไปเถอะนะนิด"

คุณพ่อยื่นซองเงินสีขาวให้พี่นิด

พี่เลี้ยงที่คอยดูแลผมมาแต่เด็กราวกับเป็นลูก

พี่นิดหยิบซองเงินออกมาทั้งน้ำตาโผลกอดกับแม่ผมอย่างเศร้าใจ

นี่บ้านเราตกต่ำลงจริงๆแล้วสินะ

 

"ฮือ...นิดขอโทษ...ฮึก"

 

"ไม่เป็นไรพวกเราเข้าใจอยู่ไปเธอก็ลำบาก"

 

"อ้าวเจตจะไปเรียนเหรอ"

คุณพ่อสะดุดเห็นผมที่ยืนอยู่ด้านบนผมพยักหน้าตอบรับในขณะที่พี่นิดพยามจะปาดน้ำตาทิ้งหันมายิ้มให้ผม

 

"คุณเจตพี่จะลาพักร้อนไปหาแม่สักพัก..สักวันนึงพี่จะกลับมาทำงานแบบเดิม"

 

"ครับ..."

 

ผมมองภาพตรงหน้าอย่าง

ว่างปล่าวคนใช้ที่อยู่ในบ้านมากมายลาออกกันไปหมดจนเหลือแค่พี่นิดที่อยู่ด้วยกันมานาน...

ผมคงต้องคิดถึงพี่เขาแน่ๆ

ขนาดเขาไปเขายังพูดจาเพื่อ

รักษาน้ำใจถึงแม้ผม

จะรู้ทุกอย่างแล้วก็เถอะ

พี่นิดยกมือไหว้พ่อกับแม่พร้อมกับหิ้วข้าวของออกจากบ้านไป

 

"เจตไปเรียนเถอะลูกขึ้นรถเมล์ได้ใช่ไหม?"

 

คุณแม่หันมาถามผมด้วยความเป็นห่วงแน่สิเกิดมาผมเคยขึ้นรถเมล์ที่ไหนกัน

แต่ผมก็คนเหมือนๆกับคนอื่น..

เรื่องแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้..

 

"ผมไปได้ครับแม่ไม่ต้องห่วง"

 

ผมยกมือไหว้พ่อกับแม่

ก่อนจะเดินออกไปรอ

รถประจำทางด้วยเงินที่มี

พกติดตัวไป300ร้อยบาท

น่าตลกจากที่เคยใช้วันละหลายพัน

ตอนนี้เหลือแค่ไม่กี่ร้อย

ดีที่ผมเป็นคนประหยัดไม่ฟุ่มเฟือยเลยมีเงินเก็บอยู่บ้าง

ผมไปเรียนโดยที่ไม่รู้เลยว่า

หลังจากนี้มันจะกลายเป็นจุดพลิกผันขนาดใหญ่...

 

*******

 

หลังจากที่เจตนั้นได้ออกไปจากบ้านสักพักรถคันสีดำหรูได้มาจอดเทียบหน้าบ้านของเจต

บุคคลที่พ่อกับแม่เจตนั้นเป็นหนี้

 

"เฮียเอาไงดีครับ.."

 

ลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามเจ้านายของตนตอนนี้กำลังนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่อย่างใจเย็นก่อนจะขยำมวนบุหรี่ทิ้งใบหน้าหล่อแสยะยิ้มร้ายออกมา...

 

"พังบ้านมัน"

 

"ครับเฮีย"

 

 

.............................................

 

"เรียบร้อยแล้วครับเฮีย"

ลูกน้องคนสนิทเดินออกจากบ้านเจตขึันนั่งบนเบาะฝั่งคนขับรายงายผลที่ตนนั้นเข้าไปถล่มมา

 

"ดีมากออกรถกลับไปกูจะให้รางวัลมึง"

 

"ขอบคุณครับเฮีย"

 

บรืนนนนนนน......

 

เสียงรถเริ่มขับเคลื่อนออกจากตัวบ้านจนเบาลงและไร้เสียงในที่สุดเหลือไว้เพียงเศษซากของตัวบ้าน......

 

ตอนเย็น...

 

ผมเดินลงจากรถเมล์อย่างเหนื่อยล้าเพราะต้องยืนโหนมาตลอดทาง

มันช่างยากสำหรับผมจริงๆ

นี่ผมบอบบางขนาดนี้เชียวเหรอ?

 

".............."

 

ขาผมหยุดชะงักในขณะที่จะเดินเข้าบ้านประตูบ้านมันพังไม่เป็นชิ้นดี...ไม่จริง...

 

"พ่อ!แม่!"

 

ผมรีบวิ่งเข้าไปด้านในหัวใจของผมมันกำลังสั่นระรัวหวาดกลัวอยู่ลึกๆในจิตใจข้าวของในบ้านพังกระจัดจายแม้กระทั่งรูปถ่ายครอบครัวขนาดใหญ่ยังพังแตกละเอียด..

 

แกรบ....

 

รองเท้าหนังเดินเหยียบเศษแก้วและเศษแจกันจนดังก้องทั่วไปทั้งบ้านจนสะดุดเจอกับบุคคลในห้องครัว

 

"พ่อครับแม่ครับ..."

ร่างกายผมทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นแม่กำลังทำแผลให้พ่อผมทั้งน้ำตา

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝีมือใคร

 

"พ่อผิดเองที่ไม่มีเงินไปให้เขาเจตพ่อโทษฮึก..."

คุณพ่อพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาหลั่งไหลออกมาอย่างห้ามไม่

ผมเองก็เช่นกัน...

 

"คุณคะ...อย่าพูดอย่างงั้นสิ"

 

"ฮือ...พ่อ...พ่อ..ไม่ผิดพ่อทำดีที่สุดแล้วฮือออ"

ผมก้มลงกราบที่แทบเท้าพ่อกับแม่ผมมันไร้ค่าไม่สามารถช่วยเหลืออะไรพวกท่านได้เลย

 

โกรธ...โกรธ...ตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้..โกรธ..ที่ไร้ทั้งกำลังและความสารถ...

 

"พ่อผมขอเบอร์คุณมังกรหน่อย"

 

"ลูกจะเอาไปทำอะไร?"

 

"ผมจะเจรจากับเขา"

 

ผมเดินหาที่โทรศัพท์เงียบๆหลังจากที่ได้เบอร์มา

 

เหลือแค่เพียงทางเดียวเท่านั้น..

ที่ผมจะช่วยให้พวกท่านหมดหนี้

ผมขอโทษที่ต้องใช้วิธีสิ้นคิดแต่คนไร้ประโยนช์แบบผมมันคงจะมีแค่ทางนี้เท่านั้น...

 

Truuuuu.....truuuuuuu....

 

(ครับ)

 

"ผมเองเจต"

 

(หืมลมอะไรหอบพัดมาเนี่ย:) )

 

ผมกำโทรศัพท์แน่นเต็มไปด้วยความเจ็บใจ ผมจำเป็นต้องกล้ำกลืนน้ำลายตัวเอง

 

"ถ้าผมนอนกับคุณจนหมดหนี้คุณจะเลิกยุ่งกับครอบครัวผมใช่ไหม?"

 

(ใช่ถ้ามึงยอมนอนนะ)

 

"ตกลงสิบล้านแลกกับร่างกายผม"

 

(.........)

 

"ร่างกายของผม ผมยกให้คุณ"

 

#######

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว