ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 14:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

#เด็กเสี่ย.

 

มังกรxเจต

 

Ep.00

 

ชีวิตผมตั้งแต่เกิดมาสุขสบายมาตลอดผมตั้งใจเรียนเต็มที่เพื่ออาชีพหมอในอนาคตที่มันน่าจะมั่นคง

 

แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่

 

เพล้ง...!!

 

"อะไรวะแค่ชามใบเดียวยังล้างไม่ได้รึไง!!แล้วมาสมัครงานทำไมออกไปให้พ้น!!"

 

ถ้อยคำด่าทอดังก้องหูจากเจ้าของร้านฟังทีไรก็ไม่เคยชิน

ทำไมผมมันไร้ประโยชน์แบบนี้นะ

กับอีแค่จะหาเงินไว้เป็นทุนเรียน

ผมยังทำไม่ได้...มันคงเพราะพ่อกับแม่ที่ไม่เคยให้ผมแตะต้องรึไปทำงานอะไรนอกจากให้ตั้งใจเรียน

 

ผมมารู้ว่าพ่อกับแม่เป็นหนี้สาเหตุมาจากผมพวกท่านอยากส่งผมเรียนสูงๆเลยต้องกูนี้ยืมสิน

จากเจ้าพ่อมาเฟีย...

 

ผมบอกจะช่วยพวกท่านใช้หนี้

แต่ที่ทำอยู่ตอนนี้มันไม่ได้ต่างอะไรเลยมีแต่ทำให้เป็นตัวถ่วง

 

"บอกแล้วไงอย่างมึงไม่เหมาะกับงานแบบนี้หรอก.."

 

ทันทีที่เดินออกมาจากร้านน้ำเสียงทุ้มชายหนุ่มใบหน้าหล่อออกไปทางจีนกำลังยืนพิงรถยิ้มเย้ยผม

ชายที่พ่อกับแม่ผมเป็นหนี้

 

'มังกร'

 

คนรวยนี่ดีเนอะจะตามหาใครสักคนช่างง่ายดาย

 

"ผมบอกแล้วไงไม่ว่ายังไงก็ต้องหาเงินมาให้คุณ"

 

"นี่ว่าที่คุณหมอเจตจานใบยังล้างไม่ได้แล้วน้ำหน้าแบบนี้จะมีปัญญามาใช้หนี้กูเหรอ10ล้านนะไม่ใช่10บาท"

 

อึก!!

 

ทำไมต้องพูดจาแทงใจดำกัน

ขนาดนี้คนใจร้าย

 

"หน้าสวยๆแบบนี้แค่นอนอ้าขาให้กูเอาวันละ50,000เดี๋ยวก็หมดแล้ว"

 

"อยากจะฟังเสียงมึงตอนครางจริงๆหึหึ"

 

คนๆนี้มีแต่เรื่องต่ำๆอยู่ในหัวตลอดเลยรึไง..เขาเห็นคนอื่นเป็นแค่ของเล่นที่อยากจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้สินะ

 

"ผมจะกลับบ้าน"

 

ผมเดินเลี่ยงออกห่างจาก

ผู้ชายตัวอันตรายคนนี้ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวไม่อยากจะฟังถ้อยคำที่หยาบโลนคอยจะหาทางแทะโลมผมอยู่ได้

 

แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ปล่อยผมให้ไปได้ง่ายๆ

 

หมับ!

 

". ป..ปล่อย.."

แรงบีบมหาศาลลงมาที่ข้อมือ

ผมจนเจ็บไปหมดพยาม

จะสลัดมันออกแต่ยิ่งทำมันก็ยิ่งแน่นมากกว่าเดิม

มันน่าเจ็บใจจริงๆเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่กับสู้แรงผู้ชายด้วยกันไม่ได้

 

"เป็นหนี้หัวโตยังจะเล่นตัวอีกคิดว่ามึงสูงส่งมาจากไหนกันไอ้คุณหนูตกกระป๋อง"

 

ดวงตาคมฉายความเกรี้ยวกราดใส่แต่ผมก็ยังคงจ้องตาเขาตอบไม่คิดจะหันหนี

สันกรามของผมโดนมือหนาบีบเต็มแรงจนแทบจะขยับปากไม่ได้

 

อยากจะร้องไห้และสมเพชกับความอ่อนแอของตนเอง

 

"ปล่..อุ้บ!!"

 

น้ำเสียงกลืนหายเข้าลำคอเมื่ออยู่ๆคนตรงหน้ากระกบปากจู่โจมผมอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

เขาฉวยโอกาศที่ผมอ้าปากสอดลิ้นเข้าโพรงปากตวัดลิ้นเกี่ยวลิ้นเล็กที่พยามพลิกหนี

 

"อื้อ อื้อ "

 

ตุบๆๆ

 

ผมใช้กำปั้นทุบลงบนไหล่หนาไม่ยั้งอีกคนไม่มีทีท่าจะสะดุ้งสะเทือนตอนนี้ในหัวสมองขาโพลนไปหมดได้แต่ให้อีกคนเก็บตักตวงความลึกซึ้งภายในปาก

 

จูบแรก...ของผมโดนปีศาจพรากเอาไปแล้ว.....

 

"แฮ่ก..."

เมื่อเขาถอนจูบผมต้องรีบโกยอากาศหายใจปอด

อีกคนจ้องมองผมด้วยแววตาวาววับเหมือนจะถูกใจอะไรบางอย่าง

 

"แค่จูบก็ยังไม่เคยเหรอ..หึ...ดีเหมือนนานๆจะได้เจอพวกบริสุทธิ์สักที.."

 

"มึงหนีกูไม่พ้นหรอกสักวันมึงต้องมาหากูเอาร่างกายมาแลกกับเงิน"

เขาพูดทิ้งท้ายเอาไว้แบบนั้นก่อนจะขึ้นบนรถหรูสั่งให้ลูกน้องขับออกไป

ดูเหมือนจะมั่นใจเหลือเกินนะว่าผมจะต้องยอมเป็นเบี้ยล่างเขา

 

ไม่มีวัน...

 

-------------------------------------------

------------------------------------------

 

คืนนี้ถ้าเป็นวันปกติเหมือน

แต่ก่อนผมคงนอนไปแล้วเพราะตั้งแต่รู้ว่ามีหนี้สินที่เกิดมาจากตัวผมท่ามกลางความสำเร็จที่เข้าเรียนหมอได้เบื้องหลังกับเต็มไปด้วยความลำเค็ญโดยที่เพิ่งจะรู้เมื่อไม่กี่เดือนนี้

ผมถูกเลี้ยงดูเหมือนใข่ในหินสุขสบายทุกอย่างไม่เคยได้รับรู้ถึงความทุกข์ของพ่อแม่เลย

ถ้ารู้ว่าต้องทำให้พ่อแม่ลำบากขนาดนี้ผมขอไม่เรียนซะยังดีกว่า

ยอมเป็นคนโง่ที่ไม่ทำให้พ่อแม้เดือดร้อน...

 

ชีวิตผมต่อจากนี้จะเป็นยังไงต่อไปกัน...

 

แค่เพิ่งเริ่มเจ้าปีศาจมันก็แทบจะทำให้ผมอยู่ลำบากซะแล้ว

 

###

 

ความคิดเห็น