email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[คู่รอง]มึงก็ไปขายตัวสิ

ชื่อตอน : [คู่รอง]มึงก็ไปขายตัวสิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 432

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 00:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คู่รอง]มึงก็ไปขายตัวสิ
แบบอักษร

ม่อน พาร์ท

 

นี้ก็เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่ผมทำงานที่ผับของคุณจอมทัพ งานไม่ได้ยากอะไรเพราะผมมีหน้าที่แค่เสริฟเหล้าให้กับแขกและทำตามที่พี่สองสั่ง วันดีคืนดีมีคนเมาแล้วตีกันก็ไม่ต้องกล้วเพราะมีพี่คิงกับพี่คองคอยจับคนพวกนั้นโยนออกไปนอกผับ(ชื่อที่ผมใช้เรียกพี่เขาสองคนเป็นไม่ใช่ชื่อจริงๆของเขาหรอกแค่เห็นว่าพวกพี่เขาตัวใหญ่เหมือนคิงคองเลยเรียกเล่นว่าพี่คิงกับพี่คอง พี่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรนะแต่ดูเหมือนจะชอบด้วยซ้ำ) คุณจอมทัพจะเข้ามาดูความเรียบร้อยสามครั้งต่อสัปดาห์ มีพนักงานหลายคนกลัวคุณจอมทัพเพราะคุณจอมทัพมักจะทำหน้านิ่งๆและปล่อยรังสีหน้าเกรงครามออกมา แต่ผมกลับไม่รู้สึกอย่างนั้น ในสายตาของผมคุณจอมทัพเป็นคนที่ใจดีมาก ถ้าไม่ได้เขาผมคงไม่ได้งานดีเงินดีแบบนี้หรอก พูดถึงเรื่องเงินตอนนี้ผมเก็บเงินได้ประมาณสามหมื่นห้า ต้องขอบคุณความขยันของผมที่ขยันทำงานสายตัวแทบขาดกว่าตะได้เงินก่อนนี้มา ผมไม่ได้ทำงานแค่ที่ผับนะ ผมรับจ้างทำหลายอย่างจนคุณคิดไม่ถึงเลยแหละส่วนพี่ชายผม ตอนนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้ไม่รู้ว่าหายไปอยู่ไหนจะเป็นอะไรรึเปล่าเขารู้ไหมว่าผมเหมื่อนขนาดไหนเพื่อใช้หนี้ให้เขา

 

"ม่อน จะกลับยังไง"

 

พี่สองถามผม ตอนนี้ในผับเหลือแค่ผมกับพี่สองและคุณจอมทัพที่ทำงานอยู่บนห้องเพราะคนอื่นเขากลับกันหมดแล้ว

 

"กลับแท็กซี่ครับพี่ พี่ไปก่อนเลยก็ได้เดี๋ยวผมปิดประตูหน้าต่างเอง"

 

"เอางั้นก็ได้"

 

พี่สองเอากุญแจล็อกประตูหน้าต่างให้ผม ผมยื่นมือออกไปรับมันไว้

 

"ล็อกเสร็จแล้วก็เอาไปให้คุณจอมทัพข้างบนนะ"

 

"ได้ครับ"

 

"งั้นพี่ไปหละ"

 

"กลับดีๆนะพี่"

 

"เออ"

 

พี่สองตอบแล้วเก็บของออกไป พอผมเช็ดและเก็บโต๊ะเสร็จผมก็ไปปิดประตูหน้าต่างทุกบานเหลือแค่ประตูหลังที่เอาไว้ออก ผมเดินขึ้นบันไดมาฃที่ห้องทำงานของคุณจอมทัพ ผมไม่กล้าใช้ลิฟท์เพราะมันเป็ยลิฟท์ส่วนตัวของคุณจอมทัพ

 

ก๊อกๆ

 

ผมเคาะประตูให้เกิดเสียง ไม่นานก็ได้ยินเสียงตอบรับจากคนข้างใน

 

"เชิญ"

 

ผมเปิดประตูเข้าไปตามคำเชิญ เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานสีเข้มวางกุญแจบนโต๊ะ

 

"ผมปิดร้านเรียบร้อนแล้วครับ"

 

คุณจอมทัพเงยหน้าจากเอกสารมามองหน้าผมแล้วหันไปมองนาฬิกาตั้งโต๊ะและกลับมาอ่านเอกสารต่อ

 

"นี้ก็ดึกแล้ว นายจะกลับยังไง"

 

คุณจอมทัพถามในขณะที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือบนกระดาษสีขาว

 

"คือผมจะกลับแท็กซี่นะครับ"

 

"แท็กซี่หรอ มันอันตรายนะ"

 

คุณจอมทัพพูดเตือนผมแล้วจะให้ผมกลับยังไงละผมไม่ได้ขับรถมาเองนิ

 

"เดี๋ยวฉันไปส่ง"

 

คุณจอมทัพพูดพร้อมกับเก็บของเตรียมตัวกลับ

 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมกลับเองได้"

 

ผมรีบปฏิเสธ คุณจอมทัพหันหน้ามามองผมแล้วพูดประโยคเดิมซ้ำแต่ครั้งนี้มันเหมือนเป็นประโยคคำสั่งมากกว่า

 

"ฉันจะไปส่ง"

 

"ก็ได้ครับ"

 

ผมไม่รู้ว่าจะปฏิเสธยังไงดีเลยยอมให้คุณจอมทัพไปส่ง

 

คนตังสูงเดินนำผมไปขึ้นลิฟท์ตอนแรกปมกะจะไปลงบันไดแต่คุณจอมทัพชวนให้ผมเข้าไป

 

"เข้ามาสิ"

 

"ครับ"

 

ผมตอบและเดินเข้าไปในลิฟท์ เราสองคนออกทางประตูหลังผับเดินมาขึ้นรถคันหรูผมรู้สึกแปลกๆที่ได้นั้งรถราคาแพงครั้งแรก ระหว่างทางไม่มีบทสนทนาอะไรเลยีะหว่างเรา มีเพียงแค่เสียงของผมที่คอยบอกทางเป็นระยะๆ

 

รถคันหรูขับเจ้ามาตอดอยู่หน้าตึกแถวที่ถูกเปิดเป็นห้องเช่า

 

"นายอยู่ที่นี้หรอ"

 

คุณจอมทัพมองไปรอบๆผ่านฟิล์มกันแดดรถ

 

"ขอบคุณนะครับที่อุสามาส่ง"

 

ผทเปิดประตูลงจากรถเมื่อเห็นว่าคุณจอมทัพไม่ได้พูดอะไรต่อ ผมยืนรอจนกว่าคุณจอมทัพจะคับรถออกไป ในขณะที่ผมกำลังเดินเข้าไปในตึกก็มีแรงกระชากที่คอเสื้อจากข้างหลัง ผมเซไม่ตามแรงจนหงายหลังก้นกระแทกพื้น

 

"โอ๊ย"

 

ผมร้องออกมาเพราะความเจ็บเงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นเป็นผู้ชายสองคนที่เคยมาทวงเงินกับผม

 

"เสี่ยให้มาเอาเงินจากมึง"

 

ไอ้คนที่กระชากผมเมื่อกี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกร่างๆ

 

"นี้มันพึ่งจะสองเดือนเองนะพี่"

 

ผมพูดว่ามันยังไม่ครบสามเดือนตามที่ตกลงกันไว้

 

"ก็พวกกูจะเอาวันนี้ จะเอาเงินให้ดีๆหรืออยากเจ็บตัวห๊ะ!!"

 

ชายหน้าโหดอีกคนหนึงพูดขึ้นพร้อมตะโกนเสียงดัง ผู้คนที่เดินไปมาหันมามองแต่ก็ไม่คิดจะเข้ามาช่วยประมาณว่าอย่าหาเหาใส่หัว

 

ผมรีบก้มลงมาหยิมเงินสามหมื่นห้าในกระเป๋า ดีนะที่ผมพกเงินติดตัวไว้

 

"ผมมีแค่นี้ครับพี่"

 

ผมยื่นเงินให้ชายหน้าโหดมันรีบดึงเงินออกจากมือผมแล้วเอาไปนับทันที

 

"แค่นี้เองหรอวะ"

 

นับเงินเสร็จมันก็หันมาพูดกับผม

 

"เหลืออีกแค่หมื่นห้าเดือนหน้าผมหามาใช้ให้พวกพี่ได้แน่"

 

"หมื่นห้าหรอ มึงรู้ไหมว่าตอนนี้เงินที่พี่มึงติดเสี่ยมันเท่าไรแล้ว"

 

ผมเงียบรอฟังจำนวนเงินจากคนตรงหน้า

 

"ตอนนี้มันกลายเป็นแปดหมื่นแล้วโว้ย"

 

"เป็นไปได้ไงอะพี่จากห้าหมื่นมันจะกลายเป็นแปดหมื่นได้ไง"

 

ผมรีบถามออกไปด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

 

"มันก็รวมกับดอกเบี้ยยังไงหละวะ"

 

ผมนิ่งไปสักพัก หาทางออกของเรื่องนี้

 

"งั้นผมขอเวลาเพิ่ม"

 

"ไม่ได้ ถ้าเดือนหน้ามึงยังหาเงินมาใข้หนี้ไม่ครบพวกกูเอามึงตายแน่"

 

มันปฏิเสธคำขอของผมแทมยังขู่จะฆ่าผมด้วย

 

"พี่ให้เวลาผมแค่นี้แล้วผมจะหาเงินมาตากไหน"

 

ผมพูดสวนกลับ เวลาแค่เดือนเดียวต่อให้ทำงานหนักแค่ไหนผมก็ไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้ได้หรอก

 

"เอางี้ไหม"

 

ผู้ชายที่ขู่จะฆ่าผมเมื่อกี่ก้มลงมาพูดกับผม

 

"มึงก็ไปขายตัวซิ หน้าตาอย่างมึงหาลูกค้าไม่อยากหรอก"

 

มันพูดพร้อมกับเอามือสากๆมาลูบหน้าผม ผมสบัดหน้าหนี

 

"ไปโว้ย"

 

มันหันไปพูดกับเพื่อนแล้วเดินจากไปพร้อมกับเงินสามหมื่นห้าของผม แล้วทีนี้ผมจะเอาเงินมาจากไหนล่ะ หรือว่าผมต้องขายตัวจริงๆ

 

 

 

จอมทัพ พาร์ท

 

ผมมองเหตุการณ์ทั้งหมดจากในรถ แค่ดูแค่นี้ก็พอจะเดาได้ว่าเจ้าเด็กม่อนติดเงินคนพวกนั้น ผมกะจะลงไปช่วยแต่เห็นว่ามันไม่ได้รุนแรงอะไรมากเลยเฝ้าสังเกตการณ์ต่อ พอพวกนั้นจากไปในหัวผมก็คิดอะไรบ้างอย่าง ผมน่าจะเอาเรื่องนี้มาใช้บีบให้คนตัวเล็กเป็นของผมได้

 

"ม่อน นายเสร็จฉันแน่"

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น