email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คิดถึงคนที่พึ่งเจอ

ชื่อตอน : คิดถึงคนที่พึ่งเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 692

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2563 08:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คิดถึงคนที่พึ่งเจอ
แบบอักษร

นายพล พาร์ท

 

ตอนนี้ผมอยู่ที่ร้านเหล้าแถวมหาลัย ผมไม่ได้มาสรรคสันกับเพื่อนเหมือนกับคนอื่นๆที่มากัน

 

หน้าที่ของผมคือการมานั้งดีดกีต้าร้องเพลงสร้างความสบายใจให้แก่คนที่ได้ฝังเสียงของผมโดยมีแสงไฟที่ยิ่งทำให้ผมเด่นขึ้นมาอีก ผมจะร้องเพลงตามคำขอของลูกค้าผ่านกระดาษหรืออะไรสักอย่างที่เขาพอจะเขียนได้ ผมก้มอ่านกระดาษใบเล็กทีาพึ่งส่งมาให้ผมเมื่อสักครู่

 

~นักร้องรูปหล่อ ขอเพลงละลายหน่อย เพราะตั้งแต่เห็นหน้าใจพี่ก็ละลายแล้ว~

 

ผมเริ่มดีดกีต้าบรรเลง

 

"แอบชอบเธอในใจก็ยังไม่กล้าจะพูดไป อยู่ตรงนี้แอบมองข้างข้างหัวใจ"เมื่อผมเริ่มร้องก็มีเสยงปรบมือและโหร้องตามมา

 

"วันวันก็เอาแต่เพ้อถึงเธอ แต่รู้ดีว่าได้แค่ฝันละเมอ ภาพเธอมันยิ่งชัดเจน ชัดเจนขึ้นทุกวัน จิตใจมันล่องลอย อยากจะบอกว่าชอบเธอนะ ถ้าเป็นไปได้ช่วยหันมองตรงนี้ ได้ไหม

 

กลัวใครต่อใครจะมาพรากไป ถ้าไม่ได้เธอเป็นแฟน มันคงจะพลาดไป คงทำไม่ไหว ถ้าใครได้เธอไปครอบครอง"

 

ในขณะที่ผมร้องเพลง ผมไม่ได้โฟกัสผู้คนที่อยู่ตรงหน้าผมเลยสักนิด แต่ผมกลับคิดถึงคนที่พึ่งเจอกัน คิดถึงใบหน้า ดวงตา จมูกที่เป็นสัน ปากสีชมพู แก้มที่มีเลือดฟาด ผิวขาวเนียน และมือเรียวที่เขาใช้วาดรูป ผมพึ่งเจอเขาครั้งแรก แต่เขากลับทำให้ผมคิดถึงเขามากขนาดนี้

 

"ความน่ารักของเธอนั้นทำใจละลาย อีกหน่อยมันคงต้องวาย ต้องโทษเธอทำไมเน้อถึงดูดี คนอย่างเธอคงมีคนจีบมากมาย จะให้มาสนใจ คนอย่างฉันมันคงฝันมากเกินไป"

 

เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ผมร้องจบ

 

"ขอบคุณครับ"ผมกล่าวขอบคุณแล้วลงจากเวที ตอนนี้สิ่งที่อยู่ในหัวผมคือเขาคนเดียว...

 

ปืน พาร์ท

 

 

 

พิมพ์คำอธิบายที่นี่

 

บ้านปืน

 

 

ผมเดินเข้าบ้านด้วยความเหนื่อย บ้านก็ออกจะใหญ่แต่ผมอยู่กับพ่อแค่สองคน เมื่อก่อนมีคนใช้ไม่ต่ำกว่า5คน แต่ด้วยความที่พวกผมถังแตกเลยไม่มีปัญญาจ้างใคร เพราะฉนั้นหน้าที่ที่เคยมีคนทำให้ก็กลายเป็นของผมหมด ใครว่าผมเป็นลูกคุณหนูทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ข้าวปลาอาหารผมก็ทำเอง กวาดบ้าน ซักผ้าก็ทำ

 

นี้ผมบ่นมากเกินไปหละ ตอนนี้ผมต้องรีบไปทำกับข้าวก่อนที่พ่อผมจะกลับมา

 

พ่อผมไปไหนนะหรอ ตอนนี้ก็คงกำลังวิ่งเต้นหาเงินทุนมาทำธุรกิจแต่ใครเขาจะกล้าบงทุนกับนักธุรกิจที่ล้งเหลว

 

"มีไรกินบ้างน่า" ผมเดินเข้าไปในห้องครัวเปิดตู้เย็น มันเกือบจะว่างปล่าวด้วยซ้ำดีที่ยังมีไข่ไก่ กับปูอัด

 

"งั่น...ทำข้าวผัดไข่แล้วกัน"เมื่อคิดได้ผมก็ลงมือทำ

 

ในขณะที่ผมกำลังจัดโต๊ะ พ่อก็เดินเข้ามาในบ้านหน้าตาสดใสเหมือนถูกรางวัลหนึ่ง

 

"อารมณ์ดีจังนะพ่อ"ผมกล่าวทักทายผู้เป็นพ่อ

 

"ปืน วันนี้พ่อหาคนร่วมลงทุนกับพ่อแล้ว"

 

"จริงหรอฮะ"ผมแอบแปลกใจนิดๆ

 

"เขาเป็นลูกชายเพื่อนเก่าพ่อเอง พึ่งเรียนจบก็รับช่วงต่อจากพ่อ เขาบอกอยากร่วมลงทุนกับพ่อ แต่..."พ่อผมทำหน้าเครียด

 

"แต่อะไรหรอครับ"ผมทำหน้าสงสัย

 

"เขาบอก...เขาสนใจในตัวลูก ถ้าลูกยอมคบหากับเขา เขาจะยองลงทุนกับพ่อ"

 

ผมนิ่งไปสักพักแล้วพูดออกมาว่า

 

"พ่ออยากให้ผมไปเจอเขาหรอ"

 

"เขาก็ไม่ได้อายุห่างจากลูกมาก ฐานะก็ดี พ่อไม่เห็นว่ามันจะเสียหายถ้าลูกจะคบหากับเขา"

 

"ถ้าพ่อต้องการ ผมจะไปเจอเขา พ่อติดต่อให้เขานัดวันได้เลย"ผมตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พ่อดึงมือผมเข้าไปกุมไว้อยากหลวมๆ

 

"ขอบใจนะลูก ลูกนี้เป็นเด็กดีที่สุด"

 

ก็ผมเป็นลูกนี้ ผมก็ต้องทำตามในสิ่งที่พ่ออยากให้ทำ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น