Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.12 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.12 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 710

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2563 14:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.12 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

@Q Apartment ห้องของยัยเมียเด็ก เวลา14:45น.

 

อ่า...สุดท้ายผมก็ทนลูกอ้อนของยัยเมียเด็กนี่ไม่ไหวจริงๆสินะ

 

@ย้อนกลับไปเมื่อ2ชั่วโมงก่อน

@Basic R condo สาขา1 ห้องนอนของผม เวลา12:25น.

 

"ข้าว...กินข้าวเที่ยงได้แล้ว" ผมเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับข้าวกล่องของซุปเปอร์มาร์กเก็ตข้างล่างคอนโดเหมือนเดิม

 

ก็เพราะว่า...ไม่รู้ว่ายัยนับดาวจะกลับมาตอนไหนไง เลยต้องแบบหลบๆซ่อนๆไปก่อนอ่ะ

หนึ่งเลยคือ...ยัยนับดาวเป็นเพื่อนของยัยเมียเด็กเหมือนกัน สองคือ...เพื่อนยัยเมียเด็กนี่เกลียดผมทุกคนไม่เว้นแม้แต่ยัยนับดาวแต่...ก็เกลียดผมแค่เรื่องเดียวนั่นแหละ

 

"หืม? คะ? แต่...ข้าวยังไม่หิวเลยอ่ะ" ยัยเมียเด็กหันหน้าออกมาจากโต๊ะทำงานของผมเพื่อบอกผม

"ไม่หิวก็ต้องกิน! อยากปวดท้องอีกหรอไง!?" ผมถามไปน้ำเสียงหงุดหงิด

"เฮีย..." ข้าวสวยเรียกผมมาน้ำเสียงอ่อยๆเศร้าๆ

"ไม่ต้องมาเรียก! มากินเดี๋ยวนี้!" ที่ทำไปเพราะเป็นห่วงนะเว้ยเฮ้ย...!

 

อ่า...ผมเริ่มเข้าใจความรู้สึกของครูบาอาจารย์ทั้งหลายแล้วแหละครับว่า...ทำไมถึงชอบดุ ชอบด่าลูกศิษย์นัก เพราะว่ารักและห่วงนี่เอง ทั้งหลายไม่ใช่ทั้งหมดทุกคนนะครับ

แต่...กลับกันผมไม่ใช่คุณครูแต่...ผมเป็นผัวเธอไงครับ เป็นห่วงเมียนี่...! แปลกมากเลยหรอว๊ะ? เป็นห่วงโว้ย...! ไม่ได้บังคับ

 

"งื้อออ~ เฮียน่านอ่ะ ใจร้าย...!" ทำเสียงน่ารักตบท้ายด้วยเสียงน่าตบปากด้วยปากให้ปากเจ่อจริงๆว่ะ

"....อ่ะ!" ที่เห็นเงียบๆไปไม่ใช่อะไรหรอกนะครับกำลังแกะข้าวกล่องให้ยัยเมียเด็กนี่อยู่ไง

"โห่! ข้าวผัดอีกและ...มันจืดอ่ะ"

"บ่นเก่งจังว๊ะ!?" ผมถามยัยเมียเด็กนี่ไปน้ำเสียงหงุดหงิดติดรำคาณ

"ก็จริงอ่ะ...ข้าวผัดเจไงว๊ะ? รสชาติอย่างกับข้าวเปล่า" เฮ้ย! นี่ใช่คนเดียวกันกับเมื่อห้าปีก่อนจริงๆใช่ป้ะว๊ะ!?

"ข้าว...อย่าเรื่องมาก! และกินๆเข้าไปเถอะ! เดี๋ยวมื้อเย็นพาออกไปหาอะไรกินข้างนอก!" ผมจึงต้องยื่นข้อเสนอพิเศษไปให้ยัยเมียครับ

"อื้อๆ" อะไรคือ...ส่ายหัว?

"???" ผมไม่ได้เอ่ยถามยัยเมียเด็กนี่ไปแต่มองหน้าเธอด้วยสายตาตั้งคำถามแทน

"เฮียพาข้าวไปห้องข้าวสิ เดี๋ยวข้าวทำให้กินเอง...ฝีมือข้าวอ่ะ อร่อยที่สุดแล้ว...!" เชี้ย! เมียกูทำตาเป็นประกายได้โครตน่ารักเลยว่ะ

"จริงหรอ?" เอ่อ...เดี๋ยวๆเหี้ยน่าน

"จริงสิคะ" ยัยเมียเด็กพูดขึ้นมาพร้อมกับเขยิบตัวเข้ามานั่งใกล้ๆกับผม

"ทำไมเราถึงอยากกลับไปที่คอนโดจัง?"

"ก็...ข้าวจะไปเอาเสื้อผ้าด้วย จะไปเอาที่ชาร์ตแบตด้วย และก็...จะไปทำอาหารให้เฮียน่านกินด้วยไงคะ~" ยัยเมียพูดมาด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ

 

อ่า...เหมือนกับว่าผมกำลังถูกสายตาแมวน้อยนั่นมัวเมาเลยครับ แม่ง แรงกว่าดีกรีในเหล้าก็ยัยเมียเด็กน่าเอาเนี้ยแหละครับ

 

"....." ผมเงียบไปและเสตามองไปทางอื่นแทน

"เฮียน่านขา~ นะ~ นะ~ นะคะ~" เชี้ยเอ๊ย! กูแพ้...! บอกเลยยัยเมียเด็กชนะน๊อก

"อื้ม...แต่แค่ไปเอาเสื้อผ้ากับไปกินข้าวอย่างเดียวเท่านั้น!"  ผมพูดไปน้ำเสียงเด็ดขาดโดยเน้นชัดคำว่า ข้าว ไปครับ

"เย้! ข้าวดีใจที่สุด" อ่า...ยิ้มซ๊ะแก้มบวมๆนั่นบานเลยนะ

"หึหึ! อ้อนเก่งเหลือเกิน..." ผมชมยัยเมียเด็กนี่ไป

"ก็ต้องอ้อนเก่งสิคะ...แล้วเฮียน่านน้ำไม่ชอบหรอคะ?" นั่นแหน่ะ...! มีการเลิกคิ้วถามผมด้วยนะและคงไม่ต้องพูดก็รู้ใช่ไหมครับว่าผมตอบยัยเมียเด็กไปว่ายังไง? ผมตอบเป็นการกระทำจนมันเกือบจะเลยเถิดหน่ะสิครับ

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

@Q Apartment ห้องของยัยเมียเด็ก เวลา14:50น.

 

"ข้าว...เสร็จยังเนี้ย...?!" ผมถามยัยเมียเด็กนี่ไปเพราะตอนนี้ผมกำลังนั่งรอกินข้าวฝีมือยัยเมียเด็กอยู่ไงครับ

"แป๊บนึงสิเฮีย! รีบจังกลัวไม่ได้กินหรอไง!?" น้ำเสียงหงุดหงิดตะโกนตอบผมมาในประโยคแรกและเธอก็ถามผมมาในประโยคหลัง

"เออ! กลัวไม่ได้กิน...เธอนั่นแหละ..." ประโยคที่ผมพูดไปว่า เธอนั่นแหละ ผมพูดคนเดียวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาโดยที่ไม่ให้ยัยเมียได้ยิน

"จะกลัวทำไม!? ยังไงก็ได้กินอยู่แล้วหน่า...!" ยังไม่รู้ตัวเลยยังพูดมากอีกเน้อ...! ยัยเมียของเฮีย!

"รีบๆทำเถอะจะได้รีบๆกินรีบๆกลับ" ผมพูดไปเพื่อจบบทสนทนาเพราะผมหิวยัยเมียนั่นจะแย่อยู่แล้ว

"ค่า~" เธอตอบมาเพียงแค่นั้นและเสียงยัยเมียเด็กก็หายไปจากโสตประสาทของผมเลยครับ

 

@10นาทีต่อมา

 

"เสร็จแล้วค่า~" ยัยเมียของผมพูดพร้อมกับวางถ้วยแกงบางอย่างลงกับโต๊ะกินข้าวและผมก็รู้ได้ทันทีว่า...แกงนั้นมันคือแกงสายบัว

"ทำเป็นด้วย...?" ผมเลิกคิ้วขึ้นสูงพร้อมมองหน้าข้าวสวยไปด้วยความสงสัย

"อร่อยด้วย เฮียลองกินดูสิ" ยัยเมียผมพูดมาด้วยน้ำเสียงปกติ

"หืม?" ผมครางในลำคอพร้อมมองหน้ายัยเมียเด็กด้วยความสงสัย

"อะไรอีก?" เธอจึงถามผมกลับมา

"ไม่ได้ใส่ยาอะไรลงไปให้เฮียกินใช่ไหม?" ผมถามไป

"เหอะ! ก็นึกว่ากลัวเรื่องอะไร!? มาข้าวกินให้ดู!" ยัยเมียเด็กพูดเพียงแค่นั้นก็ตักแกงเข้าปากสวย

 

อ่า...อยากกินชะมัด ปากยัยเมียนั่นแหละ! อยากจับจูบปากชะมัด...!

 

"เนี้ยง่ะ....อ้าว อ๊ะ...อื้อออ~" ไวกว่าความคิดก็การกระทำของผมเนี้ยแหละ

"อื้มมม~" ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่...ที่ผมเดินไปจับกรอบหน้าสวยขี้นมาจูบ

 

ลิ้นหนาของผมควานเข้าไปชิมความหวานด้านในริมฝีปากสวยและก็ใช้มันดูดดึงลิ้นบางของยัยเมียเด็กออกมาตั้งแต่โคนลิ้นยัยปลายลิ้น ....อ่า...อร่อยจริงๆด้วยว่ะ ผมจูบกันอยู่นานพอสมควรจน...

 

"อื้มมม~ อึ่ก! อืออ! อื้ออ!" ยัยเมียเด็กครางประท้องออกมาพร้อมกับ

 

ตุ่บ! ตั่บ! ตุ่บ! ตั่บ! ตุ่บ! ตั่บ! ใช้กำปั้นเล็กๆนั่นทุบมาที่หน้าอกของผม ผมจึงต้องจำใจปล่อยปากของตัวผมเองออกจากริมฝีปากของยัยเมียเด็กอย่างอ้อยอิ่ง และจับใบหน้านั่นขึ้นมาให้เราสบตากัน

 

"ข้าว เฮียขอได้ไหมคะ?" ผมพูดขอไปน้ำเสียงอ่อนโยน ข้าวสวยมองหน้าผมด้วยใบหน้าแดงก่ำน่าจะเพราะความเขินนะ

"เฮียน่าน....อื้มมม~" ข้าวสวยยังพูดไม่ทันจบประโยคที่เธอจะพูดอะไรผมก็ไม่รู้ผมก็จับเธอจูบอีกครั้งนึง

"อื้มมม~" คราวนี้ผมจูบแบบไม่ได้รุกล้ำเข้าไปถึงขนาดนั้นผมแค่เล็มเลียอยู่ที่กรอบริมฝีปากของเธอก็แค่นั้น

"อ่า..." ก่อนที่ผมจะต้องจำใจผละริมฝีปากออกมาจากเธออีกครั้งนึง

"นะคะ...เฮียขอได้ไหม...?" ผมพูดขอไปน้ำเสียงแหบพร่าหื่นกระหายร่างกายของเธอ พร้อมมองเข้าไปในตากลมโตสวยสดนั่นด้วยสายตาอ้อนวอน

"อื้ม...ก็ได้ค่ะ" เธอหลุบตามองต่ำ ก่อนที่เธอจะพยักหน้าพร้อมตอบผมมา

 

อ่า...จากนี้จะแสดงความรักให้เต็มที่เลย คอยดูให้ดีครับเพราะจากนี้บทเพลงรักอันนุ่มนวลของผมจะเกิดขึ้นกับเธอเป็นคนแรกและครั้งแรก

ฟุ่บ~ ผมจึงช้อนร่างกายสวยขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวและพาเธอตรงไปที่เตียงของเธอที่ผมรู้ครับว่านอนยังไงก็นอนไม่หมดผมกับเธอคงจะต้องนอนบดเบียดเสียดสีกันทั้งวันทั้งคืนแน่นอน

ฟุ๊บ~ เมื่อถึงเตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่งหล่ะมั้งของยัยเมียผมก็วางเธอลงบนเตียงนอนอย่างแผ่วเบาพร้อมกับขึ้นไปคร่อมร่างกายบางสวยทันที

ฟอดดดด~ ฟอดดดด~ ฟอดดดด~ ผมหอมไปที่พวงแก้มบวมของข้าวสวยตามด้วยลงมาที่คอขาวและก็ที่ร่องหน้าอกชิดกันของยัยเมียเด็กที่ไม่เด็กและไม่เล็กเลยครับ

 

"หื้มมม~" ผมครางออกมาอย่างพอใจในทันทีที่ผมได้กลิ่นหอมของสบู่ที่ผมใช้อยู่เป็นประจำติดอยู่บนร่างกายของเธอ

"ฮ่ะ..เฮียน่านคะ..." ยัยเมียเด็กเรียกผมออกมา

"คะ?" ผมขานถามไปเสียงอู้อี้

 

ผมใช้จมูกไล่สูดดมกลิ่นกายของยัยเมียเด็กนี่ตั้งแต่หัวไหล่ขึ้นไปที่ไหปลาร้าและก็ค่อยๆขึ้นมาที่ซอกคอขาวระหงส์ครับ

จ๊วบบ~ จุ๊บ~ จ๊วบบ~ จุ๊บ~ จ๊วบบ~ ผมผลัดจูจุ๊บกับดูดไปมาเพราะกลัวยัยเมียเด็กจะเจ็บและผมก็จับตัวยัยเมียเด็กลุกขึ้นนั่ง

มือหนาของผมข้างหนึ่งเอาขึ้นมาถอดเสื้อสายเดี่ยวสีขาวของยัยเมียเด็ก ส่วนอีกข้างนึงก็แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวผมเองออก ทำให้ตอนนี้สิ่งที่เหลือปกปิดร่างกายสวยของยัยเมียเด็กของผมนั้นมีเพียงแค่เสื้อในและก็...กางเกงขาสั้นแค่นั้นแหละ ส่วนของผมนั้นก็เหลือแค่...กางเกงเหมือนกัน และก็จับเธอลงนอนที่เดิม

 

"ข้าวคะ...เฮียถามอะไรหน่อยได้ไหม?" ผมถามยัยเมียเด็กของผมไปขณะที่มองเต้าอวบใหญ่ทั้งสองข้าง

"คะ?" ข้าวสวยขานถามผมกลับมาเป็นคำตอบที่ให้ผมถามเธอได้

"เคยมีผู้ชายคนไหนได้จับมันหรือเปล่า?" ผมจึงถามออกไป

"หมายถึงอะไรหรอคะ?"

"หมายถึงทุกอย่างบนร่างกายเราค่ะ เคยมีไหม?" ผมจึงเงยหน้าจากเต้าอวบอิ่มไปมองหน้าเธอ

"อืม ก็เคยมีนะคะ...จับเอวบาง จับมือบ้าง อ๊ะะ~ ฮ่ะ..เฮียน่าน..." ผมจึงใช้มือจับไปที่เต้าอวบอิ่มของยัยเมียเด็กและก็ขย้ำนิดหน่อย

"ตรงนี้หล่ะคะ? เคยมีใครได้จับหรือเปล่า?" ผมถามไปเพียงแค่นั้นก็ลงไปปลดตระขอเสื้อในของยัยเมียเด็กออกและก็ดึงเสื้อในของเธอออกมาและก็โยนทิ้งลงไปข้างล่างเตียงและก็ก้มลงไป...

 

จ๊วบบๆๆๆๆ~ จั๊บบๆๆๆๆ~ จุ๊บๆๆๆๆ~ ดูดกลืนดูดดึงและจูบไปที่ยอดของมันและไม่ลืมที่จะส่งลิ้นร้อนของตัวผมเองออกมาเล่นกับยอดอกสีชมพูนั่นไปด้วย

 

"ม่ะ..ไม่เคยค่ะ อ๊าา~ อ๊ะ! อ๊าา~ อ๊ายย~ เฮียน่าน...ส่ะ..เสียว....อื้มมม~" ผมจึงขึ้นไปจูบปากยัยเมียครับ ส่วนมือหนาก็บีบขย้ำเต้าอวบอิ่มของยัยเมียต่อไป

"อื้มมม~" ครางออกมาด้วยความพอใจในทันทีที่ยัยเมียเด็กจูบตอบผม

 

ลิ้นเล็กๆค่อยๆเอาออกมาจากปากสวยอย่างกล้าๆกลัวๆริมฝีปากของผมบดขยี้ลงไปที่ริมฝีปากสวยของตัวเธอด้วยความหื่นกระหาย

แกร็กๆ!

 

"เอ๊!?" ข้าวสวยรีบหันหน้าหนีทันที

 

กริ๊ก! เชี้ยมีคนเข้ามา? ด้วยความห่วงเมียผมจึงเอาตัวเองนั่นแหละบังตัวเมียไว้

แอ๊ดดดด~ และตามด้วยเสียงเปิดประตูออกมา

 

"ข้าว!!" หืม? เสียงคุ้นๆ

"เอ๊!? ก่ะ..กัสโซ่!?" ข้าวสวยเรียกชื่อมันออกมา

"มึง!? ทำอะไรเพื่อนกู...! เอ๊!?" มันเข้ามากระชากตัวผมออกไป ผมจึงยืนเต็มความสูงเพื่อเผชิญหน้ากับมันเพราะเมียผมโป๊อยู่ไงครับ ทันทีที่มันเห็นหน้าผมเท่านั้นแหละครับ

 

ผลั่ว!! หมัดที่เหมือนกับคนที่มีเรื่องชกต่อยอยู่ทุกวันของมันก็กระแทรกกับหน้าผมเต็มๆ ถ้าถามว่าเจ็บไหม? เอาจริงก็เจ็บครับเพราะผมเป็นพวกที่ไม่ค่อยจะมีเรื่องกับใครเท่าไหร่หน่ะครับ

ผลั่ว...ๆ...ๆ! ตุ้บ! และมันก็ต่อยผมมาอีกหนึ่งชุดเน้นๆพร้อมกับปล่อยคอเสื้อผมที่มันกระชากอยู่ส่งผลให้ผมลงไปกองกับพื้น และมันก็เข้ามากระชากคอเสื้อผมขึ้นไป

ผลั่วๆ...ๆ...ๆ! และก็...ต่อยหน้าผมมาอีกในจังหวะที่ช้าๆแต่เน้นๆ และ...สาเหตุที่ผมไม่ต่อยมันคืนเพราะ...ยัยเมียไงครับ ผมต้องการให้ยัยเมียสงสารผม มารยาชายพ้นเล่มเกวียนอ่ะรู้จักป้ะ?

 

"อ๊ะ!! กัสโซ่พอแล้ว!!!" ยัยเมียของผมเข้ามาดึงตัวไอ้กัสโซ่ออกไปทันทีที่แต่งตัวเสร็จ

"อ่า..." ผมลุกขึ้นนั่งและใช้หลังมือเช็ดเลือดที่ไหลที่มุมปากเพราะแรงต่อยของมัน

"ไอ้เหี้ยนี่มัน...! ข่มขืนเธอใช่มั้ย!? ข้าว!?" ไอ้กัสโซ่ตะโกนถามยัยเมียไปเสียงดังหงุดหงิด ยัยเมียเด็กหันหน้ามามองหน้าผม

"ว่าไงว๊ะ!!? ตอบสิเว้ยเฮ้ย!!" ไอ้กัสโซ่ยังคงตะโกนถามยัยเมียผมไป

"ไม่ใช่!! ข้าวเต็มใจ!!" ทันทีที่ข้าวสวยตอบจบ ไอ้กัสโซ่ก็ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที ก่อนที่มันจะหันหน้ามามองหน้าผมพร้อมชี้หน้าผม

"ม่ะ..มันอ่ะนะ? ข้าวเธอรู้ไหมว่า...ไอ้เหี้ยเนี้ย...." มันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นและก็เงียบไป ทำไมว๊ะ...? ผมทำไม?

"เฮ้อ~ ไปคุยกันข้างนอกสองคน" มันพูดแค่นั้นแต่...ทำไมต้องย้ำชัดคำว่า สองคน ด้วยว๊ะ? กูรู้แล้วไงว่ามึงต้องการคุยกับเมียกูแค่สองคนไม่ต้องย้ำชัดคำนั้นก็ได้ มันก็ดึงมือยัยเมียเด็กออกไปข้างนอกห้องทันที

 

ยังไงยัยเมียเด็กก็ต้องเลือกผมอยู่แล้ว...ก็ผมเป็นผัวเธอนี่หว่า

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@นอกห้องของฉัน

 

ปั้ง!!! กัสโซ่ดึงมือฉันออกมาข้างนอกและก็ปิดประตูเสียงดังปั้งจนฉันต้องหลับตาปี๋

 

"กัสโซ่..." ฉันเรียกเพื่อนสนิทที่ฉันนับถือเป็นพี่ชายของตัวเองไปเสียงอ่อยๆปนเศร้าๆ

"ไม่ต้องมาเรียก...!" อะไรกัน กัสโซ่ทำไมถึงต้องเกลียดเขาคนนั้นขนาดนี้

"....อื้ม..." ฉันจึงตอบไปเสียงแผ่วเบา

"ข้าว...! เธอรู้ป้ะ!? ว่าไอ้เหี้ยนั่นอ่ะมันเป็นคนอันตรายต่อเธอมากแค่ไหน!!?" เอ๊!? สรุปเขาคือ...คนเดียวกันกับที่พี่ปั้นบอกหรอ?

"อื้อๆ" ฉันจึงส่ายหัวตอบไปว่า ไม่รู้ นั่นแหละ

"ในเมื่อรู้แล้วก็ออกห่างจากมันซ๊ะ! ไม่งั้นเธอนั่นแหละจะเสียใจ!!"

"ข้าวอยากลอง!" ฉันพูดขึ้นไป กัสโซ่หันหน้ามามองหน้าฉันด้วยสายตาหงุดหงิดทันที

"ข้าวรู้สึกว่า...เขาคนนั้นมีความเกี่ยวข้องกับข้าว! ข้าวคิดว่า...ความทรงจำของข้าวเขาจะเป็นคนพาข้าวไปหา!" ฉันรู้สึกอย่างงั้นจริงๆ

"เหอะ! มันเกี่ยวข้องกับเธออยู่แล้วข้าว...! เพราะมันเคยเหี้ยใส่เธอไว้ไง!"

"แล้วที่ว่าเหี้ยอ่ะ...เขาทำอะไรข้าวหล่ะ?" ฉันจึงถามกัสโซ่ไปเสียงเรียบนิ่ง

"เธอ...ไม่ควรรู้" เห็นม้ะ? พอฉันถามก็ไม่มีคนบอก

"ทำไมหล่ะ? ในเมื่อมันคือเรื่องของข้าว?"

"คนที่จะต้องตอบคือเฮียปั้นไม่ใช่ฉัน" เหอะ!

"แสดงว่าโซ่ก็รู้แต่...โซ่ไม่บอกข้าวใช่ไหม...?" ฉันถามกัสโซ่ออกไปน้ำเสียงสั่นคลอเหมือนคนจะร้องไห้

"ไม่ช่ะ...."

"เพราะข้าวหน่ะ...! ฮึ่กๆ! ข้าวเคยถามพี่ปั้นแล้ว...ฮึก! ถ้าพี่ปั้นบอกข้าว ฮืออๆ~ ตั้งแต่แรก...ฮื้อออ~ ข้าวจะมาตามหามันทำไมหล่ะ ฮึกๆ ความทรงจำนั่นหน่ะ!?" ใช่! ถ้าพี่ปั้นบอกหมดแล้วฉันจะมาหามันทำเพื่อ?

 

หมับ~ ฟุ่บ~

 

"ข่ะ..ข้าวอย่าร้องไห้สิ ฉันแพ้น้ำตาเธอเธอก็รู้ไม่ใช่หรอว๊ะ?" กัสโซ่ถามฉันมาพร้อมกับดึงฉันเข้าไปกอด

"ฮึ่บๆ ฮึ๊บๆ ข้าว...ฮึ่บ! ข้าวขอได้ไหมโซ่? ข้าวขอลองหามันด้วยตัวของข้าวเองก่อนได้ไหม?" ฉันขอกัสโซ่ไป

"โซ่...ไม่อยากให้ข้าวเจ็บอีกนะ โซ่เลยเตือน..."

"อื้ม! ข้าวรู้แต่ว่า...ถ้าข้าวเจ็บคราวนี้อีกข้าวจะโทษตัวเอง...! นะ~ ขอข้าวลองเดิมพันเพื่อแลกกับความทรงจำของข้าวสักครั้งนะ" ฉันพูดขอร้องกัสโซ่ไป ก่อนที่ตัวฉันเองจะผละตัวออกจากกัสโซ่และก็มองหน้ากัสโซ่อย่างขอร้อง

"อื้ม...แต่ว่า ทางที่ดีอย่าให้เฮียโซ่รู้จะดีกว่านะ" หืม? ทำไมหล่ะ?

"???" ฉันจึงมองหน้ากัสโซ่ไปอย่างสงสัยแทน

"เธอ...ไม่รู้อะไรเลยหรอ? ว่า...มันกับเฮียโซ่เป็นเพื่อนกัน"

"อ่า งั้นหรอ" เอาจริง คือตกใจนะแต่ต้องแสร้งทำตัวเป็นว่าไม่ตกใจเดี๋ยวกัสโซ่จะดุอีก

"ฟังโซ่ให้ดีนะข้าว...คนอย่างมันอ่ะ เหี้ยเกินกว่าที่จะคู่ควรกับคนดีๆอย่างข้าว" กัสโซ่พูดขึ้นมา หืม? เหี้ยถึงขนาดไหนนะ?

"อื้ม ข้าวรู้แต่ว่า...ข้าวอยากลอง ข้าวอยากลองหามันด้วยตัวเองดู"

 

ถึงจะไม่ใช่ทั้งหมดเพราะฉัน...อยากจะลองเดิมพันกับเขาดูด้วยหล่ะนะ อ่า...ทำไมฉันถึงรั้นแบบนี้นะ รั้นเองถ้าเจ็บก็ต้องโทษตัวเองสิคะ

ห้ามให้พี่ล่ามโซ่รู้หรอ...ความลับมันมีในโลกด้วยหรอคะ? เอาเป็นว่า...จะปิดเท่าที่ปิดไหวแล้วกันนะ

 

"อื้ม แล้วนี่ไปอยู่กับมันมาใช่ไหม?" กัสโซ่ถามฉันมา

"อื้ม กัสโซ่...หายโกรธข้าวแล้วใช่ไหมคะ~" ฉันตอบกัสโซ่ไป ก่อนที่จะถามกัสโซ่ไปด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ

"หึ~ ไม่หาย..." ฉันคอตกหน้าหงอยทันที

"ไหวหรอครับ?" ก่อนที่กัสโซ่จะต่อประโยคที่เหลืออยู่จนจบ

"ขี้แกล้งอ่ะ" ฉันพูดไปพร้อมกับย่นจมูกไปให้กัสโซ่

"งั้น...โซ่กลับก่อนนะ เข้าไปเดี๋ยวได้ใส่หน้ามันอีกอ่ะ แล้วก็...โทรศัพท์อ่ะเปิดเครื่องดูหน่อยก็ดีนะ โซ่โทรหาข้าวไปตั้งสองร้อยกว่าสาย" หืม? ทำไมฉันถึงไม่เห็นหล่ะสงสัยจะเป็นฝีมือเฮียน่านน้ำแน่นอนงั้นคงจะต้อง...

"อย่าทำให้ข้าวรู้สึกผิดสิ...!" บอกกับกัสโซ่ไปแบบนี้

"ไม่ได้ทำให้รู้สึกผิดครับโซ่แค่...อยากให้ข้าวรู้" อื้ม!

"ฮิ๊ม~" ฉันจึงยิ้มหวานไปให้กัสโซ่ค่ะและก็พยักหน้ารับไปเป็นอันว่าเข้าใจ

"งั้น...โซ่ไปหล่ะ" กัสโซ่พูดมาเพียงแค่นั้นก็ถอยหลังผละตัวจากฉันและเดินออกไปในทันที

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ ฉันจึงเปิดประตูเข้าไปในห้องของตัวเองอีกครั้งนึง

 

@ห้องของฉัน เวลา15:45น.

 

"ข้าว...!? โดนมันด่าหรือเปล่า?" ทันทีที่ฉันเข้ามาในห้องปุ๊บเฮียน่านน้ำก็ถามขึ้นมาในทันที

"อื้อๆ ไม่ค่ะ" มีแต่...เขานั่นแหละโดนด่าเป็นชุด

"เฮียเจ็บหรือเปล่า?" ฉันถามพร้อมกับมองแผลบนใบหน้าหล่อ ก่อนที่จะเอามือไปแตะ

"ไม่เลยค่ะแค่นี้....ซี๊ดดดด! เจ็บค่ะ" เฮียน่านร้องซี๊ดซาดออกมาทันทีที่มือฉันแตะไปที่แผลเขา

 

อะไรกัน? ป่ะกี๊ถามยังบอกว่าไม่เจ็บอยู่เลยไม่ใช่? แค่โดนแตะแค่นี้เจ็บแล้วหรอ? เจ็บจริง? หรือตอแหลกันแน่ว๊ะ?

 

"เจ็บหรอคะ? ข้าวว่าทำแผลก่อนดีกว่านะ..." ฉันบอกเฮียน่านน้ำไปพร้อมกับจูงมือเขามานั่งที่เตียงนอนและตัวฉันเองก็กำลังจะเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลแต่...

 

หมับ~ ตุ่บ~ เฮียน่านก็จับเอวฉันมานั่งบนตักแกร่งของตัวเองซ๊ะก่อน

 

"อ๊ะ!? เฮียน่าน...?"

"แค่นี้ไม่เป็นอะไรค่ะ...แต่ตอนนี้เฮียหิวข้าวมากกว่า" เขาพูดเน้นชัดคำว่า ข้าว มาค่ะ

 

จะหลงตัวเองเกินไปไหม? ถ้าฉันจะบอกว่า...ข้าวที่เขาหมายถึงอ่ะไม่ใช่ข้าวบนโต๊ะกับข้าวแต่...หมายถึงฉัน

 

"หิวข้าวก็ไปกินสิ บนโต๊ะกับข้าวโน่นหน่ะ" แต่...เพื่อความแน่ใจฉันจึงต้องพูดแบบนั้นไปก่อน

"จะให้เฮียกินข้าวบนโต๊ะกับข้าวเลยหรอ? อืมม น่าสนดีนะแต่...ขอกินบนเตียงก่อนแล้วกัน"

 

End ep.12

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ข้าว...เป็นเมียเฮียเพียงคนเดียว"

"หืม? จริงหรอคะ?"

 

{To be continue...}

 

ตอนหน้า Nc แบบนุ่มนวลของอิพี่มันนะคะ

.....

 

เอาจริง! ไรท์ไม่เคยชอบเลยนะคะผู้ชายที่พูดคะขาเนี้ย...แต่เพราะยายกับแม่ของไรท์ชอบเกรซ วริน กับ ติ๊ก เจษ เงี้ย อิไรท์เลยชอบตามเลย พี่เกรซกับพี่ติ๊กเขาพูดเพราะอ่ะนะเพราะแบบละมุนมากแม่...!!!!

.....

 

ตอนนี้อิเฮียมันละมุนกับน้องมาก หวังไรเปล่าอ่ะเฮีย? หวังเคลมเมียแบบเต็มใจอ่ะดิ่!

.....

 

ก็นะ วัยรุ่นก็เงี้ย...อยากลองอะไรด้วยตัวเองอ่ะเนอะ! ชอบรั้นคำพูดของคนรอบข้างอยู่เรื่อย

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่าา~

ผิดพลาดตรงไหนไรท์เตอร์ขออภัยมา ณ ที่นี่ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว