ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปรับความเข้าใจ

ชื่อตอน : ปรับความเข้าใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 65

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 12:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปรับความเข้าใจ
แบบอักษร

ตั้งแต่ตื่นเช้ามาก็ไม่เห็นคุณหนูแลัว..เห็นแต่คุณหนูนทีที่ชวนบอดี้การ์ดคุยอยู่คนเดียวส่วนคุณหนูก็หายหัวไปไหนก็ไม่รู้ถ้าไม่อยากมีแก๊งก็แต่งงานให้ทำแทนไปเลยก็ได้นี่จะหนีเที่ยวไม่ตัดสินใจอะไรเลยแบบนี้อีกนานแค่ไหนกัน...

"คุณหนูนทีครับ...คุณหนูหายไปไหนกันล่ะครับ?" แบธ์ถามคุณหนูนทีก่อนที่คุณหนูนทีจะหยุดคุยกับบอดี้การ์ดคนอื่นเพื่อมาคุยกับแบธ์

"เห็นบอกว่าไปหาภาชิน่ะ..ผมเองก็ไม่แน่ใจแต่เดรนบอกจะซื้อเค้กมาให้ด้วยก็เลยยอมให้เธอไป"

"คุณหนูนทีไม่ควรไปส่งเสริมเธอแบบนั้นนะครับจับล่ามโซ่สะได้ก็ดีเหมือนกัน"

"ม-ไม่เอาด้วยหรอก..เดี๋ยวเธอก็คงกลับมา"

"คนอย่างคุณหนูน่ะเหรอจะกลับมาง่ายๆ...ไอเครื่องระบายอารมณ์นั่นมันมีอะไรดีหนักหนาวะฉันใหญ่กว่ามันตั้งเยอะ" แบธ์บ่นพึมพำ

"ไหงมาเรื่องขนาดอวัยวะเพศได้ครับ?"

"ไม่ได้หยาบคายนะครับคุณหนูนที..."

 

((แอ๊ด....))

 

เดรนกลับมาพร้อมกับภาชิก่อนที่จะเข้ามาเจอแบธ์และคุณหนูนทีที่กำลังคุยกันอยู่

"แบธ์? นายจะไม่ฆ่าคุณหนูนทีใช่ไหม?" เดรนมองทั้งคู่ด้วยท่าทางสับสนปนกังวลแต่ระหว่างนั้นภาชิก็สะดุ้งที่เห็นแบธ์

"ไง...ไอเครื่องระบายอารมณ์ไม่ได้เจอกันนานนี่แกกล้าดียังไงเอาตัวสกปรกของแกมายุ่งวุ่นวายในชีวิตของคุณหนูของฉัน?" แบธ์พูดพร้อมแสยะยิ้มจิตๆให้

"นายกำลังทำให้เขากลัวนะพอได้แล้วน่า" เดรนพูดก่อนจะลูปหัวภาชิแล้วหันไปยิ้มให้ต่อหน้าแบธ์

"คุณหนู..รู้อะไรไหมว่าใครเป็นคนสั่งให้มันไปเป็นเครื่องระบายอารมณ์จะบอกให้ผมเป็นคนทำเองล่ะ" เดรนดูไม่ได้ตกใจเลยสักนิดแถมยังเมินแบธ์สะด้วยซ้ำ

"คุณหนูมานี่เดี๋ยวนี้เรามีอะไรต้องคุยกัน"

"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนายๆจะทำไม?" แบธ์ดึงแขนเสื้อเธออย่างแรงแล้วลากเธอออกไปคุยที่อื่น

"ฉันเจ็บนะนายมือหนักชะมัด"

"เจ็บแค่นี้ไม่ตายหรอก!!"

 

((แพยะ!!!!!))

 

เธอตบหน้าแบธ์อย่างแรงก่อนจะพยายามวิ่งกลับไปแต่ถูกผลักจนล้มลงกับพื้น

"นายเป็นบ้าอะไรของนายเนี้ย!! น่ารำคาญชะมัด.."

"คุณหนูชอบอะไรมันนักหนาถึงอยากจะยอมตายให้มันหนีล่ะรักมันงั้นสิ"

"แล้วนายจะมาโวยวายทำไมมันเกี่ยวอะไรกับนาย" แบธ์นิ่งไปพักนึงก่อนจะทำหน้าโมโหใส่ก่อนจะพยายามหยิบอาวุทของเธอทั้งหมดมากองลงทีพื้น

"เอาปืนฉันคือมานะนี่นายจะทำบ้าอะไรของนายอีก" เดรนพูดด้วยท่าทางตกใจสะแบบนั้น

"ถ้าคุณหนูแทงผมอีกรอบผมจะจับคุณหนูล่ามโซ่ให้อยู่แต่ในห้อง"

"นายมาขู่ฉันคิดว่าฉันเป็นใครกันห๊ะ? ฉันไม่กลัวนายหรอกถึงนายจะเอาไปฉันก็มีอยู่อีกที่ห้องไม่ก็ใช้ปืนพกของพ่อก็ได้" เธอลุกขึ้นก่อนจะพยายามวิ่งหนีไปอีกแล้วแต่คราวนี้เธอวิ่งหนีได้สำเร็จแบธ์ไม่ได้ตามเธอมาด้วย...

 

((เดรน))

 

"เดรน..มีอะไรรึเปล่า?" ภาชิถามเธอที่เห็นเธอทำหน้าตาย

"ไม่มีอะไรหรอกนายรีบกลับดีกว่านะเดี๋ยวคุณอาจิจะเป็นห่วง" ฉันจะต้องแต่งงานกับแบธ์จริงๆเหรอสิ่งที่ฉันสัญญาว่าจะปกป้องนายล่ะ? คงจะทำปกป้องใครไม่ได้อีกตามเคยเพราะว่าฉันเคยมีความรู้สึกแบบนายทั้งอยากตาย..ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อย่างน้อยนายก็ดูมีความสุขมากกว่าตอนแรก

"เดรน...ทำไมถึงเงียบแบบนั้นแน่ใจนะว่าสบายดี?" บอกว่าจะสอนนายเองแต่ตัวเองก็ไม่รู้จักมันเลยสักนิดโง่ชะมัดความสุขเคยมีครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะ

"ฉันคงไม่ได้กลับไปหานายอีกแล้วล่ะ"

"ผมรู้อยู่แล้วล่ะพ่อเองก็บอกไว้แบบนั้นว่าเดรนจะแต่งงานน่ะแล้วก็เป็นศัตรูกันด้วยก็คงไม่ได้เจอกันแล้ว"

"ขอโทษที่พามาในที่ๆนายไม่อยากนึกถึงมันอีกถ้าทำให้นายรู้สึกไม่ดีฉันจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย" ภาชิยิ้มด้วยสีหน้าที่มีความสุข

"เธอพาผมมาเอาชนะสิ่งที่กลัวที่สุดเลยนะ..ผมจำเรื่องวันนั้นได้ทุกอย่างเลยแต่ผมแค่ไม่อยากนึกถึงก็เท่านั้นเอง"

"โกรธฉันไหม?" เดรนทำหน้าสำนึกผิด

"เรื่องที่บอกจะปกป้องผมน่ะชีวิตเราก็ไม่ควรรับผิดชอบชีวิตใครเพราะชีวิตเป็นของเราๆจำเป็นต้องรับผิดชอบชีวิตของตัวเอง" เธอนิ่งก่อนจะเข้าไปกอดภาชิสะแบบนั้น

"เอ๊ะ?!! คือผมว่า" แบธ์จ้องภาชิด้วยสายตาแสนโมโหปนอยากฆ่าทิ้งยังไงอย่างนั้นทำให้ภาชิเลือกที่จะให้เธอกอดฝ่ายเดียว

"เดรน..ปล่อยผมเถอะคือว่า..."

 

((ภาชิ))

 

ช่วยบอกผมทีว่าผมควรทำยังไงเขามองผมด้วยสายตาแบบนั้นด้วย..

"จะกอดจนกว่านายจะไปนั่นล่ะ" ไปตายในนรกรึไงกันครับ!!! ผมนิ่งทำอะไรไม่ถูกสักอย่างส่วนเดรนก็ยังคงไม่รู้ตัวต่อไป

"นายไม่เห็นกอดฉันเลย...จะไม่ได้เจอกันอีกไม่ใช่รึไง" ผมกอดนี่คงตายแน่ๆล่ะเขายังคงจ้องผมด้วยสายตาแบบนั้นอยู่และดูน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆเลย

"ฉันไม่อยากให้นายไปเลย...อยากจะอยู่กับนายอีกเหมือนกับตอนแรกที่ฉันเจอฉันรู้สึกสบายใจมากที่ได้อยู่กับนายฉันไม่อยากเป็นคุณหนูอะไรบ้าบอนั่นฉันอยากเป็นคนธรรมดาคนนึงก็เท่านั้น" ผมยังคงนิ่งอยู่ก่อนจะใช้ความกล้าถามเธอออกไป

"แล้วอยู่กับแบธ์...เดรนไม่สบายใจเหรอ?" เดรนเงียบใส่ก่อนจะตัวสั่นเหมือนกับร้องไห้เลย

"ผมขอโทษนะ..ที่ถามอะไรแบบนั้นถ้าไม่สบายใจไม่ต้องตอบผมหรอก"

"ถ้าทะเลาะกันมีหวังตายไปข้างนึงแน่ๆแล้วแบบนั้นจะให้สบายใจอีกเหรอ?" ผมไม่รู้หรอกว่าเธอคิดจะทำอะไรอยู่แต่ผมก็ไม่เคยเข้าใจในสิ่งที่เธอทำเลยสักอย่างตอนนี้ก็ด้วยเธอพยายามพูดถึงอะไร

"ภาชิ..."

"ครับ?" แบธ์ดึงเธอออกจากผมด้วยท่าทางโมโหอย่างเห็นได้ชัด

"กลับไปได้แล้วไปแกทำให้เดรนสับสนกับความรู้สึกไปหมดแล้ว" ผมนิ่งเธอเอาแต่ก้มหน้าเหมือนมีบางอยากที่อยากพูดแต่ไม่กล้าพูดออกมา

"คุณหนูไม่เป็นไรใช่ไหมครับ.."

"ถ้างั้นผมกลับก่อนนะเดรน...คงจะไม่ได้เจอกันอีก" เดรนวิ่งมากอดผมอีกครั้งทำให้ผมสะดุ้งเหมือนกัน

"จะส่งจดหมายไปให้ตลอดเลยนะ"

"ผมมีโทรศัพท์ถ้าเดรนอยากโทรมาหาผมก็ได้นะ"

"จดหมายน่ะดีแล้วฉันจะได้หัดเขียนจดหมายด้วย" จากนั้นภาชิก็กลับไปส่วนเดรนก็ต้องไปทะเลาะกับแบธ์ต่อ

"คุณหนูรักมันจริงๆใช่ไหม!! ตอบมาสิ"

"ใช่..แล้วมันผิดด้วยรึไง?" แบธ์นิ่งทันทีที่ได้ยินแบบนั้นก่อนที่แบธ์จะตอบกลับมา

"ถ้าคุณหนูรักมันผมก็มีบางอย่างจะพูดเหมือนกันผมเห็นคุณหนูตั้งแต่ 16 และผมคิดกับคุณหนูในภานะเจ้านายทั้งรักและเอ็นดูในแบบนั้น" เธอนิ่งที่แบธ์พูดแบบนั้น

"แล้วทำไมนายถึงทำเหมือนกับว่ารักฉันล่ะ?"

"หน้าที่..คุณท่านต้องการให้เป็นแบบนั้นผมก็ไม่สามารถขัดอะไรได้สักอย่างก่อนที่ไฟจะไหม้เขาต้องการให้ทำตอนนั้นและเขาจงใจที่จะตายเพราะไม่งั้นก็คิดว่าเดรนจะฆ่าเขาอยู่ดี" เดรนนิ่งก่อนจะยิ้มออกมาสะแบบนั้น

"งั้นเหรอ...ฉันยังสับสนที่นายร้องไห้อยู่เลย"

"คิดว่าคุณหนูจะรู้อยู่แล้วแท้ๆว่าสิ่งที่ผมทำแค่พยายามจะรักในแบบนั้นแต่ยังไงคุณหนูก็เป็นเจ้านายจะใช้ยาปลุกอารมณ์แค่ไหนผมก็ไม่รู้สึกดีอยู่ดีเป็นเหมือนสุนัขรับใช้ที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ก็เท่านั้น"

"ฉันคิดว่านายเป็นบ้า...ถ้าเป็นแบบนั้นเรื่องแต่งงานก็ไม่จำเป็นต้องมี" จะว่าไปก็จริงเพราะว่าคราวที่แบธ์ช่วยทำแผลให้แบธ์ก็ดูปกติดีแต่จากนั้นแบธ์ก็ทำตัวแปลกๆฉันแค่แปลกใจไม่ได้สงสัยเรื่องนี้เลย

"ผมรักคุณหนูในภานะเจ้านายและผมก็เป็นแค่สุนัขรับใช้จะเป็นแบบนี้ต่อไปและไม่มีเรื่องแต่งงานอีกแล้ว"

ความคิดเห็น