facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ท่านเทพวายุ

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ท่านเทพวายุ

คำค้น : นางมาร ป่วนวัง องค์ชาย อ๋อง เทพธิดา เข้าหอกับข้าเถอะ เทพ นิยายจีนโบราณ โรมานซ์ หักหลัง แก้แค้น

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2563 17:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ท่านเทพวายุ
แบบอักษร

“เซี่ยะเหลียน ! เจ้าอยู่ที่ไหน เจ้าสมุทรให้ข้ามาตามเจ้า” 

 

ทันทีที่แสงสว่างวาบขึ้นใกล้กับตลิ่งริมสระบัว บุรุษหนุ่มในชุดสีน้ำเงินเข้มก็ยิ้มเต็มใบหน้าพร้อมกับตะโกน 

“เซี่ยะเหลียน ! ข้าตามหาเจ้าตั้งนาน” 

 

“แล้วท่านลงไปทำอะไรในสระบัวหน่ะ”  

เซี่ยะเหลียนน้อยหัวเราะเสียงใสราวกับเสียงนกไนติงเกล ให้กับบุรุษหนุ่มที่กำลังปีนขึ้นจากสระบัวอย่างทุลักทุเล  

 

“ก็ตามหาเจ้าหน่ะสิ” 

 

เซี่ยะเหลียนชี้นิ้วเข้าหาตัวพร้อมกับเบิกตากว้าง 

 

“ก็ใช่หน่ะสิ” 

บุรุษหนุ่มย้ำเมื่อดรุณีน้อยแสนซนผู้นี้ทำราวกับไม่รู้ว่าก่อเรื่องซนอันใดไว้  

เมื่อเขาปีนขึ้นมาจากบึงบัวได้ก็ยังไม่วายพร่ำกับตนเองว่า 

“ให้ตายเถอะตั้งแต่เล็กจนโตนี่ก็ห้าร้อยกว่าปีแล้ว ข้ายังจะต้องมาตามหาเจ้าที่บึงบัว สงสัยชีวิตนี้ทั้งชีวิตข้าก็คงต้องลุยลงสระบัวสินะ” 

“บ่นเหมือนตาแก่ไปได้ฟงเปา ท่านเป็นถึง เทพวายุ นร่า” 

เซี่ยะเหลียนตรงเข้าหยิกแก้มของบุรุษหนุ่ม มือน้อย ๆ จับแก้มเขาแล้วยืดออกเบา ๆ ส่งผลให้คนหน้าบึ้งปรากฏรอยยิ้มออกมาในที่สุด 

 

“เฮ่อ... เจ้านี่นะ ซุกซนใหญ่แล้ว เจ้าล้วนเป็นที่รักของทุกคน เพราะเจ้าเป็นเทพธิดาที่เกิดจากการเชื่อมสัมพันธ์ของสองแผ่นดิน คือ แผ่นฟ้าและแผ่นน้ำ และต่อไปในอนาคตข้ากับเจ้าก็จะเป็นดังเช่นนั้น” 

ประโยคสุดท้ายของเทพวายุคล้ายรำพันกับตนเอง ความคิดนั้นทำให้บุรุษเช่นเขาหน้าแดงขึ้นจาง ๆ ในขณะที่ดรุณีน้อยนั้นยังส่งสายตาแป๋วให้เขา เฉกเช่นเด็กสาวผู้ไร้เดียงสา  

“ดูสิวันนี้งานฉลองวันเกิดอายุครบ 500 ปีของเจ้านะ เจ้ากลับหนีมาหลบในดอกบัวเสียได้” 

เทพวายุดีดนิ้วหมายจะเคาะหน้าผากมนสวย แต่ดรุณีน้อยกลับว่องไวกว่าหมุนตัวหลบพร้อมกับเสียงหัวเราะสดใส 

“ฮ่า ฮ่า ข้าไม่ได้หนี ข้าแค่แอบมาดูของขวัญของข้านิดหน่อย นี่ไง” 

มือน้อย ๆ ชูกำไลหยกขึ้น ยิ้มเต็มหน้า ความสดใสของนางแม้แต่ดอกบัวในบึงก็พลันจะเหี่ยวเฉาไปฉับพลัน 

“กำไรหยก หนึ่งในของวิเศษของมหาเทวีหิมะ” 

ฟงเปาอุทานออกมา ดรุณีน้อยพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มกว้าง เขาพูดไม่ผิด 

 “ของวิเศษชิ้นนี้ ยากนักที่องค์มหาเทวีจะประทานให้ใคร” 

“ก็ข้าน่ารักที่สุดในสามโลกอย่างไรหล่ะ” 

เซี่ยะเหลียนระบายยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ใคร ๆ ก็ล้วนบอกนางเช่นนั้น 

“เจ้าเป็นดุจตัวแทนของแผ่นดินต่างหากเล่า ธิดาของเจ้าสมุทรและเทวีพิรุณ วันนี้วันเกิดเจ้าเหล่าเซียนบนสวรรค์ แลภูตทุกโลกหลาล้วนมาอวยให้เจ้า แต่เจ้ากลับหนีออกมาเสียเฉย กลับเข้างานกันเถอะ” 

ฟงเปาคว้าจับเอาข้อมือเล็ก หมายจะนำทางกลับเข้าสู่งานเฉลิมฉลอง   

“นี่ ๆ ท่านเทพวายุ ท่านรู้หรือไม่ กำไลนี้วิเศษอย่างไร” 

เสียงเจื่อนแจ้วดังข้าง ๆ เทพวายุไม่ยอมหยุด เมื่อใดที่นางต้องการความช่วยเหลือจากเขา จากการเรียกขานแค่ “ฟงเปา” จะกลายเป็น “ท่านเทพวายุ” ทันที 

“รู้สิ กำไลหยกเนื้อสีขาวบริสุทธิ์ที่ก่อเกิดจากพลังของมหาเทวีหิมะ พลังนั้นจะช่วยให้กายทิพย์ของเทพเซียน หรือร่างของภูตเป็นกายมนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบ” 

“ยังไง?” 

ปากบางชมพูเล็ก ๆ นั่น ดูเหมือนจะมีคำถามไม่มีสิ้นสุด 

“ก็เช่น กายทิพย์ของเจ้า หากอยู่ที่วังปทุมมาของเจ้า เจ้าก็ยังคงสภาพเป็นเรือนกายได้ แต่ถ้าเมื่อใดเจ้าของออกจากวังของเจ้า หรือเขตแดนของอมนุษย์ เมื่อนั้นร่างกลายของเจ้าก็ค่อย ๆ สลายกลายเป็นหยดน้ำค้าง สลายเป็นร่างเดิมที่ตนถือกำเนิดมา” 

“อ่อ เพราะข้าเกิดจากหยาดน้ำค้างบนดอกบัว จึงต้องสลายกลายเป็นน้ำค้างสินะ” 

“ถูกต้อง ! หยาดน้ำค้างที่เกิดจากการเชื่อมสัมพันธ์ของสองแผ่นดิน แผ่นฟ้า และแผ่นน้ำ” 

“เช่นนั้น ก็นับว่ากำไลนี้วิเศษมาก” 

 

         “อืม ใช่”

         

         ดรุณีน้อยในมือยิ้มใส่ตาเทพวายุ แล้วเมื่อนางสลัดข้อมือ ร่างน้อย ๆ ก็พลันหายไปกับตา

 

        “เอ๊ะ ! นั่นเจ้าจะไปไหนนะ”

         เทพวายุหันรีหันขวางมองหาเทพธิดาแสนซน 

 

         “ข้าอยากไปพิสูจน์ความวิเศษของกำไลนี่สักเดี๋ยว วานท่านเทพวายุช่วยเรียนท่านพ่อท่านแม่ด้วยไม่ต้องเป็นห่วง”

         เสียงใส ๆ ดังก้องสะท้อนกลับไปกลับมา หากแต่ไม่ปรากฏตัวผู้เอ่ย

 

         “เซี่ยะเหลียน ! ไม่ได้นะ ! เจ้าจะไปโลกมนุษย์ไม่ได้นะ ! มันอันตรายเกินไปสำหรับเทพธิดาองค์น้อยที่เพิ่งจะอายุห้าร้อยปี !”

 

.......................................................................................

ความคิดเห็น