ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ภารกิจปะทะเดียบรอส

ชื่อตอน : ภารกิจปะทะเดียบรอส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2563 07:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภารกิจปะทะเดียบรอส
แบบอักษร

 

 

 

ผมอ่านภารกิจไล่ลงมาเรื่อยๆเพื่อดูความน่าสนใจของแต่ละภารกิจ ซึ่งแต่ละภารกิจที่ผมยังไม่ได้ทำนั้นมันก็จะมีการบอกถึงของรางวัลที่จะได้อยู่ด้านหลังของภารกิจนั้นๆ

 

ฮาซุย : ( พระเจ้าภารกิจเยอะแยะเลย เลือกทำอันไหนก่อนดีเนี่ย ? )

 

 

ผมคิดก่อนจะเห็นกับภารกิจอยู่ภารกิจนึง นั่นคือภารกิจฆ่าก็อบลิน

 

โดยมันแบ่งออกเป็น 3 ภารกิจ

 

1. ฆ่าก็อบลิน 20 ตัว ( รางวัลเงิน 200 เหรียญเงิน )

 

2. ฆ่าก็อบลิน 40 ตัว ( รางวัลเงิน 500 เหรียญเงิน กับ 200 เหรียญทองแดง )

 

3. ฆ่าก็อบลิน 100 ตัว ( รางวัลตุ๊กตาโดมารุ )

 

ฮาซุย : ( คุณฮิตซูตุ๊กตาโดมารุนี่มันคืออะไรเหรอครับ ? )

 

( ฮิตซู : โอ้ ตุ๊กตาโดมารุมันคือตุ๊กตารับใช้หนะ มันมีขนาดตัวสูงแค่เข่านายได้ แต่มันจะมีประโยชน์มากและสามารถช่วยงานนายได้หลายอย่างเลยแหละ รู้สึกว่าพวกเธอจะมีความสามารถในการควบคุมพืชพรรณนี่แหละ )

 

ฮาซุย : ( พวกเธอ ? )

 

ฮิตซู : ( พวกโดมารุจะเป็นหญิงล้วนหนะ )

 

ฮาซุย : ( เห~ น่าสนใจแหะ งั้นไปทำภารกิจนี้และลองเรียกโดมารุมาใช้ดีกว่า )

 

หลังจากนั้นผมก็ทำการออกตามหารังของพวกก็อบลินดู โดยก็อบลินนั้นก็เป็นมอนเสตอร์อีกสายพันธ์นึงเหมือนกัน แต่พวกมันจะไม่ได้อยู่ในป่าเหมือนมอนเสตอร์ตัวอื่นๆที่ผมเคยไปสู้มา

 

พวกก็อบลินส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ในถ้ำที่ห่างจากผู้คน อยู่บริเวณยอดเขา มนุษย์อย่างเราสามารถฆ่าก็อบลอนได้ไม่ยากหากมีอาวุธ แต่พวกก็อบลินเป็นเผ่าพันธ์ที่มีความเจ้าเล่ห์ทำให้การที่จะเข้าไปบุกโจมตีมันต้องมมีความรอบคอบซักหน่อย

 

แล้วผมก็มาถึงตรงหน้าทางเข้าถ้ำของพวกมัน

 

ฮาซุย : ( รางสังหรเราบอกว่าใันต้องมีกับดักรออยู่แน่ )

 

ว้าแล้วผมก็ลองสร้างน้ำหมึกขึ้นมาโดยปั้นมันให้กลายเป็นลูกบอลก้อนกลมแล้วลองปามันเข้าไปข้างในถ้ำดู โดยสีที่ผมใช้นั้นมันเป็นสีเขียวที่สว่างในที่มดและในตอนนั้นเอง

 

 

ฉึก! แผละ!

 

บางอย่างก็พุ่งมาโดนมันและทำให้มันระเบิดสาดกระจายน้ำหมึดสีเขียวเรืองแสงออกเป็นวงกว้าง และทำให้ผมมองเห็นกลไกเครื่องยิงธนูอัตโนมัตจำนวนมากที่ติดตั้งอยู่ที่ด้านข้างสองฝั่ง

 

ที่พื้นก็มีเป็นแผ่นกระเบื้องเป็นกลไกที่ถ้าหากเหยียบผิดจุดก็จะทำให้เครื่องยิงธนูทำงาน

ผมคิดถูกจริงๆที่ปาบอลน้ำหมึกไปรับก่อนก่อนเดินเข้าไป ผมเดินเหยียบแท่นเหยียบกระเบื้องกลไกไปแบบใจเย็นเพราะถึงผมเหนียบพลาดไปเครื่องยิงธนูก็ทำงานไม่ได้เพราะที่ปากกระบอกที่มันใช้ยิงตอนนี้ถูกน้ำหมึกสีเขียวเหนียวข้นของผมปิดเอาไว้อยู่ทำให้ลูกธนูมันพุ่งออกมาไม่ได้ หนำซ้ำมันยังทำให้ผมมองเห็นทางหน้าอีก ข้างในถ้ำของพวกก็อบลินมันมืดมากเพราะพวกมันสามารถมองเห็นตอนกลางคืนได้

 

แต่อย่าลืมว่าตอนนี้ตัวผมมีระดับพลังอสูรอยู่ที่ เจ้าพ่อมดที่เกือบจะได้เป็นระดับมังกรระดับปัจฉิมแล้ว ความมืดแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาของผม ผมสามารถมองเห็นตัวของพวกก็อบลินที่อยู่ในความมืดได้แบบสบายๆ

 

พวกมันแต่ละตัวกำลังถืออาวุธเป็นหอก มีด ดาบสั้น และอื่นๆดักรอผมเข้าไปใกล้และพุ่งมารุมโจทตีผมแบบรวดเดียว

 

ผมมองเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของมัน ผมไม่กังวลอะไรเลยเพราะผมมองเห็นพวกมันผมสร้างหอกน้ำหมึกขึ้นมาอันนึงบ้างก่อนง้างมันแล้วขว้างไป

 

ฉึก!!

 

หอกที่ผมขว้างไปได้พุ่งไปปักใส่ร่างของก็อบลินตัวนึงจนร่างมันลอยปลิวไปชนกับกำแพงดัง

 

ปึ้ก!!

 

ผมเองก็ยังตกตะลงึในพละกำลังของตัวเองเล็กน้อย พวกก็อยลินมันมองมาทางผมเป็นตาเดียวด้วยสีหน้าที่ถอดสีและรอยยิ้มของพวกมันในตอนแรกก็หายไปเป็นที่เรียบร้อย

 

ฮาซุย : ตกใจกันใหญ่เลยหละซี่

 

ผมพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม พวกมันไม่ประมาทในตัวผมอีกแล้ว พวกมันพากันวิ่งกรูเข้ามาหาผมแบบรวดเดียว ผมง้างแขนตัวเองไปด้านหลังชาร์จพลังเป็นคลื่นน้ำหมึกวิ่งขึ้นมาตามแขนผมก่อนที่ผมจะปล่อยมันออกไป

 

ครื้นนนนนน~!!

 

ทันใดนั้นก็เกิดเป็นคลื่นน้ำหมึกซัดใส่พวกก็อบลิน พวกมันตาเหลือกและพยายามหันหลังกลับไปเพื่อวิ่งหนีแต่ก็ไม่ทันซะแล้ว

 

 

คลื่นน้ำหมึกสูงห้าเมตรได้ทับลงไปยังร่างขงพวกมันจนตายเป็นจำนวนมาก พื้นของถ้ำจากที่ตอนแรกหยาบกระด้านตอนนี้ได้เรียบมนราวกัลถูกถมไปด้วยซีเมนต์เพราะตอนนี้มันถูกถมไว้ด้วยน้ำหมึกของผม

 

หนำซ้ำพวกมันยังแข็วตัวจนกลายเป็นพื้นดินแข็งๆให้ผมเดินเหยียบไปพวกมันได้สบายๆเลย

 

ผมยังคงมองเห็นพวกก็อบลินที่อยู้ไกลออกไปพวกมันไม่ได้โดนคลื่นน้ำหมึกผมทับเพราะอยู่ไกลไปทำให้พวกมันรีบใช้จังหวะนี้พยายามหนีผมแต่ในตอยที่ผมกำลังจะเดินไปจัดการพวกมันต่อนั้น

 

ติ๋งๆๆๆๆๆๆๆ~

 

เสียงสำเร็จภารกิจก็เด้งขึ้นรัวๆ

 

[ ท่านทำให้ก็อบลินหวาดกลัวคุณสำเร็จ ] ( รางวัลน้ำมันอัมฤทธิ์ ) ( ถ้าดื่มจะเพิ่มพลังชีวิตที่เสียไป 120 )

 

[ ท่านทำให้คู่ต่อสู้กลัวจนฉี่ราดสำเร็จ ] ( รางวัลถุงมือกันพิษระดับทองคำ ) ( ถุงมือที่สวมไปแล้วจะทำให้สามารถจับต้องของที่มีพิษได้ไม่เว้นแม้กระทั่งน้ำกรดฤทธิ์กัดกร่อนสูง )

 

[ ฆ่าก็อบลิน 20 ตัว ] ( รางวัลเงิน 200 เหรียญเงิน )

 

[ ฆ่าก็อบลิน 40 ตัว ] ( รางวัลเงิน 500 เหรียญเงิน กับ 200 เหรียญทองแดง )

 

[ ท่านได้ฆ่าก็อบลิน 86 ตัวรวด รับ Exp. 1,720 เจ้าพ่อมด lv.88 --> 90 ]

 

[ ยินด้วยท่านได้พัฒนาเป็นระดับมังกรระดับปัจฉิม lv.92 ]

 

ฮาซุย : ( พระเจ้า! นี่เราโจมตีใส่พวกมันไปทีเดียวนี่เราสำเร็จภารกิจไปตั้งเท่าไหร่เนี่ย!? ไหงจะเลเวลและ Exp. ที่ได้อีก! หวานปากตูซิครับ! )

 

ในตอนนั้นผมจำเป็นต้องใช้เวลาที่จะไล่ตามก็อบลนใช้แหวนดูดของที่ได้มาเป็นรางวัลเก็บเข้าไปให้หมดก่อน

 

ทำให้พวกก็อบลินมันมีเวลาหนี และตอนนี้มันก็ได้หนีมายังสุดถ้ำของมัน ซึ่งที่ตรงนั้นพวกมันได้ขังตัวอะไรบางอย่างเอาไว้ในกรง

 

และสิ่งที่ถูกขังอยู่ในกรงนั้นก็ดูเกรี้ยงกราดมาก ทั้งส่งเสียงคำราม เอาหัวหระแทกลูกกรงไม่ยอมหยุดเลย กรงที่ใช้ขังมันเป็นกรงไฟฟ้าที่ทนทานมาก สามารถกักขังอสูรพันธ์พลังมังกรได้เลย!

 

พวกก็อบลินไม่รอช้าพวกมันได้หมุนกลไกประตูลูกกรงทำให้ประตูกรงนั้นเปิดออก และทำให้สัตว์ตนนั้นพุ่งตัวออกมาจากกรง!

 

 

ฉัวะ!

 

ผมได้ทำการไล่ล่าพวกก็อบลินต่อไปเรื่อยๆ ตอนนี้ผมฆ่าพวกมันไปได้ 99 ตัวแล้ว เหลืออีกตัวเดียวเท่านั้นก็จะสำเร็จภารกิจที่ทำให้ผมสามารถได้ตุ๊กตาโดม่รุได้แล้ว แต่ทันใดนั้นเอง

 

 

โฮกกกกกกก!!

 

เสียงคำรามของมอนเสตอร์ตัวนึงก็ดังขึ้น มันพุ่งตรงมาหาผมด้วยความเร็ว ขนาดตัวของมันใหญ่กว่าถ้ำที่มันพุ่งมาทำให้ผนังถ้ำโดยรอบถูกมันชน

 

มันพุ่งมาเร็วมากจนผมไม่ทันตั้งตัว! และมันก็ชนใส่ผมอย่างจังโชคดีที่ผมสร้างโล่ห์น้ำหมึกขึ้นกันทัน

 

ปึ้ง!!!

 

ร่างของพวกผมถูกมันชนใส่อย่างจงัจนร่างผมกระเด็นออกไปนอกถ้ำและตัวผมยังไปกระแทกกับโคนต้นไม้ต้นนึงจนโคยต้นมันแตกหักและยุบเข้าไป

 

ถ้าหากเป็นมนุษย์ทั่วไปร่างคงแหลกเป็นกองเลือดตายอนาถไปนานแล้ว ผมสลายโล่ห์ของผมก่อนจะดันตัวเองลุกออกจากต้นไม้ที่ร่างผมไปฝังติดอยู่อย่างยากลำบาก ผมรู้สุกจุกและเจ็บแขนซ้ายที่ใช้ถือโล่ห์มาก

 

ซักพักนึงเจ้าตัวนั้นมันก็ตามออกมาหาผม และเมื่อผมเจอมันผมก็ต้องตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

 

มอนเสตอร์ที่มีราางกายเป็นเหมือนมังกร มีผิวหนังเป็นเกราะสีน้ำตาล ส่วนหัวมีลักษณะคล้ายไดโนเสาร์พันธ์ไทเซอราทอป มีเขาขนาดใหญ่ที่หัวสองเขา มีเชี้ยวที่งอกชี้มาข้างหน้าคล้ายหมูป่า หางเป็นลูกต้้มมีหนามสองลูก และมีความดุร้ายราวกับกระทิงป่า

 

โฮกกกกกกก!!

 

ฮาซุย : เดียบรอส!?

 

ผมเอ่ยชื่อของมันออกมาด้วยัวามตกใจ ผมรีบตรวจพลังของมันดูทันที

 

[ ชื่อ : เดียบรอส

 

ฐานะ : สัตว์ใกล้สูญพันธ์

 

ระดับพลังอสูร : เจ้าพ่อมด lv.78

 

พลังชีวิต : 1,000/1,200

 

ความแข็งแกร่ง : 800

 

ความเร็ว : 800

 

ความสามารถพิเศษ : งัดก้อนหิน ]

 

ฮาซุย : ( เดียบรอส!? มันมานี่ได้ไง!? )

 

โฮกกกก!!

 

 

ฮิตซู : เหวอ!?

 

ผมรีบกระโดดหลลออกด้านข้างทันทีเพราะเจ้าเดียบรอสมันพุ่งเข้ามาจะขวิดผม แต่ผมหลบได้ทันทำให้มันขวิดโดนต้นไม้ ต้นไม้ผู้โชคร้ายเมื่อโดนมันขวิดไปมันก็ถึงกับถอนรากถอนโคนต้นไม้ยักษ์นั่น และยังส่งต้นไม้ขนาดใหญ่นั้นลอยข้ามหัวต้นไม้ต้นอื่นๆไปเกือบสิบต้นก่อนที่มันจะร่วงกลิ้งไปกับป่า ฝุ่นควันตลบอบอวน ผมที่เห็นพลังทำลายล้างของมันของการขวิดแค่ครั้งเดียวของมัน ผมก็ทำหน้าประหลาดใจออกมา

 

นี่มันจะโหดเกินมอนเสตอร์ทั่วไปแล้ว!

 

( ฮิตซู : นี่เหรอพลังของเดียบรอส ? )

 

ฮาซุย : ( คุณฮิตซู! ผมว่าตอนนี้ผมคงต้องเอาจริงกับการต่อสู้แล้ว พอจะมีภารกิจให้ผมทำกับเจ้าเดียบรอสบ้างไหม ? )

 

 

( ฮิตซู : ไม่มี )

 

ฮาซุย : ดีแล้วครับ

 

( ฮิตซู : ? )

 

ฮาซุย : พวกเดียบรอสเป็นอมนเสตอร์ใกล้สูญพันธ์ ผมไม่อยากฆ่ามันพล่ำเพลื่อ

 

( ฮิตซู : หา!? )

 

เมื่อคุณฮิตซูได้ยินดังนั้นเขาก็ตกใจออกมาเพราะเขาคงไม่คิดว่าเดียบรอสจะเป็นมอนเสตอร์ใกล้สูญพันธ์ ผมจึงไม่มีเหตุจำเป็นที่จะต้องฆ่ามัน

ไม่นานมันก็หันมาผมผมประจันหน้ากับมันอย่างไม่เกรงกลัว อยากเข้ามาขวิดผมก็มาเลย!

 

 

 

เดียบรอส

 

โฮกกกกก!!

 

ครื้นนนน!!

 

ทันใดนั้นเองเดียบรอสก็ได้ทิ่มเขาของมันลงพื้นก่อนจะสะบัดหน้าขึ้นส่งผลทำให้พื้นดินถูกงัดขึ้นเป็นแถวยาวพุ่งตรงมาหาผม

 

ผมกระโดดจนตัวลอยขึ้นกลางอากาศเพื่อหลบ ตรงจุดที่ผมยืนอยู่ในตอนแรกเมื่อพื้นดินถูกงัดพุ่งมาถึงมันก็มีหนามแหลมที่เป็นพื้นดินพุ่งขึ้นมาด้วย ถ้าหากว่าผมยืนอยู่ตรงจุดนั้นโดยไม่หลบผมได้โดนโจมตีใส่เป็นคอมโบสองครั้งแหง

 

ผมสร้างเชือกน้ำหมึกไปคล้องที่เขาของเดียบรอสก่อนดึงตัวเองโหนเข้าไปหามันแต่แล้ว

 

โฮกกก!!

 

พัวะ!!! ( -500 พลังชีวิต )

 

ฮาซุย : โอ้ย!!?

 

เจ้าเดียบรอสมันสะบัดหัวตัวเองทำให้เชือกที่ผมเอาไปคล้องเขามันดึงตัวผมไปหามันโดยไม่ตั้งตัว และมันยังหมุนหางของมันฟาดเข้ามามี่ร่างของผมจนกระเด็นไปชนกับต้นไม้จนต้นไม้ตรงนั้นหักโค้นไปสามต้น

 

โครมมมๆๆ!!

 

ร่างของผมลงไปนอนคลุกฝุ่นอยู่บนพื้นและมีเลือดไหลซิบออกมา

 

แม้จะรู้สึกเจ็บแต่ผมก็กระตุกยิ้มสู้ขึ้นมา

 

ฮาซุย : ไม่เลวเลยหนิ! คิดว่าจะไม่ได้เจอมอนเสตอต์ตัวไหนที่ทำให้รู้สึกตื่นเต้นแบบนี้แล้ว!

 

โฮกกกกกก!!

 

มันคำรามตอบผมมาก่อนที่มันจะสยายปีกบินพุ่งตรงมาหาผม มันบินพุ่งลงมาหาผมพร้อมหมุนตัวเป็นสว่านขณะพุ่งลงมา

 

ผมรีบสะบัดมือทั้งสองข้างไปข้างหน้าจนทำให้เกิดเป็นกำแพงน้ำหมึกขึ้นมาป้องกัน

 

ปึ้ง!!! พู้มมมมม!!

 

 

ฮาซุย : อึ้ก!?

 

พื้นดินที่ผมเหยียบอยู่ยุบแตกลงไปเป็นรอยร้างวงกว้าง เขาของเจ้าเดียบรอสมันแทงทะลุกำแพงมาได้แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้กำแพงผมแตกเป็นเสี่ยงๆ

 

เกิดแรงลมระเบิดออกเป็นวงกว้างจนต้นไม้แถวนั้นเอนตัวนอนลงไปขณะนึงเลยตอนที่มันพุ่งชนโล่ป้องกันผม

 

ผมรีบสร้างระยางน้ำหมึกที่มีลักษณะเหมือนลวดหนามพุ่งเข้าเพื่อจับตัวเดียบรอส แต่มันก็รีบกางปีกบินหนีผม

 

ผมพุ่วระยางไล่ตามมันต่อไปเรื่อยๆ มันมองมาด้านหลังมันเห็นระยางที่ไล่ตามมันอยหุ่มันก็เลยบินดิ่งลงพื้นแล้ว

 

พู้มมมม!!

 

มันพุ่งตัวจนตัวเองจมหายไปใต้ดิน ร่างของมันหายไปใต้ดินแบบนั้นและมุดหายไป ผมหยุดระยางแล้วสลายพวกมันรวมถึงกำแพงของผมในตอนแรก

 

ผมไม่ประมาทเพราะตอนนี้ผมรู้เลยว่าเจ้าเดียบรอสมันกำลังมุดอยู่ใต้พื้นดินรอดักโจมตีผมจากด้านล่าง

 

พลังของเดียรอสคือการงัดพื้ดดิน อมันสามารถที่จะงัดพื้นดินเป็นวงกว้างได้โดยการใช้เขาขวิด ซึ่งการงัดพื้นดินของมันนั้นมีพลังมากพอที่จะทำให้เกิดหน้าผาสูงได้เลยหากมันต้องการ

 

ทำให้เดียบรอสเป็นมอนเสอตร์ที่น่ากลัวมาก แต่ที่น่าเสียดายคือมอนเสตอร์สายพันธ์นี้เหลือน้อยเต็มทีและใกล้สูญพันธ์แล้วด้วย

 

และการที่มันมามุดอยู่ใต้ดินแบบนั้นก็เป็นการง่ายมากที่มันจะลอบโจทตีผม ม่านตาของผมเปลี่ยนเป็นรูปหกเหลี่ยมเจ็ดสีที่จะเปลี่ยนสีและมีเอฟเฟ็คเหมือนมันซ้อนทับกันไปมาซ้ำๆโดยตาของผมมันจะเป็นแบบนี้ก็ต่อเมื่อผมจริงจังกับการต่อสู้

 

และในตอนนั้นเอง

 

 

ครื้นนน!!

 

พื้นดินจุดที่ผมอยู่ก็ได้พุ่งตัวขึ้นมากลายเป็นพื้นหนามแหลมคมเกือบทิ่มโดนผม หนำซ้ำมันยังพุ่งสูงเป็นเนินดินขึ้นมา ผมกระโดดหลบจนตัวลอยกลางอากาศได้ทัน หนามแหลมที่พุ่งมานั้นเฉียดโดนตัวผมไปนิดเดียวเท่านั้น

 

ฮาซุย : ( ระ..เร็วโครต! ถ้าโดดช้ากว่านี้มีหวังเจ็บตัวแน่! )

 

 

ครื้นนนนน!!

 

 

ลักษณะพื้นดินที่พุ่งขึ้นมา

 

 

พท้นดินได้ถูกงัดพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ผมได้สร้างเชือน้ำหมึกมาขว้างมันไปที่หนามของพื้นดินแท่งนึงแล้วโหนตัวเองหลบมาอย่างลุ้นระทึก

 

ก่อนที่จะโดดลงอยู่บนพท้นและทันทีที่ผมลงไปยอู่บนพื้นพื้นดินก็สั่นสะท้านทำให้ผมรีบกลิ้งตัวหลบมาโดยเร็วอีกรอบ

 

ครื้นนน!!

 

โฮกกกกกกกก!!

 

เดียบอรสมันโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง ผมไม่รอช้าที่จะสร้างระยางน้ำหมึกเป็นเส้นยาวพุ่งไปจับที่เขาของมัน

 

หมับ!

 

ฮาซุย : ย้าาาาาาาาาาาา!!

 

ผมร้องคำรามออกมาขณะโหนตัวเองลอยอ้อมตัวมันจากนั้นก็พุ่งเข้าไปหามันในจังหวะที่มันทันได้ตั้งตัวแล้วถีบฝ่าเเ้าสองข้างเข้าไปที่มัน

 

พัก!!! พู้มมมม!!

 

 

เดียบรอส : !?

 

เดียบรอสมันยกปีกขึ้นใากันฝาาเท้าผมได้ทันแต่พละกำลังของผมก็ทำให้ร่างของมันกระเด็นไปตามแรงเตะผมเล็กน้อย และเกิดแรงลมกระแทกออกเป็นวงกว้าง ผมได้สร้างค้อนน้ำหมึกที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมา

 

ซวบๆๆๆ~ ( เสียงน้ำหมึกประกอบตัวเป็นขวาน )

 

 

 

 

ฮาซุย : ย้าาาา!!

 

ฉิ้ง~!

 

ผทสะบัดขวานใสามัน เดียบรอสที่มองเห็นขวานของผมมันก็รู้ได้ในทันทีว่ามันรับการโจสตีจากขวานนั้นไม่ได้ มันเลยเอี่ยวหัวหลบแต่ถึงอย่างงั้นคมของขวานของผมก็พุ่งเข้าไปเฉียดโดนที่แก้มของมันจนเป็นแผลตื่นๆและมีเลือดไหลออกมา

 

( เดียบรอส : พลังชีวิต - 0.2 )

 

ฮาซุย : ( จะขึ้นมาทำเตี่ยอะไรหวะ!? )

 

 

โฮกกกก!!

 

ทันใกนั้นเองเจ้าเดียบรอสก็ได้พุ่งเขาทิ่มลงพื้นก่อนงัดมันขึ้นทำให้พื้นดินตรงหน้าผมมันงัดพุ่งตรงมาหาผมในลักษณะเป็นหนามแหลม

 

ผมเปลี่ยนขวานในมือผมกลายเป็นเกราะสีดำขนาดใหญ่ที่สวมอยู่ที่แขนผมทันทีก่อนที่ผมจะต่อยกวาดพื้นดินที่ถูกงัดขึ้น

 

โครมมมมม!!! พัวะ!!!

 

ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือหมัดของผมได้ต่อยโดนหน้าของเดียบรอสไปด้วยจนมันหน้าหันและเซไป มันหันมาตะปบด้วยมือที่ปีกของมันลงมาหาผม ผมกระโดดหลบขึ้นข้างบนมันหมุนตัวฟาดหางใส่ผมแต่ผมก็หยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาและกดถ่าย

 

แฉะ!

 

จนทำให้ร่างของผมวาร์ปหลบหายไปได้ เดียบรอสมันพยายามมองหาผม ผมกระโดดตัวลอยมาหามันทางด้านหลังพร้อมค้อนน้ำหมึกขนาดยักษ์ในมือและ

 

พัวะ!!!

 

โฮ๊กกกกกก!?

 

( เดียบรอส : พลังชีวิต - 600 )

 

เดียบรอสมันทรุดลงไปเลยเมื่อโดนค้อนของผมทุบลงไป ตอนนี้หัวของมันแตก เขาที่หัวมันก็หักไปข้างนึง

 

มันค่อยๆลุกขึ้นอย่างยากลำบาดและดูมีอารมย์ฉุนเฉียวพอควร มันลุกขึ้นก่อนที่จะทำการเผด็จศึกกับผมทันที

 

โฮกกกกกก!!

 

 

พู้ม~!

 

มันได้พุ่งตัวมาหาผมพร้อมหมุนตัวเป็นสว่านอีกครั้ง คราวนี้ผมไม่ได้สร้างกำแพงน้ำหมึกขึ้นมาป้องกัน แต่ผมใช้หมัดของผมที่ห่อหุ้มไว้ด้วยน้ำหมึกของผมนี่แหละชกเข้าไป

 

ฮาซุย : ย้าาาาาาา!!

 

 

พู้มมมมมมมมมมมม!!!

 

 

( เดียบรอส : พลังชีวิต - 380

 

ฮาซุย : พลังชีวิต - 380 )

 

ทั้งผมและเดียบรอสจมอยู่ในหมอกของฝุ่นควันที่ตลบอบอวล ก่อนที่พื้นดินในรัศมี 1 กิโลแมตรนั้นจะพังทลายลงและหายลงไปยังพื้นด้านล่างเพราะมันรับแรงระเบิดจากการปะทะของพลังทั้งสองเราไม่ไหว

 

และผมกับเดียบรอสก็ร่วงลงสู่ความมืดในพื้นดินที่ยุบตัวลงไปแบบนั้นเลย

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว