ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.21 Drama [2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2563 00:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.21 Drama [2]
แบบอักษร

กรีน Talk

ฉันวางเงินสดจำนวนหนึ่งไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกมาเลย เพราะไม่รู้จะอยู่ต่อไปทำไม

ฉันผิดเองที่ถามอะไรงี่เง่าเปิดประเด็นจนเป็นเรื่องแบบนี้ ฉันขอโทษในส่วนของฉันก็แล้วกัน เพราะฉันก็ไม่คิดว่าเชียร์จะคิดกับฉันแบบนี้

แต่เป็นแบบนี้มันก็ดีแล้ว ฉันต้องขอบคุณเธอด้วยซ้ำที่เปิดใจคุยกันตรงๆ ดีกว่าทนฝืนคบกันไปแล้วอึดอัดใจตลอดเวลาเหมือนที่ผ่านมา ฉันผิดเองที่ไปอยู่ผิดที่ผิดทาง

ฉันรู้ว่าเพื่อนทุกคนในกลุ่มมีฐานะกันมากพอสมควร มีหน้ามีตาในสังคม เป็นใหญ่เป็นโตกัน แต่แค่ไม่คิดว่าเชียร์จะคิดแบบนี้กับฉัน แต่ช่างมันเถอะ เพราะยังไงฉันก็เดินออกมาจากตรงนั้นแล้ว

ไม่ต้องห่วงนะว่าฉันจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเพื่อน มันอาจจะเหงาหน่อยแต่ฉันโอเคกว่าต้องใส่หน้ากากเข้าหากันทั้งที่รู้แล้วว่าคิดยังไงต่อกัน

ฉันยังไม่ได้ติดต่อหรือคุยกับเพื่อนคนไหนเลยรวมถึงไดมอนด์ด้วย หลังจากเมื่อสองวันก่อนที่เราได้คุยกันอย่างตรงไปตรงมาพอฉันกลับมาถึงคอนโดฉันก็ปิดเครื่องโทรศัพท์และลงประกาศขายคอนโดหลังนี้

มันไม่ได้เกี่ยวว่าฉันขายเพราะทะเลาะกับเชียร์ แต่ตอนนี้ฉันจะเรียนจบแล้วและไม่มีความจำเป็นที่จะเก็บคอนโดนี้ไว้ ฉันเลยประกาศขายไป

วันนี้ฉันไปที่มหาวิทยาลัยปกติ เป็นวันแรกหลังจากที่หยุดไปนานและเป็นครั้งแรกที่มาคนเดียวโดยไม่มีเพื่อนคอยเม้าส์มอยข้างๆ แต่ฉันคิดว่าเดี๋ยวมันก็ชิน และเดี๋ยวฉันก็ลืม เพราะมีอะไรให้ทำอีกเยอะ เช่น...สิ่งที่ฉันต้องทำส่งอาจารย์ก่อนจะเรียนจบ ชิบหายละ! ฉันต้องอดหลับอดนอนอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย =_=!

 

ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!

ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อปรายตาไปมองสิ่งที่จะต้องทำ และสิ่งที่มารบกวนฉันในตอนที่กำลังจะทำ

สองขาก้าวเดินมาที่หน้าห้องและเปิดประตูออกต้อนรับคนที่มาเยือนทั้งที่มันไม่ใช่เวลาที่ฉันอยากจะต้อนรับใครในตอนนี้

 

“ไฮ~ หลบไปสิยะนังคอรีนแกจะยืนเป็นก้างขวางประตูทำไม ฉันมีงานต้องทำกองเป็นภูเขาจะเรียนจบกับเขามั้ยเนี่ย หลีกไปเลย!”

ไลลาออกปากไล่ฉันเสียงเจี๊ยวจ๊าวแล้วเดินเชิดหน้าขนสมุดหนังสือเยอะแยะมากมายเดินเข้าไปด้านในห้องฉันด้วย

 

“หึหึ!”

ไทม์ยกยิ้มมุมปากเค้นเสียงหัวเราะในลำคอแล้วเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามไลลาเข้าไปในห้องฉันอีกคน

 

“กูซื้อไก่ทอดมา แต่หมาใต้คอนโดไม่อยู่เลยเอามาฝากหมาตัวนี้แทน หลบๆ เจ้าของหิวแล้ว”

อินังเพชร ปากดีนักนะ แกอยากกินก็พูดมาตรงๆ ฉันไม่ใช่หมานะเว้ย!

 

“วันนี้ไม่มีเหล้า แต่มีเรานะจ๊ะ”

 

ผลัวะ! เมียกูไอ้สันขวานไสหัวเข้าไปเลย”

คิกๆ คิกๆ ฉันหลุดขำกับท่าทางฟึดฟัดของนังเจมส์ที่โดนไดมอนด์ฟาดกระบาล ก่อนที่นางจะเดินกระทืบเท้าตามเพื่อนไปอีกคน

 

“มากันทำไม?”

 

“ถ้าหมายถึงพวกมันก็ไม่รู้สิ แต่ถ้าหมายถึงกู กูไม่ได้มาในฐานะแฟน วันนี้ ตอนนี้กูมาในฐานะเพื่อน”

🥺 อีพวกบ้า! เข้าไปกันให้หมดเลย ฮืออออ~

 

“หึหึ! น้ำตาคลอเลยเด็กโง่ เลิกดราม่าได้แล้วมึง ถึงแม้ว่าวันใดวันหนึ่งผัวจะทิ้ง หรือใครจะทิ้ง จำไว้ว่ากูไม่ทิ้งนะครับ”

 

“พูดเหมือนว่าตัวเองไม่ใช่ผัว”

 

“วันนี้เก็บฐานะนั้นไว้ที่บ้าน พกมาแค่ฐานะเพื่อนอย่างเดียว”

 

“แบบนี้ก็ปลอบใจกูไม่ได้สินะ”

 

“เข้าห้องเถอะ ซื้อเสบียงมากันเยอะเลยเตรียมเป็นหมีแพนด้าหรือยัง เรียนพร้อมเพื่อนอย่าจบพร้อมแพทย์นะ”

บอกตัวเองเถอะค่ะ ชิส์!

 

“อย่าคิดมากนะ ใครจะอะไรก็ช่างเขายังไงก็ยังมีพวกกู”

 

“แต่เชียร์ก็เป็นเพื่อนมั้ยวะ”

 

“เพื่อนไม่ควรมองกันจากตรงนั้นมั้ยล่ะ ถ้ามองกันแค่นั้นจะเรียกมิตรภาพได้ยังไง มึงไม่ต้องมีใครหรอกตัวดี มีกูคนเดียวก็เหลือเฟือแล้ว จุ๊บ!

ไหนบอกเก็บฐานะแฟนไว้ที่บ้านแล้วมาจูบหน้าผากกูทำไม อินี่เดี๋ยวจะโดน!

 

“ผัวเมียคู่นี้ไม่เจอกันสองวันมึงจะแดกกันหน้าประตูห้องไม่สนใจพวกกูไม่ได้นะเว้ย!”

 

“เงียบปากไอ้เพชร เดี๋ยวส้นตีนลอยเข้าปากกูไม่รับประกันนะครับ”

 

“เลิกวอแวกูเถอะ เข้าไปข้างในสิ”

 

😊

สงสัยวันนี้ทุกคนโดนผีเข้าแน่เลย มากันแปลกๆ

ฉันล็อกประตูห้องแล้วเดินตามหลังไดมอนด์เข้ามาด้านใน อาหารมากมายหลากหลายเมนูถูกจัดวางอยู่บนจานเรียบร้อยแล้ว ไหนอิเพชรบอกว่าซื้อไก่มาไง ไม่เห็นมีได้เลยอีนี่ตอแหลฉันอีกแล้ว

 

“ซื้อมาอะไรกันเยอะแยะ”

 

“มาปลอบใจเด็กโง่อย่างมึงไง ปิดเครื่องเก่งงงงง อีดอก”

 

“ลีลาอย่าด่าเมียกูเยอะ ดูหน้ามันก่อนแค่นี้ก็สำนึกผิดไม่ทันแล้ว”

อิม่อน! เดี๋ยวแกจะโดนด้วยคน ☹️

 

“ทำไมวันนั้นไม่รอคุยกันให้จบก่อน”

 

“ก็กูไม่มีอะไรต้องคุยแล้วนี่ ที่เชียร์พูดมามันก็จริง”

 

“มึงพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะกรีน พวกหูไม่ได้คบใคร มองใครที่ฐานะเงินทอง อีกอย่างกูชอบผลไม้สดๆ จากต้นที่พ่อแม่มึงส่งมาให้พวกเราได้ชิมก่อนใครทุกปี มันน่ารักดีออก ไม่เคยมีใครส่งน้ำใจให้แบบนี้เลยด้วยซ้ำ อีกอย่างที่บ้านกูก็ไม่เคยรังเกียจเหยียดหยันอะไรมีแต่ต้องขอบคุณครอบครัวมึงด้วยซ้ำ กูคนหนึ่งที่ไม่แคร์ว่าใครจะมาจากครอบครัวไหน ตระกูลไหน แค่พวกมึงให้ใจ จริงใจต่อกันมันก็สุดแล้วป่าววะ”

ทำไมวันนี้ไทม์พูดมากจัง เมาปะเนี่ย! หรือว่าโดนเมียฉีดยาให้พูดมากมาเลยพูดไม่หยุดแบบนี้

 

“กูรักมึงยังไงกูก็ยังเหมือนเดิมกับมึงนะกรีน เดี๋ยวไม่มีใครคอยกรี๊ดลิปสติกกับกู 😅

 

“ไลลา...🥺

 

“อย่าทำหน้าเหมือนหมาขอไก่ได้มั้ย คอรีนของชุ้น”

เดี๋ยวนี้พัฒนาถึงขั้นเอาคำพูดกูไปใช้แล้วเหรอเพชร กูยอมเป็นหมาขอไก่มึงกินวันหนึ่งก็ได้นะ

 

“เพราะมึงมันขี้เหร่ไงกูเลยทิ้งไม่ลง โธ่!”

พ่อเจมส์คนหล่อ เอ็นดูกูเหมือนกูเป็นขอทานข้างทางเลยนะมึง

 

“มองกูทำไมพวกมึงพูดกันหมดแล้วจะเหลืออะไรให้กูพูดอีก....นอกจากคำว่ารัก รักนะครับตัวดีของผม ฟอด!”

 

“ไอ้สัสสองมาตราฐานว่ะ กูอุตส่าห์พูดซึ้งเสือกไม่ได้หอม มาแบ่งกันหอมเลย”

 

ป๊าบบบบ! เมียกูครับเพื่อนเจมส์”

 

“ขอบคุณนะทุกคน...กูเหมือนเป็นนางเอกเลย แล้วพวกมึงจะทิ้งเชียร์เหรอ”

 

“พวกกูไม่ได้ทิ้ง มันต่างหากที่ทิ้งทุกคนอีโก้สูงมากก็ปล่อยไป เดี๋ยวตกลงมาคอหักตาย”

อย่าพูดอย่างนั้นสิไลลายังไงมันก็เพื่อนคนหนึ่ง โชคดีแค่ไหนที่มันพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา

 

“เอาจริงๆ นะ กูก็คิดเรื่องที่บ้านมาพอสมควรแล้วเหมือนกัน บางทีการที่พ่อแม่กูส่งของให้เพื่อนทุกคนมันอาจจะทำให้อึดอัด กูขอไม่ส่งให้แล้วนะตัดปัญหาไปเลย เดี๋ยวกูจะคุยกับที่บ้านเอง กูไม่ได้ใจดำนะแต่คิดว่าพวกมึงคงเข้าใจ”

 

“เห้ย! พวกกูโอเค เอาที่มึงสบายใจเลย พวกกูก็เด็กนักเรียนทั่วไปคนหนึ่ง แค่พ่อแม่กูสร้างสิ่งนั้นขึ้นมากูไม่ได้สร้าง และกูก็ยังไม่มีเหี้ยอะไรเป็นของตัวเองสักอย่าง ยกเว้น...เงินยี่สิบบาทที่มีติดตัวและโทรศัพท์กากๆ หน้าจอแตกสามเดือนแล้วยังไม่มีปัญญาไปเปลี่ยน”

ชีวิตมึงรันทดดีนะเจมส์ =_=! พูดซะน่าสงสารแย่งซีนกูไปหมดเลย ชีวิตรันทดขนาดนี้ยังหอบอาหารมากินห้องกูอีก อย่าบอกนะว่าพวกมึงไปเซนเขามาเนี่ย!

 

“มึงมีค่ามากกว่าเงินพ่อกูอีกนะกรีน ตอนนี้พวกเราเป็นแค่นักศึกษาที่กำลังจะเรียนจบ รายได้ก็ไม่มีดีแต่ขอพ่อแม่ มันฐานะดีตรงไหนวะ พอเรียนจบก็ต้องขวนขวายดิ้นรนหางานทำ ซึ่งจะได้หรือเปล่าก็ไม่รู้อีก กูเซ็ง”

 

“ใครไม่มีงานทำมาถอนหน้าสวนกูได้นะ”

 

“กู!!!!!”

เออเล่นยกมือกันทุกคนแบบนี้นายจ้างก็แย่นะสิ งานถอนหน้าจำเป็นต้องใช้งานคนเยอะขนาดนี้มั้ย

 

“กูไม่ถอนหน้านะ กูจะนอนนวดให้เจ้านายเอง 😁

 

“ไอ้ม่อนแม่งเอาเปรียบว่ะ แต่ก่อนจะงานจะเรียนอะไรก็แล้วแต่ กินข้าวเถอะกูหิวจนจะจับทุกคนแดกได้แล้ว หิวมาก หิวเลเวลสิบ”

เชื่อแล้วว่าไอ้เพชรมันหิวจริงๆ หิวก็กินกันเยอะๆ นะจ๊ะ ขอบคุณที่มา ขอบคุณความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันตลอด ขอบคุณพวกมึงจริงๆ

ขวับ!

ฉันหันไปมองหน้าไดมอนด์เมื่อเขายกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของฉันเบาๆ ราวกับว่าต้องการจะปลอบฉัน

เห้ย! ฉันโอเค ฉันไม่เป็นอะไรเลย ไม่ต้องเป็นห่วงนะ 😊

 

“อย่าคิดมาก 🙂

 

“ขอบคุณนะไดมอนด์ ^^”

 

“ไปเxxก๊านนนนนนนน”

ผลัวะ!!! ป้าบบบบ! ตุ้บ!!!

สงสารนังเจมส์ ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ

 

“วันนั้นหลังจากที่กูออกมาแล้ว เป็นยังไงต่อเหรอ?”

มองหน้ากันทำไม ฉันถามไม่ได้ยินกันเหรอ?

 

“มองกันไป มองกันมาสรุปคือเป็นยังไง”

 

“ไอ้เพชรมึงเล่า”

 

“ไอ้สัสโยนขี้ให้ไอ้ไทม์เล่าดิ”

 

“เชี้ยเจมส์มึงนี่นะ ไลลาเล่าดิ๊”

 

“ไอ้ม่อนเมียมึงอ่ะ เล่าสิ”

 

“เมียอะไร กูพกฐานะเพื่อนมา ฐานะผัวเก็บไว้ที่บ้าน”

🌚🌝

อะไรของพวกมึง เล่าสักคนสิโว๊ยยยยย!

 

“เอาล่ะ กูงอนนะ”

 

“มึงเล่าดิ”

 

“มึงนั่นแหละเล่า!”

 

//ยังไม่แก้คำผิด

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว