5 วันหลังจากที่ชานยอลได้เจอกับคุณที่สนามบิน

น้ำตาใสไหลรินอาบแก้มเนียนสีซีด ครั้งแล้วครั้งเล่า

Rrrr~ 📱

เสียงเรียกเข้าปรากฏเบอร์โทรของคนที่เป็นต้นเหตุน้ำตาครั้งนี้

'นายปาร์ค'

คุณทำใจอยู่สักพัก และยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาออก กลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอด ก่อนจะกดรับสาย

คุณกดวางสายและลุกขึ้นไปนั่งหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง แต่งแต้มใบหน้าซีดเซียวให้มีสีสันเล็กน้อย สายตาเหลียวไปมองเสื้อโค้ทที่พาดอยู่บนราวแขวนหน้าระเบียงห้อง

มีสองสีให้เธอเลือก และคุณเลือกที่จะหยิบโค้ทตัวยาวสีน้ำตาลครีม ๆ มาใส่ สำรวจทุกอย่างครบแล้วจึงค่อยออกจากห้องพัก เพื่อเดินทางไปบริษัททันที

ณ ดาดฟ้าบริษัท 🏢

คุณเดินขึ้นมาแต่กลับไม่พบคนที่โทรนัด เดินหาจนทั่วก็ไม่พบ คุณถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อย ๆ พร้อมกับหย่อนก้นนั่งบนเก้าอี้ม้าหินด้วยความรู้สึกที่ไร้ความหมาย

นิ้วเรียวเคาะโต๊ะหินอ่อนเป็นจังหวะ สายตาเหม่อลอย ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อดี

นานเท่าไหร่แล้วที่คุณเหม่อจนเหมือนหลุดเข้าไปในภวังค์ รู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนมีอะไรหนัก ๆ วางบนไหล่ของตัวเอง

เขาซบหัวลงบนไหล่คุณและตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

คุณก้มลงมองเขาเป็นระยะอยู่หลายครั้ง แต่เขาก็ไม่ยอมพูดต่อสักที จนในที่สุด คุณก็ต้องเป็นฝ่ายถามก่อนอีกครั้ง

คุณเงียบและคิดตามอย่างอ่อนคล้อยตามคำพูดของเขา

เขาเด้งตัวขึ้นและหันมามองหน้าคุณ

กอดอุ่นจากเขาส่งถึงตัวคุณ เขากอดคุณด้วยความดีใจและหัวใจที่ยังรักอยู่เต็มอก แต่กลับมารู้สึกได้ตอนที่ทุกอย่างมันสายไปแล้ว

ครืนนน ☁💧

เสียงฟ้าร้องและหยาดฝน ไหลหยดลงบนแก้มเนียน เขาเห็นเช่นนั้น จึงยื่นมือหนาเข้ามาเช็ดหยดน้ำฝนออกจากแก้มให้คุณ

เปี๊ยะ!

ซ่าาาา 💧💧💧

เธอขมวดคิ้วอย่างสงสัย

พรึ่บ~

เขาถอดเสื้อโค้ทตัวหนาออก แล้วสะบัดเล็กน้อย ก่อนจะยกขึ้นเหนือหัวตัวเองกับคุณ เหมือนที่เคยทำสมัยเรียน

💗 หัวใจของคุณเหมือนกลับมาพองโตอีกครั้งหนึ่ง ชีวิตดูมีสีสันมากขึ้นจากเดิม ใบหน้าซีดเซียวเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม และหน้าแดงจากอาการเขิน เขาได้กลับมาเติมเต็มหัวใจของคุณ ก่อนจะเข้ารับการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้ 💗